Ene meneer De Smedt, 'raadsheer met rust' , mag in De Standaard zijn gal spuwen op het standpunt van SPA omtrent de 'hoofddoek' en in het bijzonder op de socialistische fractieleidster in de Antwerpse gemeenteraad, mevrouw Kherbache.

Ook al zou je het verwachten van een 'raadsheer, enz.' , veel sereniteit en relativeringsvermogen blijken niet uit zijn artikel. Integendeel, hij klutst alles door elkaar en scheurt herhaaldelijk te kort door diverse bochten.

Hij schuwt daarbij de grote woorden en de kwaadaardige verbanden niet. 'Kherbache geeft onze vrijheid weg', orakelt raadsheer met rust De Smedt. Kom nou, meneer De Smedt. Ik heb een sterk vermoeden dat het hem meer te doen is om een beschadigingsoperatie gericht op mevrouw Kherbache en de SPA, dan om  bekommernis om de vrijheid. 'Is een hoofddoek toelaten de eerste stap op weg naar Syrië?', vraagt deze meneer zich af. De kwaadaardigheid druipt van dit verband af. Met evenveel gemak kan je beweren dat het niet toelaten van de hoofddoek, jongeren frustreert en radicaliseert en ze klaarstoomt voor extremisme en fanatisme. 'Op school hoort geen religie thuis', stelt De Smedt. Ook niet op katholieke of joodse scholen? Waarom kikken hij en anderen, inclusief journalisten,  overigens niet over de vestimentaire gewoontes van de joden?

Kortom, deze 'raadsheer met rust' is er echt van overtuigd dat met het al of niet toelaten van de 'hoofddoek' de totale islamisering niet veraf meer is. Ofwel, en dat lijkt me meer waarschijnlijk, dient hij een specifieke politieke agenda.

Vrijdag 15 – vrijdag 22 maart 2013

Op vrijdagavond wordt de ‘acathist-hymne’ gezongen, steeds plechtiger naargelang Pasen nadert. Vandaag staat de betreffende icoon van  O.L. Vrouw  (omgeven door alle profetische aankondigingen uit het Oude Testament)  vooraan opgesteld en de zuster heeft van achter de icoon een grote blauwe doek laten vertrekken die gans de vloer van de kerk bedekt en die helemaal vesierd is. Alle banken zijn even verdwenen. Het is een liturgische dienst die eindigt met de verering van de icoon. De dienst zelf duurt een kleine  twee uur, maar wordt nog aangevuld door persoonlijke gebeden. Als het licht uitvalt, wat regelmatig gebeurt, is het helemaal romantisch met al die kaarsjes op de grond. Het is eigenlijk een prachtige byzantijnse liturgie. Kort daarna was er weer elektriciteit zodat we in het zaaltje boven ons eenvoudig avondmaal hielden rond het houtkacheltje.

Ook zaterdag blijft de versieriring in de kerk nog onveranderd. Het is immers vandaag  de “zaterdag van de acathist-hymne ter ere van de Moeder Gods”, officieel uit dank voor de bevrijding van Constantinopel in 626 en vervolgens in 677 en 717. In feite werd dit feest wellicht verbonden met de Aankondiging van de engel aan Maria en gevierd als een dankfeest voor alle bescherming en bevrijding tijdens alle oorlogen in het Byzantijnse Rijk.

Er is nog bijzonder geestelijk nieuws. De pastoor van de parochie (ten Z-W van Parijs) heeft een week van vasten en gebed gelanceerd voor de bescherming van ons klooster en voor de vrede in Syrië. Tot zijn verrassing hebben 78 parochieanen ingeschreven. Zij beginnen zondagavond met een aanbidding. Ze krijgen dan het nodige brood voor de volgende dag mee. Ze doen dan  zo goed mogelijk hun plicht en komen ’s avonds weer samen voor aanbidding en krijgen weer het brood voor de volgende dag. Omdat wij ons ook geëngageerd hebben om te bidden voor hen, moeten we nog overleggen of we deze week elke dag samen iets bijzonders doen ofwel dat we het persoonlijk doen, de ene na de andere, die een dag in vasten en gebed doorbengt. Zo hadden we het eigenlijk al voorzien voor de keuze van de nieuwe paus tot aan Pasen, maar onze nieuwe paus Francesco fietste als het ware al onze plannen al na twee dagen voorbij. Dus ieder die een vastendag voorzien had,  kan het gewoon verder doen, nu voor die parochie.

Terwijl de Latijnse liturgie nu de eerste passiezondag viert, gedenkt de Byzantijnse liturgie het grote voorbeeld van de heilige Maria, de Egyptische (einde 5^e, begin 6^e eeuw), die zich na haar dienst in Jeruzalem terugtrok in de woestijn. Na de eucharistie eten we, zoals gewoonlijk op zondag, in het atrium. Dit is helemaal afgesloten en met een straaltje zon op het dak heerst er een aangename temperatuur. Toch is het vandaag uitzonderlijk stormweer. De wind buldert rond de gebouwen en neemt alles mee wat niet vast zit en wel gedurende heel de dag. Morgen zal de schade duidelijk worden. Na de maaltijd luisteren we nog even naar de voorlezing van de eerste homilie van paus Franciscus tijdens de misviering van 14 maart  2013 in de Sixtijnse kapel, rond drie gedachten: wandelen, opbouwen, belijden. Ons leven is een op weg gaan, een wandelen met de Heer en in het licht van de Heer. Met Hem bouwen we de Kerk op  en we belijden Hem als de gestorven en verrezen Heer. Als we Jezus Christus en zijn Kruis niet verkondigen zijn we misschien priesters, bisschoppen,kardinalen of pausen maar geen leerlingen van Jezus.

Maandag is het bijna volmaakt stil. In de binnentuin is de plastieke serre voor een deel weggeblazen. Er zijn hele stukken uigescheurd en binnen zijn de radijsjes bevrozen maar alles bij elkaar valt het erg mee. Er worden kleine  serretjes gemaakt om een en ander in onder te brengen.

Om eerlijk te zijn en toch niet vervelend te worden, moet ik bekennen dat ik van de nacht op en de dag van 19 maart, het feest van de hl. Jozef hervallen ben en echt zwaar ziek geworden. Men heeft een specialist dr. binnengeloodsd die de ziekte vanaf de namiddag heeft doen keren en sindsdien is het steeds beter gegaan. Op woensdag 20 maart hebben we dan ‘s avonds zo plechtig mogelijk het feest van de Hl. Jozef gevierd. Zoals Jezus drie dagen te laat thuis was van de dorpsbedevaart naar Jeruzalem, zo hebben wij het feest van de hl Jozef met een gerust geweten een dag te laat gevierd. Ondertussen heeft de gemeenschap het klaar gekregen om niet minder dan zes keer een dr. te  laten komen, vijf verschillende. Enkele jonge mannen, moslims, vrienden van het klooster zorgen, voor gevaar van hun eigen leven, dat voor ons alle nodige  diensten worden gedaan, mensen gehaald en gebracht, boodschappen gedaan…terwijl van ons hier niemand een stap kan buiten zetten zonder gevaar voor eigen leven. Welnu, als die mannen niet in dezelfde hemel komen als ik (God wees mij genadig), dan wil ik tot God bidden Mozes voor zijn volk: Als zij er niet in mogen “…schrap mij dan maar uit het boek dat Gij hebt geschreven!” (Genesis, 32, 32). En ook de gemeenschap doet meer dan behoorlijk haar best. Als ik me laat zien in de refter, die tegelijk recreatieruimte is met zetels vooraan, komen ze al aandraven met dekens zodat ik me languit in een zetel kan leggen. Gaat het trouwens zo in een gewoon gezin ook niet? Samen hebben we dan genoten van de tv opname van de inauguratie van paus Franciscus gisteren met zijn korte krachtige preek over de hl. Jozef  als bewaarder/beschermer van Jezus en Maria, van de Kerk, van de schepping. En als er in de misviering plots een byzantijse diaken in eigen ritus het evangelie komt  voorlezen, merk je dat de byzantijnse liturgie toch wel extra luister geeft aan aan de op zich al magnifieke Latijnse liturgie. De grootse  hoop op eenheid vormde evenwel de  de patriarch van Constantinopel, voor het eerst sinds vele eeuwen aanwezig op de inauguratie van een paus van Rome. Met onze huidige franciscaanse jesuiet als paus zal de romeinse katholieke kerk het ook gemakkelijker hebben om wat nederigheid tegenover de anderen te beoefenen.

Vandaag donderdag is het in Syrië naar het schijnt een grote feestdag voor alle moeders. En dus is er ’s avonds toch een gebak voor de moeder van de baby, de nu geestelijke moeder van de gemeenschap, zr. Clarie Marie en in gedachten voor moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel. In feite nemen ze er de vaders vandaag ook bij, ook de geestelijke vader en dus val  ik weer in de prijzen. ’n Korte onderbreking van de vasten die toch wel ernstig wordt genomen ook met de lange en mooie gebeden. Dit is geheel in tegenstelling met de zomertijd wanneer er meer wordt gewerkt en minder gebeden.

Zaterdag 9 - vrijdag 15 maart 2013

Op deze derde zondag voor Pasen wordt in de byzantijnse liturgie de heilige Johannes Climacus gevierd omwille van zijn indrukwekkend werk: “De ladder van de deugden”. Hij heeft wel een eigen feest op 3O maart maar vanaf de 14^e eeuw herdacht men  hem ook op deze zondag als een model van boete en ook omdat men in de kloosters die werk tijdens de vasten las. Hier werd ooit een uitvoerige commentaar gegeven over dit werk. In de Latijnse liturgie is het nu de vierde zondag van de vasten, zondag van “de vreugde” als een blijde noot omdat we al halfweg  zijn naar Pasen.

Ik heb al enkele keren de vraag gekregen: Zijn er bij jullie tijdens de winter dan helemaal geen zieken? En dit is ongeveer waar. We kunnen nog altijd voor een groot deel van eigen teelt eten met veel groenten en fruit. Er is hier en daar maar een elektrisch vuurtje en in een kamer waar we ’s avonds nogal eens gaan eten is er een houtkacheltje. Van veel temperatuurverschil hebben ze hier geen last. Dus geen zieken… behalve ik, vorige week.  Als je als enige ouderling in deze gemeenschap ziek wordt ben je meteen wel het centrum van de cirque. Dagen  suf op bed liggen , niks doen en daar dan nog heel moe van worden ook. De zusters deden alle moeite om voor mij het lekkerste eten te maken, zoals kippensoep met veel vlees terwijl er heel de vasten geen vlees gegeten wordt. De fraters brachten om de haverklap een tas tee of nescafe. En als ik me beneden toch even liet zien kwamen de twee kleine meisjes vol medelijden moedertje spelen. En Nadia gaf me haar  baby Fadia, die ik dan even moest wiegen. Voor het eerst viel me op dat deze baby zo klein is. Ik heb in België wel eens baby’s gezien, zo groot en sterk dat ze bijna aan hun legerdienst zouden kunnen beginnen. Maar Fadia is zo klein en zo licht dat je nauwelijks merkt dat je iets vast hebt. Maar goed, zij heeft nog een heel leven om te groeien. Och ja, ik heb pilletjes gekregen, van een farmaceutisch bedrijf uit Aleppo (dat ondertussen misschien ook al lang verwoest is), maar ze hielpen toch wel. Jammer dat je van die tijd dat je ziek bent niet kunt genieten. Ze hebben tenslotte voor mij een verwarmde kamer onderaan, in het atrium, klaar gemaakt, zonder trappen.  Voor mijn kamer in de toren is het 50 trappen naar boven (en 50 terug). En om eens te kunnen genieten van de zon op het dak zijn het er 97, plus de trappen die je doet vanaf de plaats waar je vertrekt. De voorbije maanden heb ik dikwijls ‘n 1000 trappen per dag gedaan. Voordeel is dat je er een  dure  home trainer mee uitspaart. Maar ‘trop’ is te veel,  zei een van onze politiekers destijds  en Toon Hermans maakt er grappig  van: ‘enough (un oeuf) is enough (un oeuf)’. En opdat ik mijn geest toch met ‘voortdurende vorming’ zou voeden, hebben ze me een plastiekzak met dvd’s gegeven, waarbij o.a. de volledige collectie van Charlie Chaplin filmen. Dat ze hem in Amerika buiten gesmeten hebben, begrijp ik best maar is totaal onaanvaardbaar. Hij verdient een standbeeld tussen de grote weldoeners van de mensheid. De grote monnik Charbel Maklouf zit nu wellicht met zijn hoofd te schudden, al zuchtend: wat zijn het toch slappe monniken geworden die van alles nodig hebben als ze eens eventjes ziek zijn. Maar Charbel, luister eens, je hebt heel uw leven streng ascetisch geleefd. Als jonge knaap ben je de bergen ingetrokken en altijd maar hoger geklommen totdat je, om zo te zeggen, zo hoog zat dat je zonder trappen de hemel kon binnen stappen. Heilige Charbel bid voor ons, en voor alle slappelingen. Gelukkig is niets blijvend, zoals Theresia van Avila al zei: ‘Alles gaat voorbij, God alleen blijft.’

