'De ontkerstening van Vlaanderen'

In zijn maandagse column in De Standaard (13 oktober 2014) schrijft Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven het volgende, wat me uit het hart gegrepen is:

'Er is iets wat( ik me vaak afvraag, maar waar ik nog nooit heb over geschreven. Hoe ging dat eigenlijk met die hordes katholiek opgevoede mensen, die zo vrolijk Vlaams hun geloof beleden? Hoe valt het te verklaren dat ze het natuurlijk, geruisloos, zonder pijn, zonder denken konden verliezen? Het gebeurde gewoon. De ontkerstening van Vlaanderen liep van een leien dakje.'

Het is inderdaad een vraag, die velen, ook ik, zich al vaak gesteld hebben. Het moet een van de merkwaardigste cultureel-religieuze fenomenen zijn, die ooit geconstateerd werden. Ik constateer het fenomeen, begrijpen doe ik het niet. Op één generatie werd een gigantisch bouwwerk van opvattingen, rituelen, kunstwerken en de inspiratie zowel als de iconografische duiding ervan, weggeveegd.

In tegenstelling tot Torfs, heb ik er al wel herhaaldelijk over geschreven (ik ben dan ook enkele jaartjes ouder) op dit blog en op diverse internetfora.

Dat die ontkerstening 'natuurlijk, geruisloos, zonder pijn, zonder denken', zoals Torfs schrijft, gebeurde, geldt zeker niet voor iedereen. Wellicht is het bekendste voorbeeld daarvan BV Etienne Vermeersch, die van zijn afval van geloof en Kerk, zijn agressief handelsmerk maakte.

Op 6 augustus 2011, schreef ik op dit blog:

'Is het je ook al opgevallen hoeveel mensen, vooral vijftigers en zestigers,  er klaarblijkelijk een diepe behoefte aan hebben sterk te poneren dat ze niet (langer) gelovig en/of kerkelijk zijn? Ook al is dergelijk getuigenis vaak totaal irrelevant voor de situatie waarin de 'belijder' verkeert.Het fenomeen doet zich voor zowel in persoonlijke contacten als in het openbaar, en zeker wanneer het gaat om personen die denken de status van BV bereikt te hebben.

Wat me intrigeert is de vraag waarom die uitspraken gedaan worden. Bijna allen zijn ze in een katholiek milieu opgegroeid. Vanaf de jaren zestig hebben ze bijna geruisloos de kerk de rug toegekeerd. Wijst het poneren van hun ongeloof en/of non-kerkelijkheid erop dat ze toch nog altijd worstelen met het opzijschuiven van waarden en gebruiken die ze van hun ouders en voorouders meegekregen hadden? Voelen ze zich spiritueel toch wel eenzaam en zoeken ze steun en bevestiging bij anderen? Zijn ze gegrepen door een vorm van bekeringsijver: de medemens ertoe brengen hun ongeloof en antikerkelijkheid aan te hangen?

Het verschil met degenen die nog wel gelovig en/of kerkelijk zijn, is groot. In onze contreien lopen er niet zoveel mensen rond die duidelijk uitkomen voor hun geloof en kerkgemeenschap. Waarom niet? Menselijk opzicht? Onzekerheid? De druk van een areligieuze omgeving of een anti-kerkelijk cultureel klimaat?

Is het niet de hoogste tijd dat degenen die gelovig en kerkelijk (willen) zijn, zelfbewuster daarvoor uitkomen? Hun kerkgemeenschap zichtbaarder maken? In de eerste plaats vanuit een positieve ingesteldheid en vanuit het besef van de spirituele en sociale waarde van het religieuze en kerkelijke. Maar ook vanuit democratische en culturele overwegingen. Het is niet goed dat de indruk wordt gewekt dat nog alleen maar ongelovige en anti-kerkelijke stemmen  weerklinken. '

Voor de meesten zal wel gelden wat Torfs als conclusie schrijft: 'Het geloof moest niet eens worden afgeschud, het verdampte als een waterplas. Diep zat het niet, dat geloof. '

En dan de typisch Torfsiaanse uitsmijter: 'Het is niet vermetel van het ongeloof hetzelfde te vermoeden.' Een terecht vermoeden.

VIII/30

Vrijdag 10 oktober 2014

Het “offerfeest”

Zondag hangt er feest in de lucht. Het “offerfeest”, Aïd al-Adha, van de moslims wil het offer van Abraham herdenken. De kinderen krijgen een week vakantie alsook enkele vrijwilligers die een officiële baan hebben. In de eucharistie is er extra volk en iedereen wordt aan tafel uitgenodigd. In de namiddag worden we op onze beurt uitgenodigd bij de vluchtelingen,die in de nieuwbouw verblijven. Ook wie deze week in het dorp kwam, werd langs alle kanten uitgenodigd om van de gastvrijheid te genieten.We moeten echter voorzichtig blijven. Zolang het westen rebellen blijven bewapen, trainen en sturen, kunnen er overal aanslagen en ontvoeringen plaats vinden.

In deze vakantieweek wordt ook de druivenoogst binnen gehaald. Een lange voormiddag in een brandende zon met alle beschikbare krachten leverde ruim dertigtal grote dozen druiven op en twee personen met een lichte zonneslag. In deze tijd van het jaar is de zon nog zeer sterk. En eigenlijk was het al wat laat om te plukken, sommige druiven zijn al aan het verdrogen. Verder wordt nu nog een hangende zaak beslist. In de kleine binnentuin zouden we graag kippen houden om dagelijks enkele eieren “bij de hand” te hebben. Dit was al lang geleden geopperd. Daarop kwam een ander voorstel om in de plaats daarvan eenden te houden. Zo hebben we gedurende enkele weken een ernstig debat gehouden: kippen of eenden? Kippen zijn gemakkelijker maar kunnen niet tegen de koude en worden vlug ziek. Eenden zijn vraatzuchtiger maar zijn ook sterker. Het resultaat van dit aanslepend bijna parlementaire debat eindigde in een typisch Belgisch compromis. Er komen twee kleine hokken: een voor de kippen, op de warmste plaats en een voor de eenden, bij het water. En daaraan is tijdens deze vakantieweek gewerkt. En wel op de wijze zoals de joden deden in Egypte. De stenen zijn van (zuivere, bijna witte) aarde en stro met water vermengd en gedroogd in de zon. Een kippenhok van Bijbelse kwaliteit.

Zondagavond is er nog een kleine verrassing. Een van de vrijwilligers die zich dag en nacht voor iedereen inspant is jarig. Het is hier een onuitroeibare gewoonte om een verjaardag te vieren met een sketch en een gebak. De moeilijkheid is telkens iets creatiefs en humoristisch te vinden. Maar oefening baart kunst en iemand herinnerde aan een van de heldendaden van deze vrijwilliger waardoor meteen de vlam in de pansloeg. Ziehier het gebeuren. Begin november 2013 waren we hier in groot gevaar, omringd door een menigte zwaar gewapende bebaarde mannen. Het was nog voor de eigenlijke aanval op het klooster. Onze vrijwilliger zit samen met een ander in zijn klein kamertje rustig zijn koffie te slurpen terwijl ze door het venster de wacht houden. Plots zien ze twee zwaar gewapende mannen binnensluipen en een gebouw binnengaan. Onze vrijwilliger voelde zijn hart kloppen tot in zijn keel. Hij is echter een man van groot geloof en vertrouwen, met een sterke verering van het heilige Hart van Jezus, volgens de ingevingen van de heilige Faustina. Daarvan hebben we een afbeelding die hem bijzonder dierbaar is. Enkele dagen voorheen had hij nog gezegd, dat hij bij het bidden sterk het gevoel had dat Jezus ons beschermt. En nu komen twee gevaarlijke mannen binnen. Hij staat op, zegt tegen de ander dat hij hier moet blijven en dat hij zelf er naartoe gaat. En zo stapt hij, met kloppend hart en geheel weerloos naar die twee mannen. Ze richten hun geweer op hem maar hadden geen reden om zich bedreigd te voelen. Onze vrijwilliger begint met de klassieke vredegroet, waarop hij een aarzelend gebrom terugkrijgt. Dan spreekt hij rustig geforceerd maar vastberaden in deze zin: mannen als jullie hier zijn komt het leger alles plat bombarderen, dan zijn jullie dood en wij ook; bovendien zijn in dit gebouw gezinnen en kinderen opgevangen, die zijn bang van jullie wapens, jullie moeten hier vertrekken. Hierna draait hij zich om en stapt vastberaden weer naar zijn salonkamertje. Vanuit de verte kijkt hij met de grootste spanning door het raam naar de afloop. En inderdaad, na een tijdje ziet hij dat die mannen weer afdruipen. Oef! Tot daar het gebeuren. De sketch werd met gsm gefilmd en was overdadig uitgewerkt met hemelse stemmen, visioenen, en engelen.

De kanker van een gewelddadig extremisme

President B. Obama heeft de eigenlijke oorzaak van de chaos in de wereld gevonden en uitgesproken voor de hoge heren van de VN (24 september en 1 oktober): de kanker van het gewelddadig extremisme in de moslimwereld. Zoals steeds is hij meester in het acteren met korte zinnen en lange pauzen, met halve waarheden en grove leugens.

Er is wel degelijk een probleem met de islam, de koran en hun talrijke moslimtradities. Er zit een dubbelzinnigheid in. Als je b.v. uit de koran de mooiste verzen haalt in verband met het christelijk geloof, Jezus en Maria dan sta je versteld hoe je hierin bijna gans ons geloof terugvindt: de maagdelijke geboorte van Jezus, de absolute zuiverheid van Maria, het lijden én sterven van Jezus (wat ze niet in de hun traditie erkennen). Jezus is de enige profeet die wonderen en genezingen verricht, enz. Bovendien zegt de koran dat, als er twijfel is, de vroegere geschriften moeten geraadpleegd worden, nl. die van de joden en de christenen. Helaas staan er ook mensonwaardige verzen in die oproepen om de “ongelovigen” (uiteindelijk alle niet-moslims) te doden. Van deze verwarring maken extremistische moslims misbruik om te zeggen dat de hele koran moet geïnterpreteerd worden vanuit deze radicale, zogenaamde latere verzen.

Vele moslims zijn echter veel beter dan hun moslimgeloof, terwijl wij christenen meestal onder de maat van het christelijk geloof blijven. We leven hier al vanaf het begin in een grote harmonie met de moslims die meestal soennieten zijn. Het zijn zij trouwens die ons voor een flink deel hebben mee beschermd en blijven helpen, zoals wij hen helpen. Als zij naar de eucharistie komen, krijgen ze eventueel een ietwat aangepast preekje maar daarin wordt niets van het christelijk geloof verdraaid. Bij de communie kunnen ze naar voren komen en een kruisje vragen. Dikwijls vragen ze achteraf nog een zegen en een koordje met een kruisje of een ‘tientje’ met een kruisje. Zij mogen ook regelmatig een lezing verzorgen in het getijdengebed of de eerste lezing van de eucharistie. Zij komen naar ons, wij respecteren hen en verkondigen hen het christelijk geloof. En zij passen zich aan. Uit betrouwbare bron vernemen we dat menige moslim in Iran en Turkije nu bijzonder ontvankelijk is voor het christelijk geloof. De oogst is groot maar overtuigde arbeiders zijn er weinig. Indien België trouw zou blijven aan zijn eigenheid, zijn menselijke en vooral christelijke waarden dan zou er nu geen moord en brand moeten geschreeuwd worden om de huidige islamisering, die soms het christelijke geloof en de menselijke waarden verplettert. Ik spreek hier niet van democratie want de westerse democratie is nagenoeg waardeloos geworden en zit vol dictatoriale trekken. Neen, de huidige dramatische toestand in heel de wereld ligt niet en zeker niet alleen in de moslimwereld maar eerder in het westen, dat zijn joods-christelijke waarden heeft verloochend. De islam werd aangemoedigd om het christelijk geloof uit te schakelen en een Amerikaans-zionistische wereldvisie op te leggen. In deze wereldvisie en “nieuwe wereldorde” is het de macht die de wet uitmaakt en die landen naar believen kan onderwerpen en landsgrenzen verleggen. De enige norm is dat alle landen deze belangen moeten dienen, zo niet worden ze uitgemoord en verwoest totdat ze zich onderwerpen. Bashar al-Assad, de Syrische president weigerde in 2009 aan te sluiten bij het westers Nabucco plan om gas te vervoeren en zo de trouwe bondgenoot Rusland met zijn gazprom uit te schakelen. Hij wilde zich niet onderwerpen aan het Angelsaksisch imperialisme en mede daarom is er nu een blijvende oorlog in Syrië en het Midden Oosten. En iedere oorlog is de voedingsbodem voor “de kanker van het gewelddadig extremisme”. Oorlog versterkt het terrorisme. In het Brits debat op 25 sept. over het al of niet deelnemen aan de bombardementen in Irak, verweet het parlementslid Georges Galloway aan Jackie Smith dat hij destijds de oorlog van Blair en Bush gesteund heeft en dat nu 11 jaar later het terrorisme sterker is dan ooit. Hij voegde er bij: “Gij hebt één miljoen mensen vermoord”!

