VIII/36

Vrijdag 21 november 2014

Uit de ellende groeien de echte idealisten

Zaterdagavond zijn we met de fraters aanwezig in “het salon”, het kleine, erg eenvoudige kamertje waar “de vrijwilligers” samenkomen. Er hangt een ikoontje van Maria en van Jezus tegen de muur. Het is er altijd heel gezellig en er wordt veel gelachen. Met een primitief bolvormig gasvuurtje op de grond zetten ze koffie en thee en bieden allerlei natuurlijke versnaperingen aan: stukjes appel, sinaasappel, vijgen, dadels., zoetigheden. Enkele moslims en christenen, van hoog ontwikkelden tot eenvoudige burgers, wisselen van gedachten vanuit dezelfde bezieling. Het gaat al een tijdover het scheppen van werkgelegenheid. Deze gedachtenwisseling heeft niets te maken met de slogans van de westerse vakbonden: behoud van “de koopkracht”, handen af van onze “verworven rechten”,“jobs” creëren, de “economie” aanzwengelen..... In dit verwoeste en uitgemoorde land willen onze vrijwilligers de mensen helpen hun waardigheid terug te vinden door hen werk te geven waardoor ze voor hun eigen, door de oorlog berooid gezin weer enig inkomen kunnen verwerven.De leider van de groep, die met zijn gezin tot onze gemeenschap behoort, tracht tot concrete besluiten te komen.

Zondag morgen nodigt hij ons uit om mee naar de “tapijtenfabriek” te gaan kijken in Qâra. Het zijn twee overheidsgebouwen waar alleen nog ijzeren raamwerk in staat met in de hoek een grote hoeveelheid draad, katoen en wol. Er zijn 17 stellen die onmiddellijk gebruiksklaar zijn. De directeur is een dynamische kerel die er alles aan wil doen om opnieuw te beginnen en om tevens het ambacht van handgeknoopte tapijten niet te laten verloren gaan. Hij toont ons modellen van dergelijke prachtige tapijten en hoe ze gemaakt worden. Het aantal knopen bepaalt de kwaliteit. In een van de werkplaatsen kunnen grote tapijten gemaakt worden: 7 op 25 m!Fier wijst hij naar een foto van Hafez al Assad en zijn oudste zoon (die president had moeten worden maar die in een auto-ongeval omkwam). Zij staan in het presidentieel paleis op een tapijt van 25 m dat in deze fabriek gemaakt is.

Wel zal het nog lang duren voor er echt winst gemaakt kan worden. Eerst moeten een dertig mensen gedurende een drietal maanden opgeleid worden om de stiel goed te leren. Die moeten dan gesteund worden door extra hulppakketten en een kleine symbolische vergoeding. Aan onze verantwoordelijke stelt hij voor dat hij tegelijk begint met het maken van kleding, dank zij naaimachines. Dat is veel vlugger rendabel en kan gemakkelijker veel vrouwen een inkomen bezorgen. Bovendien kunnen ze thuis in familie hun werk verderzetten. Dit is ook mogelijk – hoe weet ik zelf niet – voor de tapijtenfabriek. De familie kan thuis meehelpen zodat ze extra kunnen verdienen.

De vriendelijke baas van het nog niet draaiende fabriekje biedt ons thee aan (ook van op een primitief gasvuurtje op de grond) en in een zak vindt hij nog enkele koekjes. Hij verontschuldigt zich dat hij ons niets kan aanbieden.

Met de verantwoordelijke van de vrijwilligers door Qâra rijden is altijd een belevenis. Een man houdt hem tegen en zegt dat hij al lang wacht op een evangelie. We hebben een grote hoeveel kleine Arabische evangelies, speciaal voor moslims. Toevallig heb ik het mijne in mijn zak en geef het hem. Er zit nog een prentje in van mijn priesterwijding, waar hij een tijd over kan doen om het te ontcijferen. Verder is er een vriendelijke vrouw die ons uitnodigt, maar waar we niet op ingaan. Het is de moeder van een andere vrijwilliger die we regelmatig in “het salon” ontmoeten. Dan gaat het langs het oude orthodoxe kerkje naar het centrum van de Rode Halve Maan, waar we weer ontvangen worden als bij eigen familie thuis. Uiteindelijk zijn we nog ruimschoots op tijd terug voor de plechtige zondagsviering van half een. Daar bidden we voor al deze intenties en ook voor Asia Bibi, de christen Pakistaanse moeder van vijf kinderen die al jaren opgesloten zit en ter dood veroordeeld omwille van “godslastering” omdat ze water zou genomen hebben uit dezelfde put waar ook de moslimvrouwen water putten. Een minister die zei dat de aanklachten tegen haar niet gegrond waren werd vermoord. En andere hoge ambtenaar die zei dat ze onschuldig is, werd eveneens vermoord. Het volk eist haar dood. We bidden dat een handtekeningenactie voor de president haar leven nog kan redden. Doe mee.(http://petit.io/petition/federation-pro-europa-christiana/petition-demandant-la-grace-d-asia-bibi-au-president-du-pakistan)

De knoeiboel van de wereldpolitiek en de Atlantische journalistiek

Daeshblijft gruwelen plegen en krijgt in de internationale media alle ruimte om zijn misdaden te verheerlijken. Toch lijkt het meer op een zelfverheerlijking van mannen die beginnen te beseffen dat ze hun doen nooit zullen bereiken. Het Syrische leger zet systematisch zijn heroveringen verder. Het wil Qalamoun definitief zuiveren van rebellen. Het is een strijd tegen niet minder dan 25.000 van die kerels. In Homs heeft het leger wel de controle over de olie maar rebellengroepen blijven aanvallen en wij voelen de gevolgen: ongeveer de helft van de dag en de nacht is er geen stroom. En ook in Aleppo maakt het leger belangrijke vorderingen.

Turkije en Frankrijk zetten hun dubbelzinnige politiek verder om de rijke provincie van Aleppo in handen te krijgen, wat niet lukt maar wel veel leed bezorgt aan de bevolking. Amerika is als een fietser die de trappen kwijt is en toch maar in dezelfde richting verder rijdt. De pogingen om de nauwe banden van senator McCain met de nieuwe kalief te ontkennen zijn mislukt. En voor eigen land legt prof. Peter Dale Scott uit hoe er in Amerika geen democratie meer bestaat sinds de aanslagen op de WTC torens en de invoering van de COG (continutiy of governement): er is een onbeperkte controle mogelijk, zonder mandaat; mensen kunnen opgepakt en opgesloten worden zonder mandaat en op grond van de staatsveiligheid kunnen troepen ingezet worden zonder mandaat. Hij hoopt dat Europa tussenbeide zal komen voordat de VS helemaal gek wordt. Tot heden is dit evenwel nog niet het geval. Integendeel.

De NAVO, gedomineerd door de VS en Duitsland, lijkt aan niets anders geïnteresseerd te zijn dan aan een nieuwte oorlog tegen Rusland. Ze hebben eerst in Oekraïne neonazi’s aan de macht geholpen om dan strijdkrachten te installeren in Polen, in de Baltische republieken, in de Zwarte Zee en in Oekraïne om Rusland te kunnen “straffen” omwille van de aanhechting van de Krim (dat met Rusland al een land vormde voordat Amerika bestond!).Nulokken ze een burgeroorlog uitin Oost-Oekraïne om tegen Rusland te kunnen beginnen. En de Atlantische pers trapt daar gewoon in! Het zal dan een atoomoorlog worden. Ook onze (gepensioneerde?) eerste Europese burger-afspeelt het spel gewoon mee.De kersverse Nederlandse minister van buitenlandse zaken Koenders heeft al meteen 400.000 € belastinggeld geschonken aan de neonazi’s van Kiev om nog meer gruwelen in Oost-Oekraïne te kunnen plegen. Maar ook ons land Libië in een totale chaos te veranderen, doen ze ook nu weer ijverig mee met de onzinnige “coalition of the willing”. Meer oorlog, meer wapens, meer steun aan de “gematigde” rebellen, meer bombardementen...het zal het terrorisme alleen maarsterker maken en de lijdensweg van de burgerbevolking nog schrijnender. (Enkele artikels met degelijke informatie in het Nederlands: Karel van Wolferen, Oekraïne, corrupte journalistiek   en Atlantisch geloof; 9 aug. 2014: http://www.karelvanwolferen.com/: Ludo De Brabander, Irak en Syrië: we maken er nog een grotere knoeiboel van, 24 sept. 2014; Phillis Bennis, Zes stappen om IS verslaan zonder oorlog te voeren, 24 sept. 2014. Beide op de nieuwsbrief van VCP. Verder natuurlijk zoals steeds, bij mediawerkgroepsyrie.)

Ondertussen werken de fanatieke zionisten verder aan hun ‘Groot Israël’. De moord op vijf Israëlis in een synagoge in Jeruzalem is, zoals iedere moord, onverantwoord. De media besteden er uitvoerig aandacht aan. Wat echter nooit vermeld wordt zijn de dagelijkse agressie, onderdrukking, vernedering en pesterijen van een moe getergd volk. Ouders in Oost-Jeruzalem moeten voortdurend een verblijfsvergunning vragen voor hun kinderen, die om de minste reden kan geweigerd worden. Huizen van Palestijnen kunnen plots “illegaal” verklaard worden. Dan komt een buldozer onder politiebegeleiding. De familie heeft een kwartier tijd om wat spullen te nemen en hun huis wordt met de grond gelijk gemaakt. Daarna krijgt de familie de rekening gepresenteerd voor de afbraak van hun eigen huis op een grond die ze sinds hun voorvaderen bewoonden. Sinds ’67 werden er in Oost-Jeruzalem, het Over Jordaanse en de Gazazo 27.000 duizend huizen verwoest terwijl er tienduizenden joodse kolonisten bij kwamen. Voor Palestijnen is er geen sprake van het bekomen van een bouwvergunning. En de minste agressie vanwege Palestijnen is voor de zionisten een reden om nog meer in te palmen. MosheYaalon, minister van veiligheid, noemt dit nu de “etnische verplaatsing”. In het begin van de maand is Uri Ariel, minister van huisvesting begonnen met rellen uit te lokken op de tempelberg, gesteund door volksvertegenwoordiger MosheFeiglin. Ze krijgen de bescherming van politie en leger. Zij roepen openlijk op tot de afbraak van de Al Aqsa moskee en de heropbouw van de derde tempel. Zo kunnen ze dan meewerken aan wat Paulus schrijft over de antichrist “die zich zal neerzetten in Gods tempel en zich voor God uitgeven” (2 Tessalonicensen 2, 4). We leven in een apocalyptische tijd.

De oplossing van bijna al onze maatschappelijke problemen(vervolg)

Mijn pleidooi om moeders een officiële wedde te geven (7 nov) heeft enkele commentaren opgeleverd. Ze zijn het met me eens, maar geven toch interessante aanvullingen. Vooreerst blijken heel wat jongeren zich toch bewust te zijn van de huidige overconsumptie en de soms onnodig hoogtechnologische ontwikkeling. Er zijn nu goed draaiende kringloop- en zelfs weggeefwinkels. Vervolgens zijn er meerdere ouders die beiden werken, in een harmonische relatie leven en die een goede oplossing gevonden hebben voor hun kinderen, die gewoon thuis kunnen blijven. Verder is de wettelijke verplichting om ieder werk voor de beide geslachten open te stellen soms niet alleen vreemd voor vrouwen maar ook omgekeerd: een verpleger die als assistent werkt bij een vrouwelijke dokter of een jonge verpleger die bejaarde vrouwen komt verzorgen en wassen! Een moeder bevestigde dat het leven van sommige jonge koppels zo hectisch verloopt dat hun huwelijk wel op een echtscheiding moet uitdraaien. En ze moeten ook beiden gaan werken want de woonprijzen zijn waanzinnig hoog, zowel om te huren als om te kopen. Iemand geeft toe dat ze gek zou worden als ze alleen maar het huishouden zou doen, maar voegt er bij dat 40 uren “werken” en dan nog het huishouden moeten doen, er ook over is! Ik kreeg een mooie foto van een pas getrouwd koppeltje met de commentaar dat ze helaas het geloof van hun ouders hebben opzij gezet en uiteraard enkel burgerlijk getrouwd zijn “maar ik vind ze toch zo schattig”. Wanneer een moeder dit van eigen kinderen zegt, zal God hen zeker liefhebben. Mogen ze de weg vinden naar een leven vanuit de rijkdom van het huwelijkssacrament.

Vele moeders blijken tenslotte wel thuis te willen blijven maar de verpletterende druk om alles te doen behalve moeder zijn is bijzonder groot. Naar mijn mening is deze druk wereldwijd veel sterker en ook bewust georganiseerd. Laten we niet naïef zijn. Het is gewoon de strategie van de “nieuwe wereldorde” die al lang geleden intens werd voorbereid en nu wordt doorgedrukt. Zo gaat het vijfjaarlijks UNO rapport World Survey of Women in Development 2014, gepubliceerd in oktober, fors in dezelfde richting verder: vrije toegang tot contraceptie en “veilige” abortus! De doelstellingen worden hierin schaamteloos vermeld: voor een “duurzame ontwikkeling” door een “vermindering van de wereldbevolking” (met meer invloed van de staat in de gezinnen, meer vrouwen in het arbeidsproces, een “volledige” seksuele opvoeding...). Dus, waar gaat het om? Het christelijk geloof, moraal, familie moeten afgebroken worden en vervangen door nieuwe (on)waarden. In Kenya protesteren de bisschoppen en katholieke dokters nu heftig tegen een verplichte inenting tegen tetanus, die door ambtenaren aan vruchtbare vrouwen onder politiebegeleiding wordt toegediend. Deze vaccinatie maakt vrouwen in feite onvruchtbaar. Of denk aan die fameuze bioloog dr. Eric R. Pianka, die in een toespraak (maart 2006) voor de Texas Academy of Sciencepleitte voor de uitroeiing van 90 % van de wereldbevolking door ebola (omdat andere ziektes, zoals aids, mensen veel te lang in leven laten!). Meen je dat zulk een man onmiddellijk werd opgepakt en in de gevangenis gestopt? Integendeel, hij kreeg een staande ovatie én een onderscheiding van deze Texas Academy of Science. Welnu, het is deze geest die nu leeft bij sommige grote wereldheersers. Zogenaamde armoezaaiers moeten verdwijnen om alleen enkele rijken overeind te houden.