Sorry voor deze uitleg over mezelf. Ik wilde het echt niet schrijven maar vroeg of laat zou het toch uitkomen en zouden mijn schrijfsels aan geloofwaardigheid inboeten. Ondertussen hebben we niet veel last van extra beperkingen. Er is af en toe,  voor  een  drietal uren, stroomonderbreking,  vooral ’s nachts. Ook zijn er af en toe toch wel zware ontploffingen te horen. Zondag heeft er een helikopter boven ons gecirkeld en werd even alles ineens uitgeschakeld (elektriciteit, telefoon, internet). Alles bij elkaar best te doen. Van een familielid van een van onze  mensen kregen we bericht dat hij in Homs op bezoek was geweest en verrukt was over het werk dat het leger daar al gedaan had: terroristen opgeruimd en de nutsvoorzienignen helemaal hersteld. Helaas zal het nog lang duren vooraleer heel het land zo gezuiverd en hersteld is, vooral in Aleppo en hier in Qâra. Dit blijkt in elk geval het vaste plan van de regering te zijn. De westerlingen en ook de christenen zouden natuurlijk erg kunnen meehelpen door op te komen voor de waarheid en soevereeientiteit van een volk in plaats van een algemene opinie te steunen die zegt dat het Syrische leger en die president zo vlug mogelijk moeten verslagen worden en de terroristen gesteund. Een dergelijke opinie wordt door jongeren gemakkelijk radikaal vertaald. Zo is het niet te verwonderen dat er vele tientallen europese jongeren hier strijden naast de meest fanatieke islamisten ‘om de klus eens vlug te klaren ‘, aangemoedigd door een massa geld en de illusie van de menigte maagden die ze krijgen als ze als martelaar kunnen sterven. Wat is er meer nodig om het hoofd van jongeren op hol te brengen? Jawel, onze ministers maken zich zorgen dat de jongeren vechten aan de zijde van Al Nousra en niet aan de zijde van het Vrije Syrische Leger (dat niet vrij is, geen leger en helemaal niet Syrisch!) Want, met Al Nousra zouden die mannen later in België regeringsgebouwen kunnen opblazen en een minister een kopje kleiner maken en dan moeten wij natuurlijk allen klaar staan om onze verontwaardiging te uiten. Dat die criminele bendes van het zogenaamde Vrije Syrische Leger hier twee jaar het zelfde hebben willen doen of gedaan hebben, is voor hen meegenomen. Heren ministers, hou eens op met uw huichelarij zonder grenzen  en laat eens zien dat ge nog een greinje menselijkheid in uw bloed hebt, door respect te tonen voor ieder menselijk leven en de soevereieniteit van dit land. En ondertussen kunnen onze christenen maar klagen dat er zo weinig jongeren naar de kerk komen. Als de christenen wat meer visie, overtuiging en ruggegraat hadden, zouden ze ook jongeren aantrekken in de goede richting. Kijk naar de enthousiaste jongerengroep van MWS (mediawerkgroepsyria: www.mwsyria.com)!

Op dinsdag vieren we de eucharstie in verbondenheid met heel de wereldkerk en bidden we voor de keuze van een goede paus. Vandaag  begint in Rome het conclaaf. En woensdag hebben we al een  nieuwe paus: Francesco, uit Buenos Aires. ’s Avonds kijken we op tv gespannen toe, samen met een grote menigte in Rome. Moge God hem overvloedig zegenen en moge deze paus het ware aanschijn van de Kerk over de wereld doen lichten tot heil van de mensheid en tot eer van God. Wat is de Kerk in haar aardse zwakheid toch een groots mysterie! Terwijl sommigen iedere tijd opnieuw de verdwijning van de Kerk voorspellen is er geen enkele instelling ter wereld die telkens opnieuw met zulk een vitaliteit herrijst.

De goede hervormingen in Syrië gaan langzaam maar zeker verder. Het westen ontwikkelt zich steeds meer tot een nieuw fascisme dat nog probeert elders een “democratie van vernietiging en geweld” te vestigen, maar het is zichzelf aan het vernietigen. Turkije heeft geen gevangenissen genoeg om de mensen op te sluiten die alleen maar de waarheid zeggen of schrijven. En de golfstaten kunnen nog even doorgaan met hun gruwelen door de meest elementaire menselijke waardigheid te onderdrukken en vrouwen ter dood veroordelen omdat ze in het openbaar hervormingen vragen. Ondertussen groeit in Syrië een democratie van een samenleving van alle etnische en geloofsgroepen zonder enig onderscheid, in gelijkheid en vrede, met de rijkdom van de oosterse gastvrijheid en de eerbied voor het familieleven. Het verloopt precies zoals de president gezegd heeft. De eerste minister Al-Halaki zorgt er voor dat alles stap voor stap verder uitgewerkt wordt. Zo zal “de internationale gemeenschap” in Syrië binnen kort precies het tegendeel te zien krijgen van de ontwirchting die ze hier met alle geweld hebben willen brengen. De “Syrische democratie” zal voor de gewelddagdige en genadeloze Amerikaanse maatschappij als model kunnen dienen. Europa kan beginnen terug zijn eigen joods-christelijke  fundamenten te ontdekken, te aanvaarden en in praktijk om te zetten. Geen Euro zonder Pa! Hopelijk komen er ook in Israël eens spirituele leiders die de fanatieke droom van een zuivere joodse staat niet alleen als inhumaan maar ook als volkomen on-bijbels zullen ontmaskeren. Ze kunnen dan aan hun eigenlijke ‘uitverkiezing als Volk Gods’ beginnen: aan de wereld de ene ware God openbaren en Jezus Christus, de Messias van Israël, de Zoon van God en de Redder van de wereld. En inmiddels kunnen allen  in Syrië het gootste en meest waardevolle model van democratische samenleving van de laatste honder jaar komen bestuderen. Het zal een samenleving zijn die lang  niet volmaakt is, maar wel ver uitsteekt boven de ‘westerse democratieën’, die zwanger zijn van geweld en dictatuur tegen het leven.

2013 is door paus Benedictus XVI uitgeroepen tot “Jaar van het geloof”. Het Kontaktcentrum van de abdij van Postel organiseert ter gelegenheid hiervan drie geloofsdagen, waarin de sacramenten worden behandeld. De eerste geloofsdag op zaterdag 16 maart van 9.30 tot 16.30 is gewijd aan het doopsel.

Het wordt ongetwijfeld een boeiende en zingevende dag.

Belangstelling? Neem vlug contact op met gastenkwartier@abdijpostel.be of via telefoon
0496501255

Zaterdag 2 – vrijdag  8 maart 2013

In de byzantijnse liturgie zijn er twee feesten voor de verering van Jezus’ Kruis. Op 14 september wordt de ‘Verheffing van het Kruis’ gevierd ter herinnering aan het terugvinden van het Kruis door de heilige Helena (in 320?). En  deze derde zondag in de veertigdagentijd werd in Constantinopel eveneens toegewijd aan de verering van hert heilige Kruis. Veel later werd dit feest over alle kerken van de byzantijnse ritus verspreid. Na de eucharistie houden we een processie met het heilig Kruis op de grote binnenkoer. We houden halt onder de toren. Daar is een nis met een altaar. Hier nemen we uitgebreid de tijd voor de voorbeden: voor de nieuwe paus, voor de Kerk, voor de wereld, voor de vrede in Syrië enzovoort.

’s Zondags overdag hebben we meerdere ontploffingen gehoord, maar ‘s avonds was er een voltreffer vlakbij. We waren juist aan het delen over de zeven brieven van Johannes aan de zeven kerken van Klein-Azië (Apocalyps 2 en 3). Plots was er zulk een geweldige ontploffing  alsof het klooster opgeblazen werd. Nada springt met een schreeuw op en holt naar haar kamer om haar baby te halen. Het kind weende maar viel daarna toch weer rustig in slaap. Achteraf hoorden we dat het leger een smokkelbende had onderschept die mazout van Syrië naar Libanon smokkelt, langs het Libanongebergte. Het was wel vlakbij op de weg langs het klooster. We hebben samen even gebeden en zijn daarna toch maar gewoon doorgegaan met onze lezing. Ook maandag hebben we enkele kleinere ontploffingen gehoord.

Maandagavond overvalt ons een raar gevoel. Plots krijgen we geen van onze drie vaste contacten  aan de lijn. We gaan samen in de kerk even bidden en beginnen het rozenhoedje, afgewisseld in het  Arabisch en Frans. Onder het vijfde blijde mysterie, de terugvinden van Jezus in de tempel krijgen we telefoon. Er is in Damascus een ontmoeting geweest met de grootmoefti Hassoun en driehonderd geestelijke leiders die bevestigen dat ze de weg van de verzoening, de mussalaha, verder zullen gaan. Hassoun is een zeer gematigd man, die destijds door de president werd aangesteld ter vervanging van zijn erg extremistische voorganger. In het begin van de Syrische crisis werd zijn zoon vermoord en sindsdien houdt hij niet op samenkomsten te leiden om verzoening te prediken. Moslims en christenen hebben samen gebeden, waarbij nauwelijks het verschil merkbaar was tussen beide, zo wordt ons meegedeeld. Bovendien werd daar beslist een groot stuk land, naast ons klooster,  aan ons te geven om er een opvangcentrum te maken voor Syrische weeskinderen en voor een ziekenhuis.

Bovendien vernemen we nog het verheugende nieuws dat de container, (met vele levensmiddelen van edelmoedige schenkers) enkele weken geleden vanuit Antwerpen verzonden, al  toegekomen is in Tartous.  Het is echter onmogelijk deze nu naar ons te brengen en nog onveiliger is het om hier het voedsel uit te delen. Een bedrijfsleider , die die zelf met zijn gezin ook verbonden is met onze gemeenschap, en die in Tartous woont heeft de taak op zich genomen om de meest noodlijdenden op geordende wijze te helpen. Het was voor ons een grote vreugde én geruststelling. Zelf zullen we nog even moeten wachten totdat de weg veilig genoeg is om de container met de persoonlijke spullen voor ons tot hier te krijgen. Mag ik langs deze wel alvast hartelijk dank zeggen aan alle gulle gevers! Het mooie is dat, over alle geloofsverschillen heen, mensen die in nood zijn elkaar nu helpen.

Het leger is een tijd geleden van op een afstand van 1 km van hier weggetrokken (tussen het klooster en het anti Libanongebergte).  Immers, de soldaten van  vele kleine legerposten (+/- 12 man) over heel het land verspreid, zijn door terroristen veelvuldig  uitgemoord (wist je dat de meerderheid van alle doden in deze oorlog soldaten zijn?). Nu heeft het leger terug post gevat op twee plaatsen in onze buurt. Uit reactie hebben de terroristen meteen twee mannen van aanzien ontvoerd. Het ziet er naar uit dat hier een beslissende slag zal uitgevochten worden.  Omdat er dan gemakkelijk brokstukken bij ons kunnen vallen – zoals reeds tweemaal gebeurd is - worden de veiligheidsvoorzieningen grondig vernieuwd. En, zoals we al eerder gezegd hebben,  als je per abuis een obus in uw wasbak krijgt, kun je je tandenborstel wel vergeten. Vermits ik de enige bewoner in de Romeinse toren ben die over iets als een wasbak beschik, ben ik dus de enige  die op deze manier zijn tandenborstel kan verliezen. Denk niet dat wij er altijd zo mee lachen. Wij zullen alles doen om alle mogelijke risico’s te vermijden, maar ons familiaal gevangenisleven trachten we inmiddels  door humor wat te verlichten. Het is goed in deze omstandigheden de humor wat ernstiger te nemen (een raad die ik graag overneem van Viktor Frankl).