Ziehier dan een erg onvolledig lijstje van het Amerikaans-zionistisch of Angelsaksisch “gewelddadig extremisme”: invasie in Panama (1989), in Irak (19991) in Somalië (1992-3), in Haïti (1994), bombarderen van Soedan en Afghanistan (1998), Servië (1999), invasie en bezetting van Afghanistan (2001), Irak (2003). Ondertussen, het genadeloos aanvallen met drones in Afghanistan, Pakistan, Yemen, Somalië. Nu worden alle mogelijke voorbereidingen getroffen om eindelijk Rusland en China te ontwrichten, te beginnen met Oekraïne. En de leiders van de NAVO zijn op iedere aanwijzing bereid als middeleeuwse vechtjassen om mee te helpen het gebrandmerkte land tot een slagveld te maken. De voorlopige kers op de westerse taart: de vernietiging van Libië, Syrië en het hele Midden Oosten om het klaar te maken voor het toekomstig “Groot Israël” van de Nijl tot de Eufraat. Er zijn christenen die met de Bijbel in de hand hierbij nog graag helpen. Israël mag alle internationale regels straffeloos blijven overtreden, al decennia lang. Na de verwoesting van Gaza met 2.200 doden en een veelvoud aan gewonden gaat Israël nu opnieuw illegaal in bezet gebied 2600 nieuwe nederzettingen bouwen. Wie spreek nu nog over de conventies van Genève of de UNO resoluties? De Hezbollah heeft op de grens met Libanon deze week wel het Israëlisch leger aangevallen en verdreven. Normaal is dit voor Israël genoeg om luid te protesteren en dan een oorlog te beginnen. Het zal deze keer wellicht niet gebeuren omdat danal te duidelijk wordt dat Israël samenwerkt met al-Qaida, zoals we hier in Syrië al herhaaldelijk gezien hebben. Inmiddels heeft Benny Gantz, stafchef van het Israëlisch leger al de mogelijkheid geopperd om militair tegelijk Libanon, Egypte, Syrië én Iran aan te vallen. Welk verschil is er dan nog met de IS of islamitische staat? Er is alvast weinig verschil wat de gebruikte methoden, motivatie, barbaarsheden, slachtoffers en illegaliteit betreft.

De “kanker van gewelddadig extremisme” wordt niet uitgeroeid met nieuwe bombardementen en oorlogen, integendeel. Dat blijkt ook niet zozeer de bedoeling te zijn. Is het niet opvallend hoe vlot de IS toegang heeft tot de media en wereldwijd kan propaganda voeren voor zijn gruwelijke overwinningen? Het westen moet de waanzin van zijn militaire wereldoverheersing door “preventieve oorlogen” en de inzet van de IS als zijn bondgenoot afzweren. En Israël moet zijn arrogante dreiging van een zuiver joodse staat en een groot Israël opgeven, de inbreng van hun eigen vrome joden erkennen en in vrede en gelijkwaardigheid samenleven met alle anderen als één broederlijke gemeenschap. De gezaghebbende Amerikaanse rabbijn Shalom Lewis uit Atlanta (Georgië) maakt het nu nog bonter. Hij zegt dat alle moslims criminelen zijn en moeten uitgeroeid worden. Hij voegt er bij dat het beslist en definitief moet gebeuren. Neen, Israël en het westen moeten radicaal de tegenovergestelde weg gaan: met zijn rijkdom en creativiteit andere landen in hun eigen ontwikkeling en soevereiniteit daadwerkelijk helpen, in plaats van uit te buiten en te onderwerpen. En wie zegt dat zulks ook voor het westen economisch niet veel rendabeler zou zijn? Helaas beleeft nu de Amerikaanse wapenindustrie (Raytheon, Lockheed Martin, Northrop Grumman)gouden tijden. Daar liggen ze niet wakker van schommelende voedselprijzen, gebrek aan water, een algemeen slabakkende economie, een immense stroom van vluchtelingen of massamoorden, hun toekomst blijft verzekerd.

Jan Jambon (N-VA): 'Iedereen wéét diep vanbinnen dat we pensioenleeftijd moesten verhogen'

De onvoorstelbare pretentie en arrogantie van een nieuwbakken federale minister. Vlaanderen zou massaal in opstand moeten komen tegen een Brasschaatse burgemeester die van de daken schreeuwt dat hij weet wat 'iedere Vlaming diep vanbinnen weet dat we(!!) de pensioenleeftijd moesten verhogen'.

Afschuwelijk, een politicus die dergelijke indoctrinerende onzin wereldkundig maakt. En een gevaarlijk specimen van het politieke ras!

Onder het motto 'Enkel een machteloze Kerk kan aan de kant van de machtelozen staan', schrijft Pieter Bauwens, hoofdredacteur van Doorbraak, in Knack zijn bedenkingen neer over de macht van de Kerk, die tot misbruik leidde. De ondertussen reeds uitgedoofde commotieI omtrent de zgn. 'gedwongen adoptie' in een Limburgs katholiek tehuis, vele jaren geleden, vormt de aanleiding en de brandstof voor zijn artikel.

Spijtig genoeg sluit ook Pieter Bauwens aan bij de mainstream, kritiekloze berichtgeving daaromtrent. Het gaat voor de journalisten én voor Bauwens, uitsluitend over de verantwoordelijkheid van de betrokken kerkelijke instelling en de Kerk. De Kerk over de hekel halen ligt nu eenmaal, zo denken de media, goed in de markt.

Waardevolle bedenkingen formuleren over de 'macht van de Kerk', een 'mea culpa' slaan, pleiten voor verbetering van de kerkstructuren, enz.., mogen evenwel ons zicht op de historische werkelijkheid niet aantasten en mogen er niet toe leiden dat (katholieke) christenen, leken en geestelijken, voorgesteld worden (en zich ook zo gaan voelen) als te verafschuwen en uit te stoten pestlijders, zeg maar Ebolalijders.

Het is inderdaad uiterst merkwaardig dat de vragen die spontaan, vermoed ik, bij vele mensen rijzen, omtrent het Tamartehuis, niet gesteld of beantwoord worden. Konden die vrouwen in ons administratief en rechtssysteem wel gedwongen worden hun kind af te staan? De geboorte van die kinderen werd door de burgerlijke stand geregistreerd. Hoe zit het met de verantwoordelijkheid van de gemeentebesturen en van de gemeentelijke administratie? Deze vrouwen hadden ouders, broers, zussen, wellicht ook nog partners. Wat met de verantwoordelijkheid van deze mensen? Eens te meer lijkt de Kerk een gemakkelijk alibi te zijn voor het falen en het gebrek aan verantwoordelijkheid van burgerlijke instanties en familieleden.

Het is ergerlijk en ook dom, dat Pieter Bauwens, m.i. onbesuisd, aan dat alibi meebouwt. Schuld op zich nemen, die er historisch en in de feiten niet is of slechts gedeeltelijk, is destructief voor individu, organisatie en samenleving. Een 'machteloze' Kerk is niet hetzelfde als een onder morele schulden gebukte vereniging van bange mensen zonder zelfrespect.

Het is de tactiek van de ECHTE MACHTIGEN van deze planeet om de in essentie grootste morele instantie (ondanks alle tekorten), de Kerk, onder 'schuld' te verpletteren, ze machteloos te maken, om zo de weg vrij te maken voor een nog sterkere uitbreiding van hun macht.

Commissie Pensioenen neemt afstand van regeerakkoord

  Porsche: DE KRACHT VAN VERANDERING!! 

http://www.standaard.be/cnt/dmf20141009_01311807

 En wat ritst de chauffeur van de Porsche en van De Wever van achter de ruitenwisser en gooit hij zo maar op de grond? Een boetebon wegens niet-betaald parkeren ? Staat er inderdaad niet vlakbij een parkeermeter? En is papier op de grond gooien niet strafbaar met een GAS-boete?

Porsche: DE DYNAMIEK VAN RECHTS!!!!

Gezinnen zijn de grote verliezers van deze regering.

Schaam u CD&V!

In deze rechtse regering, de zgn. 'regering van de verandering', komen de vrouwen, zoals de verwachtingen nu zijn, er maar bekaaid van af.

Er zou slechts één Nederlandstalige vrouwelijke minister deel van uitmaken: Maggie De Block.

1 op 7. Het wordt de hoogste tijd dat Miet Smet van zich laat horen!

Al heel wat dagen lees je geregeld in de pers dat er een regeerakkoord moet zijn voor vrijdag, want dan moet meneer De Wever naar Shanghai vertrekken.

Dat is nu toch wel een toppunt van belachelijkheid, onverantwoordelijkheid en eigendunk.

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat de timing van regeringsonderhandelingen (mede) bepaald wordt door de agenda van de burgemeester van een stad? Om te gillen.

Daarom gaan de onderhandelaars zich ook te buiten aan totaal onverantwoorde marathonvergaderingen. Momenteel zijn deze macho's (met daarbij ook vrouwen) al zo'n DERTIG uren aan het palaveren. Of er uit de kokers van die opgefokte politici nog veel zinvols kan voortkomen, is zeer de vraag.

En dat alles om meneer de burgemeester het vliegtuig naar China niet te laten missen. Ja, wadde!!

De Pontonbruglitanie

Brug der gedachtenis
Brug der vrede
Brug der vrijheid
Brug der blijheid
Brug van de unieke belevenis
Brug van de nazomer

Brug van de Nederlandse genie
Brug van de Belgische genie
Brug van de Schelde
Brug van Antwerpen
Brug van De Wever

Brug der schelfies
Brug der traagheid
Brug van de overrompeling
Brug van de chaos
Brug van de wachttijden

Brug van de zuchten
Brug van de ontgoocheling
Brug van de irritatie
Brug van de woede
Brug van de scheldpartijen

Paus Franciscus:

'Gelukkige families zijn essentieel voor de Kerk en voor de samenleving.'

Uit de vijfjaarlijkse nationale gezondheidsenquête blijkt hoe belabberd het gesteld is met onze geestelijke gezondheid. In de leeftijdsgroep van 15 tot 24 jaar kampt 20% van de mannen en niet minder dan 40% van de vrouwen met psychische problemen.

Allerlei mogelijke verklaringen worden naar voren geschoven: prestatiedruk, ratrace, perfectionisme, economische crisis, perspectiefverlies, individualisme, enz.

Geen woord lees je evenwel over gebrek of verwaarlozing van religiositeit, over het wegvallen van het geloof in religieuze waarden en perspectieven.

Dat gemis, die leemte zouden wel eens belangrijke oorzaken kunnen zijn van de enorme psychische ontreddering van velen.