In de loop van de geschiedenis zijn er vele aanvallen geweest op het huwelijk. Nu willen internationale instanties hun macht misbruiken om de ideologie van de gender dwingend op te leggen. De wortels hiervan zijn vooreerst het marxisme met zijn illusie dat de mens zichzelf kan scheppen, verder een feminisme dat de rijkdom van de verscheidenheid wil vernietigen en tenslotte de vrijmetselarij die de plaats van God wil innemen en de mens opnieuw wil gaan scheppen naar hun eigen beeltenis.

Moeten wij daar intrappen? Integendeel, wij moeten met alle mensen van goede wil een actie ondernemen om in de maatschappij krachtig het christelijk geloof, het leven, het huwelijk en het gezin te verdedigen:

Respect voor het leven vanaf de ontvangenis tot aan de natuurlijke dood;

Vrijheid van de ouders voor de opvoeding van hun kinderen;

Bescherming en ondersteuning van huwelijk en gezin.

P. Daniel

In een toespraak tot de deelnemers aan een Congres Sociale Leer, in de Italiaanse stad Verona, pleitte paus Franciscus voor moedige initiatieven om ons economisch systeem te herdenken en geen slaven van het geld te worden.

Wij mogen ons niet laten ontmoedigen door de crisis, aldus de paus, maar wij moeten ons energiek richten op het herdenken van ons economisch model en van de wereld van het werk. We mogen de crisis niet gebruiken als een excuus om de roep van de armen en van al degenen die lijden omdat ze hun job verloren hebben , niet te horen.

Geld creëert op zichzelf geen ontwikkeling, zei de paus. Het zijn de mensen die zorgen voor evolutie ten goede. 

 Dit staat op het meest recente loonbriefje van een beginnend Kamerlid:

Uit een grootschalig onderzoek naar de liefdadigheidsgraad in meer dan 130 landen, blijkt dat België bijzonder slecht scoort. Die slechte score is des te pijnlijker omdat de Belgische bevolking tot de rijkste ter wereld behoort.

De 'Globale liefdadigheidsindex' geeft het procent van de bevolking aan dat GELD gaf aan liefdadigheid, of VRIJWILLIGERSWERK verrichtte, of een VREEMDE  hielp.

Op de eerste plaats prijken Myanmar en de VS met 63,7%.
Dan volgen Canada: 60,3; Ierland: 59,7; Nieuw-Zeeland: 58,3; Australië: 56; Maleisië en het Verenigd Koninkrijk: 54,7; Sri Lanka: 54; Trinidad en Tobago: 53,7.

Op de 12de plaats staat Nederland met 52,7 % en op de 28ste Duitsland met 41,7. Dat is maar iets beter dan Syrië, 40,7, en Haïti met 39,3 %.

Zelfs het straatarme Kosovo gaat met 36,3%, op de 50ste plaats, nog vooraf aan België.

Ons land staat op een beschamende 52ste plaats met 36% van de bevolking dat op een of andere manier aan liefdadigheid doet.

We kunnen ons misschien troosten met de wetenschap dat wellicht het rijkste land ter wereld, Luxemburg, het nog slechter doet met 31% op de 65ste plaats.

Is het gezegde: HOE RIJKER, HOE GIERIGER, dan toch waar? 

Paus Franciscus:

'Er is zoveel lawaai in de wereld! Laten we leren stil te zijn in ons hart en voor God.'

Mijn stukje omtrent de afrekening van Torfs met Vermeersch, beëindigde ik met de vraag: 'Benieuwd of Vermeersch, de man is al wel 80, nog de intellectuele veerkracht heeft om Torfs van antwoord te dienen.'

Die vraag werd in de krant van vandaag positief beantwoord. Vermeersch kreeg zijn kolommen. Eigenlijk kon je er vooraf zeker van zijn dat er een repliek van Vermeersch zou volgen. Het is namelijk de reeds lang bekende tactiek van o.a. De Standaard een 'opiniemaker' of 'BV' aan het woord te laten, die een mening ventileert of een collega 'opiniemaker' / 'BV' aanvalt en daarna de 'aangevallene' of de 'andersdenkende' ook zijn ding te laten doen.

Dus nu ook Vermeersch. Maar vuurwerk zit er niet in. Tegenover het sprankelende, badinerende, ironische, uitdagende discours van Torfs, kan Vermeersch alleen maar een oersaaie, tot in den treure reeds door hem herhaalde, pedante 'wetenschappelijke' argumentatie naar voren brengen. En waarbij op het persoonlijke vlak, de bekende filosoof nog maar eens de eigen 'masturbatiegeschiedenis' te berde brengt. Gênant.

Torfs heeft gelijk. Vermeersch kan alleen maar redeneren vanuit de comfortabele, traditionele opvattingen over 'tijd' en 'ruimte'.

U wordt in 2015 van harte uitgenodigd op zes

Bijbelnamiddagen

in 'De Mantel', Markt 8, Retie

telkens op maandagnamiddag

van 14 uur tot 17 uur.

Inlichtingen bij

Pater Nicolaas Gorts, abdij Postel, 014378121, nicolaasgorts@hotmail.com

of

Jeanne Vercauteren-Vandekeybus, 014378265, Juanitavdk2@hotmail.com.

Deze Bijbelstudie is een initiatief van TJCII - Belgium.

In De Standaard van 15-16 november verscheen van de hand van Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, een boeiend artikel, dat door de redactie van de krant tot het genre van de 'essays' wordt gerekend.

In zijn eens te meer erg lezenswaardige tekst houdt Rik Torfs een pleidooi tegen 'zekerheid'. De kerngedachte van Torfs is: Wie de ware weg heeft gevonden, is het spoor bijster. Hij vraagt zich niet langer af of hij gelijk heeft, enkel waarom dat zo is. Alleen maar zekerheid is uitzichtloos. We verliezen er veel door. Hoop en verlangen. Fantasie.'

Maar vooral is Torfs' 'essay' een afrekening met een andere BV: filosoof Etienne Vermeersch. Door de subtiele ironie is het een afrekening met intellectueel een dodelijke afloop.

De 'beroemde denker Etienne Vermeersch °1934', aldus Torfs, koos, toen hij 'voltijds' zijn geloof verloor, voor de zekerheid, dacht de ware weg gevonden te hebben. Maar op dat moment betrad hij 'een kleinere wereld, zoals een oude man die zijn prachtige landhuis met weidse horizonten opgeeft voor een benepen flatje in de binnenstad'. En: 'Vermeersch redeneert vanuit onze comfortabele menselijke categorieën ruimte en tijd. Er is geen plaats in het hiernamaals: ruimte. En hoe oud is de man die daar aankomt? Tijd. Zekerheid ontneemt ons bevrijdende speculatie'.

Kortom, Vermeersch wordt hier neergezet, als een benepen denkend, gelijkhebberig mannetje, die van zijn fundamentalistische anti-Kerk- en anti-geloofopstelling, een statusindicator heeft gemaakt. En ja, Torfs zou daarin wel eens gelijk kunnen hebben.

Benieuwd of Vermeersch, de man is al wel 80, nog de intellectuele veerkracht heeft om Torfs van antwoord te dienen.

PAUS: ‘GEEN ENKEL LEVEN IS MEER WAARD DAN EEN ANDER’

Bron: CTV/RadVat

ROME (KerkNet) – Paus Franciscus heeft zaterdag tijdens een ontmoeting met de Italiaanse Artsenvereniging, die haar zeventigste verjaardag viert, dokters opgeroepen tot de bescherming van het menselijke leven. “Wees bereid om moedige beslissingen te nemen, ook al is dat tegenwoordig moeilijk. Speel niet met het leven.” Franciscus bestempelde abortus en euthanasie als mensonwaardig en onderstreepte dat kinderen een geschenk zijn en geen recht.

“Waar er een menselijk leven is, is het fout om het te doden om een menselijk probleem op te lossen. Dat kan onmogelijk als vooruitgang worden bestempeld. Doden betekent vandaag nog steeds hetzelfde als in de antieke oudheid. Het leven is altijd heilig. Het bezit altijd kwaliteit. Er bestaat geen enkel leven dat meer waard is dan een ander.”

“We weten dat er in onze wegwerpcultuur vele oudere mensen in het verborgene worden gedood. Maar wij mogen niet vergeten dat euthanasie een zonde tegen God is. De eed van Hippocrates verplicht om het leven steeds te dienen. Maar het evangelie gaat nog een stap verder: het leven moet in elke situatie worden bemind, in het bijzonder als het in gevaar is of moet worden verzorgd. Ik roep u op samen te werken met artsen en instellingen die uw liefde voor het leven delen en die alles in het werk stellen om de waardigheid, de heiligheid en de onaantastbaarheid van het leven te beschermen.”

De Wever vindt het klaarblijkelijk nodig herhaaldelijk te beklemtonen dat hij niet voor eeuwig voorzitter blijft. En hij wenst daarbij de goegemeente 'gerust te stellen'.

Dat zijn voor de publieke opinie vrij ridicule en totaal irrelevante uitlatingen. Als de voorzitter van zijn macht geen dictatoriaal misbruik maakt, nadelig voor de bevolking, kan het de goegemeente geen bal schelen of ene De Wever tot in der eeuwigheid voorzitter blijft van zijn partij. Het probleem zit hem in de partij, die al twee keer, op aandringen van De Wever, haar huishoudelijke reglement verloochent, om dezelfde voorzitter te blijven houden.

Dat er evenwel 10% N-VA-ers waren die voor de andere kandidaat stemden, is veelzeggend. Totaal onbekend, ook  voor De Wever, zonder campagne, zonder profilering, , zonder ook maar iets dat op een serieuze kandidaatstelling wees, toch 2000 partijleden achter zich krijgen! Dat is een belangrijke minderheid die gewoonweg tegen De Wever is, veeleer dan voor de onbekende, ambitieloze andere kandidaat.

De regering van het Grote Begrijpen

Zelden of nooit is er in de wereldgeschiedenis een regering geweest, die zoals de huidige Belgische federale regering,  op zo'n excellente manier uitblinkt in het BEGRIJPEN.

De regering van het GROTE BEGRIJPEN.

De minister van dit of van dat 'begrijpt' de 'ongerustheid' van de arbeiders, van de ambtenaren, van het leger, van de politie, van de jeugdbewegingen, van de zorgsector, van de vrouwen, van de mannen, van de spaarders, van de grote vermogens, van de cultuursector, enz., enz.

'Begrip hebben voor' moet het gepatenteerde, officiële motto van de rechtse Belgische regering worden. In het 'begrip' is ze tot nu toe echt prima bezig! Proficiat!!

VIII/35

Vrijdag 14 november 2014

Als het licht uit gaat

Onze kleine gemeenschap van vooral jonge mensen heeft weinig last van ziekten. Nu alles kouder begint te worden sluipt toch de verkoudheid af en toe binnen. Zelf ben ik twee jaar geleden in de Goede Week zwaar ziek geweest. Tot overmaat van ramp gaf een confrater me nog een oude kleine weegschaal, waarvan toen niemand wist dat ze ongeveer 5 kg lager noteerde. Bij de eerste weegbeurt schrok ik zodanig dat ik dacht dat het licht voor mij hier voor goed uitging. Hoewel het nog een erg gevaarlijke tijd was, hebben ze toch niet minder dan vijf dokters kunnen binnensmokkelen en ik ben er doorheen geraakt. Bovendien wordt ik sindsdien extra verzorgd. Voor een frater of een zuster, die ziek vallen, zorgen respectievelijk de fraters of de zusters. Toch zijn het de zusters die het nodige aanbrengen: warme dekens, aangepaste kleding, warme thee, medicamenten, aangepast eten, versnaperingen ... En zo is het onheil meestal na enkele dagen van de baan. De meesten gebruiken heel de winter door geen enkele verwarming op hun kamer, ook geen klein elektrisch vuurtje. Dit schijnt hen meer bestand te maken tegen de koude.

De grote centrale in Homs was weer even in handen van de rebellen en daarmee hebben we enkele dagen slechts 4 uur stroom gekregen: 2 uur ’s nachts en 2 uur overdag. Een echte grote hindernis, die telkens de dagorde helemaal omgooit. Ondertussen heeft het leger de zaak weer in handen en krijgen we al wat meer stroom. Zelfs in de tijd van de grootste bedreiging vorig jaar hadden we nog een eigen motor zodat er altijd en overal een beetje verlichting was. We hebben daar ook onze laptops op aangesloten totdat iemand ons uitlegde dat het juist daardoor was dat alle batterijen na een tijd kapot gingen. Aan laptops hier overigens geen nood, maar ze zijn   oud of heel oud en dus meestal zonder batterij en iedere laptop heeft minstens één goede eigenschap. We hebben echter geen reden om te klagen en willen zo veel mogelijk de behoeftigen in eigen streek blijven helpen. Hierover heeft frater Jean het volgende verslag gemaakt.