Ons soennitisch gezin op de boerderij zal het meeste gevaar lopen en ik weet niet of zij kunnen blijven. De boerderij bevindt zich aan de andere kant van het terrein tegen de ringmuur. Maar daar achter liggen enkele boerderijen die al lang haarden van verzet zijn. Als er gevochten gaat worden zullen zij het meeste kans lopen brokstukken te krijgen. En het is een gezin met vier kleine kinderen. Ze zijn vroeger al eens, bij gevaar, bij ons komen slapen maar dat is geen vaste oplossing. Trouwens, er kan ook overdag gevochten worden.  Jammer. Het zijn niet alleen harde werkers maar ook lieve mensen. Telkens wanneer wij een uitstap deden op het terrein was er altijd een moment dat er met die kinderen gespeeld werd.

Vandaag  donderdag  is moeder Agnes-Mariam op uitnodiging van Rusland vertrokken naar Genève samen met een Syrische delegatie, waaronder  cheikh Mouhammad Izzar Al Moutarada, algemene secretaris van de musslaha-beweging (verzoening). Zelf is zij de algemene secretaris van ISTEAMS (International Support Team and Solidarity), dat gesteund wordt door mensen uit de hele wereld.

Syrië en Mali: een schoolvoorbeeld van de stuitende hypocrisie zowel op het politieke topniveau als bij de publieke opinie en in de media.

Het Franse leger, bijgestaan door onder meer het Belgische, interveniëert zonder noemenswaardig protest, in Mali. Met militaire kracht moet namelijk de opstand van de jihadisten tegen het 'wettelijke' regime neergeslagen worden.

Golvenhoge sympathie, gigantische wapenleveringen, geheime militaire assistentie voor de opstandelingen in Syrië. Het Westen steunt volop de opstand van de jihadisten in Syrië, tegen het 'wettelijke' regime.

Kan iemand een antwoord geven op de vraag waarom in het ene geval de jihadisten moeten vernietigd worden en in het andere geval de jihadisten de overwinning moeten behalen?

Intrieste dag voor het beleid en de democratie. Minister Van Ackere, een uiterst intelligente en competente man wordt het  verder functioneren onmogelijk gemaakt door een destructieve perceptie, gecreëerd door politieke tegenstanders en de media.

Dergelijk fenomeen komt meer en meer voor en betekent een ernstig gevaar voor ons democratisch systeem. Hoe kan het politieke bedrijf mensen met talent en  verantwoordelijkheidszin  blijven aantrekken voor topfuncties in dergelijk negatief klimaat?

Media en politieke partijen, die van dergelijke  destabiliseringstactieken bewust gebruik maken om hun macht te bestendigen of uit te breiden, maar zelf aan de kant blijven en geen verantwoordelijkheid willen opnemen, dragen een zeer grote verantwoordelijkheid.

Meer en meer mensen en groepen uit onze samenleving moeten opstaan om die methodes die destructief zijn voor een gezonde democratie, aan de kaak te stellen.

Heel de machinerie die op gang gebracht is tegen het ACW, van politieke partijen over individuele politici via journalisten en media tot historici, politicologen en andere academici, heeft maar één bedoeling: het middenveld en in het bijzonder het christelijke middenveld , destabiliseren en de eigen politieke macht vergroten.

In essentie vind je die strijd met wisselende kansen terug in de sociale geschiedenis van de laatste anderhalve eeuw. Denk aan de onverbiddelijke manier waarop de politieke en financiële machthebbers in de tweede helft van de 19de eeuw het Daensisme, het opkomende socialisme en christendemocratie bestreden. Denk aan de pogingen van de laatste decennia om de vakbonden en het middenveld in een slecht daglicht te stellen en hun macht te beknotten.

Het is de natte droom van rechtse extreemliberale politici: een zo sterk mogelijk politiek niveau dat alleen maar hoeft te onderhandelen over de taartverdeling met de wereld van kapitaal en onderneming. Weg met de invloed en de macht van vakbonden, ziekenfondsen en socioculturele verenigingen!

De tienduizenden ACW-leden en -vrijwilligers, de professionele medewerkers, de topbestuurders, weten wat hen te doen staat: verder werken aan interne vernieuwing, fouten corrigeren en zich met kracht verzetten tegen degenen die omwille van hun eigen machtsagenda de ACW-beschadigingsoperatie begonnen zijn.

En vooral: uitkomen voor de onvervangbare waarde van het christelijke middenveld én van hun persoonlijk engagement!

Geloofsdag over het 'doopsel' in de abdij van Postel

2013 is door paus Benedictus XVI uitgeroepen tot “Jaar van het geloof”. Het Kontaktcentrum van de abdij van Postel organiseert ter gelegenheid hiervan drie geloofsdagen, waarin de sacramenten worden behandeld. De eerste geloofsdag is gewijd aan het doopsel.
Wanneer
za 16/03/13 van 09:30 tot 16:30
Waar
Kontaktcentrum Abdij Postel
Abdijlaan 16, 2400 Mol
Wegbeschrijving, Routeplanner De Lijn
Wie
Pater Nicolaas Gorts
Prijs
€ 20 (Inclusief warme maaltijd)
Contact
gastenkwartier@abdijpostel.be
0496501255

Leeftijd
18+

“Door de doop wordt ieder kind opgenomen in een vriendenkring die het nooit, in leven noch dood, zal verlaten. (…)
Die vriendenkring, die familie van God, waar het kind nu bij hoort, begeleidt het altijd, ook in dagen van lijden, in de donkere nachten van het leven; die kring zal hem troost, bemoediging en licht geven”
(paus Benedictus XVI, in Youcat, p. 116)

Pater Nicolaas Gorts o.praem.,
lic.godsd.wet. en lic.wijsbeg., is prior van de Norbertijnenabdij van Postel en pastoor van de parochie van Postel. Daarnaast doceert hij filo-sofie aan de Norbertijnse priesteropleiding van Vlaanderen en geeft conferenties en retraites.

Nuttige informatie:

Zaterdag 16 maart 2013
Kontaktcentrum, Abdij Postel

Goede Vrienden,

In het begin van 2013 was  de vrede in Syrië zeer dicht bij. Iedereen leek te beseffen dat buitenlandse machten in Syrië een vreselijk spel hadden opgezet. Iedereen leek akkoord om daarmee te stoppen en een politieke oplossing te zoeken. En plots zitten er in Syrië nog meer zwaar gewapende terroristen en is zelfs de meest fanatieke groep hier in Qara zich aan het verzamelen. Eergisteravond hebben we ze vanop ons dak gezien  met hun zwarte vlag. En terwijl heel de wereld naar de paus kijkt komen de wapenhandelaars in Rome samen om te beslissen nog meer wapens aan de Syrische rebellen te geven. Is nu heel de wereld gek geworden?

Ziehier nog enkele berichten, ook over het ontslag van de paus en de aanstaande tweede Syrië conferentie in Brussel. Als je niet weet wat er in Syrië gaande is, moet je beslist aan die conferentie deelnemen. Je kunt er trouwens ook enkele filmpjes over ons leven in Mar Yakub vinden.

VI/26

Zondag 24 februari 2013, de tweede zondag van de vasten is hier de zondag van de relikwieën. Eigenlijk een ingewikkeld verhaal dat we u besparen.  Vermits de byzantijnse priester abouna Georges ook nu niet kan komen vieren we de Latijnse liturgie met byzantijnse  gezangen en gebruiken, zoals gewoonlijk. Omdat we tijdens de vasten geen dvd of tv bekijken, hebben we deze avond met zijn allen een soort “lectio divina” gedaan, het lezen van een Bijbeltekst en daarrond delen en bidden. Het is een manier waaraan iedereen kan deelnemen. Eigenaardig is wel dat de ‘minst gestudeerden’ hierbij de kostbaarste inbreng hebben. Gedurende de vasten luisteren we tijdens het middagmaal naar enkele Bijbellezingen uit het officie of naar enkele interessante teksten.

Terwijl we gespannen uitzien naar het einde van de oorlog wordt de veiligheid om het klooster er niet beter op. We kunnen nu af en toe vanop het dak van onze Romeinse toren de al-Nousra (Al Qaida) mannen zien    met een mitrailleur op hun terreinwagen en een zwarte vlag. Ze zijn gewoon op de weg voor het klooster. Hebben ze een aanslag gepleegd of gaan ze er een plegen? We staan als het ware oog in oog met hen, zij het gelukkig met een hoogteverschil van 45 meter. De tijd is voor ons zeker nog niet gekomen om op weg te gaan.

Ondertussen genieten we verschillende dagen van een bijna stralende zomerzon overdag, weliswaar met een koude wind. Wat is dat een heerlijk zicht en gevoel in de voormiddag, wanneer het stil is.  Boven zie je de hemel met enkele witte wolken, aan de ene  kant rijzen  de bergen  met op hun toppen nog een beetje sneeuw als een slordige  portie crème-fraiche, aan de andere kant het dorp Qâra dat baadt in het zonlicht. Je krijg de indruk dat je in het heerlijkste vakantieparadijs toegekomen bent. In de namiddag kan het dan weer plots hard gaan waaien en zelfs stormen, waarbij alles wat niet vast staat wordt meegevoerd.

We leven uiteraard mee met het verrassende wereldnieuws van het ontslag van paus Benedictus XVI. Allerlei commentaren vliegen de wereld rond. De meest negatieve komen uit traditionalistische hoek. De historicus Roberto de Mattei erkent wel dat het ontslag wettelijk is, maar vindt het helemaal niet gepast. Er kan volgens hem  geen “dringende reden” voor aangehaald worden. De strafste reactie komt van de filosoof en theoloog Enrico Maria Radaelli. Hij vindt het ontslag filosofisch, theologisch en mystiek onmogelijk. Hij schiet er nogal op los, met zware woorden. Hij beweert zelfs dat de volgende paus alleen een valse paus kan zijn en hij roep Benedictus dringend op om zijn beslissing te herzien. Het doet me denken aan de eisen, ook vanuit traditionalistische hoek, om de besluiten van Vaticanum II af te wijzen en te herzien. Een korte, prachtige commentaar gaf daarentegen  mgr. Bernard Podvin, woordvoerder van de Franse bisschoppenconferentie. Wat is die paus groot! Roept hij uit. En door zijn ontslag maakt hij duidelijk dat er Iemand groter is dan hij. De sterkste beschouwingen, die nu plots opduiken, komen echter van de jonge theoloog Jozef Ratzinger zelf. Het jaar na de gewelddadige mei-revolte van 1968 zegt hij dat we nu een gelijkaardige situatie meemaken als na de Franse Revolutie, die het einde betekende van de middeleeuwen en het begin van de moderne tijd. Paus  Pius VI werd door de Franse soldaten meegevoerd en stierf in 1799 in ballingschap. De goederen van de Kerk werden aangeslagen en de religieuze orden opgeheven.  De Kerk, zo vervolgt  J. Ratzinger, zal een minderheid worden, eenvoudig, arm en behoeftig. Ze zal haar sociale privileges en enorme gebouwen verliezen. Dan zit, vind ik, de oosterse kerk al in de goede richting. Uit deze pijnlijke loutering zal een geestelijke Kerk opstaan die de ervaring van het geloof centraal stelt. En 44 jaar later, op 2 februari 2013 zegt hij echter, als Benedictus XVI, tot 190 studenten uit de verschillende Romeinse seminaries: “… de boom van de Kerk is niet stervende maar groeit telkens weer, ondanks de zware tegenslagen…De toekomst is aan ons. Indien een vals pessimisme zegt dat het christendom zijn tijd gehad heeft, welnu, het begint opnieuw…”..  Wat er van zij, wij hebben besloten gehoor te geven aan de oproep van kardinaal Bertone om extra te bidden voor de Kerk en de nieuwe paus.  Wij hebben een lijst voorzien waarop ieder een dag van stilte, gebed en aanbidding kan aanduiden zodat er vanaf vrijdag tot Pasen  intens wordt gebeden. Deze dag houdt dan in: 2 uur gebed ’s morgens en 2 uur gebed ’s namiddags naast een geestelijke lezing en de vier uur gewone handenarbeid. Het middageten wordt naar de kamer gebracht. Donderdag beginnen we samen met een stille dag, een vastendag en een dag van gebed en aanbidding. Daarna zal er telkens iemand een dag van stilte, vasten, gebed en aanbidding houden. Hoewel we in de vasten niet naar tv of filmen kijken hebben we op woensdag  toch de laatste audiëntie van de paus gevolgd, die massaal werd bijgewoond. Hij gaf een erg hoopvolle toespraak. Hij dankt allen en zegt dat hij beseft dat het  een zware beslissing is om af te zien van de uitoefening van zijn ambt, maar dat zijn krachten afgenomen zijn. Hij zegt dat God het schip van zijn Kerk niet zal laten verdrinken en dat hij altijd geweten heeft dat het niet zijn  Kerk, maar Gods Kerk is en dat God het bootje van de Kerk niet zal laten zinken. Hij voegt er bij dat hij niet naar een privéleven terugkeer, maar dat hij de weg van de Kerk blijft gaan in gebed en in gedachten.