VIII/29

Vrijdag 3 oktober 2014                             

Een sfeerbeeld

Vrijdag is er heel de dag electriciteit. Of dit zo speciaal is? Ja, want al lange tijd hebben we slechts voor de helft van de dag stroom, altijd op verschillende momenten. Nu dus niet. Knopje indrukken en stroom, dag en nacht. Heerlijk. Vooral voor de keuken. We vernemen inmiddels echter dat er een zware aanslag op een gasvoorziening gepleegd is en er vermoedelijk tijdens de komende tijd geen gas zal zijn. En dan weten dat wij hier op een immense gasbel zitten, die wacht om ontgonnen te worden. Dus, we gaan dorre takken van het terrein verzamelen en hout zagen om ons in de winter te behelpen.

Zaterdag nog een verrassing. We krijgen een olympische athlete op bezoek (gouden medaille van een heptatlon, Atlanta 1996, 7-kamp ?): Ghrada Cha’ah. Ik weet niet wat voor sport het is maar aan haar rijzige gestalte te zien zal het wel met lopen te maken hebben. Ze komt uit het christelijke Mharde, maar heeft het grootste deel van haar leven in Duitsland geleefd en spreekt ook nog goed Duits. Ze is hier met een hele groep. Een moslim legt nog eens met overtuiging uit dat christenen en moslims in Syrië één zijn. En maar fototjes nemen.

Om mijn medebroeder niet alleen te laten gaan naar de tandarts ga ik dinsdag namiddag  mee. Het zijn altijd vrijwilligers die ons brengen en komen halen. Deze keer rijden we niet direct terug naar huis. Een van de vrijwilligers brengt ons naar het centrum van de Rode Halve Maan. Het is een mooi groot gebouw waar de hulpgoederen worden verdeeld. Meteen herkennen we overal vrijwilligers die al zo dikwijls bij ons waren. Samen met mijn medebroeder wordt ik er ontvangen alsof het een officieel bezoek gold. Overal lachende gezichten. Het meisje dat pas als verpleegster afgestudeerd is en met een vluchtelingengezin bij ons woont, blijkt hier ook te helpen. Ze willen ons natuurlijk Arabische zoetigheden aanbieden. Een tas koffie is echter niet mogelijk. Er is drie dagen geen stroom omdat er in de buurt toch weer een leiding opgeblazen werd. De hartelijkheid is er niet minder om. Ook als we terugrijden zien we overal bekenden die lachen en wuiven. Hierbij nog een vraag aan het westen, dat rebellen blijft opleiden en sturen om aanslagen te plegen: moet dit land echt kapot om de grote belangen van de “nieuwe wereldorde” te dienen?

De volgende dag moeten we nog eens terug naar de tandarts en de terugtocht is weer gecombineerd met uitgebreide bezoeken. Eerst gaan we naar het orthodoxe kerkje. Een oude vriendelijke man komt met de sleutels en leidt ons rond. Het kerkje stamt uit de vierde eeuw met muurschilderingen van de 11^e eeuw en het huidige gebouw is van na 1800. Beroemd zijn de vier muurschilderingen links: Johannes de Doper, de hl. Sergius, Maria die het Kind Jezus voedt en de hl. Theodotius. Tussenin is er een glazen kast waarin oude iconen bewaard werden maar die zijn door rebellen gestolen. Ook de muurschilderingen zijn beschadigd. Op een bepaalde plaats is de slogan van Daech aangebracht. We bidden samen voor de bescherming van dit land en volk. Dan maken we een wandeling in de binnentuin en krijgen overvloedig vijgen te eten. Er staat namelijk een oude en uitzonderlijk grote vijgenboom naast vele granaatappelbomen. Vandaar komt een familie, die iedere vrijdag met hun twee kleine kinderen bij ons naar de eucharistie komt, ons uitnodigen bij hen, op de vierde verdieping. Er is weer geen stroom maar toch zet de vrouw koffie voor ons, dank zij het gasvuur. Dit echtpaar zelf heeft de gewoonte om op woensdag en vrijdag te vasten. Vanop hun dak, boven de vierde verdieping zien we heel het dorp en daarachter zien we duidelijk ons klooster liggen en het anti-Libanongebergte. We bevinden ons midden in de christelijke wijk en zien ook de toren van de mooie St Michielskerk van onze byzantijnse priester.

Op weg naar een Apocalyptische Lente

Op 24 september werd de veiligheidsraad van de VN voorgezeten door B. Obama die namens de VS de rest van de wereld opriep om samen het terrorisme in Irak en Syrië, de IS (islamitische staat) te bestrijden. Applaus en algemene goedkeuring. Ziedaar wat Syrië al drie jaar vraagt. Syrië voegt er wel duidelijk bij dat de strijd tegen het terrorisme moet gebeuren met volledig respect van de soevereiniteit van het volk en het land. Voor de uiterlijkde schijn is alles in orde. Helaas, Saoedi-Arabië en Qatar financieren en trainen de terroristen van IS voor rekening van de VS, Israël herbergt IS op de Syrische Golan, de NAVO zorgt sinds 2011 voor de coordinatie van de djihadisten in Syrië en het westen blijft forse steun verlenen aan de “gematigde rebellen”, die uiteindelijk deel uitmaken van IS. Bvendien is de IS goed voorzien van speciale strijdkrachten en militaire raadgevers van de westerse geheime diensten. De officiële vertoning van de VN dient slechts om te bereiken wat het westen en zijn bondgenoten al jaren nastreven: een herschikking van het Midden-Oosten, het breken van de soevereine landen in afzonderlijke zwakke confessionele gebieden om tenslotte Iran te verzwakken en uiteindelijk Rusland en China te ontwrichten. Nu zitten we dus in de fase van de wereldwijd georganiseerde misdaad onder auspiciën van het hoogste internationaal gezag. Ron Paul, Amerikaans physicus, schrijver, voormalig republikeins congreslid en nu een van de mensen die nog het gezonde geweten van de VS vertegenwoordigen zegt het zo: Wij voeren oorlog zonder de oorlog te verklaren en wat wij doen is niet alleen illegaal maar vooral immoreel.

De eerste resultaten van deze gezamenlijke strijd tegen het terrorisme zijn inmiddels bekend. De kapelaan van de enige Anglikaanse St. John’s Church in Irak, Andrew White zegt het simpel: de bombabardementen raken de IS niet, maar de infrasructuur van het land en de burgers. De IS wordt tijdig verwittigd en die gaat andere plaatsen veroveren. Gelijkaardige klacht komt vanuit Syrië. De olieraffinaderijen worden zo grondig vernield dat ze Syrië niet meer kunnen helpen. Om de huichelarij nog groter te maken zegt B. Obama dat hij de dreiging van het terrorisme in Syrië onderschat heeft. Het eerste objectief is nu Syrie helemaal vernietigen. De Amerikaanse journalist en schrijver William Engdahl zegt dat de IS gemaakt is door de CIA en de Mossad om een militaire interventie uit te lokken en de regering van Bachar el-Assad omver te werpen. Of Iran en Rusland dit allemaal gewoon zullen laten verder gaan, betwijfel ik. Rusland is nu een meester in het benutten van de stommiteiten en brutaliteiten van het westen en zou wel eens verrassend kunnen tussenbeide komen. Beiden zijn in elk geval trouwe verdedigers van de soevereiniteit van Syrië, weliswaar ook in hun eigen belang. In elk geval is met

de huidige westerse bombardementen de Apocalyptische Lente begonnen.

Synode over het gezin

Volgende zondag begint in Rome de bisschoppensynode over het gezin, die de rijkdom van het christelijk huwelijk en gezin voor onze tijd in het licht wil stellen. Er moet dringend wat gebeuren om de vaste waarden van huwelijk en gezin wereldwijd te beschermen en de gezinnen op alle mogelijke wijzen daadwerkelijk te helpen en te steunen. Dat is helaas niet de gote verwachting van het kerkvolk, noch van de media. De aandacht gaat vooral uit naar twee hete hangijzers: de pastoraal van echtgescheidenen die opniew burgerlijk getrouwd zijn en de contraceptie die door de encycliek Humanae vitae van Paulus VI radicaal werd afgewezen. Het eerste zullen we later nog bespreken. Nu willen we licht werpen op de diepe kloof die contraceptie al een halve eeuw lang in het kerkelijk leven heeft veroorzaakt. Het is als een gapende wonde die nog steeds niet geheeld is.

Velen verwachten dat de kerkelijke leer hieromtrent nu eindelijk wordt aangepast en hersteld, zoals de veroordeling van Galilei Galileo, maar dan geen 350 jaar later. Verschillende argumenten worden hiervoor aangehaald. De beslissing van Paulus VI is niet “collegiaal” genomen, zoals dit wel het geval was met de conciliedocumenten die door een grote eensgezindheid van het wereldepiskopaat tot stand kwamen. Verder zijn er nogal wat moeilijkheden om “de natuurwet” in te roepen, die in het verleden al te dikwijls is misbruikt voor wat niet tot de blijvende natuur van de mens hoort. Vervolgens heeft het concilie duidelijk gemaakt dat de laatste beslissing moet genomen worden door het geweten van de echtparen zelf, die evenwel zich moeten richten naar Gods wet en de authentieke kerkelijke leer. Een grote meerderheid van theologen en kerkleiders in het westen had/heeft geen moeite met “de pil” waardoor we ons kunnen afvragen of Paulus VI wel voldoende rekening gehouden heeft met de “geloofszin” van het kerkvolk. En dan tenslotte de grote ontdekking van deze pil zelf, een mijlpaal in de geschiedenis van de mensheid. Kan de Kerk deze revolutionaire medische ontdekking nog afwijzen wanneer de wereld deze zo enthousiast toejuicht? Ook onze Antwerpse bisschop heeft in een uitvoerige brief de voornaamste bezwaren uiteengezet die onder het kerkvolk leven. Het siert hem dat hij dicht bij zijn volk wil staan. Een bisschop moet inderdaad een “bruggenbouwer” zijn (pontifex). Toch moet hij ook een “opzichter” (episkopos) zijn, nl. iemand die een stroming in het licht van het evangelie juist weet te interpreteren en dat kan wel eens tegen de algemene opinie ingaan. En dit is nu juist het geval voor contraceptie.

Al zijn hoger belangrijke elementen gegeven, de twee wezenlijke vragen zijn niet aan bod gekomen. De eerste vraag is: Waarin bestaat eigenlijk deze kunstmatige contraceptie? En vervolgens: Wat is in wezen de huwelijksgemeenschap? Deze vragen werden/worden ook geheel door de tijdsgeest verdrongen. De “pil” was zulk een ongehoorde ontdekking dat het Westen al vlug in een “contraceptieve roes” verkeerde. In debatten, conferenties, bezinningen, retraites... was “efficiënte” contraceptie het voornaamste en soms het enige thema. Er was geen aandacht voor de vraag: is dit ook moreel verantwoord? Het was de tijd van de hippies, van de absolute vrijheid, van de slogan “het is verboden iets te verbieden”. Alles mocht, alles kon. We hebben het op onze wijze als jonge priester van dichtbij meegemaakt. Het was de tijd van het “feestival van vrede, liefde en muziek” van Woodstock en het uitgebreide gamma van rockconcerten dat daarop volgde, alsook de tijd van de meirevolte van ‘68 te Parijs, van de humanistische psychologie, van de “golden sixties” (zie daarover onze bijdrage van enkele weken geleden: VIII/26). Het was de tijd van de splitsing van Leuven, waar iedereen die maar een beetje gezond verstand het dwaze van inzag. De grootkanselier en heel het epsicopaat, de eerste minister en de regering, het professorencorps... allen verwierpen ze deze splitsing. En toch werd Leuven gesplitst. Ik heb inmiddels de oorlog tegen Syrië te intens meegemaakt om nog te geloven dat deze splitsing enkel maar het resultaat zou zijn van een “spontane studentenopstand”.