Armoede in Qara – een jaar na de bevrijding

Sinds een jaar is ons dorp bevrijd. Daarvoor leefden we in een erg benarde situatie. Ons dorp, dat normaal een 20 000tal inwoners telt, was plots uitgegroeid tot een schuilplaats voor weggevluchte, bebaarde mannen met zware wapens en bedenkelijke ideologieën, uit Homs of Al Qousseir. Resultaat: 80 000 inwoners! De winkels bleven open maar angstige uitbaters werden lastiggevallen en sporadisch werd er iemand ontvoerd of vermoord. Lange gewaden, lange baarden, zware pick-up trucks met daarop stevige dosjka’s (een vaststaand machinegeweer) werden een normaal straatbeeld. In die periode konden wij het klooster niet verlaten; we waren toen aangewezen op de bescherming van God en zijn engelen, vooral omdat het leger en de plaatselijke politie het dorp al lang verlaten hadden.

Maandag 17 november 2013, 6u30 in de ochtend: een man, druipend van de regen, komt ons toejuichen: “De slag is voorbij, het dorp is bevrijd!”. Hij heette Roech Allah, Geest van God. Wij waren al verschillende dagen verschanst in onze schuilkelder met twee families vluchtelingen en wisselden tijden van gebed af met knus samenzijn onder het geschal van heel zwaar machinegeweer en kanonschoten waardoor onze gebouwen enkele zware beschadigingen hebben opgelopen.

Sindsdien heeft het dorp terug zijn oorspronkelijke bevolking van 20 000 Qari’s. De groentewinkels werken normaal, we hebben een nieuwe burgemeester en het leger controleert secuur wie binnen en buiten komt. Het is vooral dankzij onze groep vrijwilligers, “De XII Apostelen” zoals Pater Daniel hen graag noemt, dat het dorp terug zijn normale trend teruggevonden heeft. Na de bevrijding van het dorp hebben zij kosten noch moeiten gespaard om mensen te bevoorraden met voedselpakketten die aangevoerd werden uit het buitenland vanwege weldoeners, langs Moeder Agnes en Pater Daniel. Ondertussen zijn de vrijwilligers uitgegroeid tot een heuse groep van een 30tal man die nu officieel medewerkers zijn van de Rode Halve Maan in Syrië, afdeling Qara. Een deel van de hulpgoederen voor Qara komt dus van de Rode Halve Maan en ander deel van onze buitenlandse weldoeners. Ons nieuw gebouw is ondertussen een depot van voedselpakketten geworden, vandaag genoeg om 300 families voor één maand van voedsel en sanitaire hulpgoederen te voorzien.

Onze regio is nu, God zij dank, veilig in tegenstelling tot andere plaatsen. Toch blijft de nood hier groot: de nijpende werkloosheid, de grote elektriciteitspanne waardoor de boeren geen water kunnen geven aan hun groenten en bedrijfjes niet langer open kunnen blijven, ... . Er is ook een groeiend tekort aan gas om te koken en mazout om te stoken (de winters kunnen hier bar koud zijn). Vaak leven de armsten in rudimentaire betonnen huizen ofwel in aarden huisjes. De voorbije week zijn twee van onze vrijwilligers bij de allerarmsten gaan aankloppen. Je moet ze vaak echt zoeken. Ze leven verstopt tussen de massa, beschaamd om hun armoede aan de grote klok te hangen. Dit is hun relaas:

In de familie Kahil heeft de vader een kunstbeen tot aan zijn knie. Hij heeft geen werk. Zijn gehandicapte zoon moet luiers dragen en zijn medicatie alleen kost 10 000 SP per maand. In de Nasif familie heeft de papa een kanker aan zijn hoofd die druk zet op zijn oog waardoor die naar buiten uitpuilt. Zijn medicatie is erg duur. Om de twee weken moet hij naar Damascus voor een bloedonderzoek. Hij heeft drie kinderen. Zijn vrouw is werkloos. In een andere familie heeft een weduwe een kunstvoet die ze om de twee jaar moet vernieuwen. Ze heeft vier kinderen op school, en die brengen dus geen geld binnen. Ze leven in erg arme omstandigheden. Een andere weduwe heeft 3 kinderen die school lopen. Ondertussen verzorgt ze haar papa van 80 die volledig verlamd is en dure medicatie moet nemen.

In het huis van de familie Nasif zijn papa en mama tegen de 70. Hun twee dochters zijn ziek, de ouders moeten hen naar de WC begeleiden. Ze zijn erg arm. Drie of vier andere families hebben geen vader meer. De kinderen gaan naar school en moeder is werkloos. Een ander bejaard koppel heeft evenmin een inkomen en hun dochter woont bij hen in. Hun zoon heeft een geestelijke achterstand waardoor hij niet kan werken.

Zo zijn er nog vele verhalen. Tot nu toe hebben onze vrijwilligers dertien families bezocht. Door het contact met deze armen hebben zij en wij een nieuw vuur gekregen om ons daar echt voor in te zetten. Het is ook aandoenlijk om te zien hoe armen creatief worden in het helpen van elkaar. Met het geld en de goederen die vanuit Europa binnenkomen, zullen we proberen om die families te helpen. We willen op zijn minst hun medische verzorging garanderen en een elementaire voeding voorzien voorzien.

Het feest van de bevrijding

Nog altijd kan niemand geloven dat de duizenden rebellen dit klooster vorig jaar niet hebben ingenomen. Tweemaal kregen we deze dagen bezoek van iemand die toen bij ons was. We beschouwen elkaar als overlevenden. In het begin van dit jaar is de Libanese OTV (van de maroniet Michel Aoun) gekomen om een interview te maken en ons te vragen hoe we die belegering hebben beleefd en overleefd. Een van de hoger genoemde bezoekers vertelde dat hij die uitzending thuis gezien had en begon te wenen van aandoening. Daarom wilde hij de plaats en de gemeenschap nog eens komen bezoeken.

Een scheur in de grote coalitie

Van de “internationale gemeenschap” naar de “Arabische Lente” en met “de vrienden van Syrië” nu dus naar “de Grote Coalitie”, die Syrië naar het stenen tijdperk wil bombarderen om Daesh te sparen. En toch, er zijn kleine tekenen van een ietwat gunstige ontwikkeling in deze door het westen veroorzaakte hel (helaas met medewerking van Syriërs uiteraard). Zoals elders wilden de VS hier hun vrienden, de terroristische moslimbroeders aan de macht helpen. Omwille van de grote eenheid tussen volk, leger, regering, en president is dit in Syrië evenwel niet mogelijk. Het land meteen in een totale chaos storten zouden ze wel kunnen, maar dat brengt het buurland Israël te veel in gevaar. Zo hebben de VS, Israël en Saoedi-Arabië hun oorspronkelijk plan om de regering omver te werpen moeten opgeven (alhoewel Israël ijverig voort doen zoals nu in Daraa). Zij proberen hun belangen zo goed mogelijk veilig te stellen. Turkije en Frankrijk werken echter onverminderd verder aan het eerste doel. Turkije had de rijke provincie van Aleppo al flink ontmanteld, zodat president Erdogan en eerste minister Davoutogen Aleppo met zijn talrijke fabrieken, industriële centra en handel al konden beschouwen als Turks bezit. Nu geraken ze echter in paniek. Het Syrische leger blijft systematisch terrein winnen en deze overjaarse Ottomaanse heersers krijgen een nachtmerrie van de gedachte dat dit economisch hart misschien toch bij Syrië zal blijven, met bovenop het gevaar dat de Koerden een deel van Turkije gaan veroveren. Daarom vraagt Erdogan nu dringend aan Obama om niet alleen Daesh te bombarderen maar ook de troepen van al –Assad. En de Franse minister Laurent Fabius heeft op 3 november een brief geschreven als een noodkreet (verschenen in Frankrijk, Le Figaro, in Saoedi-Arabië en in Amerika) om Aleppo te “redden” uit het “regime” van Damascus. En zo zie je hoe terroristenleiders zich kunnen voordoen als heldhaftige bevrijders. En voor de bevolking zelf wordt de ellende alleen maar groter, terwijl Daesh steeds verder oprukt.

Vrede en zelfbestuur voor het Palestijnse volk

Internationale vrede zal grotendeels mede afhangen van het einde van de ellende voor het Palestijnse volk. Hiervoor dienen de zionistische leiders van Israël het Palestijnse volk zelfbestuur te gunnen, zich terug te trekken uit de bezette gebieden en op te houden met het voortdurend gebruiken van voorwendsels om weer een nieuwe oorlog tegen dit volk te beginnen. Dit alles is al lang en herhaaldelijk door internationale regels vastgelegd. Eigenlijk is het eenvoudig. Israël moet willen in vrede samen leven met een zelfstandig Palestijnse volk in een soevereine staat, maar dit is nu het laatste wat de zionistische leiders willen. De zionisten willen echter alles, en nog veel meer dan ze nu al hebben zoor zich en voor zich alleen. Daarom hadden vredesonderhandelingen tot heden geen enkele zin.

In vrede samen leven met het Palestijnse volk is niet alleen de wens van de tienduizenden orthodoxe joden en hun rabbi’s maar steeds meer van menig Israëlische burger. Deze maand zijn al twee ministers uit de regering opgestapt uit onvrede met de extremistische politiek van Benjamin Netayahu en zijn onwil om echte besprekingen te voeren met de Palestijnen. Eerst was het Gideon Saar, minister van binnenlandse zaken en lid van het Likoud, de partij van de Netanyahu zelf en nu is het Amir Peretz, minister van milieu, (Hatnuah partij), die vindt dat Netanyahu niet de oplossing maar het probleem zelf is. De invloedrijke en ultranationalistische minister Naftali Bennett van economie (rechtse partij van het ‘Joodse Huis’) wil dan weer het tegendeel: nog meer offensieve oorlog en annexaties. Toch is er nu een bijzonder geluid te horen. Niet minder dan 106 oud-legergeneraals en toplieden van de veiligheidsdiensten roepen Netanyahu op om echte vrede te sluiten met de Palestijnen en een 2 staten oplossing te aanvaarden. Ze stellen dat Israël ruimschoots de middelen heeft om zich te verdedigen en zij kunnen het weten.

Harde zionisten blijven de droom koesteren van een Groot Israël als een zuivere joodse staat, waarin geen enkele vreemdeling erkend hoeft te worden. Daarom werd voortdurend oorlog gevoerd en steeds meer Palestijns gebied veroverd. De VS betaalden zodat Israël een overweldigend militair overwicht bleef behouden en voor het herstel van de verwoestingen in de Palestijnse gebieden zorgde de Europese Unie. Ondertussen werd alle schuld gegeven aan de Palestijnen zelf, die door hun zogenaamd terrorisme Israël zouden bedreigen terwijl hun onderlinge verdeeldheid vredesgesprekken zogenaamd onmogelijk maakten. Deze voorwendsels worden nu door hoge Israëlische leiders ontmaskerd. Of zal de internationale gemeenschap toch eens wakker worden en Israël dwingen het internationale recht te eerbiedigen? Dan kunnen we na de val van de Berlijnse muur ook de afbraak van de illegale, 700 km lange Israëlische ‘muur van de schande’ vieren. Een feest van bevrijding voor het Palestijnse én Joodse volk, een vreugde voor gans de mensenfamilie!

P. Daniel

De schaamte lichtjaren voorbij...

Of hoe op grote schaal belastingen ontdoken worden of niet betaald hoeven te worden...

1. De Luxemburgroute: Agressieve fiscale constructies, die het Groothertogdom Luxemburg gedoogt, zorgen ervoor dat grote bedrijven en kapitaalkrachtige families in eigen land aan de belastingen ontsnappen. Enkele namen die ook bij ons erg bekend zijn:

-HEINZ
-IKEA
-GBL
-ABN-AMRO
-APPLE
-BNP-PARIBAS
-PROCTER&GAMBLE
-VOLKSWAGEN
-Familie de Spoelbergh (AB Inbev)

2. De steevast door de media als 'flamboyant' opgevoerde Marc Coucke maakt 1,4 miljard euro winst met de verkoop van 'Omega Pharma'. Op die winst (de helft voor de persoonlijke portemonnee van Coucke) hoeft geen ene euro belasting betaald te worden. Waarom? Omdat er in dit landje nog altijd geen meerwaardetaks bestaat. Coucke maakt het schandaal nog erger door op de meest hautaine manier heel ons politiek en administratief systeem te stigmatiseren: het is van nul en generlei waarde.

Niet verwonderlijk dat deze feiten samen met de rechtse, hardvochtige maatregelen van de Vlaamse en de federale regering, de woede en de frustratie bij meer en meer mensen naar een hoogtepunt brengen.  

VIII/34

Vrijdag 7 november 2014

“Duzend en duzend soldaten, altijd iemands vader, altijd iemands kind...”

Iedereen is blij dat de mannen van de Rode Halve Maan vrijdag een tweede sessie komen geven van drie dagen. Het zal nu een cursus E.H.B.O. zijn. Helaas, op het laatste ogenblik wordt van hoger hand beslist dat, voor de veiligheid deze cursus hier niet mag doorgaan. Het schijnt nu niet het moment te zijn om veel volk in het klooster binnen te laten. De cursus gaat door in hun centrum in Qâra en een frater gaat mee volgen als afgevaardigde van de gemeenschap. Blijkbaar vinden ook de deelnemers het bijzonder jammer dat ze niet hier mogen komen. Maar goed, de leiding van de Rode Halve maan komt zaterdagavond samen met ons recreatie houden, wat toch weer een bijzonder aangename ontmoeting is en een hechte band schept. Zondag is dan het examen voorzien.