Graag wil ik de tweede conferentie over Syrië in Brussel aanprijzen. Er zullen ook enkele filmpjes over het leven in ons klooster tijdens deze  oorlog te zien zijn. Onze website is al maanden geleden geblokkeerd en bovendien kregen we omwille van de slechte internetverbinding het mooie filmpje (30’) dat de fraters voor Kerstmis al gemaakt hadden, niet geplaatst. Nu wordt het per post bezorgd. Het kon  woensdag meegegeven worden  naar Damascus. Daar nam iemand het mee naar Genève en vandaar wordt het verzonden naar België. Bovendien heeft fr. Jean juist voor deze tweede conferentie een filmpje gemaakt van 10 ‘: eerst in inleiding van 5 ‘ over de toestand in Syrië en dan een filmpje waarin ik o.m. een boodschap geef, waarvan ik de Nederlandse tekst laat volgen samen met het programma van de conferentie en een affiche.

Boodschap aan de initiatiefnemers van de tweede conferentie van de MWS te Brussel

Goede Vrienden van de MWS (mediawerkgroepsyrie), de Verenigingen en Vrienden hiermee verbonden,

Sinds 2 jaar bevindt Syrië zich als in het oog van een orkaan. Dood en vernieling worden echter niet veroorzaakt door een blinde natuurkracht maar door een morele ramp, door wereldheersers en wereldmachten die in Syrië hun eigen belangen willen vestigen. Voor hen hebben het leven van het Syrische volk en de soevereiniteit van dit land geen waarde. Hun belangen staan voorop. Gruwelijke aanslagen door terroristen gepleegd, met vele tientallen doden en een veelvoud aan gewonden, worden door de westerse pers met genoegen vermeld. Ondertussen wordt met behulp van satellietbeelden naar mogelijke bewijzen gezocht om de Syrische regering van misdaden te beschuldigen en dan de macht  over te nemen. Het is niet onze de taak door middel van terroristische aanslagen Syrië te helpen ontwrichten en in een chaos te storten opdat ieder dan zijn belangen kan laten gelden. Dit is een radicale verloochening van de fundamenten van  solidariteit en vrede waarop Robert Schuman,  de vader van Europa, de Europese Unie heeft gebouwd, niet alleen voor de eigen landen, maar ook bedoeld als dienst aan gans de mensenfamilie. Ook jij kunt deze waanzin helpen ontmaskeren en doen stoppen.

Inmiddels zijn de terroristen zich aan het verzamelen in ons dorp Qâra. Op het dak van de Romeinse toren van ons klooster Mar Yakub kunnen  we ’s avonds laat groepen van Al-Nousra met zwarte vlaggen zien verschijnen om elders aanslagen te gaan plegen.

Mensen die zwaarden kunnen maken, kunnen ook ploegscharen maken. Mensen die een land kunnen verwoesten kunnen het ook opbouwen. Binnen afzienbare tijd zal de Syrische bevolking achtergelaten worden, bloedend als een zwaar gewonde langs de weg. Ga jij er dan met een bocht om heen? Of zal jij die vreemdeling zijn, die de “naaste” wordt van het lijdende Syrische volk?

Laten we nu reeds beginnen met de heropbouw van Syrië. Wees creatief en edelmoedig . Als je familie, kennissen of vrienden hebt in Syrië, tracht hen te helpen. En waarom geen verbroedering organiseren tussen uw stad of dorp en een stad of dorp in Syrië? Waarom geen geestelijke verbroedering aangaan tussen uw parochie, uw religieuze gemeenschap, uw abdij … met een parochie, religieuze gemeenschap of christelijke vereniging in Syrië. Het zal meteen een nieuwe bezieling geven aan uw eigen leven. Op die wijze heeft een Franse parochie reeds een geestelijke verbroedering gesloten met onze gemeenschap, en wij met hen, tot vreugde van beiden. Ben je gelovig? Bidt elke dag opdat er in Syrië spoedig een duurzame vrede mag heersen. Wil je als concreet gebaar een bijdrage geven? Schenk  een gift aan een betrouwbare organisatie, of doe het langs deze Mediawerkgroep Syrië. Wil je ons financieel steunen, dan zullen wij samen met de byzantijnse priester in Qara, Georges Louis en christenen van het bisdom Homs, noodlijdenden helpen, over alle geloofsverschillen heen, zoals we tot heden steeds hebben gedaan.

Ik wil de initiatiefnemers  van harte feliciteren en danken voor dit moedig initiatief van de tweede conferentie. Jullie eerste persconferentie in Brussel op zaterdag 26 mei 2012, was ondanks de felle tegenstand een flink succes en ik had nog het geluk daaraan in vrijheid te kunnen deelnemen. Sindsdien hebben jullie op verdienstelijke wijze een waardige plaats in het medialandschap verworven. Deze tweede conferentie zal bij monde van betrouwbare top-sprekers onthullen wat de media nog verborgen houden: hetgeen er werkelijk gebeurt in Syrië en welke de belangen zijn van het imperialistische westen.

Pater Daniël Maes o.praem., Mar Yakub, Qâra, Syrië

IBAN BE 32-068-2083244-02   BIC GKCCBEBB

http://www.facebook.com/pages/Monastery-of-Mar-Yakub-St-James-Syria/416458778418179

Onder de titel 'Een nieuwe paus, geen nieuw geluid', schrijft ene Dani R. Leroy, voorganger bij de liturgische beweging Dominicus Gent, over (sinds gisteren) paus-emeritus Benedictus, de toekomstige paus en het pausdom.

Veel nuances zijn in deze bijdrage van de heer Leroy niet te bespeuren. Hij schept er klaarblijkelijk vooral genoegen in, paus Benedictus (een intellectuele reus én een nederige mens), de toekomstige paus en het pausdom van nul en generlei waarde te verklaren en ze te beschouwen als folklore.

Ook al zegt hij dit artikel op persoonlijke titel te schrijven, de teneur is overduidelijk: de heer Leroy is er vast van overtuigd dat hij formuleert wat vele christenen denken over paus en Kerk, of volgens hem zouden moeten denken. Behoorlijk pretentieus is dat.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat paus Benedictus de vloer zou aanvegen met de voorgangers van de liturgische beweging Dominicus in Gent, zoals voorganger Leroy dat doet met de paus. Misschien schuilt er in deze voorganger een gelijkhebberig, agressief minipausje.Want het walmt uit de tekst naar buiten: binnen ons (Gentse)coconnetje beleven wij het ware, progressieve(?) christendom, de wereldkerk kan ons geen bal schelen.

Fundamentalisme op minuscuul, sektarisch niveau.

Schande! Schande! Schande!

Na het paardenvleesschandaal dreigt er in dit superrijke landje met steeds maar een aangroeiend aantal arme mensen, een nog veel groter schandaal.

Tonnen vleeswaren zijn uit de rekken van de warenhuizen gehaald. Zij werden als runds verkocht terwijl er ook wat paardenvlees in werd verwerkt. Fraude dus. Maar als voedsel zijn ze perfect in orde.

De voedselbanken hebben aan de warenhuizen gevraagd om over die producten te kunnen beschikken. Maar nee hoor, tot nu toe heeft nog geen enkel warenhuis positief gereageerd.

Liever voedsel vernietigen dan het ter beschikking stellen van noodlijdenden. Schande!

De media, de politici, wij allemaal, zouden massaal moeten reageren tegen dergelijke praktijken en tegen de gigantische voedselverspilling in ons land.

Vrijdag 15 – vrijdag 22 februari 2013

In het grote avondgebed van de vasten wordt op vrijdag de acathist-hymne gezonden ter ere van Onze Lieve Vrouw rond de versierde icoon van Maria die omgeven is door alle profeten en profetieën die de menswording van Jezus hebben aangekondigd. De hymne zelf was al in de 8^e eeuw zeer populair in oost én west. Ze wordt a-cathist (niet zittend, dus rechtstaand) gezonden.  Het is een alfabetische lied bestaande uit 24 gezangen over de menswording, de kindsheid van Jezus en over Maria, Maagd en Moeder. De oorsprong is niet heel duidelijk. In 626 werd Constantinopel door vandalen bedreigd en patriarch Serge zou het initiatief genomen hebben om met deze icoon van Maria op de wallen te staan en heel de nacht de voorspraak van Maria af te smeken. De stad werd beschermd en de vandalen verdwenen. Dit is voor ons een aanleiding om na de lange completen intens te bidden voor de bescherming van Syrië en de vrede. We hebben deze namiddag in een conferentie overigens begrepen dat Abraham niet alleen de vader van de gelovigen is maar ook de vader van het gebed. Hij was in staat, door zijn voorspraak, om de steden Sodom en Gomorra van de ondergang te redden. Hij had de prijs van 50 rechtvaardigen kunnen verminderen tot 10 rechtvaardigen. Bij de aanwezigheid van deze 10 zou de stad gespaard blijven. Helaas werden er zelfs geen  tien rechtvaardigen gevonden.

Zaterdagmorgen is er plots weer geen elektriciteit, geen telefoon en geen internet. Er werden herhaaldelijk ontploffingen gehoord, zij het ver weg. Driemaal zitten we voor drie uur zonder elektriciteit en dan nog eens van s’ avonds tot zondagmorgen.  Dat zijn we niet meer gewoon. Ineens leven we weer zoals de eerste christenen in de catacomben.

Tegen de avond gaan Jean, David en ik naar de vluchtelingen, de drie moslimfamilies die bij ons onderdak hebben, om hen te condoleren bij het overlijden van hun oude moeder (92 jaar). Abdel Massih was gisteren al gegaan. Het is een heel ritueel. Ze ontvangen ons met een brede glimlach, twee omhelzingen en een kus op de schouder.  De vrouwen en de meisjes groeten ons van ver en verdwijnen. Aan het rouwen om een overledene nemen geen vrouwen in het openbaar deel. Wij zeggen de geijkte formule: Allah jirchamna – God weze ons barmhartig.  Dan moeten we op de plaats gaan zitten waar moeder altijd zat.  Wij hebben een mooie icoon van O.L.Vrouw van Libanon (Harissa) bij, die ze meteen een ereplaats geven aan de muur. David en Jean geven een flinke uitleg, waaraan ze erg geïnteresseerd zijn, over Maria, de moeder van Jezus, die ook veelvuldig in de koran met eerbied vermeld wordt.  Onze fraters spreken al een flink woordje Arabisch. Het is pure evangelisatie. Wat echt deugd doet is dat die mensen zo dankbaar, oprecht en  zo open zijn. Na tweemaal een slokje koffie gedronken te hebben uit hetzelfde tasje, wordt er thee gezet, op de gewone wijze. Voor ieder een glaasje met veel suiker. Wij hebben daarna een goede reden om ons te verontschuldigen en te vertrekken omdat we de eucharistie gaan vieren.