Toch waren er vanaf het begin kleine maar sterke tekens dat een veel grondigere en ruimere bezinning rond die contraceptie nodig was. De eigenlijke “vader van de pil” is niet de alom erkende Gregory Pincus maar een kempense gynecoloog, Ferdinand Peeters. Zijn onderzoekswerk werd in Amerika benut en leidde tot “de pil”. Welnu, toen deze kempense gynecoloog later de encycliek van Paulus VI las, was hij zo onder de indruk dat hij nooit nog beroep gedaan heeft op zijn ontdekking, wat hem tot eer strekt. Kenmerkend voor de beginperiode is ook dat aanvankelijk geen enkel farmaceutisch bedrijf het moreel verantwoord vond “de pil” op de markt te brengen. Toen er uiteindelijk toch een bedrijf mee begon en de eerste Belgische “pil” vier jaar later op de markt kwam, stond de bijsluiter vol listige leugens en vermeldde niet dat het een voorbehoedmiddel was. Onmiddellijk daarna was het hek van de dam en vonden farmaceutische bedrijven hier de goudmijn van hun leven en nagenoeg niemand bekommerde zich nog om morele, fysische, psychische, familiale, sociale of milieu-problemen. Vergeten we ook niet dat een van onze grootste geleerden op genetisch gebied, professor J. Lejeune van Parijs, zich altijd resoluut verzet heeft tegen “de pil” en wel op grond van zijn wetenschap én van zijn geloof.

Vier jaar voor het verschijnen van Humanae vitae had een een Duitse arts, S. Ernst, voorzitter van de lutherse synode van Baden-Würtenberg, al een gelijkaardig en krachtig manifest tegen de “pil” geschreven en laten ondertekenen door niet minder dan 400 artsen en 40 universiteitsprofessoren. Ook blijkt niemand nog te weten dat onze Belgische primaat, die zowat de aanvoerder geworden is van het westers verzet tegen Humanae vitae, toen hij nog een jonge bisschop was, ten sterkste contraceptie heeft veroordeeld met een uitleg waarom de Kerk deze nooit kan goedkeuren. Ik heb met hem hierover een gesprek gehad toen hij al emeritus was en heb dit ook uitgeschreven. Paulus VI heeft in een aandoenlijke persoonlijke brief aan onze kardinaal hem hieraan herinnerd. Toen Johannes Paulus II de leer van Humanae vitae met heel zijn gezag bevestigde, werd hij door velen samen met Paulus VI weggehoond. Toch heeft een van onze grote Leuvense professoren zich eens laten ontvallen dat kardinaal Woytila een van de weinigen was die echt over contraceptie had nagedacht! En dat was ook zo. Eigenlijk was er op ieder wetenschappelijk terrein wel een enkeling die dieper en ruimer inzicht had, maar dit had geen enkele invloed meer op het wereldimperium van de contraceptie. Het feest moest en zou doorgaan.

De wijze waarop de catastrofale gevolgen van “de pil” op fysisch, psychisch, moreel en sociaal gebied én milieu werden weggemasseerd is een thriller waard. Iemand die durfde suggereren dat de “pil” negatieve effecten had werd meteen afgeschreven. Toch was al in de jaren zestig hiervoor een groots onderzoek wereldwijd verricht en waren zowat alle mogelijke combinaties uitgeprobeerd. Het besluit was dat er onderhand geen ziekte meer over bleef die niet op een of andere wijze door “de pil” veroorzaakt of mede-veroorzaakt werd. En de onderzoekers waren stom verbaasd dat na die resultaten de pil niet gewoon uit de rekken gehaald werd. Integendeel, het feest ging nog enthousiaster verder. Pilcombinaties die hier dan toch verboden werden wegens te gevaarlijke neveneffecten vlogen naar de derdewereld, waar ze nog duurder verkocht werden! Dat heette ontwikkelongshulp.

Wie kent ze nog: prof dr. Germaine Greer? Beter bekend als de hogepriesteres van het feminisme en hét boegbeeld van het anarchisme, waar haar eigen leven een voorbeeld van was. Met haar scherp verstand ging ze zich eens grondig toeleggen op de betekenis van de contraceptie in onze wereld en schreef er een kanjer van een studie over die vernietigend was voor contraceptie. Wat de bevrijding moest worden ontmaskert ze als de grootste onderdrukking van de vrouw. Sindsdien wil ze alles doen om deze verblinding uit de wereld te helpen. Met een schampere opmerking naar de Kerk toe zegt ze dat, indien de katholieke Kerk haar eigen leer geloofd had, zij al lang zou gedaan hebben wat wij nu moeten doen. Toen een Vlaamse krant in een weekend editie toch eens enkele negatieve effecten van de pil uiteenzette onder de titel “pil-moeheid” antwoordde een geleerde arts namens de farmacetische industrie: “Er bestaan geen slechte pillen, er zijn alleen slechte vrouwen” Hij legde uit dat vrouwen meer opgevoed moeten worden om contraceptie te gebruiken! Vanuit kerkelijke middens, de “basis” werd hieraan vlot meegewerkt. Onze meest gezaghebbende Vlaamse theoloog in Nederland, prof. dr. E. Schillebeeckx o.p. heb ik toen in een conferentie eens doodleuk horen beweren: “Als de pil verboden is dan mag ik ook mijn nagels neit knippen en mijn baard niet scheren!” Ook hij dacht dat de contraceptie zo iets was als een onschuldig aspirientje.

Je vraagt je wellicht af waar ik al die losse beweringen haal. Wel, ik heb het allemaal uitvoerig uitgeschreven met de nodige documentatie en zou graag de mogelijkheid zien om het uit te geven: “Veilige contraceptie? Het einde van een mythe, het begin van Humanae vitae.” Hierin werd ik geholpen door een gynecoloog, een huisarts, een specialist in nucleaire geneeskunde en door enkele moeders en echtparen, deskundig in de wetenschappelijke, natuurlijke vruchtbaarheidsbeheersing. Enkele getuigenissen heb ik bij mijn werk gevoegd. Tot heden was het niet mogelijk een erkende uitgever te vinden. Vooral kerkelijke of christelijke uitgevers bleken dit (nog) niet aan te durven. Begrijpelijk. Vlaanderen kan mogelijk nog niet aanvaarden dat haar grootste professoren, theologen met wereldfaam en kerkleiders, als kinderen van hun tijd zich op dit punt vergist hebben. Ooit zal de confrontatie met de waarheid toch moeten plaatsvinden zonder dat ze de grootheid van onze kerkleiders en professoren wegneemt. Als iemand een weg weet om een uitgever hiervoor warm te maken, l     aat het me weten, waarvoor dank.

Indien de synodevaders zich werkelijk inzetten voor een diepere en ruimere studie over contraceptie, zullen ze onherroepelijk uitkomen bij het inzicht en de moed van Paulus VI en zijn encykliek Humanae vitae. Ze kunnen daaraan uiteindelijk dan de lang verwachte en noodzakelijke verduidelijkingen en argumentatie voor onze tijd toevoegen. De grote Engelse benedictijn en kardinaal D. Hume zei het zo: Paulus VI heeft ons de juiste weg gewezen, maar de wegwijzer is onduidelijk. De wereld kon immers niet overtuigd worden met de nodige bewijzen, die opwogen tegen de verpletterende farmaceutische propaganda.

Ik ben er gerust in dat de komende synode de verwachtingen van de farmaceutische industrie niet zal inlossen, en ook niet de verwachtingen van sommige gelovigen en zelfs niet van sommige bisschoppen. Ze kan wel bijdragen aan de genezing van een oude diepe wonde en de waarheid doen zegevieren. Daarvoor is enig inzicht nodig in het tijdsbeeld van de voorbije halve eeuw. Mijn werk wil hiertoe slechts een aansporing en hulp zijn.

P. Daniel

Rik Torfs, onze alom gewaardeerde rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, vond het de hoogste tijd om nog eens van zich te doen spreken.

De seksismewet is een lachertje en totaal overbodig, maakte hij wereldkundig. En de handleiding erbij, bijeengeflanst door enkele wereldvreemde ambtenaren, is om te gieren. De beste Belgenmop sinds de oorsprong der tijden.

Daarmee wist Rik zich verzekerd van enorme mediabelangstelling én van de gepeperde kritiek van alle zelfbewuste vrouwen die Vlaanderen telt. En dat zijn er toch nogal wat. Wellicht was het Torfs vooral om dat laatste te doen. Kritiek van het Vlaamse vrouwenkruim bezorgt hem een intens genoeglijk gevoel, versterkt zijn gevoel van eigenwaarde en boetseert de ironische monkellach op zijn Kempens gezicht verder tot het vriendelijke én afstandelijke gelaat van de Wijze Man van Vlaanderen.

Indra Dewitte, eens een niet onaantrekkelijk tv-gezicht, nu, spijtig genoeg, het adjunct-hoofdredacteursgezicht van Het Belang van Limburg, wond er geen doekjes om.

'Rik Torfs', aldus Indra, 'is een bijzonder intelligent man, maar dat betekent niet dat hij geen onnozele dingen kan zeggen.'

Dat is zonder twijfel een inhoudelijk sterke en stilistisch interessante mening.

Zij roept evenwel een aantal vragen op. Waarom neemt Indra, ongetwijfeld een bijzonder intelligente vrouw, zo maar voetstoots aan dat Rik Torfs 'een bijzonder intelligent man' is? En hoe is het verklaren dat Indra Dewitte klaarblijkelijk nu pas tot het inzicht komt dat intelligentie en domheid in een en dezelfde persoon kunnen schuilen? Of heeft zij er nog niet over geprakkiseerd dat het misschien tot Torfs' trukendoos behoort door bepaalde uitspraken, door anderen als 'dom' gepercipieerd, zijn vermoede intelligentie nog veel sterker te etaleren?

Hoe dan ook, de evaluatie van Indra Dewitte biedt stof tot boeiende overweging en interpretatie. Bijvoorbeeld ook deze: keer de scherpzinnige uithaal van Indra om. Er opent zich dan weer een andere wereld.

'Rik Torfs/ Indra Dewitte is een bijzonder dom(me) man/vrouw, maar dat betekent niet dat hij/zij geen intelligente dingen kan zeggen.'

Toch wel een aantrekkelijk wereldje, de Vlaamse intelligentsiamicrokosmos!

Mechelen: betoging tegen het afslachten van christenen en andere religieuze minderheden: 700 betogers.

Brussel: betoging tegen het onverdoofd slachten van schapen: 7500 betogers.

De tien landen met de grootste ecologische voetafdruk per persoon zijn, in aflopende orde: Koeweit, Qatar, Verenigde Arabische Emiraten, Denemarken, België, Trinidad en Tobago, Singapore, Verenigde Staten, Bahrein en Zweden. Globaal wordt meer dan de helft van de ecologische voetafdruk veroorzaakt door uitstoot van CO2. Ook de EU als geheel stoot CO2 uit en consumeert natuurlijke bronnen alsof we meer dan één planeet hebben. Het Belgische aandeel weegt daarin door.

Ongeveer de helft van de Belgische voetafdruk is gelinkt aan onze consumptie van energie in de huishoudens en de transportsector.

"We hebben een groot patrimonium aan relatief oude, slecht geïsoleerde gebouwen waaruit veel energie ontsnapt. Bovendien dragen de lage bezettingsgraad van Belgische personenwagens, het dichte wegennetwerk, en de fiscale voordelen voor bedrijfswagens bij tot een hoger aantal voertuigkilometers per persoon en dus ook aan een hogere ecologische voetafdruk", zegt Damien Vincent, CEO van WWF-België.

In Tertio van 24 september 2014, uit Ivo Van Hemelryk, namens het rooms-katholiek lekenforum (www.katholiekforum.be), zich erg afwijzend ten aanzien van de brief van de Antwerpse bisschop Bonny, n.a.v. de synode over het gezin. Van Hemelryk stelt dat de Kerk moet ingaan tegen de permissieve tijdgeest in plaats van er in mee te stappen.

De kritische en afwijzende bedenkingen van Ivo Van Hemelryk, bij de brief van bisschop Bonny, roepen op hun beurt heel wat vragen op.

Verbindt Van Hemelryk niet veel te sterk concrete morele kwesties met geloof? Bijkomend ligt (en lag) de focus dan nog bijna uitsluitend bij morele kwesties omtrent seksualiteit en voortplanting. Waarom is er in sommige kerkelijke kringen duidelijk meer permissiviteit ten aanzien van materialistische aberraties, van bedrieglijke handelspraktijken, van fiscale en sociale fraude, enz.? Zou Van Hemelryk ook ervoor durven pleiten de communie te ontzeggen aan mensen van wie algemeen geweten is dat ze het niet zo nauw nemen met eerlijkheid, solidariteit en burgerplicht?