Omdat het Allerzielen is en op die dag iedere priester in de Latijnse liturgie driemaal een eucharistie mag vieren, besluit ik voor onze frater die ’s namiddags van zijn examen terugkeert, nogmaals de eucharistie op te dragen. Dit wekt bij anderen evenwel het verlangen om samen de drie vieringen mee te volgen. Af en toe vervalt immers een gezamenlijke gebedstijd omwille van een werk dat dringend moet gedaan worden. Nu willen we eens extra bidden voor onze overleden familieleden, vrienden, de vele slachtoffers hier, in heel het Midden Oosten en in zovele andere landen. En zo sluiten we de dag af met een eenvoudige (derde) misviering. Massa’s mensen zijn omgebracht of omgekomen en liggen naamloos in massagraven of kregen een plaatje: Only Known by God, alleen door God gekend. Toch hoort ook ieder van hen tot onze mensenfamilie. Onze Vlaamse veelzijdige cabaretier, Willem Vermandere, eert aldus de duizenden gesneuvelde soldaten van “de grote oorlog” in de Westhoek:

“....

als ge van ze leven in de westhoek passeert

deur regen en noorderwinden

keert omme den tijd als g' alhier passeert

den oorlog ga j' hier were vinden

ja 't is den oorlog da 'j hier were vindt

en 't graf van duizend soldaten

altijd iemands vader altijd iemands kind

duizend en duizend soldaten...”

De champetters van de wereld

Leugen, onrecht en oorlog blijven het cement van de ontwikkelingen in het Midden Oosten. Nu het stilaan winter wordt zullen nog meer gezinnen letterlijk en figuurlijk in de kou staan. We hebben deze week een dag samen gewerkt om hulpgoederen klaar te maken want onze vrijwilligers willen families in Damascus gaan bevoorraden. Het secretariaat van de UNO blijft plechtig verkondigen hoe groot de stroom van vluchtelingen in Syrië wel is en hoe dreigend de blijvende onveiligheid door aanslagen. Er wordt evenwel geen woord gezegd over de oorzaken: strijders uit 83 landen die getraind worden in Jordanië, Turkije en Saoedi-Arabië, onder toezicht van VS, Frankrijk en UK en die zonder enige moeilijkheid in Syrië geraken. Geen woord over de openlijke steun van Turkije aan de terroristen en de hulp van de NAVO aldaar. Geen woord over het feit dat de UNDOF (United Nations Disengagement Observer Force) in de door Israël bezette Golan niets doet om de terroristische acties te verhinderen. Dit alles om de wereld te doen geloven dat de hele ellende veroorzaakt wordt door Syriërs en Syrië zelf. De Syrische permanente vertegenwoordiger bij de UNO heeft het vorige week donderdag nogmaals duidelijk gezegd: Onze meest eerbiedwaardige instellingen van de VN hebben wel degelijk een moreel probleem! Ondertussen is er een nieuw fenomeen: er worden steeds meer Chinese jihadisten ingezet in Syrië. Ze komen hier langs Cambodja of Indonesië met behulp van de Turkse geheime diensten. In Raqqa hebben ze een eigen kwartier. Inmiddels zijn er van hieruit al een paar honderd kunnen terugkeren naar China om daar aanslagen te gaan plegen. Ook China en Rusland moeten uiteindelijk geteisterd worden door een islamitisch kalifaat. Of de huidige democratische president van de VS (nobelprijswinnaar voor de vrede !), die inmiddels met een republikeinse meerderheid in het congres moet regeren, dit terrorisme zal verminderen, valt te betwijfelen.

De New York Times van 14 oktober publiceert een studie van de CIA over de voornaamste (preventieve!) terroristische operaties die wereldwijd onder leiding van het Witte Huis georganiseerd werden “om de Amerikaanse belangen te verdedigen”. Hieruit blijkt dat het beoogde doel dikwijls niet bereikt werd. Het gaat over aanslagen in Angola, Nicaragua, Cuba (mislukte moordpogingen op Fidel Castro, een ‘succesvolle’ ontploffing van een bedrijf waardoor 400 arbeiders werden gedood), Vietnam (meer dan 2 miljoen doden en 55.000 VS soldaten), Salvador, Guatemala, Irak, Libië, Syrië. Amerika overheerst de wereld en Israël overheerst Amerika. Als een dergelijk rapport over Rusland zou verschijnen, zou de “internationale gemeenschap” het land direct van de wereldbol willen vagen. Nu wordt eerder medelijden opgewekt omdat de ‘resultaten’ niet evenredig zijn met de kosten en de inspanningen. Vreselijk. Toch blijken vele mensen op aarde wel te weten wat er aan de hand is. Een internationaal onderzoek door Gallup (Worldwide Independent Network/Gallup International Association/WIN/GIA) heeft aangetoond dat Amerika beschouwd wordt als de grootste bedreiging voor de wereldvrede en de grootste terroristische staat. De Amerikaanse wetenschapper, linguïst, activist en professor aan het beroemde Massachusetts Institute of Technology, Noam Chomsky kan er niet mee lachen (Noam Chomsky, C’est officiel: les USA sont l’état terroriste nr. 1, mondialisation.ca, 29 oktober 2014). Champetters in onze dorpen hadden vroeger onbetwist gezag om verzoening, vrede en rust te brengen. De champetters in onze wereld zijn nu tot de tanden toe gewapende terroristische superstaten geworden.

De oplossing van bijna al onze maatschappelijke problemen

Verschillende generaties feministen hebben geijverd voor de gelijkheid van man en vrouw. Eigenlijk werd het een nivellering. Vrouwen moesten buitenshuis gaan werken en een betaalde baan krijgen, zoals de mannen. Daarmee groeide ook de dwaze opvatting dat een vrouw maar iets betekent als ze “werkt”, nl. in zoverre ze aan het economisch leven deelnam door een eigen beroep, een betaalde job. En daar zijn we met heel de maatschappij ingetrapt. In principe moet ieder werk nu wettelijk open staan voor vrouwen en voor mannen. Misschien heeft het gezond verstand in de praktijk toch nog enige invloed, zodat er, bij mijn weten, tot heden nog geen kasseilegsters, “houthaksters” of vrouwen zijn die in de koolmijnen werken als “koolputsters”. Mogelijk komt er toch nog een rapport dat deze ongelijkheid aanklaagt, wie weet.

Mijn moeder zaliger (1909-1994) stond ingeschreven als “zonder beroep” en had dus in de huidige opvatting geen maatschappelijke waarde. Zij was een gewone huisvrouw, huismoeder of huishoudster. Zij was de trouwe, liefhebbende echtgenote van vader, die als eenvoudige handarbeider de enige kostwinner was van een gezin met negen kinderen. Samen waren zij een heel gewoon gezin uit de eerste helft van de vorige eeuw. In ons klein straatje woonde overigens nog een gezin met elf kinderen, ook met een moeder “zonder beroep”, die dus eveneens buiten iedere maatschappelijke waardering viel.

We kunnen niet zeggen dat die oude goede tijd zoveel beter was dan nu. En het omgekeerde is evenmin waar. Iedere tijd heeft zijn goede en slechte kanten en we moeten trachten het goede te bewaren en het slechte te verwijderen.

We moeten wel eerlijk toegeven dat er nu veel meer problemen zijn met de opvoeding van de jeugd dan vroeger. Af en toe verschijnt een alarmerend bericht dat het intellectueel niveau daalt. Jongeren die zich de hele nacht met boeiende computerspelletjes geamuseerd hebben, kunnen uiteraard overdag geen aandacht meer opbrengen op school. Leerkrachten klagen soms dat er meerdere kinderen met honger naar school komen, omdat hun ouders geen tijd hebben een maaltijd klaar te maken. Verder zijn allerlei soorten van pesterijen dagelijkse praktijken. Vele scholen hebben af te rekenen met drugsgebruik en drugshandel, wat een echte plaag is. Ook het seksueel gedrag van de jongeren biedt heel wat zorgen en regelmatig zijn er schoolmeisjes die plots in verwachting zijn. Tenslotte zijn er te veel jongeren, die wegens agressief of zelfs crimineel gedrag in jeugdgevangenissen terecht komen.

Over de echtscheiding als plaag van onze tijd hoeven we geen verdere uitleg te geven. Het is een drama waar iedereen praktisch elke dag op een of andere manier mee te maken heeft. Zo worden ontelbare kinderen als het ware reeds op jonge leeftijd gebroken, naar twee kanten getrokken, ja “gekruisigd”. Ik was ooit diep getroffen door het getuigenis van kardinaal Christof Schönborn uit Wenen, die fel uithaalde naar de maatschappij omdat zij, volgens hem, aan het drama van de kinderen van echtscheidingen voorbijgaat. En hij kon het weten, hij sprak uit eigen ervaring.

De “crisis van het vaderschap” is een ander modern fenomeen, waar beide ouders een full time werk hebben. Meestal heeft moeder dan toch meer aandacht voor de kinderen dan vader. Moe is moe maar ook pa is moe. Hij leest het dagblad en zoekt ontspanning voor zichzelf. En zo missen kinderen soms het gewone beeld van een vader, wat een van de oorzaken is van het ontstaan van homoseksualiteit.

Wanneer beide ouders buitenshuis werken is er natuurlijk extra opvang nodig voor kinderen. Vandaar steeds meer vraag naar kindercrèches, alsook naar kinderopvang voor en na schooltijd. Ouderen, zieken, gehandicapten kunnen uiteraard nu ook niet in het gezin opgevangen worden. Daarvoor moeten geschikte opvanghuizen gebouwd worden. En die zijn er ook, met deskundig personeel en de laatste technische snufjes. En alle ziekenhuizen worden overstelpt. Aan de verzorging in een ziekenhuis gaat bovendien een hele stresserende voorbereiding vooraf. Het is het tegendeel van wat wij hier voor de oorlog konden meemaken. Ik ben in verschillende ziekenhuizen op bezoek geweest. Bij de inkom waren er enkele alkoven. Daar ging men met heel de familie en het zieke familielid binnen. De dokter behandelde de zieke als hij kon, zo niet schreef hij een briefje waarop stond waar je moest zijn. Er kwam een loopjongen en die bracht je naar de afdeling waar je geholpen werd. Ofwel werd je daar meteen geholpen ofwel was er iemand voor u. In ieder geval ging het heel vlot en eenvoudig. En alles gratis, behalve de medicamenten of sommige extra behandelingen. Ook voor ons, als vreemdelingen was het ziekenhuis gratis. Men vroeg niet eens uw naam. Het was voldoende dat je lid was van een religieuze gemeenschap in Syrië.

Tenslotte is er nog het levensgrote probleem van de vergrijzing, beter gezegd van de “kale maatschappij”, want op een bepaalde leeftijd is er zelfs geen grijze of witte haar meer over. Wat al studies worden hieraan niet gewijd, met wat al voorstellen! Blijven werken tot 66 jaar of tot 67 jaar?

Het beste middel om al deze en nog vele andere problemen efficiënt aan te pakken ligt in het krachtig steunen van de gewone moeders en de gewone gezinnen. De arbeid van een moeder thuis is economisch veel meer rendabel voor de maatschappij dan gelijk welk ander werk buitenshuis. Daarbij moet natuurlijk de trouw van echtgenoten met alle mogelijke middelen gesteund worden in plaats van echtscheidingen steeds gemakkelijker te maken. Wanneer het werk van een moeder naar waarde geschat en officieel betaald wordt en de eenheid van het gezin gesteund, valt de druk om buitenshuis te gaan werken vanzelf weg. Dan voelen vrouwen zich ook niet meer verplicht om te blijven werken “voor het pensioen”, ook al bleven ze liever thuis.

Ziehier hoe onze grote maatschappelijke problemen hierdoor drastisch zouden verminderen of zelfs opgelost worden. Er zijn geen kindercrèches nodig, geen extra kinderopvang. De kinderen ontwikkelen zich op normale gezonde wijze. Geen nood aan drugs of vroegtijdige seks. Thuis hebben de kinderen de warmte van een gezin, de aandacht van hun moeder voor hun dagelijkse problemen, ze krijgen goed eten en ontspanning en een gezond beeld van een moeder en een vader in de maatschappij. Ik herinner me als kleine jongen dat de veter (wij zeiden ‘nestel’) in mijn ene schoen kapot was. Ik huilde om mijn onmacht en hulpeloosheid alsof de wereld verging. Mijn moeder had gezien dat het grootste deel van de veter nog lang genoeg was en herstelde met alle gemak het ongeval. Ik ervaarde toen een dankbaarheid en vreugde die ik nu nog kan voelen. Er zijn moeders nodig die het geduld hebben om de knopen van een jasje dicht te doen, totdat we het zelf kunnen. Welnu, dat zijn de echte levensproblemen van een mens die in de wereld stapt.