Onder het avondeten wordt nog een boeiend initiatief geregeld. Montigny-Voisins, een parochie nabij Parijs,  heeft langs moeder Agnes-Mariam een vraag aan de gemeenschap gericht om een geestelijke verbroedering aan te gaan. Zij bidden voor ons en wij voor hen. De pastoor is een jonge dynamische  en bezielde priester. Zij hebben de voornaamste intenties opgeschreven die wij onder elkaar verdelen. Ik zal bidden voor de pastoor en zijn parochieraad. Moeder Agnes-Mariam is al begonnen met iedere dag een geestelijk woordje te geven per gsm, zoals de pastoor gevraagd heeft.  Er waren meteen al 180 parochianen die hierop ingeschreven hebben en deze korte meditatie  dus dagelijks ontvangen.  Hiervoor geven ze dan een kleine vergoeding. Onze fraters zoeken van ieder een foto uit om die toe te zenden aan de parochie. In de inkomhal van de kerk zal dan ieder van ons te zien zijn mét aanduiding van de intentie waarvoor ieder bidt.  In ieder geval een bijzonder creatief initiatief dat navolging verdient.

Voor de zondagseucharistie  is abouna Georges deze keer gekomen. Vandaag is het in de byzantijnse liturgie de zondag van de orthodoxie of van de iconen. De iconoclasten vormden zowat het laatste gevaar dat een ware ravage hebben aangericht in het oosten. Zij wilden de afbeeldingen van de iconen vernietigen en verbieden. Het oecumenisch concilie van Nicea van 787 verklaarde plechtig dat met de iconen niet die beelden vereerd worden maar de werkelijkheid en de mysteries die ze afbeelden. Dit wordt de eerste zondag van de vasten herdacht en gevierd. Na de mis hielden we dan ook een processie met alle beschikbare kostbare en minder kostbare iconen. Tijdens de mis was er weer een vurige preek en daarna gebed voor de bescherming van Syrië. Abouna Georges vertelt de laatste ontwikkelingen. Het leger is bezig de terroristen te verjagen in Aleppo en in Damascus. Van beide kanten verzamelen ze nu in Qara. Al Nosra is nu ruimschoots in Qara vertegenwoordig en bij  manifestaties worden er nu openlijk spandoeken van Al Qaida meegedragen. Al Nosra is de meest extreme en radicale groep van de jihadisten. Ze zijn zelfs door de VS als terroristische organisatie erkend (wat nog niet wil zeggen dat ze onder de tafel niet gesteund worden om Syrië te ontwrichten). Je zult wel niet jaloers zijn dat de eindstrijd mogelijk bij ons wordt uitgevochten. Ook bidden we uitdrukkelijk voor de christenen. Vooral vanuit de orthodoxe kerk is er grote hoop. De drie nieuwe patriarchen (de maronitische, de koptische en de orthodoxe) zijn drie grote geestelijke leiders met een brede vorming. De nieuwe orthodoxe patriarch vertelde in een van zijn  eerste toespraken dat het bidden om eenheid niet volstaat maar dat er nu stappen kunnen en moeten gezet worden.

Deze zondag en de volgende dagen is er weer een flinke tijd stroomonderbreking.  Daarom verzamelen we voor het avondeten boven in het zaaltje waar een houtkacheltje (na veel rook) de nodige warmte geeft. En op het kacheltje worden de thee en de falafels warm geraakt. We zitten hier gezellig. En omdat we in de vasten geen filmen bekijken wordt vanavond wat gedeeld rond een of andere evangelietekst waardoor men geraakt is.

Maandag en dinsdag wordt door de fraters hard gewerkt om de binnentuin (40/30 m) om te spitten en klaar te maken om allerlei groenten te kweken. De zon schijnt in de voormiddag, al is de hemel met slierten witte wolken bedekt. Ondertussen horen we vanuit de verschillende minaretten van Qâra de gebeden over het terrein klinken. Wij bidden mee maar hopen toch dat het niet tot echte “schietgebeden” komt. Het ziet er in Qâra op dit ogenblik niet goed uit. Spanningen alom en ellenlange rijen mensen die trachten wat brood te bemachtigen. Inmiddels is er op de grote weg nabij Nabek weer een overval geweest waarbij de neef van onze Aiman gedood werd. Hij zat in een bus met een vijftal reizigers vanuit Damascus toen de bus door terroristen onder vuur werd genomen en hij in het hoofd werd getroffen. Toch verwachten we hier dat er over een maand vrede zal zijn. Zo blijven we intens verder ijveren en bidden.

Woensdag is er plots weer heel de voormiddag en een deel van de namiddag geen elektriciteit. Daarom gebruiken  we ’s middags een falafel met een tas thee  in het zaaltje boven bij het houtkacheltje. En wanneer we ’s avonds aan tafel gaan valt de elektriciteit weer uit tot een stuk in de nacht. Er zijn echter zovele mensen die het hier met veel minder moeten stellen, vooral in de streek van Aleppo waar de Turken 1500 fabrieken en bedrijven hebben  leeggeplunderd en waar mensen geen werk, geen eten, geen veiligheid hebben, allemaal onder goedkeurend applaus van het ‘democratische westen’.

’s Avonds komt onze Aiman terug van de begrafenis van zijn neef. Merkwaardig is wel dat Aiman een hele vracht groenten bij had, gekregen voor het klooster. Mogelijk hebben de gulle gevers even weinig als wij en toch delen ze mee. En het is niet de eerste keer dat we dit meemaken.

Donderdagmiddag worden, zoals gewoonlijk in de vasten, de profetieën van die dag  gelezen in het Arabisch en het Frans. Daarna wordt vrijuit verteld en gedeeld. Vandaag is er weer een aanslag gebeurd in Damascus met een auto vol springstof. Er schijnen vele doden en gewonden te zijn. Het juiste aantal zullen we later vernemen. Wanneer iemand zegt dat het een reden is om intens te b lijven bidden voor de vrede in het land, voegt  onze Libanees er bij dat we niet mogen vergeten te bidden voor de leiders in Amerika en Europa, dat ze met hun moordplannen zouden stoppen.

BIJBELMIDDAG

in ‘De Mantel’, Markt 7 Retie

26 februari 2013

14:00-16:00

THEMA:

"ZO GEEFT GOD ONS RUST"

Chanan van Es, een Jood, die

gelooft in Jezus Messias,

leest met u weer in de Torah, de Profeten, de Psalmen en het Nieuwe Testament.

Deze keer horen we het Evangelie van de rustdag:

“De Shabbat is gemaakt om de mens,

en niet de mens om de Shabbat.

Zo is de Zoon des mensen Heer

ook over de Shabbat”

(Marcus 2:27,28)

De meeste mensen worden geleefd en opgejaagd.

Niets is zo rustgevend als de rustdag van God!

Iedereen is hartelijk welkom!

Het geeft te denken dat de media vooraf al op de hoogte waren van de nu fel omstreden en bekritiseerde Aalsterse 'SS-carnavalsact' en er uitvoerig over hebben bericht, zonder ook maar één woord van afkeuring of protest.

Ook de geviseerde politieke partij en politici durfden het niet aan zich te verzetten tegen het plan. De Wever zei: 'Ze doen maar' en de Aalsterse burgemeester liet weten dat carnaval 'het hoogfeest is van de freedom of speech'. Op het 'carnavalsfeest' zelf liet deze burgemeester zich breedlachend belagen door 'SS-officieren' en werd hij door 'SS-topmensen' uitgeroepen tot de 'beste burgemeester' ooit. Want met carnaval, zeker in Aalst, moet alles kunnen, nietwaar.

Nu rollen de journalisten over elkaar heen om die carnavaleske 'nazigrol' te veroordelen. En wedden dat geen van de politici die vooraf het allemaal niet erg vonden of die de verdediging ervan op zich namen, nu helemaal niet meer durven kikken of een totaal ander geluid laten horen?

Bas Heijne, essayist van het NRC-Handelsblad, publiceerde onlangs naar aanleiding van het aftreden van paus Benedictus, een artikel onder de titel 'De conservatieve zeepbel'.

De 'gefnuikte' paus dient eerder als aanleiding voor een analyse van het (ethisch) conservatisme en komt in de rest van het stuk eigenlijk amper voor. Maar toch kan Heijne het (in zijn klaarblijkelijke alwetendheid) niet laten te stellen dat Benedictus gefaald heeft. Waarop Heijne steunt om nu al mee te zingen in het koor dat de jubelzang aanheft 'Benedictus heeft gefaald, alleluia!' maakt hij niet duidelijk.

En als Heijne schrijft dat Benedictus symbool staat voor de 'conservatieve droom' (uiteengespat of niet), dan verengt hij het begrip 'conservatief' tot een aantal ethische opvattingen omtrent in het bijzonder seksualiteit, abortus, euthanasie.

Nog los van de vraag wat precies de inhoud is van 'conservatief' en 'progressief', en of daarover eensgezindheid bestaat, wordt door Heijne en co. geen aandacht geschonken aan de opvattingen en standpunten van Benedictus omtrent sociaal-economische problemen, de vrede, de internationale relaties, het respect voor ieder individu, enz. En die zijn in de hoe dan ook simpele opdeling conservatief-progressief, eerder progressief.

Opvallend is ook dat wat Heijne formuleert als kenmerkend voor het 'hervonden conservatisme' van o.a. Dalrymple, Scruton, Burleigh ', de aandachtige lezer niet onbekend is: het is allemaal al eens door de Vlaamse profeet van het conservatisme, De Wever, geuit en beleden.

Heijne zegt over dat 'hervonden conservatisme' van Dalrymple, Burleigh...en je kan er niet naast lezen of luisteren: dat is ook het conservatisme van De Wever, dat het gefaald heeft, dat de droom al 'uiteengespat' is. Heijne schrijft: ''De woorden van Burleigh pasten perfect bij die tijd – de jaren van de conservatieve droom. De fatale ontkenning van culturele waarden, de uitholling van de goede smaak, de intellectuele slonzigheid van links – het moment was gekomen om de samenleving de rekening te presenteren.Het grote kwaad was relativisme:van onze moraal, van onze identiteit, van onze cultuur.' Dat zijn  grotendeels dezelfde opvattingen als degene die De Wever in diverse krantenartikels en gesprekken over het vooral ethische conservatisme,uitte. De analyse van Heyne liegt er niet om: 'Overal waar het intellectuele conservatisme politiek handen en voeten krijgt, toont het zich benepen, nostalgisch of vijandig en hysterisch. Overal zie je gematigde conservatieven gegijzeld worden door radicale geloofsgenoten, die zich revolutionairen wanen...'.

Ook al blijkt tot nu toe dat het conservatisme à la De Wever, duidelijk geïnspireerd door o.a. Dalrymple, Scruton, Burleigh, in Vlaanderen electoraal succesvol is(misschien evolueert een en ander in Vlaanderen wat trager), dan ziet de toekomst voor het Vlaamse conservatisme, als de analyse van Heijne klopt, er niet bepaald rooskleurig uit. Ook de 'Vlaamse' conservatieve droom moet dan onvermijdelijk 'uiteenspatten'.

Zaterdag 9 – vrijdag 15 februari 2013

Omdat de Maronieten op deze zaterdag het feest vieren van hun stichter, de heilige Maron, heeft de maronitische patriarch Bechara Boutros Rai in Bab Touma, de christelijke wijk van Damascus, een indrukwekkende dienst gevierd, die we hebben opgenomen en ’s avonds bekeken. Ook onze melchitisch-katholieke patriarch Gregorios III Laham was aanwezig, samen met een flinke menigte  gelovigen. Hun dienst is nog gedeeltelijk in het oud Syrisch. Er werd gebeden voor de vele slachtoffers in dit land, voor de vier miljoen ontheemden, voor de christenen, dat ze in het land zouden kunnen blijven, voor de vrede. Het was een getuigenis van eenheid tussen de christenen van Libanon en Syrië. De heilige Maron en de Maronieten  vertegenwoordigen een belangrijk deel  van de ware ziel van de christenen in het Midden-Oosten.