Ivo Van Hemelryk laat in zijn artikel uitschijnen dat de Kerk eens en voorgoed concreet heeft vastgelegd wat een goede relatie en een gezonde voortplanting voor katholieken inhouden. Nog los van de overweging of het een taak van de Kerk is zich in te laten met zeer concrete en technische aspecten van de relaties tussen mensen, van seksualiteit, van procreatie, verliest de auteur uit het oog dat doorheen de eeuwen de kerkelijke opvattingen over ethische kwesties en in het bijzonder over voortplanting, seksualiteit en gezinsethiek, aan sterke veranderingen onderhevig waren. Een concreet voorbeeld uit een recent verleden. Tot voor zestig jaar waren, zeker in het landelijke Vlaanderen, (zeer) grote gezinnen meer regel dan uitzondering. Ik vermoed dat vele lezers van Tertio, net als ik, uit grote gezinnen komen, en dat in de generatie van hun ouders het aantal gezinsleden nog hoger lag. Dat hoge aantal kinderen werd door de Kerk als ethische norm gepromoot. Ondertussen is de benadering door de Kerk toch anders geworden. In Van Hemelryks logica kan zelfs de huidige officiële kerkelijke leer, ‘permissief’ genoemd worden.

Naast het krampachtige en verstikkende van gedetailleerde normen en sancties, die geen rekening houden met de realiteit van concrete mensen en situaties, is de brief van bisschop Bonny een goed onderbouwd, bevrijdend en verfrissend werkstuk. Hij veegt de vloer niet aan met de huidige kerkelijke normering maar hij stelt er wel fundamentele vragen bij, uitgaande van de concrete, gelovige en kerkelijke mens en van de tijd en maatschappij waarin die mens leeft.

In zijn toespraak tijdens de seniorenontmoeting op het Sint-Pietersplein, keerde paus Franciscus zich tegen de wegwerpcultuur in de hedendaagse samenleving:

“Kinderen worden weggegooid, jongeren worden weggegooid, omdat ze geen werk hebben, en ouderen worden weggegooid onder het mom van het handhaven van een evenwichtig economisch systeem. In het centrum daarvan staat niet de menselijke persoon, maar het geld. Wij allen zijn geroepen om deze giftige wegwerpcultuur tegen te werken! '

'Een volk dat niet goed zorgt voor ouderen en hen niet goed behandelt is een volk zonder toekomst. Waarom? Omdat het dan zijn geheugen verliest en zijn eigen wortels uitrukt”, zei paus Franciscus

. 'Gaat u ook op uw eigen wedde en die van uw medewerkers besparen?', vroeg een aanwezige professor, tijdens het gastcollege van minister-president Bourgeois aan de Gentse universiteit. 'Een populistische vraag', reageerde Bourgeois.

Met permissie gezegd: een ontluisterende én veelzeggende reactie.

Machthebbers confronteren met de toepassing op henzelf van maatregelen die zij voorstaan, is nooit populistisch. Integendeel. Het dwingt hen na te denken en zich te verplaatsen in de situatie van degenen die getroffen worden door bv. regeringsbeslissingen.

Dergelijke terechte vraagstelling afdoen als 'populistisch', is een extreme uiting van een ondemocratische en denigrerende houding ten aanzien van de burger.

Wat meer is, schermen met de slogan 'populisme' om vervelende vragen direct in de vuilnisbak te kieperen, is kenmerkend voor de politicus met dictatoriale neigingen, voor de politicus die van mening is dat hij 'een (politieke) god in het diepst van zijn gedachten is.

In de berichtgeving over de zgn. 'gedwongen adoptie' in het Lommelse tehuis Tamar, wordt uitsluitend gesproken over de verantwoordelijkheid van de betrokken kerkelijke instelling en de Kerk.

Het is evenwel uiterst merkwaardig dat de vragen die spontaan, vermoed ik, bij vele mensen rijzen, niet gesteld of beantwoord worden. Konden die vrouwen in ons administratief en rechtssysteem wel gedwongen worden hun kind af te staan? De geboorte van die kinderen werd door de burgerlijke stand geregistreerd. Hoe zit het met de verantwoordelijkheid van de gemeentebesturen en van de gemeentelijke administratie? Deze vrouwen hadden ouders, broers, zussen, wellicht ook nog partners. Wat met de verantwoordelijkheid van deze mensen?

Eens te meer lijkt de Kerk een gemakkelijk alibi te zijn voor het falen en het gebrek aan verantwoordelijkheid van burgerlijke instanties en familieleden.

Oude man op roltrap

Terwijl ik naar boven glijd

kijk ik naar beneden
diep in mijn verleden.

Mijn jeugd is helder,
lichtvlekken weet ik
mijn rug beschijnen
en almaar meer verdwijnen
in een grimmig grijs,

terwijl ik somber stijg.

De Septemberverklaring van 'Hart boven hard', slaat  vele spijkers met koppen.

De grootste spijker met de stevigste kop, is m.i. volgende paragraaf:

'Het regeerakkoord vertaalt ‘waarde’ in uitsluitend economische termen. De vele dimensies van het rijke menselijke bestaan – de lerende, de creatieve, de spelende, de zorgende, de sociale, de liefhebbende… mens – moeten plaatsmaken voor de economische dimensie.

Het is intussen toch wel duidelijk dat het economische als enge maatstaf niet de fijnste en zeker niet de eerlijkste wereld oplevert?

Kijk naar de rest van Europa. De massawerkloosheid piekt verder. De armoedecijfers stijgen. De ongelijkheid neemt toe. Vele jonge Europeanen kijken tegen een no future aan.

De keerzijde van de medaille van ondernemersvriendelijkheid heet nu eenmaal ‘zelfredzaamheid’: iedereen dopt uiteindelijk zijn eigen boontjes. Ook werklozen, mensen in armoede, mensen met een leefloon… Ieder voor zich, is dat de samenleving die we willen?'

Zeker de christendemocraten van CD&V zouden volmondig akkoord moeten gaan met deze analyse en vraagstelling. Althans, als de partijtop nog een beetje waarde hecht aan de 'christelijke waarden', de christendemocratische maatschappijvisie en het partijprogramma.

En toch hollen Beke, Peeters, Crevits, Schauvlieghe, Van Deurzen, en co., weliswaar duidelijk vol gêne en  met een grimas op het gezicht, de harde, rechtse neoliberalen van N-VA, MR en Open VLD achterna. Hun eigen politieke ondergang tegemoet.

Want de vervreemding tussen het christendemocratische voetvolk en de top, is reeds duidelijke voelbaar in steeds maar bredere geledingen.

De weg die de partijbonzen hebben ingeslagen is de weg van het hardvochtige economisme, behalve voor de bedrijven en de grote vermogens. Niet die van de gewone christendemocraten in onze dorpen en steden.

Foto met achterachterkleinkind

Tien minuten,
vader,

voordat de blokkade
in je halsslagader
de hersenravage aanricht:
je spraak
meedogenloos
ontwricht
je rechterkant
van mond tot voet
verlamd,

voordat het ziekhuis
je thuis brutaal verdringt
en jou herleidt
tot de voederen
te verschonen kind,

voordat de angst
dan weer verdriet
bezit nemen
van je geest, je hart,

wordt de foto genomen:

je gezicht, zo zacht,
vergaart lichtg,
straalt
met z'n zevenennegentig jaar
tot in het vijfde geslacht.

-Superminister van Besparing/Belasting, Bourgeois: 'Spaar de grote vermogens en de ondernemingen. Zit in de portemonnee van de gezinnen, de cultuursector en de middenveldorganisaties. Gebruik nooit het woord 'belasting'. De toekomst gloort voor Vlaanderen!'

-Minister van Besparing/Belasting, Crevits: '193 miljoen minder voor onderwijs, moet kunnen. De toekomst gloort voor het Vlaamse onderwijs!'

-Minister van Besparing/Belasting, Gatz: '32 miljoen minder voor de cultuursector, moet kunnen. De toekomst gloort voor de Vlaamse cultuursector!'

(wordt misschien vervolgd)

Franciscus:

'When a society lacks God, even prosperity is joined by a terrible spiritual poverty.'

Geert Van Istendael, schrijver:

'De redenering van deze (Vlaamse) regering is even vals als laf: mijn rekeningen kloppen, maar ik laat lekker een ander betalen.'

John Crombez:

'Vlaamse gepensioneerden moeten voortaan betalen voor de bus, maar de parlementsleden van de meerderheid staan erop dat ze gratis met de tram blijven rijden.'

VIII/27

Vrijdag 19 september 2014

14 september

Het is vandaag om meerdere redenen een bijzondere dag. Op 14 september 2000 werd deze gemeenschap gesticht, nadat de ruinen van dit VIe eeuws klooster door moeder Agnes-Mariam en twee zusters waren heropgebouwd. Voor de kinderen was het vandaag hun eerste schooldag. Ze komen blij terug in hun helblauw uniform als kleine fiere soldaatjes. En op deze dag wordt zowel in Oost als West het feest van de Kruisverheffing gevierd, wat in de byzantijnse liturgie gepaard gaat met een uitvoerige kruisverering. Deze herinnert aan de inwijding van de heilig Grafkerk in Jeruzalem op 13 september 335. Volgens een oude traditie zou de heilige Helena in Jeruzalem het Kruis van Jezus teruggevonden hebben en een deel ervan naar Rome gebracht. De Syrische paus Sergius I (687-701) zorgde voor een passende verering door het volk.

Vandaag komt onze byzantijnse priester die na de eucharistieviering de nodige gebeden en gezangen verricht terwijl we in de kerk een processie houden met een kruis, door brandende kaarsen verlicht. Daarna wordt het kruis vereerd, ongeveer zoals op Goede Vrijdag in de Latijnse liturgie. Het avondmaal houden we nogmaals in de sfeer van een volksfeest met enkele families op het voorplein, aan de kant van de tuin. In de tuin zelf was het nodige hout verzameld voor het vuurwerk ter ere van het heilige Kruis.

Een kwalijke bijziendheid

Aan informatie over de verschillende terreurgroepen in het Midden-Oosten, hun gruweldaden, hun verspreiding en de wijze waarop afzonderlijke landen deze willen bestrijden, ontbreekt het niet in de westerse pers. Tevens wordt gesuggereerd dat de volken in het Midden Oosten nog veel kunnen leren van de westerse democratie en vrijheid, vooral door een grondige scheiding van geloof en staatkunde. En dat is dan meteen de hoopvolle noot die uit deze “Arabische Lente” verwacht zou mogen worden.

Wat echter meestal geheel ontbreekt is de vermelding dat de hele ellende vooral door het westen is veroorzaakt uit heerszucht en hebzucht. Dit wordt onmiddellijk afgedaan als een complottheorie, gebouwd op drijfzand. De vernietiging van de oudste beschaving en een 2000 jaar oud Mesopotamisch christendom met honderdduizenden doden in 2003 was echter niet het werk van fanatieke moslims maar van westerse christenen, Amerikanen en Engelsen, onder het voorwendsel van “vrijheid voor Irak” en de zogenaamde uitroeiing van massavernietigingswapens. Welnu, wat nu gebeurt is het logische gevolg en de bewuste afwerking ervan. Het land moet in drie stukken gebroken worden om het beter te kunnen overheersen. Indien het westen de werkelijkheid wilde zien dan waren de schuldigen van toen door het internationaal strafhof al lang veroordeeld voor misdaden tegen de menselijkheid en was er geen sprake geweest van de huidige opmars van de IS (islamitische staat).