Jeugdgevangenissen lopen leeg of verminderen. Ziekenhuizen en dokters kunnen rustig alle aandacht geven aan ernstige zieken want een moeder lost de meeste dagelijkse ziekteproblemen zelf op. Van de negen kinderen in ons gezin herinner ik mij dat alleen mijn jongste zus ooit in het ziekenhuis heeft gelegen. Ook onze dure paleizen voor ouderlingen kunnen verminderen. Na de dood van grootvader langs vaders kant, heeft grootmoeder nog lang en gelukkig geleefd, opgenomen in ons gezin. Al is dit op deze wijze nu niet meer mogelijk, de opvang van bejaarden kan veel minder “hoog technisch” en veel meer warm menselijk, familiaal. Laat me hier alle oprechte waardering uitspreken voor de inzet van het personeel van bejaardenhuizen, gehandicaptencentra, kindercrèches. Ook alle respect voor vrouwen die buitenshuis een eerbaar beroep uitoefenen. Als je echter aan een klein kind, een gehandicapte of bejaarde vraagt waar hij/zij het liefst verblijft, in een supermodern opvangcentrum met universitair gediplomeerd personeel ofwel thuis bij ouders, broers, zusjes, eigen kinderen en kleinkinderen, hoef je geen genie te zijn om vooraf te weten welk antwoord veruit het meest gegeven zal worden. Bovendien, als moeders de nodige hulp en steun krijgen bij de opvoeding van de kinderen zullen er van zelf ook grotere gezinnen komen, al hoeft het helemaal niet meer te zijn zoals een eeuw geleden. Daarmee zal geleidelijk onze “kale maatschappij” weer bevolkt worden.

We hoeven echt niet terug naar de gezinnen van een eeuw geleden. We moeten wel onze opgedrongen, vernietigende ideologieën die de gezinnen afbreken afzweren. Een mens is geen onzijdig “gendertje” of onbepaald “hetje” als willoos individu verloren in een voor schimmige wereldheersers kneedbare massa. Een gezonde maatschappij kan alleen gebouwd zijn op gezinnen en families. Zij kunnen de voortdurende propaganda van een doodscultuur in allerlei variaties missen. Daarmee zal tevens het buitensporig gebruik van antidepressiva eveneens drastisch dalen.

Wie denkt dat deze voorstellen al te vrome en voor onze tijd wereldvreemde wensen zijn, kan Maciej Giertych raadplegen. Hij is geneticus, oud Europarlementslid en nu ere voorzitter van de Poolse vereniging van de families. Vanuit zijn rijke menselijke en politieke ervaring schrijft hij precies hetzelfde: Un remède simple à la plupart de nos maux (Le Cep nr 68, juli 2014, blz. 39-52). Wie kan deze voorstellen eens overbrengen aan onze regering, eventueel met een diplomatieke verpakking of een politiek strikje? Waarvoor dank, namens de gewone moeders en hun gezinnen.

P. Daniel

Zes jaar geleden reeds verwees ik op dit blog naar het boek 'Het einde van de standaardtaal' van Joop van der Horst.

In dat boek 'Het einde van de standaardtaal', schrijft Joop van der Horst, hoogleraar Historische Taalkunde aan de KU-Leuven, dat de standaardtaal verdwijnt en plaats maakt voor een veel vrijere opvatting over taal. Er is niet langer één Nederlands, maar meerdere 'Nederlandsen' en het een is niet beter dan de andere, aldus van der Horst.

van der Horst is een van de vele academici die de laatste jaren stellen dat de standaardtaal verdwijnt. Hieruit blijkt een merkwaardige opvatting over taal en taalevolutie. Het standaardtaalgebruik heeft namelijk nooit algemeen bestaan, niet in Vlaanderen en niet in Nederland.

Het verschil met enkele decennia geleden is, zeker in Vlaanderen, de grote afstand tussen het toen nog erg streekgebonden informele taalgebruik en het nagestreefde standaardtaalideaal in formele omstandigheden. Het gevolg was dat er weinig Vlamingen waren die een vlotte, soepele algemene taal meester waren.

Nu bewegen we ons inderdaad, naargelang van de sociale en professionele omstandigheden, op verschillende taalniveaus. Maar het blijft om allerlei, vooral ook praktische, redenen, uiterst belangrijk dat zoveel mogelijk mensen ernaar streven een accurate en aan de omstandigheden aangepaste algemene taal te gebruiken. Het is overigens een leerproces dat nooit helemaal af is.

Bovendien is het vaak zo dat de taalgebruikers die de streektaal propageren en zich afzetten tegen de standaardtaal, dat eerder doen uit onmacht, menselijk opzicht of gemakzucht ten aanzien van het gebruik van AN. Zij vergeten daarbij ook dat het dialect dat zij koesteren en beweren te spreken, mijlenver verwijderd is van de dagelijkse taal van hun (groot)ouders en ofwel een naar het vermoede streekklanksysteem vertaald AN is, ofwel een soort van tussentaal geworden is, die nu eens wat verder van, dan weer dichter bij de standaardtaal staat.

En ten slotte: het 'beter' of 'slechter' zijn van bepaalde talen, dialecten of taalvormen, is taalkundig gezien, onzin.

Het is opvallend dat beleidsmensen en hulpverleners in hun pogingen om een verklaring te vinden voor de enorm hoge zelfdodingscijfers in Vlaanderen, nooit als een van de mogelijke oorzaken het waardekader of het gebrek eraan van onze samenleving onder de loep nemen.

De mensen worden gevangen gezet in een steeds sterker individualisme en materialisme. Niet alleen een religieus maar ook een humanistisch waardekader, wordt stelselmatig afgebroken, bespottelijk gemaakt, als waardeloos voorgesteld.

Welke zingevingsmogelijkheden blijven er voor de nadenkende mens dan nog over?

VIII/32

Vrijdag 31 oktober 2014

Een polyvalent kamertje

De twee fraters en ik hebben nog altijd heimwee naar de maanden van vorig jaar, die we samen moesten doorbrengen in onze schuilplaats. De zusters hadden hun onderduikadres en wij het onze. Dag en nacht werd gewaakt. Drie matrassen tegen de muur en middenin een tapijtje. Eentje had een volledige handleiding met het nodige materiaal gevonden om mozaïekjes te maken en begon ’s avonds te kappen. Na enkele kunstwerkjes heeft hij het toch opgegeven. Elk met een laptop op onze matras en boeiende dingen uitwisselen over bijbel, politiek of wetenschap met tussenin het mopje van de dag van de druivelaar van vorig jaar. Af en toe eens een grappige reportage of film. Ondertussen is het veel veiliger geworden en heeft ieder weer een klein kamertje, maar we missen ons samenzijn ’s avonds. En zo werd mijn slaap- en werkkamertje tegelijk gemeenschapsruimte, leslokaal, recreatiezaal, koffie/theeruimte, vergaderzaal, bergplaats... All rolled in one. In de hoek tegen de muur een bed. Tegen de andere muur twee boekenkastjes. Midden in de kamer een petrolvuurtje met een wiebelende bol vol petrol. Tenslotte twee tafeltjes. Eentje houdt er van om met een kussen tegen de muur op het bed te zitten en de andere twee hebben een tafeltje. En op de grond is er een kleine warmwaterkoker om af en toe een tas thee te zetten (als er stroom is). Vorig jaar arriveerde een container Italiaanse chocolade die in heel de streek werd uitgedeeld. Wij kregen ook ons deel en de zusters hebben ons met mildheid bedacht. Het eerste deel van de week zijn we ’s avonds onder ons, het tweede deel brengen we samen met de zusters door. En deze week hebben we onder meer gediscuteerd over de toespraak van Putin (zie verder), als je wil, een annex van de sociale leer van kerk en wereld.

Grotere armoede en intenser geloof

Sommigen van ons kennen en waarderen Samir Nassar heel erg. Hij is de maronitische aartsbisschop van Damascus die voor de oorlog veel Iraakse vluchtelingen in zijn parochies heeft opgenomen, waardoor deze merkelijk vuriger werden in het geloof. Nu geeft hij in een interview een schrijnend beeld. Wegens de oorlog die al meer dan drie jaar duurt is iedereen behoeftig. De mensen hebben al hun reserves opgebruikt en vinden gelukkig nog wat steun aan elkaar samen in de familie. De maronitische gemeenschap daar kan 300 à 400 families helpen. Onze vrijwilligers beweren dat in Damascus en Qalamoun niemand van honger moet sterven. Er worden grote hoeveelheden voedsel uitgedeeld: rijst, macaroni, bonen ... . De regering doet wat ze kan maar het land is geplunderd en verwoest en alle energie gaat nog naar het zuiveren van het land van alle rebellenhaarden. Vele families in Damascus leven in erg armoedige omstandigheden. Velen slapen in parken. Er is nagenoeg geen werk en dat maakt mensen moedeloos. (Hier in eigen streek wordt stilaan voor werkverschaffing gezorgd). Velen zijn gevlucht en de uittocht gaat verder. Daardoor moesten al drie parochies gesloten worden. Voor twee miljoen kinderen zijn er geen scholen meer en de scholen die er nog zijn zitten overvol. Ieder jaar mindert het aantal doopsels en huwelijken terwijl het aantal begrafenissen blijft stijgen. Je kan plots door een granaat getroffen worden en sterven. Mensen nemen extra tijd om elkaar na de misviering te groeten want het kan voor iedereen de laatste keer zijn.

Kort nieuws

De aanslagen die blijven doorgaan in Syrië lijken steeds meer op de laatste stuiptrekkingen van terroristen. Iedere week worden grote hoeveelheden strijders opgeruimd, grote hoeveelheden wapens in beslag genomen en overal worden tunnels ontdekt, soms diep onder de grond en lang. Onbegrijpelijk hoe dit allemaal ongemerkt kon uitgegraven worden en soms erg vakkundig. In Kobane (Ain al-Arab), tegen de Turkse grens dreigde Daesh 300.000 Syrische Koerden uit te moorden met behulp van Turkije, gespecialiseerd in etnische zuivering. Sinds de belegering van 16 september zouden er 815 mensen gedood zijn. Kobane houdt tot heden nog stand. Gelukkig wordt de dubbelzinnige rol van Turkije voor steeds meer landen duidelijk. Inmiddels kreeg Turkije slechts 60 van de 193 stemmen om kandidaat te worden van de VN Veiligheidsraad. De Hesbollah doet goed werk in Syrië en Libanon. Sayed Hassan Nasrallah, secretaris generaal, verzekert dat Daesh in de Beka en in Qalamoun geen kans meer krijgt om nog stellingen in te nemen. Ze hebben hier de groepen van Daesh afgesneden van iedere bevoorrading. Ze kunnen alleen in burgerkleding trachten te vluchten. Gunstig voor het hele Midden Oosten is ook dat Egypte stand houdt nadat het de diktatuur van de moslimbroeders heeft afgewezen. Aanvankelijk heeft Egypte nog getracht met de VS en het westen samen te werken (die de moslimbroeders jusit steunen) maar het zal nu moeten kiezen om met Rusland verder te gaanHet zal nu stilaan wel moeten kiezen. om met een meer betrouwbare partner, Rusland verder te gaan. Daarom werd het nu “gestraft” en werden 30 soldaten in de Sinai vermoord!

Misschien is het je ontgaan maar vorige zondag werd in Brussel een nationale protestmars georganiseerd tegen de islamofobie. Ja, dat is tot hier doorgedrongen. Er zijn in België dus mensen die een meer positieve houding eisen tegenover de islam, op een ogenblik dat duizenden mensen worden verdreven, beroofd, verkracht, gemarteld, onthoofd of gewoon gedood in naam van de islam. Omdat er slechts een tiental deelnemers waren met dat soort vreemd geweten werd de mars een fiasco. Het betekent dat we van niets meer moeten verschieten. We moeten wel eerbied hebben voor de vele moslims van goede wil, die in vrede leven met iedereen.

Ook meneer Daniel Keller, grootmeester van de loge, het grote oosten van Frankrijk (GODF) trekt nu aan de alarmbel want hij meent dat er een gevaarlijke anti-maçonnieke geest heers, vooral bij christenen en moslims. Immers, tegen het succes van het homohuwelijk, het “huwelijk voor allen” is een nog meer succesvolle beweging opgestaan, “Manif pour tous” en dat vindt deze bijzonder invloedrijke meneer erg. Vrijmetselaars kunnen de werkelijkheid van een geopenbaarde waarheid en het historisch feit van de menswording van Jezus en zijn kerk niet aanvaarden. Zij hebben een speciaal geloof, nl. dat ze zichzelf geschapen hebben en vooral dat zij de mensheid opnieuw moeten scheppen naar hun beeld en gelijkenis, waardoor deze logebroeders het toch wel heel druk hebben in hun werkplaatsen. Sommigen erkennen een god, die zij zelf gemaakt hebben, maar niet de God die hen geschapen heeft. Er zijn dus niet alleen in het westen, maar ook in het grote oosten mensen die het noorden kwijt zijn.

Stop de trein van de dood

De westerse beschaving lijkt steeds meer op een trein die met hoge snelheid naar zijn zelfvernietiging raast. Vanaf de oertijd wisten mensen dat bepaalde waarden de vaste en onwrikbare fundamenten vormden van hun geluk en van de samenleving. Welbewust werden deze waarden gekoesterd, al was het lang niet altijd met goed gevolg.