Wat deze viering van de heilige Maron rond de patriarch in Damascus betekende, hebben we pas de volgende dag vernomen. Moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel zijn met het konvooi van de maronitische patriarch vanuit Libanon meegekomen naar Damascus en hadden ons graag verrast met hun plotse  terugkeer (na 8 maanden!) maar verderop was de weg afgesloten en ze zijn dus daar gestrand en later moeten terugkeren naar Libanon.  De viering van de heilige Maron  heeft wel een nieuw zelfbewustzijn bewerkt onder  de christenen.  Ook hebben meer dan 700 terroristen in Damascus zich overgegeven aan het leger en velen die zich wilden overgeven werden door hun eigen medeterroristen gedood. Anderzijds is het minder geruststellend dat de terroristen zich nu verzamelen… in Qâra. Ook de terroristen willen de druk opvoeren: op de grote weg hebben ze een bus aangevallen en verder weer drie priesters ontvoerd.  Sommigen menen dat de terroristen en hun westerse broodheren zich nu op Libanon zullen richten om daar vooral de sjiiten als mikpunt te nemen.

In de byzantijnse liturgie is de voorbereiding van de vasten al sinds enkele zondagen begonnen. Vroeger was dat in de Latijnse liturgie trouwens ook, met de drie zondagen: septuagesima (7^e  zondag voor Pasen), sexagesima (6^e) en quinquagesima (5^e). Een gebruik dat al vanaf de 7^e eeuw bestaat.. In de byzantijnse liturgie heet deze zevende zondag voor Pasen, de zondag van “de tyrophagie” of de zuivelproducten. Deze zondag is de laatste dag dat er zuivelproducten worden genuttigd, overeenkomstig  de oude discipline van de vasten. Hier is dit nu nog de algemene regel. In  het officie wordt de val van het eerste mensenpaar herdacht, het is de gedachtenis van “het verloren paradijs”. De eucharistie mag ik nogmaals voorgaan in een feestelijke mengeling van oost en west.

En ’s avonds kijken we weer naar een aangrijpende film: het leven van Jozefina Bakhita, een Soedanees meisje, dat als slavinnetje werd mishandeld en gemarteld.  Uiteindelijk kocht een hardvochtig man haar en bracht haar naar Italia als dienstmeisje voor zijn dochter, totdat ze religieuze werd in een klooster in Venetië, waar ze eind 19^e eeuw stierf. Het is een wonder hoe haar lijden en vernederingen haar juist zacht hebben gemaakt. Heel haar leven is een getuigenis van geweldloos verzet, zuiverheid van hart, blijheid,  goedheid en meeleven met het leed van anderen. Hierdoor heeft ze de hardheid van de mensen om haar heen omgevormd tot barmhartigheid. In 2000 werd ze heilig verklaard.

Tijdens de vasten worden er goede maaltijden klaar gemaakt en er wordt ook hard gewerkt, o.a. de kleine binnentuin (40/30 m) wordt gans omgespit. De maaltijden zijn met vele bonen, rijst, spaghetti, groenten en fruit, maar zonder vlees of zuivelproducten. ’s Morgens drinken de meesten alleen maar een tas thee. Op de middag worden de vespers gebeden waarna de heilige Mis volgt. ’s Avonds worden de lange “grote completen” van de vasten gezongen, die ruim een uur duren. De dag begint met een uurtje stil gebed, voor de  zusters in de kerk, voor de fraters in de kapel van de toren. Onder het middageten wordt meestal de profetie en het evangelie van de dag hernomen, waarover dan informeel van gedachten wordt gewisseld. En dit levert soms toch wel mooie getuigenissen op.

Maandag kijken en luisteren we tijdens het middageten naar het lange interview dat de Syrische tv Adounia gisteravond heeft uitgezonden met moeder Agnes-Mariam. Ze vermijdt iedere politieke uitspraak maar blijft vanuit humanitair en religieus standpunt de misdaden aanklagen tegen het Syrische volk en land vanwege criminele bendes, gesteund door het buitenland. Ze klaagt de uitbuiting van vluchtelingen aan in de omliggende landen.  De internationale gemeenschap geeft geld, waarvan men niet weet of het bij de behoeftigen terecht komt en ondertussen worden meisjes en vrouwen systematisch misbruikt en verkocht zonder dat hiertegen iemand iets onderneemt.

Tijdens de eucharistie van dinsdag begint plots de kerk te daveren vanwege ontploffingen, waarna we schoten horen. Tegen het einde van de mis doet zich nogmaals hetzelfde voor. Na de mis gaan we niet buiten langs het atrium (dat een  glazen dak heeft) maar verzamelen we  in de crypte totdat we weten wat er gaande is. Bij dergelijke acties is het klooster trouwens al twee  keren in de prijzen gevallen. Rondvliegende scherven kunnen dodelijk zijn. Van onze ‘engelbewaarder’ alawiet en onze medebroeder Libanees vernemen we dat  terroristen naar het anti-Libanongebergte  gevlucht zijn en nu door het leger worden  bestookt. Het is dus iets verder weg dan we dachten. Hopelijk zijn het stilaan de stuiptrekkingen van de terroristen.

Al is de echte vasten hier al op maandag begonnen en niet vandaag op aswoensdag zoals in de Latijnse liturgie, in de plechtige completen van de vasten lassen we vanavond ‘een asoplegging’ in. ’s Avonds laat is er weer een ontploffing in de buurt te horen. En donderdag komt er in de voormiddag een helikopter overgevlogen en daarna horen we schieten.  Het blijft onrustig maar voor ons schijnt er niet direct extra gevaar te zijn.

Van harte wil ik tenslotte de vreedzame manifestatie aanbevelen die voorzien is voor zaterdag16 februari van  13.00 u tot 15.30 u bij de Israëlische ambassade, Binnenhof 47  DEN HAAG  om de blijvende destructieve houding aan te klagen van Israël in het Midden-Oosten en in Syrië (zie mediawerkgroepsyrie.wordpress.com).

De 2^de Lourdesbedevaart

met de Parochie van Postel

VERTREK : op zaterdag 29 juni 2013 

TERUGKOMST : op dinsdag 2 juli 2013.

We kiezen voor een vliegtuigreis vanuit Eindhoven naar Carcassonne, en vandaar met de bus naar Lourdes.

Het verblijf in Lourdes is in een driesterren hotel dicht bij het Heiligdom en biedt ons overnachting, ontbijt, lunch en avondmaaltijd.

U wordt van harte uitgenodigd om met ons mee te gaan.

We ontvangen uw inschrijving graag zo spoedig mogelijk doch uiterlijk 28 februari  2013, zodat we al spoedig weten hoe groot de groep ongeveer gaat worden. Als de grootte van de groep bekend is, kunnen we de kosten beter inschatten en kunnen we gebruik maken van de vroegboek - korting op de vlucht. 

U kunt zich het best aanmelden via de Email op ad@venturamanagement.nl of bij Pastoor Nicolaas Gorts  nicolaasgorts@hotmail.com  of 0495 52 46 54

Gelieve in elk geval uw emailadres en/of telefoonnummer waar u doorgaans bereikbaar bent mee te delen, zodat we u zo spoedig mogelijk kunnen informeren over het verloop van diverse zaken.

Wij hopen dat wij wederom met een grote groep zullen zijn zoals in 2011!!!

Organisatie 2^e Lourdesbedevaart 2013,

In samenwerking met de parochie van de Abdij van Postel

Ad van de Wijdeven                   Telefoon 00.31(0)653311598

Ad@venturamanagement.nl

Bijbelnamiddag met Chanan van Es

Op dinsdag 26 februari  van 14 uur tot 16 uur begeleidt Chanan van Es, jood en een begenadigd spreker, een Bijbelverkenning. De Bijbelnamiddag heeft plaats in parochiecentrum De Mantel, Markt 7, Retie.

Chanan van Es vertrekt van Maria. Van haar staat er toch geschreven: zij bewaarde al de woorden in haar hart en overdacht die voortdurend. Van Jezus zelf staat er geschreven: ik ben niet gekomen om Mozes en de Profeten af te schaffen maar ze de volle betekenis te geven.

Met veel eerbied, diepgang en humor zal Chanan van Es voor ons de Schriften openen en leren verstaan. Hij zal de lezingen van de zondagen erbij betrekken om de eenheid van de Bijbel te laten zien en de samenhang van het Oude en het Nieuwe Testament.

De bijbelnamiddagen met Chanan van Es kennen een stijgend succes. Mensen van weerskanten de grens hebben de weg gevonden naar De Mantel in Retie.
De namiddagen zijn gratis met de mogelijkheid van een vrijwillige gift.

Het was te voorzien en te doorzien. De topjournalisten van de Vlaamse kranten  surfen als een kudde schapen mee op de inspanningloze en mediatieke Westerse golf van laatdunkendheid en misprijzen ten aanzien van paus en kerk.

Ze stapelen de clichés, de veralgemeningen, de pedante betweterigheid en de profetische voorspellingen op elkaar.

Sommigen stellen boudweg, zonder te vermelden waarop ze steunen, dat  de Kerk 'inhoudelijk intellectuele allure' mist. In commentaren bij het aftreden van paus Benedictus, een intellectuele reus, is dat alleszins merkwaardig.

Kerkjurist Rik Torfs, die vaak met zijn columns torenhoog uitsteekt boven de journalistieke middelmatigheid, hoopt dat de volgende paus een 'moedige en nederige' paus is.Terecht. Ik vond die kenmerken evenwel ook al sterk aanwezig in Benedictus.

Wat Benedictus vooral verweten wordt is, dat hij zich niet conformeert aan of te weinig meegaand is wanneer het gaat over de Westerse opvattingen omtrent seksualiteit, abortus, euthanasie, enz. De houding wordt dan 'conservatief' genoemd.

Maar zou het niet zo zijn dat precies de persoon van Jezus Christus en zijn leer ook Benedictus ertoe brachten niet zomaar mee te drijven in de individualistische, materialistische mainstream maar wel 'het illusieloze Westerse eenheidsdenken' te doorbreken?

Opvallend is dat de journalisten zich beperken tot  de boven vermelde klassieke aanvallen op Benedictus. Geen woord hebben ze over voor de pauselijke standpunten omtrent milieu, sociaal-economische problemen, vrede, internationale relaties.

Als deze journalisten zich de moeite  getroostten bv. de essaybundel ' Waarden in tijden van ommekeer' , geschreven door Benedictus, te lezen, zouden ze misschien hun bevooroordeelde, beperkte en soms beschamend primitieve visie op de persoon en opvattingen van Benedictus, bijstellen. 

Maar er is weinig kans dat zoiets gebeurt. De meeste journalisten kunnen moeilijk loskomen van hun antikerkelijke vooroordelen of schrijven het liefst een aantal lezers naar de mond. 

Goede Vrienden,
“Red het Syrische volk en de christenen in het Midden-Oosten!”  Een
goed actiepunt voor de komende Vastenperiode. In Frankrijk heeft
alvast de socioloog en advocaat André Chamy een open brief geschreven
aan  president Fr. Hollande  waarin hij de misdaden aanklaagt en
vraagt om te stoppen op die wijze de naam van zijn  land te bezoedelen
en tevens het martelaarschap van het Syrische volk. In Algerije worden
“bloedige gijzelnemers” bestreden, in Mali zijn het “terroristen”,
maar in Syrië worden dezelfde groepen als “vrijheidsstrijders”
gesteund. Stop de waanzin en laat het Syrische volk en de christenen
leven.
Laten we alvast bidden om een grondige ommekeer.
In bijlage volgende bericht.
Van harte
P. Daniêl



Vrijdag 1 tot vrijdag 8 februari 2013

Vrijdagavond heeft het leger enkele plaatsen in de omgeving gebombardeerd van 10.30 u tot 13.00 u. In de toren horen we de stappen van onze medebroeder-Libanees die voor nachtwaker speelt en ons verwittigt als er iets moet gebeuren. Maar ook nu gaat alles weer voorbij. ’s Morgens schijnt de zon en is er een rust alsof we  in een vakantieland leven. In de wereldpolitiek wordt de edelmoedigheid voor de Syrische vluchtelingen in de verf gezet: Amerika geeft een massa geld voor de vluchtelingen in Libanon en de golfstaten een nog grotere massa geld voor de vluchtelingen in Jordanië. Er is wel een kwalijk reukje aan deze ‘grootmoedigheid’. Alles wijst er op dat het zal gaan zoals voorheen:  een deel van de hulp gaat naar de Syrische vluchtelingen die tegen Syrië zijn en het grootste deel wordt gebruikt voor wapens om Syrië verder te ontwrichten. Trouwens, als men echt de vluchtelingen wilde helpen, waarom dan zulke bedragen aan vijandige landen geven om enkele duizenden mensen op te vangen,  terwijl de honderdduizenden vluchtelingen in Syrië zelf nog meer vervolgd worden? Als uw huis onder water staat omdat ge een kraan hebt laten open staan, gaat ge toch niet eerst op straat het water opvangen, maar wel de kraan dicht draaien! Verder heeft Israël deze week met gevechtsvliegtuigen een onderzoekscentrum in Jamraya (bij Damascus) vernield. Zoals steeds, zonder ruchtbaarheid en met de nodige leugens dat het een wapen-konvooi zou hebben aangevallen. In heel de bijbel staat niet één goedkeurend Woord voor dergelijke schurkenstreken van de politiek van het huidige  “volk Gods”, dat er nu op uit is Syrië te ontwrichten, nadat het Libanon van een vreedzaam christelijk land heeft kunnen omvormen tot een ontwricht moslimland. En de Syrische ambassadeur bij de Uno zegt dat Turkije misbruik gemaakt heeft van het lijden van het volk om 1.500 fabrieken in Aleppo te ontmantelen en  de uitrusting te stelen. Hij eist herstel en schadeveroeding.