Dank zij gelijkaardige leugens werd Libië door het westen uitgemoord en verwoest, terwijl Khadaffi zijn straatarm land verheven had tot het 21^e rijkste en het meest welvarende van Afrika. Om Tripoli aan te vallen en in één week tijd 40.000 mensen te doden was er geen toestemming van de Europese Raad nodig. Een onderonsje van Amerika, Engeland, Frankrijk en Turkije in Italië volstond. Neen de wereldheersers moesten ook daar het goud, de bank en de olierijkdommen hebben. Khadaffi wilde de inkomsten van zijn olie met zijn volk delen maar niet met de VS. Hij wilde ook een soort “Verenigde Staten van Afrika” oprichten en dacht daarbij Frankrijk als vriend te hebben. Sarkozy zal in de nabije toekomst niet in staat zijn om te blijven ontkennen dat hij grof geld ontving van de Libische leider voor zijn campagne. Was het echt de taak van de NAVO om Libië naar het stenen tijdperk te bombarderen en het land in de huidige uitzichtloze ellende te storten in dienst van de Angelsaksische overheersing? Is dit het respect voor het charter van de Verenigde Naties en voor de internationale regels? Is dit de Europese en westerse hulp aan een volk op weg naar zijn eigen ontwikkeling?

En zo konden dezelfde heersers ook tegen Syrië een oorlog voeren onder het voorwendsel dat ze het volk moesten beschermen tegen de tirannie van een dictator, terwijl Syrië de meest harmonieuze samenleving kende van het Midden-Oosten. Zelfs nu iedereen weet dat het terreurgroepen zijn die het land uitmoorden en verwoesten gaat het westen driftig verder met het trainen, bewapenen en sturen van deze groepen. Ondertussen blijven moslims en christenen samen als één Syrische familie tegen deze westerse huichelarij protesteren en manifesteren, in heel het land én in het buitenland, week na week, al drie jaar lang.

Zolang het westen zijn bedrog blijft verspreiden, zullen onschuldige volkeren en landen ten prooi vallen aan machtswellustige wereldheersers. En onze journalisten schrijven, blind voor de werkelijkheid, dat de strijd tussen moslimgroepen of geloofsgroepen zich van Syrië naar Libanon en Irak uitbreidt. Zo blijven de echte schuldigen buiten beeld en kunnen zij zich aandienen als de redders.

Een alliantie voor zelfverdediging?

Volgens artikel 5 is de kerntaak van de NAVO collectieve zelfverdediging. Dit klinkt evenwel erg eufemistisch zoals we bij de verwoesting van Libië en elders gezien hebben en nu bij de oorlog tegen Syrië. Het is vooreerst geen alliantie van gelijkwaardige partners, die eigen soevereiniteit en welvaart onderling bevorderen. Het opperbevel is immers in handen van een Amerikaanse generaal, die hoofd is van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa. Verder zijn de geheime diensten in handen van Washington en London, die er voor zorgen dat er in de lidstaten niemand aan de macht komt die het Angelsaksisch imperialisme niet steunt. Charles De Gaulle zag dit duidelijk in en zette in 1966 64.000 NAVO-soldaten en -bedienden het land uit . Jacques Chirac bracht het land weer onder de militaire alliantie van de NAVO en Sarkozy   zorgde er voor dat het Franse leger definitief onder Amerikaans opperbevel kwam. Verder is de alliantie niet zomaar op verdediging gericht. Ze werd opgericht in 1949 als verdediging tegen de Sovjetexpansie terwijl het Warschaupact pas in 1955 ontstaan is. Na de ineenstorting van de Sovjetunie heeft Europa tegen de afspraak in, de landen van het Warschaupactgeforceerd binnengehaald en het wil nu nog Oekraïne binnen sleuren. De waarheid is dat de NAVO een vazal van Amerika en Engeland is om Europa in twee blokken te verdelen en Rusland zo veel mogelijk te benadelen. Hierbij is de NAVO overigens ook economisch erg actief. En van een financiële crisis is er blijkbaar geen sprake, vermits de NAVO in Brussel een nieuw centrum voorziet van 1 miljard euro. Moeten 500 miljoen Europese burgers geofferd worden op het altaar van de Amerikaanse macht en glorie? Is een oprechte dialoog niet vruchtbaarder dan het voortdurend uitlokken van voorwendsels om elders oorlog te kunnen voeren?

Neen, wij doen niet aan politiek en engageren ons niet in welke politieke partij ook. Het is echter wel onze taak om de waarheid te blijven zoeken, hoe complex deze ook moge zijn. We moeten het heersende bedrog ontmaskeren en het sluipend vergif van de oorlogspropaganda in dienst van wereldheersers uitroeien. Waarheid en rechtvaardigheid moeten gelden voor gans de mensenfamilie.

En de toekomst?

Een waarlijk apocalyptisch beeld schetst dr. Nassib Hoteit (mondialisation.ca, 12 september 2014): “Kalief Obama geeft volmacht aan kalief Baghdadi langs de fatwas van de wahabitische takfiristen en vele inlichtingendiensten om uiteindelijk een ‘universeel Amerikaans kalifaat’ te vestigen, gesteund op Al Qaida en zijn filialen Daesh, Al Nousra, Boko Haram, waaraan nu een nieuwe Indische tak toegevoegd is door Al-Zawahari, in afwachting van andere takken in China en Rusland” Er zijn evenwel ook tegenkrachten. Sergueï Lavrov heeft vorige maandag op de conferentie over vrede en veiligheid in Parijs nogmaals de dubbelzinnige houding van het Westen aangeklaagd en openlijk verklaard dat Rusland zowel aan Irak als aan Syrië militaire steun zal geven om de IS (islamitische staat) te bestrijden. Hij voegde er bij dat Rusland daartoe de middelen heeft en ook de nodige motieven, omwille van gemeenschappelijke belangen. Syriërs – en ook de andere grootmachten - weten ondertussen wat een woord van Rusland waard is. Als de grootmachten willen kunnen ze de taken nog diplomatisch verdelen: de VS in Irak, Rusland in Syrië.

Ondertussen gaat het Syrische volk samen zijn lijdensweg verder, vast besloten om te blijven standhouden tegen internationale machten die het land nog steeds willen vernietigen. Groot Mufti dr. Ahmad Badr-Eddin Hassoun deed in Tartous nogmaals een oproep voor een brede solidariteitsbeweging opdat iedere Syriër zijn medeburger zou helpen, vooral de families van de ‘martelaren” en de families die geen kostwinner, geen huis of geen inkomen meer hebben. En dat is de ware geest waardoor het Syrische volk zal standhouden. Het leger blijft in het land grote groepen rebellen uitschakelen en terrein winnen, al blijven ook de aanslagen doorgaan. In Adra werd een tunnel ontdekt van 11 m diep en 500 meter lang. Iedere dag worden er door het leger grote hoeveelheden wapens en sprinstoffen in beslag genomen. Ook blijven groepen rebellen zich overgeven.

Wij zelf blijven ijveren, hopen en bidden opdat er eens weer vrede mag heersen in dit mooie land voor dit moedige en gastvrije volk. De kleine binnentuin geeft ons inmiddels een beeld van wat God met zijn schepping en verlossing voor de mens heeft bedoeld: leven en vruchtbaarheid in overvloed. Dagelijks wordt onze hoop gekleurd en gevoed door tomaten, courgetten, granaatappels, meloenen, druiven... Maar tegelijk moet het dodelijke onkruid van de islamitische staat uitgeroeid worden. Hiervoor zijn manifestaties goed maar niet genoeg. Een efficiente politiek moet de kalief en al zijn adjudanten daadwerkelijk oppakken en veroordelen voor hun gruwelen, hun inkomsten afsnijden, de toestroom van strijders verhinderen...Als de internationale organisaties dit niet doen, moeten politici in afzonderlijke landen daartoe initiatieven nemen en druk uitoefenen. Er is werk aan de winkel en het is zeer dringend.

Er rijzen meer en meer vragen bij het parcours dat CD&V sinds de verkiezingen heeft gevolgd en in het bijzonder bij de opstelling en de maatschappijkeuzes in het Vlaamse regeerprogram en nu in de federale onderhandelingen.

Heel wat politieke journalisten en wat belangrijker is, talrijke CD&V-kiezers, zijn van mening dat de partij haar ziel verraadt, haar ideologische uitgangspunten laat verwateren, haar maatschappijvisie verkwanselt en de overgebleven kiezers wegjaagt.

Want een CD&V, die zo gemakkelijk meestapt in een hardvochtig, rechts sociaaleconomisch beleid, is niet langer de naam 'christelijk' waard en groeit weg van  het overgrote deel van de mensen uit de lagere en middenklasse, die voor de partij gekozen hebben.

De onrust en de verontwaardiging in christendemocratische kringen wordt erger en erger. Wonderboys Beke en Peeters laten meer en meer pluimen. Het geloof in hen als betrouwbare gidsen smelt weg als sneeuw voor de zon.

In een column wijst Marc Reynebeau erop dat het Vlaamse regeerakkoord kiest voor een 'marktgedreven overheidsbeleid', en in die logica uitsluitend ondernemers als scheppers van 'welvaart én welzijn' erkent. Vandaar dat minister Muyters 'in zijn ideologische wanbegrip' de syndicale keuze alleen als obstructie ziet.

Een haarscherpe analyse. En het is dan ook uiterst verwonderlijk en verwerpelijk dat CD&V, die het electoraal hoofdzakelijk van haar linkervleugel moet hebben, zeg maar het ACW, (de anderen zijn al lang weg naar N-VA en Open VLD), daarin zo gemakkelijk meegaat en dat Vlaamse regeerprogram heeft goedgekeurd.

Het ACW moet de partij dwingen serieus bij te sturen en wat het federale regeerbeleid betreft duidelijke eisen stellen. Of anders gewoon de stekker eruit. Wat ook beweerd moge worden, de CD&V-kiezers hebben niet gekozen voor een hardvochtig, ultrarechts sociaaleconomisch beleid!

Musici van over heel de wereld zingen een lied voor gelijkheid, vrijheid en sociale rechtvaardigheid.

http://player.vimeo.com/video/55175112?v=0

De gewone burger betaalt tussen 35 en 45 procent belastingen.

De KMO's betalen gemiddeld 30 procent belastingen.

De multinationals betalen amper 5 procent belastingen.

VIII/26

Vrijdag 12 september 2014

Het Rood Kruis en de Rode Halve Maan

We hadden juist afgesproken om in en rond het klooster uiterst voorzichtig te blijven en geen enkele onbekende binnen te laten, of er valt een groep van 35 mensen binnen. Geheel onverwacht. Vier hoofdverantwoordelijken van de Rode Halve Maan van hadden donderdag wel getelefoneerd om te overnachten van vrijdag op zaterdag. Pas donderdag avond zeer laat beslisten ze een driedaagse vorming te organiseren in het klooster voor een vrijwilligersploeg uit de streek. En dat kwamen ze dus vrijdag morgen vragen samen met heel de groep.

Het werd een fantastische vorming, humoristisch en bijzonder grondig. Het begon al met een ludieke voorstelling. Als mensen willen samenwerken moeten ze elkaar leren kennen. Zo werd gevraagd dat ieder zich voorstelde en de volgende moest telkens de namen herhalen van zijn voorgangers, wat geen probleem was voor de eerste maar wel voor de laatste. Dan kwam de geschiedenis aan bod. De Zwitser Henri Dunant sticht in 1863-4 een humanitaire, internationale en apolitieke beweging, het Rood Kruis met het gekende symbool (omgekeerd dan in de Zwitserse vlag) om gewonden in de oorlog te helpen en hiervoor krijgt hij ook in 1901 de Nobelprijs voor de Vrede. Meteen is er al een eenheid met de Rode halve Maan voor de Arabische landen, ook met hun zetel in Genève. En zo dragen de hoofdverantwoordelijken op hun rood vest het embleem van Syrian Arab Red Crescent. Op bepaalde dozen die wij als humanitaire hulp toekrijgen staan het Rood Kruis en de rode Halve Maan naast elkaar. Hierna kwam nog een lange les over de vraag hoe je je moet gedragen als je ge bv door een wachtpost wordt tegengehouden, waarbij je niet weet of het terroristen of regeringssoldaten zijn. Erg nuttige tips recht uit de ervaring.