Deze waarden zijn vooreerst het nederig besef en het aanvaarden van een God en Schepper, waaruit alle leven voortkomt. Verder werd het gezin erkend als de basis-cel van iedere samenleving. Een man en een vrouw trachtten in onderlinge liefde, blijvende, exclusieve trouw, en totale wederzijdse overgave zorg te dragen voor hun kinderen. Kinderen ontvingen hier de nodige warmte en veiligheid om hun eigen persoonlijkheid en creativiteit te ontwikkelen. Daarbij werd de verscheidenheid van de geslachten erkend als de meest creatieve vondst van de Schepper. Hierdoor zijn man en vrouw in onderlinge levensverbondenheid in staat, niet alleen om onbeperkt medescheppers te worden van nieuw menselijk leven maar ook van een onbeperkte verscheidenheid van mensen. Bovendien was de verscheidenheid van man en vrouw steeds een bron van aanvullende rijkdom en verrassende creativiteit. Zonder enige kennis van onze moderne embryologie wist Hippocrates al vier eeuwen voor onze tijdrekening dat het leven in de moederschoot heilig is vanaf de ontvangenis tot aan zijn natuurlijke dood. Men wist dat de waarde van een menselijke beschaving afgelezen kan worden aan de wijze waarop juist het zwakke menselijk leven gekoesterd en verzorgd werd. Het christelijke geloof zal dit menselijk aanvoelen voor goed in de geschiedenis van de mensheid verankeren. Zieken, gehandicapten, bejaarden werden zo veel mogelijk in eigen familie opgevangen en verzorgd, zoals wij zelf voor de oorlog nog konden zien op de luchthaven van Damascus. In Zaventem zagen we een menigte individuen die als mieren door elkaar renden. Heel velen waren alleen, anderen waren met twee en af en toe zag je een gezin. Bij aankomst in Damascus zag je vooral grote groepen mensen waarbij een jonge kerel een rolstoel duwde met een oude vader/grootvader/moeder/grootmoeder. Verder jonge vrouwen met een baby op de arm, enkele kinderen en tussenin liep nog een gehandicapt(e) meisje of jongen. Het was één grote familie die een familielid kwam afhalen. Meteen was ik dan genezen van de bewondering voor de wijze waarop wij in de westerse beschaving met verbluffende technische snufjes menselijke problemen weten op te lossen. Ik had geen enkele zin meer om hen te vertellen dat wij gehandicapten kunnen opvangen in gespecialiseerde instellingen met wetenschappelijk opgeleid personeel en dat wij paleizen van bejaardenhuizen hebben met de laatste technische snufjes voorzien en kindercrèches met pedagogisch verantwoord personeel.

Verder kende iedere beschaving haar eigen manier om bijzondere zorg te besteden aan de bescherming van de onschuld van de kinderen en het behoeden van de zuiverheid van de meisjes. Jongeren werd geleerd dat de vruchtbaarheid een kostbaar goed was, waarop zij zich door zelfbeheersing konden voorbereiden om op de gestelde tijd hiervan ten volle te kunnen genieten voor hun eigen geluk en dat van heel de maatschappij.

Onze beschaving heeft al deze waarden deskundig en bewust afgebroken. De teneur van de samenleving wordt bepaald door een sterke homocultuur, een LBGT lobby, een machtige gaia-beweging, een niets ontziende abortus- en euthanasiepraktijk, een baby-business, een onbeperkte manipulatie van het leven vanaf de bevruchting, een radicaal uitwissen van seksuele verschillen door een genderideologie. Tegelijk worden in de opvoeding een oeverloze vrijheid opgedrongen, die mensen depressief maakt en een democratie geleidelijk tot een dictatuur omvormt. De bedoeling is wereldwijd de band met de schepping en de Schepper door te snijden en te vervangen door nieuwe (on)waarden die door schimmige wereldheersers naar hun welbehagen kunnen gemanipuleerd worden. Zo wordt nu een mensheid als deeg gekneed tot een “nieuwe wereld(wan)orde”. Het resultaat van deze ontworteling is ongeluk, ellende en uiteindelijk de dood.

Voor geëngageerde en moedige ouders

Zo vele mensen van goede wil weten beter dan ik dat de westerse beschaving in een dodelijke impasse verkeert, maar ze weten niet hoe zich hiertegen te verzetten.

Ziehier iemand die inspiratie kan geven: Farida Belghoul, een vrouw op rijpere leeftijd, van Algerijnse oorsprong, maar geboren en opgegroeid in Parijs. Ze begon als een militante tegen racisme en groeide geleidelijk uit tot voorvechtster van de gezonde traditionele waarden van de familie. Vorig jaar organiseerde ze de “journées de retrait de l’ école” (JRE) als protest tegen de ontwrichtende seksuele opvoeding op de school en de afbraak van de natuurlijke familie, bijzonder tegen de theorie van de gender. Het was een geniale vondst met onverwacht succes. Plots hielden een groot aantal ouders maandelijks hun kinderen voor een dag thuis. Het was een schok voor de scholen en de regering. De politie trachtte in te grijpen maar kon wettelijk niets doen. Zij is moslima maar geniet veel steun van christelijke ouders. De machtige beweging Manif pour tous, opgericht als protest tegen het “(homo)huwelijk voor allen” wil helaas niet met haar samenwerken omdat zij vindt dat het geloof in God de basis moet zijn. De Manif pour tous wil strikt areligieus blijven en verbiedt bv. dat mensen bij de optocht samen het rozenhoedje zouden bidden, wat zij juist toejuicht. Ze vindt trouwens dat Manif pour tous een verloren strijdis.De wet is al gepasseerd. Nu wordt gewerkt aan de wetgeving voor GPA (gestation pour autrui), het zogenaamde “draagmoederschap”. Zij noemt het “gestation pour argent”. En daarna komt de PMA (procréation médicalement assistée) voor “geprogrammeerde baby’s” wat onze verdienstelijke Vlaamse gynaecoloog A. Devos terecht mensonwaardige “veeartsenijpraktijken” noemt.

Fadia reisde dit jaar naar Rusland om internationale contacten te leggen voor de verdediging van het natuurlijke gezin. Zij richtte de FAPEC op (Fédération autonome des parents engagées et courageux) voor geëngageerde en moedige ouders. Deze wil de ouders helpen om de echte waarden en het ware geluk aan hun kinderen door te geven. In plaats van de kinderen met de duurste laatste snufjes te laten spelen, liggend op het bed terwijl ze niets anders willen dan chips en cola, trachten ze hen met vaste hand te leren genieten van mooie muziek, echte kunst, een lekkere maaltijd in huiselijke sfeer en eenvoudige maar mooie kleding. Kinderen ontwikkelen op die manier een eigenwaarde, die hen sterk en gelukkig maakt , zonder slaaf te worden van een dwangmatige grijze nivellering. Farida doet er alles voor om ouders en kinderen aan te sporen zich te integreren in het goede van de Franse samenleving opdat iedereen zich zou inlijven en meewerken aan een goede opbouw van de maatschappij. Geen wonder dat zij vanaf het begin al tegenwind kreeg.

De christenen en de kerk zouden de eersten moeten zijn om op eigen wijze “geëngageerd en moedig” de kostbare menselijke en christelijke waarden te verdedigen. Helaas mist de kerk dikwijls de moed van de eerste christenen die leefden in het heidense Romeinse rijk. Al waren de christenen een nagenoeg te verwaarlozen en vervolgde minderheid, zij verspilden hun krachten niet door zich aan te passen aan de algemeen aanvaarde normen en gebruiken, maar gingen tegen de stroom in. Zij bleven in geloof zichzelf. Zo werd het ideaal van een maagdelijk leven hoog in ere gehouden terwijl de heidense wereld dit als dwaas weghoonde. Vrouwen waren vrij om te kiezen voor huwelijk of maagdelijk leven. Veel nadruk viel op de onvoorwaardelijke huwelijkstrouw. Het christendom betekende voor de vrouwen een ware bevrijding. Toen het machtige Romeinse rijk instortte bleven kerk, kruis en christenen overeind. En zo zal het met iedere cultuur en beschaving gaan.

Een wereldorde met nieuwe regels of een spel zonder regels?

In het hotel van het bergstation Krasnaïa poliana, Sotchi, aan de Zwarte Zee, werd de XIe samenkomst gehouden van de internationale discussiegroep van Valdaï. 108 experts, geschiedkundigen en politieke analisten uit 25 landen discuteerden van 22-24 oktober 2014 over het thema: De wereldorde, nieuwe regels of een spel zonder regels? Hier werd geen wollige diplomatieke taal gebruikt om op indrukwekkende wijze niets te zeggen of om oorlogspropaganda te voeren. Men zegt open en vrijuit zijn mening. En Vladimir Vladimirovitch Putin was van de partij. Hij sprak klaar en duidelijk, beschaafd en rationeel. Er zijn nu al analisten die beweren dat de huidige politiek ingedeeld zal worden in de periode voor en na deze toespraak en dat Putin de rol toebedeeld zal krijgen als bewerker van de vrede tussen de volken, tot spijt van wie het benijdt.

President Obama heeft vorige maand voor de VN, als een zelf verklaarde profeet, plechtig verkondigd dat onze wereld door drie grote gevaren bedreigd wordt: ebola, Rusland en het internationaal terrorisme! En Jens Stollenberg, secretaris-generaal van de NAVO stelt dat de internationale spanningen zo gestegen zijn dat er dringend nog meer en forse investeringen in defensie nodig zijn, alsof hij niet weet dat nog meer wapens juist de eerste oorzaak van onze onveiligheid zijn. Ziedaar de westerse arrogantie, die openlijk een willekeurig land brandmerkt om oorlog te kunnen voeren en de onbetwiste wereldheerser te worden of te blijven.

Ziehier enkele gedachten uit de toespraak van Putin. Er doen zich altijd veranderingen voor in de geschiedenis maar nu beleven we op wereldvlak dramatische ontwikkelingen op politiek, economisch, sociaal, industrieel én media-vlak. Conflicten worden opgelost met bruut geweld, met oorlogen, die beginnen met opstanden, door grote mogendheden gesteund, om chaos te veroorzaken. De internationale instellingen zijn hierbij niet meer in staat de conflicten op te lossen. Internationaal recht wordt ofwel ontkend ofwel willekeurig uitgelegd zodat in feite alleen het militair overwicht beslist. Er is een eenzijdige wereldoverheersing van onze partners, de VS en hun satellieten, die het recht naar hun hand zetten, druk uitoefenen en de media manipuleren. De soevereiniteit van landen wordt in feite niet meer erkend. Landen die zich niet onderwerpen aan de ene wereldheerser worden als “onwettig” verklaard. De VS zeggen aan hun bondgenoten: wij hebben een gemeenschappelijke vijand (Iran, China, Rusland...), wij zullen jullie tegen deze vijand beschermen, maar jullie moeten wel jullie politieke en economische belangen daarnaar richten volgens onze orders. Politiek en economie worden dan vermengd en landen worden verplicht sancties op te leggen die uiteindelijk hen zelf meer kwaad doen dan het land dat ze willen treffen. Sancties zijn een obstakel maar in feite maken ze Rusland sterker en meer verbonden met Azië, BRICS...In Afghanistan werden extremistische groepen opgericht om tegen de sovjetunie te strijden. Hieruit groeiden de Taliban en al-Qaida, met westerse steun. We spraken met onze partners van de VS af, aldus Putin, om samen het terrorisme te bestrijden. Toch vielen ze eenzijdig Irak binnen en dan Libië. Waarom? In Irak stonden plots tienduizenden Iraakse soldaten en officieren op straat die nu in Daesh een nieuw leven vinden. Voor Syrië werden terroristen getraind, gefinancierd en bewapend om de regering te verdrijven. Wij hebben geïnsisteerd dat alle groepen die de centrale regering van Syrië bestrijden op de lijst van de terroristen zouden komen en als dusdanig behandeld zouden worden. Welk effect heeft dit gehad tot nu toe? Niets. De VS en hun bondgenoten bombarderen nu - zonder de toestemming van Syrië en zonder akkoord van de UNO – de groepen die ze zelf opgericht hebben en blijven steunen.

Er is een nieuwe wereldorde nodig van onderlinge afhankelijkheid in plaats van een dictatuur van één wereldheerser. Over de belangen van de afzonderlijke landen moet onderhandeld kunnen worden zonder dat achter de coulissen al beslist is dat het land ontwricht zal worden. Luister ook naar wat hij zegt over Oekraïne. Heel de toespraak is het overwegen waard: http://www.vineyardsaker.fr/2014/10/25/lordre-mondial-nouvelles-regles-jeu-regles-discours-vladimir-poutine-au-club-valdai-24-octobre-2014/ . De periode van de “de-dollarisatie” van de wereld is voor goed begonnen. Toevallig of niet, op dezelfde vrijdag 24 oktober werd het protocol van de Aziatische Bank voor Investeringen in Infrastructuur (AIIB) door 21 landen ondertekend. Onder druk (!) van de VS konden Australië, Indonesië en Zuid-Korea (nog) niet deelnemen.

Het hele door de media opgeklopte gedoe omtrent de benoeming van een priester tot pastoor van Middelkerke, laat een wrang gevoel na.

De kranten, een mediageile advocaat en een burgemeester die een kans ziet om in het nieuws te komen, treden in de plaats van justitie. Het is hoe dan ook een blamage voor de rechtsstaat. Een advocaat kan het zich veroorloven het gerecht ervan te verdenken beïnvloed te zijn door een anders wat graag als machteloos afgeschilderde kerk. Een burgemeester tettert rond dat een en ander wel justitieel correct is, maar moreel onverantwoord. Zou deze burgemeester van iedereen die in Middelkerke in openbare dienst werkt of in contact komt met groepen mensen, verenigingen enz., het morele doopceel laten lichten?

Wat een mediahypocrisie!

Dat de betrokken priester in dergelijke sfeer besluit af te zien van de functie is begrijpelijk. Wanneer dat besluit evenwel genomen is onder aandrang van het bisdom, dan roept dat ook vragen op over de moed en de barmhartigheid van de Brugse bisschop.