Na de eucharistie zingen we de plechtige vespers met processie van de “Opdracht van de Heer”. Hier in het Oosten heet dit feest “Hypapante” of ontmoeting van de Heer. Een adellijke dame (of zuster? Later ‘Etherie’ genoemd) heeft rond 400 vanuit het westen (Frankrijk?) een bedevaart gemaakt naar de heilige plaatsen. In Jeruzalem beschrijft ze op kinderlijke wijze deze liturgie als een groots feest. Het is een “openbaringsfeest” . In het westen werd het later “Maria Lichtmis” genoemd. Op zaterdagmiddag 2 februari vier ik de Latijnse ritus met byzantijnse elementen zoals de processie bij de offergaven. Na de zegening van de kaarsen buiten en de intredeprocessie, draag  ik Fadia, de twee weken oude baby, volgens byzantijns gebruik, in processie rond het altaar. ’s Middags eten we lekker van hetgeen onze Libanese medebroeder-nachtwaker in de toren ondertussen heeft klaar gemaakt. Voor de zusters is het ook eens een verademing en voor ons allen een feestmaal. Na de middag gaan we een wandeling maken op het terrein en het gevoel van vrijheid wordt steeds groter. We lopen zowat heel het terrein af.

Zondag avond komt onze Syriër terug die even bij zijn familie op bezoek was. Hij is deze morgen om 6.00 u in Damascus vertrokken en kwam deze namiddag om 16.OO u hier toe voor een reis die normaal anderhalf uur duurt. Er zijn overal controleposten, barricades, omwegen…Het betekent wel dat het leger voor een groot deel de veiligheid garandeert. Op dit ogenblik zal ongeveer 80 % van Syrië terug in handen van de wettige regering zijn, maar het zal wellicht nog 20 jaar duren vooraleer het land weer opgebouwd is… als terroristen ondertussen niet alles vernielen. We hebben ook de laatste dagen maar zelden stroomonderbrekingen gehad. Wel hebben we regelmatig schoten en ontploffingen gehoord, waarvan we later de toedracht vernamen. Aan de andere kant van het anti-Libanon gebergte, in de Beka valei (Libanon) hebben al-Qaida terroristen enkele officiers  gemarteld, vermoord en verminkt op zulk een wijze dat de plaatselijke bevolking in opstand gekomen is. Of er aan deze kant van het gebergte “oppositieleden” bij betrokken zijn, is ons niet bekend. Wel horen we vanuit de moskee in Qâra vijf namen afroepen als ‘martelaars’, een benaming voor gedode terroristen. Omdat de oorlog in Syrië niet gelukt is zoals de buitenlandse machten het wilden, gaan ze nu proberen de oorlog in Libanon aan te wakkeren.

Dinsdag avond eten we nog eens in het zaaltje boven waar een  houtkacheltje voor een aangename temperatuur zorgt. Bovendien is er op dit houtvuur lekkere rijstpap gemaakt: ruzz-be-chalib (rijst met melk). Er zijn nu 2 koeien (en twee kalveren) en die geven genoeg melk voor het boerengezin én voor ons (voor yoghurt, kaas en af en toe rijstpap).

In de byzantijnse traditie zitten we al in de aanloop naar de vasten met speciale lezingen en gebeden. Daarom delen we  ’s avonds eens rond de vraag: waar herken ik bij mij nog de oude mens? De vasten als voorbereiding op Pasen brengt ons naar de betekenis van het doopsel: met Christus sterven aan de oude mens en met Hem verrijzen tot een “leven in de Geest”. Het is natuurlijk de bedoeling in onszelf die ‘oude mens’ te ontdekken met de hulp van de anderen en niet omgekeerd. Allemaal geweldige woorden, jawel, maar toch de moeite van het  proberen waard, ook al weten we dat, zelfs indien we onze oude mens zouden begraven, hij wellicht na drie dagen toch weer zal opstaan. Een opvallend verschil tussen de byzantijnse en de Latijnse vastenperiode ligt in het gebruik van ‘Alleluja’.  Vurige charismatici in de Latijnse liturgie zijn tijdens de vasten als het ware gehandicapt omdat ze geen ‘Alleluia’ mogen zingen; Dit woord wordt beschouwd als een gezang vanuit het hemelse Jeruzalem terwijl de vasten juist een tijd is om onze zonden in deze aardse pelgrimstocht te gedenken.  In de byzantijnse liturgie is het Alleluja het gezang bij uitstek, waarmee ook de lauden beginnen. Hier wordt deze zang beschouwd als het welkomlied van de Bruid aan de Bruidegom.

Donderdag werd heel de dag door geschoten door onze gebuur. Het is vanuit een boerderij ,juist achter onze muur. Ieder weet dat het een haard van de ‘oppositie’ is. Tegen de avond is er vanuit het leger gereageerd: één zware ontploffing en het werd stil. Al zijn president en regering in Syrië sterker dan ooit, al heeft het westen al lang hier het onderspit moeten delven, de moorden, kidnappings en verwoestingen gaan toch nog door. Qatar en Frankrijk blijven de ontwrichting van Syrië openlijk nastreven, de anderen doen het nog in het geheim. Qousseir was een stad van 45.000 inwoners waarvan 15.000 christenen. Er is geen enkele christen meer, hun huizen zijn  verwoest en geplunderd. 2000 zijn er verdwenen en 13.000 zijn ingeschreven als ‘immigranten’ in eigen land (Onze medebroeder Syriër is een ’immigrant’ van  Quosseir alsook de drie moslimfamilies die hier opgevangen worden). Het groot gevaar is dat christenen, moe getergd, uiteindelijk toch vertrekken. In Canada, Zweden en Argentinië krijgen ze onmiddellijk een paspoort, een woonst en een inkomen totdat ze vast werk hebben. En dit geldt enkel voor de christenen. Dit is een deel van het plan van de “zuivering van Syrië” door het westen en de golfstaten (VS-Israël, Europa, Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar). President Bashar el-Assad heeft destijds aan de christenen uit Irak een thuis en ondersteuning aangeboden (en blijft het nog doen!) zodat er nu ruim drie miljoen christenen uit Irak hier leven. Maar als ‘de zuivering’ van Syrië blijft voortgaan, wie gaat voor de christenen zorgen? Dan zullen er in het Midden Oosten geen of nauwelijks nog christenen overblijven. Dit is meteen de nachtmerrie van de patriarchen hier.

Onze Vlaamse kerk heeft de gewoonte “vastenacties” te houden. Zouden we nu niet heel speciaal het behoud en de bescherming van de christenen in het Midden Oosten en in Syrië mogen voorstellen als bijzonder aandachtspunt? Hier liggen de wortels van het christendom en als de wortels worden afgesneden zal heel de boom sterven. Moge Syrië spoedig bevrijd worden van hen die het willen “zuiveren” en verwoesten. Moge de christenheid hier stand houden en herrijzen.  Dit zal mede bepaald worden door het al of niet meeleven van de christenen in het westen.

Al sedert de gemeenteraadsverkiezingen sukkelt NVA van het ene incident in het andere (sommigen zullen zeggen: creëert bewust het ene incident na het andere).

Eigenlijk gaat het daarbij telkens om onbenulligheden, opgeblazen door de media, die allerlei emoties losmaken. Het gevolg is dat NVA meer en meer afwezig is, zeker voor de publieke opinie, wanneer het gaat over de grote beleidslijnen en -vraagstukken van Vlaanderen en België. Nog schrijnender is dat het geval voor Antwerpen, waar de laatste weken veel meer aandacht ging naar een bakfietsen- en T-shirtrel dan naar het effectief besturen van de grootste stad van Vlaanderen.

Dat is niet goed voor NVA als partij, omdat ze meer en meer geïdentificeerd wordt met dat geruzie en omdat de partij nog sterker dan vroeger al het geval was, herleid wordt tot haar voorzitter.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat partijtopmensen als bv. Bracke, Pieters, Muyters, Bourgeois, Vandijck, Homans, Jambon, Peumans, enz., voorstander zijn van die zich telkens herhalende (en in de media ondertussen scherp geanalyseerde) confrontatie- en hetzescenario's.

Bezinning is nodig. Ook binnen de NVA.

De Standaard besteedde vorige week veel papierruimte aan uitgebreide interviews met de Vlaamse partijvoorzitters over de ideologie van hun partij.

Opvallend, zowel in de journalistieke commentaren als in de lezersreacties, is dat de aandacht vooral gaat naar details uit die interviews, die in het beste geval, geïnterpreteerd kunnen worden als een concreet gevolg van een bepaalde ideologie. Zo was er extreem veel aandacht voor de m.i. domme opmerking van De Wever over het zgn. homo-T-shirt.

Daardoor werd de ideologie van De Wever ondergesneeuwd. Een rel omtrent de symboolwaarde van regenboog T-shirts is zoveel interessanter leesvoer dan een tekst die probeert de essentie van een ideologie weer te geven. Overigens is het zeer de vraag  of zelfs maar een klein deel van de NVA-kiezers van die ideologische onderbouw, brood gegeten heeft.

Volgens De Wever is  de kern van zijn ideologie de overtuiging dat de mens niet goed is van nature. Dat het individu goed van nature zou zijn, is een denkfout van de Verlichting,aldus De Wever, de mens is in staat tot het allerbeste en het allerslechtste'. En verder: 'Er bestaat geen moraliteit buiten de gemeenschap. We hebben onze moraliteit altijd aan het christendom ontleend'.

Daarmee ben ik het eens. Niets belet De Wever maar ook andere politici, om resoluut de kaart van het christendom te trekken, voort te bouwen op de instituties en structuren -ook al vertonen die altijd opnieuw mankementen als gevolg van menselijk falen-, die hun bron vinden in het christendom. Maar dat durven die politici niet meer. Ze redden er zich dan maar uit met een platitude als 'God is dood'. Ook De Wever bedient er zich van in het interview. God is niet dood, meneer De Wever.

Paus Benedictus schrijft in 'Waarden in tijden van ommekeer': 'Wanneer men zich van de grote zedelijke en religieuze krachten van de eigen geschiedenis afsnijdt, is dat zelfmoord van een cultuur en een natie.De morele inzichten als gemeenschappelijk goed te bewaren en te beschermen, ZONDER ZE GEDWONGEN OP TE LEGGEN, lijkt me een voorwaarde voor het voortduren van de vrijheid tegenover alle nihilismen en de totalitaire gevolgen daarvan'.

Het moge duidelijk zijn: de opvattingen over mens en gemeenschap die De Wever te berde brengt, vertonen grote verwantschap met het christendom. Dat geldt overigens ook voor andere partijen.

Maar als je het essaybundeltje van Benedictus 'Waarden in tijden van ommekeer' (een aanrader -Lannoo 2005) helemaal doorneemt, komt daaruit een m.i. veel ruimere, vrijere en positievere instelling naar voren dan de verkrampte, polariserende, negatieve, verbiedende opstelling van het Vlaams nationalisme.