’s Middags (het is al half vier in de namiddag!) trekken we allen naar de kleine binnentuin waar iedereen wordt getrakteerd op een warme falaffel met kip, ter plaatse klaar gemaakt, zoals op de kermis. En ieder kan zoveel falaffels eten als hij wil, samen met een bekertje koffie of frisdrank. (Wees gerust, voor de kinderen en de bejaarde werd enkele uren voorheen al iets voorzien). Ondertussen kan iedereen met iedereen kwebbelen. Over het algemeen gebeurt dit “natuurlijk gescheiden”. De mannen staan of zitten samen als in een plechtige raad en de vrouwen zoeken ook elkaar op. Het is echter niet zo strikt. De vier plaatsen in de stevige schommel worden door de kinderen en de vrouwen ingenomen.

Volgende onderwerpen werden deze dagen uitgewerkt. Wat is de nood van de mensen bij bepaalde rampen? Hoe krijg je een goed beeld van de behoeften? Wat zijn uw mogelijkheden om te helpen? Als je een voorraad hulpgoederen krijgt, hoe ga je die concreet opstapelen? Hoe zorg je er voor dat alles tot in de puntjes geregeld is vooraleer je aan de uitdeling zelf begint? Is de weg veilig? Heb ik alle nodige toelatingen bij? Hoe zet je een tentenkamp op voor mensen zonder onderdak? Is er een waterbron in de buurt? Is er een schuine grond zodat het vuile water wegloopt? Heeft iedere persoon 15 l. per dag? Vanwaar komt de wind zodat de vuilnisbelt op de goede plaats ligt. Er moeten “straten” voorzien worden zodat het vuilnis opgehaald kan worden. Dit alles werd telkens in groep uitgewerkt en iedere groep presenteerde met veel animo op een groot blad haar antwoord, terwijl de begeleider kritische vragen stelde. Een bijzonder levendig én leerrijk gebeuren. Het geheel werd geïllustreerd met ervaringen uit deze oorlog in Syrië. Er werden al 35 vrijwilligers van de Rode Halve Maan vermoord en meerdere wagens in beslag genomen. Ook werden filmpjes getoond van grote hulpacties in Afrika en Palestina. In 1991 zaten 30.000 vluchtelingen uit Irak vast in de woestijn, onder een brandende zon, omdat ze niet in Jordanië binnen mochten. Op 11 dagen tijd heeft het Rood Kruis – de Halve Rode Maan een tentenkamp voor hen opgezet, voorzien van water en elektriciteit. Water en sanitair zijn hierbij altijd de eerste grote noden.

Zondagavond werden afspraken gemaakt voor een examen dat later volgt. Iedereen was erg opgetogen over deze driedaagse sessie in een sfeer zoals we vroeger bij de beste retraites hebben meegemaakt. Hoofdzakelijk jonge mannen, enkele jonge vrouwen, van hoog ontwikkeld tot ongeletterd, moslims en enkele christenen, die samenwerken in de grootste vriendschap en edelmoedigheid om mensen in nood bij te staan. De mensen namen afscheid met een dankbaar hart en een brede glimlach. De verantwoordelijken wilden ‘s avonds nog bij ons blijven in een gezellig samenzijn en blijven overnachten. Deze dagen geven iets weer van de vitaliteit en de wil van het Syrische volk om hun land terug op te bouwen en hun eigen volk weer op de been te helpen. We hebben hen heel hartelijk bedankt en gefeliciteerd. Maar hun erkentelijkheid tegenover de gemeenschap was niet minder groot. Toen ze maandag in de voormiddag vertrokken namen we afscheid alsof het onze broers waren.

Heel die maandag hebben we ons als op een zondag gevoeld. We hebben trouwens in de eucharistie plechtig het feest gevierd van de geboorte van Maria. Een deel van de namiddag hebben we besteed aan een evaluatie: wat hebben we zelf geleerd uit deze praktische sessie en welke lessen kunnen we hieruit trekken voor het geval de toestand nog erger wordt en we ons echt moeten voorbereiden op nog groter lijden voor de bevolking? We waren het er allen over eens dat we deze dagen een nieuwe generatie van gemotiveerde jongeren hebben ontmoet die bereid zijn hun leven voor anderen in te zetten. Hierbij kijken ze niet naar de geloofsovertuiging of politieke standpunten. Zij helpen mensen in nood.

Intermezzo: dieptepsychologie die hoogte mist!

Deze vier “vormingswerkers”, die op elkaar inspeelden, enthousiasme, een positieve groepsgeest brachten en werkelijk nieuwe en nuttige dingen leerden, deden me denken aan de vloedgolf van “vormingswerkers” die de maatschappij en de Kerk na Vaticanum II heeft gekend (1965-1980). De inhoud was evenwel nagenoeg het tegenovergestelde. Deze mannen leerden zichzelf te vergeten om andere mensen in grote nood te helpen. De psychologie op het einde van vorige eeuw leerde met alle energie zichzelf te zoeken en eigen gevoel centraal te stellen. En daar zijn we nog lang niet van genezen, zoals blijkt uit het sterke getuigenis dat mijn halve eeuw jongere confrater hierbij voegt.

Het ging om een geheel nieuwe stroming. Alles kon, alles mocht, waarom niet? Carl Rogers (1902-1987) een Amerikaanse psycholoog had een humanistische “niet directieve” methode uitgevonden die grote invloed had op de opvoeding en de persoonlijke ontwikkeling. Grondwet was “het is verboden iets te verbieden”, de mens is helemaal goed en hij zal zijn weg zelf wel vinden. Hij moet gewoon zijn eigen gevoelens en verlangens leren kennen, aanvaarden en volgen. Dit werd in groepstherapie massaal beoefend. Andere hogepriesters van deze stroming waren toen de ‘bedrijfsleider’ van de “zelfontplooiing”, Abraham Maslov (+1970), de marxist Erich Fromm (+ 1980) en de pediater Benjamin Spock (1903-1998). Deze laatste werd beroemd met zijn toepassingen op de omgang met kinderen. Zijn boek over de goede houding van de moeders tegenover hun kleine kinderen (The Common Sense Book of Baby and Child Care, 1946) vloog de volgende decennia met liefst 30 miljoen exemplaren de wereld rond! Daarbij denk ik onwillekeurig aan mijn enthousiasme over de synode over de evangelisatie en de apostolische aansporing van Paus Paulus VI “Evangelii nuntiandi” (1975). Ik was er vol van, schreef er een uitleg over met een praktische handleiding, kard. G. Danneels voegde er een voorwoord bij en Tabor gaf het uit. En wat denk je? Ik kon het zelfs aan de straatstenen niet kwijt. En deze pediater verkoopt zijn psychologische blunders met drie maal meer exemplaren dan de hele Belgische bevolking! Het zij zo. En wat was eigenlijk de inhoud van zijn wereldberoemd boek? Laat me het aldus ludiek samenvatten. Als uw kind van de stoel op tafel kruipt en zijn voet in de soeppot zet, laat hem toch doen. Hij zal van zichzelf wel leren hoe het moet. Als jij daar problemen mee hebt, dan is dat jouw probleem, niet het zijne! Toegegeven, het is een erg bondige resume, maar wel duidelijk.

Deze humanistische psychologie heeft ongemerkt en geleidelijk het christelijk geloof en leven aangetast. Velen zagen overigens geen enkele tegenstelling tussen deze twee. Alles is door God goed geschapen, bemin en doe wat je wil, het strenge en moraliserende is door de Kerk uitgevonden, kwaad en zonde zijn eigenlijk moeilijkheden die je psychologisch moet oplossen, er is geen vaststaande waarheid of eeuwige norm... zo luidde de algemene redenering. De rijkdom en diepte van de menselijke en christelijke waarden, die de mens en de samenleving voorheen gevormd hadden, werden vergiftigd en de nieuwe levensstijl werd driftig overgenomen. Deze modetrend werd zo populair dat nagenoeg iedere organisatie, klooster of seminarie dergelijke humanistische psychologen ter hulp riep. De ene gemeenschap was daarin al “meer gevorderd” en “progressiever” dan de andere. Na een sessie “voelden” zovele mannen en vrouwen dat ze met de verkeerde vrouw of man getrouwd waren, religieuzen “voelden” dat ze in de verkeerde trein zaten, priesters “voelden” dat ze hun leven veel beter en anders konden inrichten. In plaats van kapittels organiseerden religieuze gemeenschappen dergelijke groepsdynamische sessies. En het resultaat is bekend. Op enkele decennia tijd waren de religieuze gemeenschappen met 2/3^de geslonken, de seminaries liepen leeg en de stoelen in de kerken bleven onbezet. De meest gehoorde verantwoording voor deze drastische verandering van levensrichting was toen: “Ik wil mezelf zijn”.

Deze hooggeleerde veldwerkers hebben uiteindelijk zelf wel “gevoeld” dat er toch iets mis was met hun erg lucratief bedrijf. (Zie het verhelderende artikel van dr. William Coulson, Confession d’un psychothérapeute in Le Cep, nr 14, jan. 2001, 54-69 en het vervolg van een prof. psychologie: William Kirk Kilpatrick, Du christianisme à la psychologie in Le Cep, nr 15, april 2001, 44-55). En dr. Spock bekende aan het einde van zijn leven dat hij in feite generaties terroristen gekweekt had.

Neen, het christelijk geloof kan niet vervangen en zeker niet overtroffen worden door een succesvolle nieuwe trend. Jezus wees ons voor eens en voor altijd de juiste weg: verloochen uzelf, neem uw kruis op en volg Mij. Het klonk ook voor zijn toehoorders toen erg paradoxaal: wie zichzelf zoekt zal zichzelf verliezen, wie zich verliest zal zichzelf vinden. Dit is inderdaad niet geschikt als politiek programma voor de verkiezingen. De grootste christelijke psychologen uit de geschiedenis hebben het echter wel begrepen en zijn Hem gevolgd zoals de woestijnvaders, Franciscus van Assisi, St. Jan van het Kruis, pastoor van Ars en vele anderen. Zij ontdekten in hun leven de noodzaak van een geestelijke strijd tussen “de oude mens” en “de nieuwe mens”. Zij wisten de eerste te ontmaskeren en te verslaan om de tweede tot leven laten komen met Christus en zo in de diepste zin “zichzelf” te worden. Een simpele vraag. Zouden er tussen de menigte Franse psychiaters, “-peuten”, en “–logen” in de hele 18^e en 19^e eeuw deskundigen geweest zijn die het psychologisch inzicht en de bekwaam bereikt hadden van een ongeletterde pastoor van Ars (+ 1859), die alleen de evangelische wijsheid volgde? En Augustinus (+ 430) een van de grootste psychologen, was zich al bewust dat hij als kind slechte neigingen in zich droeg die moesten overwonnen worden. Mijn halve eeuw jongere medebroeders geeft hierna een spontaan persoonlijk getuigenis.

Zondagavond hebben we nog lang met de hoofdverantwoordelijken van de Rode Halve Maan kunnen praten. Een van hen, een kerel van 21 jaar, van huis uit moslim, zei openlijk dat hij God ontdekt heeft in het helpen van mensen. Zo dikwijls heeft hij al oog in oog met de dood gestaan en telkens werd hij beschermd. Herhaaldelijk werd hun auto beschoten zonder dat zij zelf geraakt werden. Eenmaal werd hun wagen door een bom getroffen en opgeblazen, maar zij waren er juist uit. Hij drukte ook zijn afkeer uit voor de huidige islamistische gruwelpraktijken en zei dat hij het christelijk geloof boven alle andere godsdiensten waardeerde, juist omdat de kern ervan de oprechte liefde en de hulp aan de anderen is. Hij wilde graag bij gelegenheid eens een week met ons komen meeleven, waarin we hem uiteraard aangemoedigd hebben, waarop hij repliceerde: dan wil een hele maand komen.

Viktor Frankl (+1997) had gelijk. Hij overleefde de concentratiekampen en stichtte de “logotherapie”, waardoor hij zijn patiënten niet de “zin van zijn therapie” wilde opdringen maar hen daadwerkelijk hielp om de “zin van hun leven” te ontdekken. Zelf vond hij dat een mens is zoals zijn oog, dat gemaakt is om anderen te zien. Een oog dat zichzelf ziet is ziek.