Als alles gerechtelijk in orde is en ook het bisdom van oordeel is dat de benoeming tot pastoor verantwoord was, dan zwicht men niet voor de druk van de media. Dat is vrij spel geven aan het door de gazetten en enkele plaatselijke politici opgezette zgn. volkstribunaal. Zij hebben in dezen de plaats ingenomen van ons rechtssysteem en van de instantie die over deze zaak ging, nl. het bisdom Brugge.

De enige bekende Vlaamse intellectueel die het aandurfde heel die commotie kritisch te benaderen, was Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven. De anderen waren klaarblijkelijk te laf om hun nek uit te steken.

Zou de bisschop van Rome in dergelijke situatie overstag gaan, zoals de bisschop van Brugge nu gedaan heeft? Ik kan het me niet voorstellen.

Memento mori

Van veel dieper
dan zijn verbrokkeld verstand
zijn verwoest bewustzijn
komt het kruisteken
dat hij slaat bij aanvang
van zijn laatste ademtocht.

Het heelt
het helpt.
Hij glijdt
onweerstaanbaar en moeiteloos
weg uit dit leven.

Wat blijft
nog even?
Een schamel lichaam
dat ik groet
hopend voor hem voor mij
dat zijn geest voortleeft
-ach, de schamelheid van taal-
in eeuwigheid.

------------

Uit een studie over het ledenaantal van de politieke partijen blijkt dat CD&V sinds 2009, 20% van haar leden verloren heeft, en de laatste twee jaar moest de partij zelfs een verlies van 14 % optekenen.

Daarmee wordt bevestigd wat ik op dit blog al herhaaldelijk geschreven heb: als lemmingen rent CD&V de eigen ondergang tegemoet.

De verklaring ligt voor de hand: de partij heeft de laatste jaren tegen haar eigen kernwaarden in, tegen de bekommernissen en maatschappijvisie van een groot deel van haar leden en kiezers in , kartels en coalities gesloten met een rechts neoliberaal program.

Met de huidige Vlaamse en federale regering bereikt CD&V het beschamende hoogtepunt van verloochening van eigen waarden en achterban. De implosie zal zich nu nog in een veel sneller tempo voltrekken.

Wouter Van Bellingen:

'Als het gaat over dierenrechten, kan de Vlaming wel empathie opbrengen. Maar empathie voor gevoeligheden van mensen met een migratieachtergrond lukt niet'. Vlamingen hebben kennelijk meer empathie voor dieren dan voor migranten.'

Marc Eyskens:

'Wanneer krijgen we eens een staatssecretaris voor migratie die in de Kamer zou aankondigen: 'collega's, het eerste wat ik wil doen, is pogen mij in de plaats te stellen van de immigrant en zijn levenssituatie aan den lijve te ondervinden. Ik wil een nacht doorbrengen met de daklozen in hun verloederde schuiloorden. Ik wil een dag gaan samenleven met asielzoekers in een gesloten centrum. Ook al zijn er misbruiken en is er profitariaat, toch zou ik nooit het lot willen ondergaan van deze sukkelaars. Er is in onze samenleving veel te veel hardheid en veel te weinig hartelijkheid. Veel te veel 'eigen-volk-eerst'- ideologie en veel te weinig erbarmen'.

Volgens paus Franciscus zijn de evolutie- en de bigbangtheorie helemaal niet onverzoenbaar met het katholieke geloof. Beide wetenschappelijke theorieën vereisen zelfs het bestaan van een God, zegt hij.

Onder de titel 'Rusthuis of Getto?' schrijft N-VA-politicus Lorin Parys het volgende:

'Hoever moeten we meegaan in een verhaal waar we alleen willen sterven tussen mensen die heel erg op onszelf lijken? Het woonzorgcentrum van de toekomst lijkt immers verdacht veel op het getto van gisteren.

Ik krijg het niet verkocht aan al de oud-strijders voor gelijke rechten dat hun moedig gevecht is uitgemond in een gemakkelijkheidsoplossing: een eigen ouderenreservaat voor elke denkbare doelgroep.

Het is ironisch dat we onze bejaarden al wegstopten op eilanden zonder loopbrug naar de rest van onze samenleving, maar nu maken ze het zelf nog erger. Door op hun eiland ook nog eens kolonies met een hoge muur op te trekken die iedereen met een afwijkende visie uitsluit.'

 Inderdaad.

Tegenwoordig kent de antivakbondshetze op de internetfora weer een grote opstoot.

Wel is het ontroerend én lachwekkend te constateren dat in vele reacties gestart wordt met de obligate zin: 'Vroeger waren de vakbonden nodig', en dan te vervolgen met :'Nu zijn ze overbodig' of 'Ze zijn ondemocratisch', of 'Het zijn zakkenvullers, profiteurs, enz.'. Bovendien zou er een omvangrijk en goor scheldwoordenboekje zonder problemen samengesteld kunnen worden.

Als de ouders en grootouders van al deze vakbondshaters tot de werknemersklasse behoorden, dan hebben zij maar ook de huidige vakbondstegenstanders het aan de vakbonden te danken, dat de werkomstandigheden en de verloning gedurende de voorbije decennia enorm verbeterd zijn.

Ervan uitgaan dat in een kapitalistisch systeem de vaak anonieme en onpersoonlijke kapitaalbezitters zich ook maar ene moer bekommeren om het 'werkvolk' , als er geen serieuze tegenmacht is, is een verbijsterend naïeve en totaal wereldvreemde opvatting.

Nochtans wordt die klaarblijkelijk door velen gekoesterd en gevoed door partijen en politici die daarin een machiavellistisch middel zien om hun rechtse, kapitalistische natte dromen te realiseren.

De strijd om het correcte gebruik van 'heten' en 'noemen' is beslecht. Althans in Vlaanderen. 'Hoe heet dat ding?', heeft het moeten afleggen tegen 'Hoe noemt dat ding?'. En het antwoord daarop is niet langer 'Dat heet een nietmachine', maar wel 'Dat noemt een nietmachine'. De overwinning van 'noemen' is nog wel niet officieel, maar vele jaren kan het niet meer duren of het gebruik van 'noemen' in plaats van 'heten' zal beschouwd worden als correct (Belgisch) Nederlands.

Op te merken valt dat deze verandering in het gebruik van de twee werkwoorden niet gebeurd is onder invloed van de streektalen maar m.i. eerder het gevolg is van taalgemakzucht in de welig tierende tussentalen of het Verkavelingsvlaams.

Ondertussen is het tot nu toe foutieve gebruik van de onderwerpsvormen in plaats van de voorwerpsvormen van persoonlijke voornaamwoorden  in volle opmars. Ook in de media. Vaker en vaker hoor en lees je bv. 'Voor zij die van mening zijn...', in plaats van 'hen' , 'Zij is groter dan mij...' en niet het correcte 'ik', enz.

Ongetwijfeld speelt hier het vervagen van de grammaticale en syntactische kennis van onze taal een bepalende rol.

Ook de juiste spelling wordt een groter en groter probleem. De gemiddelde taalgebruiker kan op veel clementie rekenen als het om spelling gaat. Maar dat mededogen maakt plaats voor ergernis wanneer je om de haverklap spellingfouten ziet in kranten, tijdschriften en, opvallend frequent, in de onderschriften bij de tv-programma's.

Je krijgt warempel de neiging uit al deze vormen van 'taalverloedering' te concluderen dat met het rijker en zelfstandiger worden van Vlaanderen, de zorg voor een correcte en accurate algemene taal sterker en sterker vermindert.

VIII/32+

Vrijdag 24 oktober 2014

Een marathon met een hoogfeest.

Om de ellende van deze onrechtvaardige oorlog tegen het Syrische volk draaglijk te maken, worden voortdurend allerlei evenementen georganiseerd. Zo beleefden we zaterdag in Deir Atieh, een 20 tal km van Qâra verwijderd, richting Damascus, “de eerste marathon van Qalamoun”. Ziehier een heel speciale dag uit het leven van de gemeenschap Mar Yakub.

De bezieler van onze vrijwilligers, die samen met zijn gezin tot onze gemeenschap behoort is inmiddels voorzitter van de Rode Halve Maan en moest “ambtshalve” aanwezig zijn. En zo werd met veel aandrang gevraagd dat heel de gemeenschap aanwezig zou willen zij.   Daar gingen we graag op in. Voor de veiligheid was ruimschoots gezorgd. We begonnen die zaterdag als naar gewoonte met een uur stille, gezamenlijke aanbidding, vierden de eucharistie en vertrokken. Onderweg leek alles ongeveer normaal, her en der gebouwen die beschilderd of versierd zijn met de Syrische vlag en het portret van de huidige president of van zijn vader. Ook zagen we vanaf het hoofdweg in de hoogte het grote hospitaal van Deir Atieh prijken. Men vertelde ons evenwel dat de rebellen binnenin heel wat verwoestingen hebben aangebracht naast het vermoorden van dokters en verplegend personeel. Dat is gelukkig hier voorbij.

Heel Deir Atieh was in feeststemming. Overal jongens en meisjes in witte truitjes zwaaiend met de vlag van Syrië als verwelkoming voor de mensen die met auto’s en autobussen arriveerden. We werden naar de tribune geleid waar we mochten plaats nemen achter de gouverneur en – laat me maar zeggen – “de gestelde lichamen”; gezeten op de eerste rij. We werden eerst aan hen voorgesteld. Alle stoelen waren kunstig met wit doek bekleed in de vorm van een strik. We kregen een slokje koffie en er werden chocolaatjes aangeboden. Ondertussen was het een heen en weer lopen van bekenden die kwamen groeten. We zaten vlak voor de aankomst die versierd was met een grote menigte rode, witte en groene ballonnen. Een groep meisjes in kleurige lange gewaden verzorgden allerlei reidansen op gepaste muziek. Ze dansten de bekende eeuwenoude Syrische “dabké”, die mogelijk Jezus nog gedanst heeft. Echt de sfeer van een groot familiefeest.

Onze frater David, die nog ooit in Colorado deelnam aan olympische zwemwedstrijden zou met de marathon meedoen, alsook een jongen en een meisje van onze vluchtelingen. Zij kregen het gepaste witte truitje met een nummer. De luidspreker kondigde een minuut stilte aan voor de overledenen van deze oorlog. Het is een vaste gewoonte om bij iedere plechtigheid “de martelaren” te gedenken en te eren. Dan volgde de nationale hymne met een dank aan president en leger, waarop een spontaan applaus uitbrak. En eindelijk was het zo ver. Een 250 lopers uit de omringende dorpen gingen vertrekken, netjes verdeeld in volwassenen met jongeren en kinderen, meisjes en jongens. Neen, het was geen 42 km. Het waren maar enkele kilometers, eerder een lange sprint. Bij de aankomst zegen de deelnemers niettemin languit op de asfalt neer, genietend van een stralende zon en happend naar adem. En onze David was 9^e . Er is dan altijd iemand die ondeugend vraagt waarom hij niet eerst was, maar David had er geen moeite mee om zijn voorlopers alle lof toe te zwaaien. Om een jongen, die struikelde te sparen is hij zelf wel gevallen maar neen, dat was de reden niet. Hij vond dat er enkele zeer sterke jongeren bij waren. Wel werd hij meteen bij de micro gevraagd en David gaf zijn dankbare commentaar die over het hele terrein weerklonk. Daarna kregen de eersten, waaronder hij, nog gelukwensen en een herinneringsplakkaat uit handen van de gouverneur. En ’s avonds kwamen hij en wij warempel op het tv-nieuws.

Wat een volksfeest daarna, met niets dan blije gezichten en hartelijke ontmoetingen van iedereen met iedereen! En wij maar iedereen feliciteren die een truitje droeg. En plots klonk het: moeder Agnes-Mariam is hier! Niet te geloven. Inderdaad, samen met zr. Carmel en een religieuze uit Italië, een zuster van een van onze zusters, die er in geslaagd is de nodige regelingen te treffen om een tijd bij ons te blijven. Er werd omhelsd, geweend, gelachen en honderduit verteld. Twee jaar en vier maanden hebben we elkaar niet meer gezien. Stel je voor, een abdij waar abt en prior of abdis en econoom al jaren afwezig zijn! En nog is het voor hen en ons niet veilig genoeg om definitief terug te keren. Toch werd nu van de extra veiligheid gebruik gemaakt om na afloop rechtstreeks naar het klooster te rijden. Zonder dat er iets geregeld was kwam dan de ene na de andere toe. Net in Mar Yakub teruggekeerd kwam eerst de bisschop toe. Even later kwam ook de pastoor van Qâra. Dan arriveerde de burgemeester. Er kwamen mensen die zelf lont geroken hadden of op een of andere manier verwittigd werden, terwijl de telefoon rood gloeiend stond. Eerst werd een rondgang gemaakt op het terrein en in de kleine binnentuin. Van buitenaf zijn de verschillende grote gaten en de beschadiging van de gebouwen goed merkbaar. Zr. Carmel heeft al vanaf het begin van de oorlog herhaald: voor mijn part mogen alle gebouwen instorten als er maar niemand van ons geraakt wordt. Alles bij elkaar waren moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel tevreden dat het niet erger was. Met haar gewone, uiterst praktische geest gaf moeder Agnes-Mariam meteen de nodige aanwijzingen. Zij was en is tenslotte niet alleen de architect maar ook de bouwheer van al deze gebouwen. In de kerk hielden we een geïmproviseerd dankgebed met de bisschop en de pastoor van Qâra. De bisschop vroeg of ik wilde voorgaan en ik vroeg of hij de slotzegen wilde geven en zo deden we het. Inmiddels was het al namiddag. De gemeenschap, onze vluchtelingen, de kerngroep van de vrijwilligers, allen verzamelden in de refter. Enkelen hadden een groot aantal eenvoudige maaltijden in het dorp gehaald: gevulde falafels met schotels groenten. Iedereen at terwijl langs alle kanten verhalen werden opgedist en wederzijds vragen werden gesteld. Ja, er schoten zeker nog 12 Bijbelse porties over, die nauwkeurig verzameld werden.