Om nog niet te spreken over de katholieke sociale leer die haaks staat op het harde neoliberalisme, dat ook tot de kern van de NVA-ideologie behoort.

Zaterdag 26 januari-vrijdag 1  februari

De toestand in Syrië blijft evolueren in de twee richtingen die we eerder al hebben beschreven. Enerzijds wordt de druk op diplomatiek vlak steeds groter, waardoor het westen verplicht wordt om een politieke oplossing te aanvaarden.  Op internationaal vlak heeft Rusland hierin onbetwist de leiding en Iran op regionaal vlak. Gisteren zei Dimitri Peskov, woordvoerder van de Russische president nog openlijk dat de voorstellen van de Syrische president helemaal overeenstemmen met de akkoorden van Genève. De westerse media en politici proberen nog zoveel mogelijk Syrië in een kwaad daglicht te stellen maar hun invloed vermindert met de dag en hun obsessie tegen de president zal hun frustratie worden.

Op het terrein en zeker in Qara is de toestand echter zeer complex. Het is hier de plaats van de grote wapensmokkel van Al Qaeda. Op de grote weg  gebeuren allerlei aanslagen, en dit op de meest onverwachte  ogenblikken. We blijven regelmatig ontploffingen horen en geweerschoten, soms heel dicht bij. Dat doet ons wel even schrikken en dan blijven we best in de meest veilige plaatsen, want er kunnen altijd brokstukken in het rond vliegen, zoals al herhaaldelijk gebeurd is.  Anderzijds zijn  de bazen van de oppositie in Qara wel akkoord dat aan ons klooster niet geraakt mag worden. Ook hebben abouna Georges, de byzantijnse pastoor van Qara en zijn christenen goed contact met de ‘oppositie’. Het gevaar van losse bendes en van al Qaeda blijft evenwel erg groot.  De meerderheid van de bevolking wil dit evenwel niet. We horen hier het getuigenis van een man wiens zoon als soldaat in  het Syrische leger gedood werd en die zich nu in zijn plaats als vrijwilliger aanbiedt, met de uitrusting van zijn zoon. Er blijken zo’n 30.000 soennieten in Aleppo zich aangeboden te hebben in het Syrische leger om de stad te beschermen.

Alvast heeft mgr. Silvano Tomasi, permanent waarnemer van de heilige Stoel bij de Verenigde Naties ook zijn steentje bijgedragen (24 jan.) door te stellen dat fanatici en fundamentalisten de godsdienst in Syrië misbruiken  om te doden en te verwoesten. Hij vraagt uitdrukkelijk dat de minderheden een stem zouden krijgen in de oplossing van het conflict: de christenen, de alevieten, de Druzen, de sjiieten en de Koerden. Hij verklaart verder dat christenen wel degelijk het mikpunt zijn, omdat ze als medestanders van de regering worden beschouwd. Tenslotte stelt hij dat de oplossing van het volk zelf moet komen en dat buitenlandse machten de oplossing alleen maar bemoeilijken. Allemaal voorzichtige diplomatieke taal, maar een goede verstaander heeft maar een half woord(enboek?) nodig, als hij het wil verstaan tenminste.

Vrijdagavond belt de moeder van onze jonge Libanees (22 j) om te zeggen dat zij een veilig transport gevonden hebben om hun zoon eindelijk naar huis te halen. Zij zullen hiervoor heel de verantwoordelijkheid op zich  nemen. Hij was hier eigenlijk gekomen om even kennis te maken en na een aantal jeugdontwrichtingen wat evenwicht te vinden. Hij heeft echter meer dan een jaar alles mee gevolgd. De ouders waren erg bezorgd om de grote onveiligheid hier en wilden hem al veel vlugger naar huis halen. Zaterdagmorgen is hij vertrokken en ’s avonds veilig toegekomen in Libanon.

Zondag verschijnt eindelijk abouna Georges weer. Wat doet het deugd nog eens een byzantijnse zondagsviering te hebben met veel wierook, twee processies, gezamenlijke gebeden en gezangen doorheen gans de eucharistie. En het zingen gebeurt niet met afgemeten piepstemmetjes maar met volle stem, waarbij je  dan nog de schrille kinderstemmen hoort. We bidden bijzonder voor de nieuwe bisschop.   In  tegenstelling tot de orthodoxe kerk zit de grieks-melchitisch-katholieke kerk van ons bisdom Homs-Hama-Yabroed zo goed als in het slop. De vorige bisschop was helaas niet de goede man op de juiste plaats. Vele jaren hadden we dan goede administrators, nl. een aartsbisschop van elders. Nu heeft mgr. Jean Abdo, afkomstig uit Yabroed aanvaard hier bisschop te zijn  en allen zijn er erg dankbaar om.  Hij werd als bisschop in Argentinië op handen gedragen en is bereid hier  een bisdom, dat op vele gebieden lijdt, te besturen. Hij is een leerling van de oude geliefde bisschop Ibrahim Nehme, die we enkele keren mochten ontmoeten en die ook de eerste was die, samen met zijn priesterstudenten de zusters kwam helpen de ruinen opbouwen.

En s ’avonds is er weer een prachtige oude film: The Sound of Music, la Mélodie du bonheur. Wat is dat een  hartverwarmende film op muzikaal, menselijk, religieus en politiek gebied: de wijsheid en ruimdenkendheid van de zuster overste, de ‘gouvernante’ Maria die de kinderen en hun vader van robotten geleidelijk tot mensen weet te maken die liefde-bekwaam worden,  de vader die onmiddellijk de ontwrichting van zijn land heeft doorzien en moedig afwijst …

Vanaf maandag verloopt het leven wat soepeler omwille van de duidelijk toenemende veiligheid. De kinderen en de zusters hoeven niet meer beneden te slapen maar kunnen terug  hun eigen kamer betrekken (wat wij al een tijd geleden gedaan hebben in de toren). Sommige deuren binnen worden niet meer vergrendeld en de dagorde wordt stilaan zoals vroeger. Vooral heerst er een algemene overtuiging dat de ellende van de oorlog en die voortdurende onveiligheid nu niet lang meer zullen duren. Met veel plezier vieren we ’s avonds weer een verjaardag, met gebak. Dit is wel geen biscuit met veel slagroom maar toch een lekker gebak met eigen vruchten: amandelen, abrikozen, granaatappels, vijgen… kortom iets waar je rustig een hele brok van kan eten.

Overigens is het wel opvallend dat tot heden hier nog niemand ziek geworden is. Volgens mij ligt dit voor een deel aan het gezonde eten en het feit dat hier geen kamers verwarmd zijn, met uitzondering nu van sommige slaapkamers die een klein elektrisch vuurtje hebben.  Regelmatig wordt samen gewerkt of gegeten in een kamer waar een houtvuurtje brandt. We moeten er bij zeggen dat we alleen in het begin even een flinke koude kregen en daarna is het zachter weer geworden. De sneeuw is verdwenen en blijft alleen op de bergtoppen nog zichtbaar. Het vriest alleen ’s nachts nog.  Dat we tot heden nog geen strenge winter gehad hebben is goed nieuws voor de ontelbare vluchtelingen die have en goed kwijt zijn (mede dank zij het westen dat hier eventjes  voor zichzelf  de ‘vrijheid en democratie’ wilden komen brengen). Als Amerika, Israël, Europa, Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar evenveel steun en geld geven om Syrië weer op te bouwen als ze gegeven hebben voor de ontwrichting van het land, zullen we vlug alle miserie vergeten zijn. Dat ze alvast maar beginnen met hun omhalingen te organiseren, waarvoor uiteraard onze hartelijke dank… met de groeten van het Syrische volk en bijzonder van de christenen.

Een doodgewoon huiselijk probleem. Het wasmachine in de toren is al enkele weken kapot. Er is een klein vervangstuk nodig voor de deur en dat moet komen van Deir Attieh (20 km verder).  Het is nu nog te gevaarlijk om dat daar eventjes te gaan halen. Gelukkig was er nog een oud kramikkelijk wasmachine en dat deed het, als je ieder half uur eens ging duwen om het terug in gang te zetten. Zo gaat het soms ook met sommige mensen, maar het werkte. Vorige week viel ook dat ding in pan: de deur kapot!  Een vriendelijke werkman van Qâra kwam hier fier aandraven met een oude deur, maar die paste net niet. Ondertussen is hij met iets teruggekomen dat wel past, tenminste voor het oude machine. Ik kan mijn was gaan doen en ophangen boven op het terras. Aan de vijf washandjes zie ik precies hoeveel weken het geleden is dat ik nog gewassen heb. O ja, de mannen doen niet liever dan voor mij wassen, maar ik vind het nu aangenaam zelf ook eens iets te kunnen doen door de vuile was in de machine te stoppen en later op te hangen aan de draad op het terras. En als het toevallig in de namiddag en de avond eens begint te regenen, laat je de was gewoon een dag of twee langer hangen. Er zijn  zoveel mensen in Syrië die veel ergere zorgen hebben. De zon kom er ’s morgens meestal toch wel even door. De klederen worden netjes opgeplooid en over strijken wordt hier doorgaans niet  gesproken. We doen niet moeilijk in die dingen. Bovendien komt die werkman twee dagen later terug met het goede model van deur. Problemen met de was zijn voorlopig weer opgelost.

Donderdag na het middagmaal is het een huilpartij zonder einde. De kleine Sjams werd hier ruim drie jaar geleden als een straatkind opgevangen. Uiteindelijk werd de moeder gecontacteerd die daarna ook enkele keren op bezoek kwam. Vorig jaar  hebben de ouders  elkaar teruggevonden en zijn hier op bezoek geweest  maar de kleine Sjams was nog bang van hen. Nu hebben de ouders beslist te verhuizen naar Libanon en terug samen te beginnen met Sjams.  Aan het einde van de maaltijd kwam ze de zegen vragen terwijl de tranen al begonnen te rollen. We hebben gebeden en gezongen voor haar.  Sjams barste in snikken uit. De twee andere meisjes volgden meteen. Ze hebben zo dikwijls samen ruzie gemaakt, samen straf gekregen, samen gezongen, gedanst en gefeest. En als de een iets deed wilden de anderen het ook doen. Wanneer Sjams afscheid neemt van ieder, beginnen de tranen ook bij de anderen te rollen. Tijdens de eucharistie zie ik plots dat Sjams nog vrolijk bij ons is, maar nu is haar moeder er bij. Terwijl we een eenvoudig avondmaal willen nemen in de zetels komt de moeder aandragen met een grote voorraad falafels,  met vlees en kaas.  Moeder en kind blijven nog overnachten om morgenvroeg te vertrekken. Moge hun gezin groeien in eenheid en liefde, in geluk en vrede. En wij ook.

De vallei van de Geul, Zuid-Limburg

(mei 2012) 

Uit een scherp omlijnde zwarte wolk

viel plots een malse regenbui.
’t Was mei.

Het dal van de Geul
vulde zich met nevel,
die op slag verdween
toen de zon weer verscheen.
Die legde een zilveren schijn
over de rimpelingen
in de duizend kronkelingen der rivier,
waarlangs wij liepen,

een lange sliert.

Her en der las ik een gedicht,
in metaal gegrift.
Runderen kwamen rustig op ons toe,
enkele pas gespeende met wat zotter gedoe.

Talloze trossen maretakken
zogen de laatste sappen
uit de takken der reuzenbomen.

Vogels lieten zich niet doen
door het gebabbel der wandelaars,
of het geknars der tourniquets,
van overal weerklonk hun gezang .

Het Limburgse Arcadia.

Samen met geluid en kleur,

beweging en geur,
stroomde geluk mijn hart binnen.

Volmaakt geluk.

Voor even.

Sneeuwklokjes

Mijn vrouw vroeg
voor de derde maal:

'Bloeien de sneeuwklokjes reeds?'

Het voor de hand liggende
'Kijk toch in de tuin!'
zei ik gelukkig niet.
Bijtijds dacht ik:

eigenlijk is de vraag
vol verwachting
het zien definitief.

Ik echode dus:

'Ja, zouden de sneeuwklokjes
reeds bloeien in de tuin?'

En daar lieten we het
voorlopig bij.