Een spontaan getuigenis

Gewoonlijk leest Pater Daniel mij de tekst voor die hij wil versturen in zijn wekelijkse brief. Deze keer voelde ik mijn bloed koken toen hij de ‘dieptepschylogie die hoogte mist’ aankaarte. Het gaat om een heresie[1] die in de Kerk is binnegesmokkeld rond 1960. Ik ben pas veel later geboren maar ik ben een kind dat slacthoffer is van die generatie die vooropstelt dat alles ‘bespreekbaar’ is. Toen ik Pater Daniel mijn eigen ervaring deelde over hoe diep ik gekwest werd door deze pschylogie, gaf hij mij de raad om er een korte getuigenis over te schrijven die zijn werkstuk zou aanvullen. Zo gezegd zo gedaan.

Allereerst wil ik mijn bewondering uitdrukken voor alle mensen die met een gemeend hart geschoold zijn of werken in de pschylogie. Maar voor mij heeft die beweging alleen maar schade berokkent aan mijn identiteit. Rond mijn twaalfde ben ik in een lange periode van verdriet terecht gekomen (familiale omstandigheden). Nergens vond ik antwoorden, nergens vond ik een zekere houvast. Ik doolde rond als in een lange donkere hal. Binnenin voelde ik mij o zo leeg. Op zoek naar verklaringen heb ik verschillende psychologen mij behandeld. Ik wist geen raad met hun ‘ontvankelijke’ houding. Het kan wel deugd doen om te praten (men een vreemde!), maar daar blijft het toch niet bij. Uiteindelijk heb je nood aan liefde en vaste structuren rondom je heen.

Dan maar een pschychiater opzoeken. De ‘wondermedicatie’ die zij mij voorschreven was ofwel zonder enig effect ofwel zo sterk dat ik ze niet zou willen geven aan mijn ergste vijand. Ik herriner mij dat ik, nadat ik een bepaalde medicatie had genomen ik op de tram in Gent als in een angstige droom was weggezakt. Onder invloed van diezelfde pillen probeerde ik mij te concentreren op de tv. Onmogelijk, omdatik 4 schermen zag. Ik heb die medicamenten maar snel opzij gelegd, wat geen waardering krijgt van de buitenwereld ‘omdat die mensen toch alles doen om je te genezen’.

Als dat nog niet erg genoeg was heb ik kunnen proeven van een twee maand durend verblijf in een psychiatrisch hospitaal (verplichte opname). Verschrikkelijk. De eerste drie weken in een gesloten afdeling waar je verplicht wordt medicatie te slikken die je van naam noch datum kent. Van persoonlijke begeleiding was er amper sprake. Compleet ontworteld zit je daar in dat lelijke vierhoekig gebouw met binnentuin, volgestopt met medicatie zonder een mens van vlees en bloed die je bijstaat: bestiaal. En pas maar op voor een scheve schaats of ze leggen je drie dagen lam met een zware spuit. Van een dagprogramma geen sprake; gelukkig kon de familie op bezoek komen.

Vervolgens naar een open afdeling waar je dag gevuld wordt door enveloppen plooien, groepssessies, tv-kijken, voetballen, in de cafetaria hangen en sigaretten roken. Om maar te zwijgen over de sociale sticker die je op je voorhoofd geplakt krijgt die enkel maar met zware tinner kan verwijderd worden (d.w.z. die pijnlijke periode uit je leven nooit vernoemen in een conversatie). Van een respectabele student wordt je op één dag gedegradeerd tot een 4^e rangsparia – niet in het minst gedeeld door degenen die je daar ‘begeleiden’. Erg pijnlijk. Dank zij God ben ik er veilig en wel uitgekomen maar het is nog steeds met een heel groot verdriet en medeleven dat ik Jezus smeek die mensen te redden.

Het is pas wanneer ik Jezus, onze Heiland, heb leren kennen dat de puzzelstukken op hun plaats kwamen. Ik was als een halve blinde die in een donkere kamer de stukken probeerde te verzamelen. Het Evangelie zegt: “Ontwaak, jij die slaapt, sta op uit de doden; en Christus zal over u lichten” (Ef 5,14). Welk licht? “Ik ben het licht van de wereld [zegt Jezus]; die Mij volgt, zal niet in de duisternis wandelen, maar het licht van het leven hebben.” (Jh 8,12). Toen Jezus als een handige en volleerde spelonkwerker in mijn duisternis (mijn persoonlijke hel) begon af te dalen en hier en daar zijn Licht op mijn donkere plekken begon te schijnen, kreeg alles terug zin, alles één perscpectief, alles één doel: Hijzelf. Hij is onze redding.

Plots begon ik fundamentele waarden te begrijpen: een leven in eenheid met God, liefde voor de familie, liefde voor mijn vaderland, eer, trouw, werklust, waarheid ... De puzzel begon vorm te krijgen en Jezus is nog steeds bezig in mij die puzzel te vervolledigen, omdat het een levenswerk is om volledig mezelf te worden. Maar op ons ééntje kunnen we het niet, we hebben Hem nodig. Petrus zei het goed wanneer hij tegen Jezus zei: “Heer, naar wie zullen wij gaan? Jij hebt de woorden van het eeuwige leven”.(Jh 6,68).

Psychologiëen die alles (trouwen of niet trouwen, kinderen krijgen of niet, euthanasie - zelfs voor de allerkleinsten! - of niet, abortus of niet, homosexualiteit of niet, ...) ‘bespreekbaar’ maken zijn een kanker voor de menselijke ziel. Als men de wet van God buitengooit en die vervangt door de grillen van de menselijke rede zijn we gedoemd om te dolen zonder licht. ‘Ieder heeft gelijk’, ‘laat toch maar’, ‘ieder heeft nu eenmaal zijn waarheid’ – niets beters om stilletjes te sterven in onzekerheid en innerlijke kommer en kwel. De wet van God staat onwrikbaar vast sinds het begin der tijden – geen enkele pschychologie kan die vervangen.

Er is één waarheid, die is God en de Heer Jesus Christus, zijn Zoon, mens geworden om ons te redden. Het is dan ook met een grote smeekbede dat ik deze woorden wil beëindigen: “Laat u raken door het licht van de Hemel die zekerheid geeft in donkere dagen. Een licht dat ons vanaf nu al doet leven in het eeuwige leven. We zijn geroepen om zonen te worden van God en te leven in zijn aanschijn in de eeuwen der eeuwen. Zeg nu als u wil dit gebed: ‘Heer Jezus, ik geloof in U, kom mijn leven binnen en verander mij in uw beeld, maak mij heilig.’

De wereld in zijn huidige vorm gaat voorbij. Laten we onze ogen richten op het leven dat komt na dit aardse bestaan. Denk niet dat het ophoudt in het graf! De serieuze gedachte dat we ooit voor God zullen staan en verantwoording moeten afleggen voor onze daden, is een realiteit die elke dag dichterbij komt. Waarom geen absolute zekerheid kiezen en geloven in Hem die gestorven is voor onze zonden? Hij die uit de doden is opgestaan om ons uit de klauwen van de dood te grijpen door ons te redden van onze zonden. Het Evangelie zegt immers: “De salaris van de zonde is de dood maar het geschenk van God is het eeuwige leven door Jezus Christus onze Heer”(Rm 6,23).

Fr. Jean-Bauduin

Weest waakzaam!

De wereldsituatie blijft in dezelfde zin evolueren, het wordt alleen maar erger. Het westen is op een onverantwoorde wijze oorlog aan het voeren tegen Rusland en China om toch maar de wereldheerschappij te behouden. Onze EU en NAVO doen duchtig mee om daarvoor een deel van de wereld in een chaos te storten, in plaats van de soevereiniteit, de menselijke en christelijke waarden en de welvaart van eigen bevolking na te streven, zoals Rusland tracht te doen. Dat alle partijen ophouden met oorlog voeren en rond de tafel gaan zitten. Neen, ze vechten alsof ze de Sovjetunie van Stalin nog moeten klein krijgen. Onbegrijpelijk en onaanvaardbaar. Maar eerst moet Syrië kapot. Hiervoor is nu alles in gereedheid gebracht. Het bedrog is hierbij het voornaamste wapen: om “de bevolking te beschermen”, om “het land te bevrijden, zoals ze Libië “bevrijd” hebben, dat wil zeggen uitgemoord en totaal verwoest. Zelfs de patriarchen zijn deze dagen in Washington samen geroepen om hen duidelijk te maken hoezeer het westen bekommerd is om de bescherming van de christenen. Hoe zal het westen en zijn bondgenoten de christenen beschermen? Door he aan te sporen massaal naar het Westen te vluchten en door ondertussen Syrië en Irak in stukken te breken en definitief te vernietigen, zoals reeds lang beslist is. Mensen uit het Westen wordt toch wakker! Het Westen is echt het Noorden kwijt!

Is het zo erg? Wij denken van wel. Daarom hebben we deze week tweemaal een extra avond van aanbidding gehouden. Eenmaal hebben we daarvoor samen de byzantijnse “Paraclisis” gezonden ter ere van O.L.Vrouw en daarna vrije aanbidding voorzien. We bidden opdat de machten van de duisternis gebroken worden, Maria de hiel van de slang verplettert en het Rijk Gods in Christus gevestigd wordt en wij ondertussen waakzaam en trouw blijven.

* * * * * * *

Graag bevelen we het familiefeest aan, volgende zondag in Scherpenheuvel:

www.feestvandegezinnen.be

Alsook de manifestatie tegen de islamitische staat

27 september, Mechelen, Veemarkt, 15.00 u

www.stopchristenvervolging.be; www.facebook.com/events/713497225352242/

[1]“In de vroeg Kerk kreeg het Griekse haeresis een voslage negtieve betekins. Het woord betekende oorspronkelijk ‘keuze’, ‘geestelijke voorkeur’ en de verschillende filosofische scholen van toen dongen naar de erkenning als ‘heresie’, ter bevestiging van hun aparte positie op het forum van de ideeën. Maar in de christelijke gemeenschap was men niet in zijn schik met welke leerstellige apartheid ook en daarom kreeg haeresis in de kerkelijke woordenschat de betekins van een vals leerstelsel, dat door disidente groepen wordt gepropageerd en de verkruimeling van de gemeenschap in zijn ransel heeft.” P. TROUILLEZ, Van Petrus tot Consantijn, de eerste Christenen, Davidsfonds/Leuven 2002, p 115.

In 2013 verdiende een gemiddeld lid van het management 40 keer het wettelijke minimumloon. Vergeleken met 2003 is de loonkloof 11 procent breder geworden.

Een gemiddelde CEO nam in 2013 zelfs 86 keer het minimumloon mee naar huis.

Uit onderzoek blijkt dat de sociale herkomst in extreem hoge mate bepalend is voor het school lopen in het algemeen secundair onderwijs (ASO) en voor het al dan niet zittenblijven.

Een 15-jarige bv., met arme ouders heeft minder dan één kans op vier om in het ASO school te lopen. Iemand met rijke ouders heeft bijna 90 procent kans.

 Oeso-onderzoekers hebben vastgesteld dat het diploma van ouders in België een grote invloed heeft op het diploma dat hun kinderen behalen. Zo heeft in Vlaanderen tweederde van de studenten met een hoger onderwijsdiploma minstens één ouder die ook een hoger diploma heeft, terwijl minder dan één op de tien een ouder heeft die geen diploma van het hoger onderwijs behaalde.

Volgens de onderwijs-expert verbonden aan de Oeso, Dirk Vandamme, hebben we de trein van de 'democratisering van het onderwijs'  gemist. Als we immers de jeugd uit laaggeschoolde gezinnen onder de loep nemen, dan ligt het aantal jongeren dat de stap naar hoger onderwijs zet onder de 6 procent. Voor kinderen waarvan de ouders wel hogere studies gevolgd hebben ligt de kans om verder te studeren zelfs zes maal hoger.