In de namiddag waren nog enkele vergaderingen voorzien met mensen van buiten af. Voor het eerst heb ik nu meegemaakt hoe een bedrijf in gang wordt gezet. Er waren twee zakenvrouwen en een meneer en het ging over een tapijtenfabriek. Er is hier iets dergelijks geweest maar wegens de oorlog ligt het zo goed als stil. Het is de bedoeling dit opnieuw op te richten en uit te breiden. Moeder Agnès-Mariam stelde vragen en gaf raad. De taken werden verdeeld. Tot heden werd veel aandacht besteed aan hulpverlening door het geven van voedsel, kleding en zo nodig geld. Nu willen we eerder de mensen helpen door gelegenheden voor eigen arbeid te scheppen. Het bevordert hun creativiteit en waardigheid en zo kunnen ze voor eigen onderhoud zorgen. Er werd hen een beperkt bedrag toegezegd om met de noodzakelijkste investeringen te beginnen (met dank aan de weldoeners die ons blijven steunen). En als het eenmaal goed draait, zullen ze kwaliteit afleveren, handgemaakte tapijten, evenwaardig als Iraanse.

’s Avonds verzamelden we met vluchtelingen en enkele anderen weer in de refter. Enkele zusters brachten in hun nationale klederdracht liederen en voerden dansen op. Het groeide spontaan uit tot een lange avond van zang, spel en toneel. Iedereen was doodmoe maar niemand wilde eindigen. Ook de Arabische charismatische liederen zijn eindeloos. Uiteindelijk nam moeder Agnes-Mariam de bijbel en las Jesaja 6: het roepingsvisioen van de profeet met Gods oordeel over het volk, de bestraffing en de voorzegging dat er slechts een stronk, een heilige rest zal overblijven.

Zondagmorgen vierden we allen samen de eucharistie met een zeer dankbaar hart. Op die fameuze zondag 17 november 2013, toen we echt in doodsgevaar verkeerden, hebben we de eucharistie gevierd en elkaar de vredewens gegeven alsof het de laatste keer was dat we elkaar op aarde nog zouden ontmoeten. Nu hadden we eerder een dankbaar en zeer hoopvol gevoel, al is de toestand in de wereld alles behalve rooskleurig. Moeder Agnes-Mariam nam nog uitgebreid de tijd om naar ieder te luisteren en met een gezamenlijk gebed namen we afscheid. Hopelijk, spoedig tot ziens.

Kleine kroniek van een grote oorlog

Ziehier hoe wij de oorlog tegen Syrië beoordelen, vanuit eigen ervaring en de inzichten van mensen die het kunnen weten. Het is goed mogelijk dat we ons hier en daar vergissen. Deze vergissingen zullen in elk geval veel minder groot zijn dan het bedrog en de oorlogspropaganda die u al meer dan drie jaar lang worden voorgehouden in dure reportages, betaald met uw eigen belastinggeld.

Het verloop

Hillary Clinton schreeuwde het begin 2011 uit: We hebben een Nieuw Midden Oosten nodig! De VS ging de Syrische regering omverwerpen onder leiding van haar als staatssecretaris, David Petraeus, directeur CIA, Engeland, Frankrijk, geholpen door Israël, Turkije, de golfstaten en vanzelfsprekend de NAVO. Deze beslissing was eigenlijk al genomen in 2001, na de aanslagen op de WTC torens (oorlog tegen respectievelijk Afghanistan, Irak, Libië, Libanon en Syrië, Soedan, Somalië en Iran). De legerleiding keurt een “uitgebreid Midden Oosten” goed en het staatssecretariaat werkt een “Arabische Lente” uit. De Atlantische pers wordt opgedragen te berichten over een “volksopstand” tegen een verschrikkelijke dictator, die kinderen martelt en baadt in het bloed van zijn eigen volk, Dit wordt zonder ophouden gevoed door de media van de Golfstaten, vooral Al Jazeera. “Special forces” organiseren in vier grenssteden opstanden (Dara, Homs, Idlib, al-Kamal) en onze pers spreekt van een bloedige onderdrukking door een wreed regime. De opstanden groeien samen met het uitmoorden van de bevolking en de verwoesting van het land. Er zijn Syriërs die uit ongenoegen met de rebellen meedoen, soldaten lopen over naar de rebellen, sommige Syriërs verlaten het land en stellen hun bezit in veiligheid. Dit is het enige moment in heel de oorlog waarin de “internationale gemeenschap” eensgezind vecht om de Syrische regering ten val te brengen. Het vervolg zal een kluwen worden van samenwerking en tegenwerking, waarbij elk zijn eigen belangen nastreeft.

In 2012 begreep de Syrische bevolking uit de wrede moorden van de rebellen dat het een samenzwering was om hier een islamitisch emiraat te vestigen. Het wil geen omverwerping van de regering en protesteert tegen de leugens van het westen. Een groep Franse officieren is in de streek van Homs al bezig met de vorming van de IS en wordt opgepakt. Frankrijk moet onderhandelen om hen vrij te krijgen. De rebellengroepen worden talrijker en wreder. De media verhevigen hun propaganda tegen deze “wrede Syrische tiran”, steunen voluit de “democratische revolutie” en verzwijgen zorgvuldig de echte wreedheden in het land. Ze beschuldigen de christenen van het meeheulen met een dictator. Frankrijk weet meer dan honderd landen samen te brengen in de oorlog tegen Syrië onder de naam “vrienden van Syrië” (die later ook als een pudding in elkaar zakken en gereduceerd worden tot 11) terwijl Hillary Clinton en ambassadeur R. Ford zich engageren voor een nieuwe strijd zoals destijds in Nicaragua, door djihadisten te rekruteren. De vredesgesprekken van Geneve 1, met flinke Russische invloed, suggereren een politieke oplossing zonder regeringswissel in Syrië, wat voor rebellen onaanvaardbaar is. Alle latere pogingen zullen mislukken. Syrië eist dat eerst de rebellen het land uit worden gezet, de rebellen eisen dat eerst de regering opstapt. Op het terrein gaan de wreedheden voort onder het motto: De christenen naar Beyroet en de alawieten naar het graf (een slogan die in het Arabisch rijmt). Syrië krijgt van de internationale gemeenschap de schuld van alle ellende, zodat er bovenop nog allerlei sancties worden opgelegd. Europa doet gewillig mee.

In 2013 houden volk, leger, regering en president nog steeds stand terwijl verschillende wereldleiders openlijk hun droom wereldkundig blijven maken, nl. dat het “regime” van al-Assad “spoedig”, “binnenkort” ten val zal komen. En Syrië werkt verder aan de democratisering van het land o.a. door vrije verkiezingen in het vooruitzicht te stellen en de erkenning van een meer partijen stelsel. Turkije organiseert samen met Israël en Frankrijk een overval op 11 alawitische dorpen van Lattakia, waarbij een menigte kinderen ontvoerd worden om als slachtoffertjes te dienen van een massale gifgasaanval die ze in Ghouta (Damascus) uitvoeren. Met 35 professionele video’s zorgen ze er voor dat de internationale gemeenschap Syrië aansprakelijk stelt voor deze aanschouwelijke gruwel. “Toevallig” was juist ervoor een indrukwekkende onderzoekscommissie van de UNO in Damascus neergestreken. Ze kunnen echter geen enkel element vinden van schuld van Syrië. Ze komen later nog eens terug en nu na een jaar en drie maanden hebben ze nog geen en verzint een aantal onzinnige “bewijzen” om Syrië alle schuld te geven. In ieder geval, het zo lang verhoopte moment is gekomen. Amerika stuurt oorlogsbodems, Fr. Hollande maakt zich klaar om bij te springen en wacht een hele dag op het beslissende telefoontje. Obama heeft echter van zijn legerleiding vernomen dat Iran heel hun oorlogsvloot op een minimum van tijd naar de haaien kan sturen en de Russen hadden al twee raketten, die de Amerikanen als voorboden afschoten prompt uit de lucht geplukt. Obama durft geen “strafexpeditie” te beginnen en moet ‘met de billen bloot’ terug naar huis. Gelukkig voor ons, die twee dagen en twee nachten met klein en groot gewerkt en gesleurd hebben om een veilige schuilplaats klaar te maken. Turkije, Frankrijk, de Golfstaten en vooral François Hollande   zijn razend. Rusland brengt de oplossing en stelt aan de VS voor dat de chemische wapens, (die Syrië niet gebruikt en niet nodig heeft) opgeruimd worden. Syrië aanvaardt graag dat die oude en gevaarlijke rommel uiteindelijk op die wijze verdwijnt. En zo is een al te groot en gevaarlijk gezichtsverlies voor de VS vermeden. Onze pers blijft weken, ja maanden onnozel deze zogenaamde westerse overwinning loven en schrijft over een “gevoelige verzwakking” van het Syrische leger en een president die ze op de knieën gekregen hebben. En het hoogtepunt van deze klucht: de club van de opruimers krijgt de Nobelprijs voor de vrede! Syrië gaat ondertussen systematisch verder met het terug innemen van het land en behaalt op de rebellen de ene overwinning na de andere. Het vrije Syrische leger (dat in feite noch vrij, noch Syrisch, noch een leger is) flikkert nog even als een uitgedoofde ster.

In 2014 beslissen Obama en de twee secretarissen van landsverdediging Leon Panetta en Chuck Hagel (Hillary Clinton en D. Petraeus zijn inmiddels afgezet) dat een regeringswissel met eigen pionnen als koloniale controle (zoals in Irak) uiteindelijk in Syrië te moeilijk en te duur is. De Syrische president is inmiddels op democratische wijze door het volk in binnen- én buitenland met een overweldigende meerderheid herkozen, ondanks de grimmige boycot van het westen en sommige ondemocratische “regimes” zoals Frankrijk en België die het stemmen van Syriërs belet hebben. Onze pers blijft haar leugens trouw en vermeldt dat de stemming niet democratisch kon zijn omdat het land door een “burgeroorlog” verscheurd wordt en het grootste deel al in handen is van de oppositie, de Nationale Syrische Coalitie. In werkelijkheid hebben 11, 6 miljoen van de 15 miljoen stemgerechtigden kunnen stemmen en 88, 7 % daarvan stemden voor al Assad! Syriërs in binnen en buienland vieren dgen lang feest. De VS kijken de andere kant op en beslissen Irak in drie stukken te verdelen en de Koerdische regio af te scheiden van Syrië. Het “nieuwe Midden Oosten” is voor hen geen doel meer, maar een middel om hun belangen veilig te stellen. Daesh (ISIS of IS, islamitische staat) wordt opgericht in Irak en Syrië. Daarna wordt een grote coalitie gevormd om zogenaamd deze IS te bestrijden, zodat “de vrienden in Syrië” toch militair kunnen ingrijpen in het Midden Oosten. Hierbij zouden tot heden slechts 300 strijders uitgeschakeld zijn (een aantal dat Syrië alleen al in een week tijd uitschakelt!). De bombardementen van de brede coalitie zijn wellicht de grootste, duurste en meest inefficiënte operatie uit de geschiedenis. Syrië is het enige land dat werkelijk het wereldterrorisme bestrijdt.

Vanaf juli 2012 tot juli 2014 zouden er volgens het Syrische leger hier 250.000 djihadisten gevochten hebben, waarvan velen gedood werden. Welk land zou hiertegen bestand zijn? Bovendien is het Syrische leger in vergelijking met dat van Israël of de VS niet erg modern, noch efficiënt en de soldaten hebben maar een heel kleine wedde, vergelijken met de vorigen en met de rebellen. De moed en de overtuiging waarmee deze soldaten hun volk en land verdedigen is echter een wonder op zich. Een van de (toen nog) al Nousra strijders die in Qousseir de slag tegen het leger verloren heeft, gaf hierover destijds ongewild een getuigenis door te zeggen dat hij zulke moedige, overtuigde vechters nog nooit ontmoet had.

De belangen

De VS ontdekten in 2000 in Syrië enorme voorraden gas (met hun National Energy Policy Development Group, NEPDG). Van toen af stond het vast dat Syrië op een of andere wijze aangepakt zou worden om het onder VS controle te dwingen.

Israël blijft zogenaamd zijn nationale belangen verdedigen, op korte én lange termijn. Daarvoor voert het al 66 jaar zonder ophouden en intens oorlog, op kosten van de VS en anderen. Telkens breidt het zijn gebied een beetje uit en werkt het tegelijk aan het Grote Israël, van de Nijl tot de Eufraat. In de bezette Syrische Golan heeft het nu de blauwhelmen verdreven en vervangen door Al Qaida. Het wil het Syrische leger neutraliseren o. a. door de patriotraketten van de NAVO in Turkije en tevens het Egyptische leger neutraliseren. Het werkt aan een Koerdistan in Irak en een afscheiding van Zuid Soedan.

Frankrijk hoopt het mandaat te krijgen over Syrië en heeft daarom (met de CIA) het vrije Syrische leger opgericht met de vlag uit de tijd van het mandaat in 1920 (groen, wit, zwart en drie sterren). Turkije wil het Ottomaanse rijk herstellen en heeft sinds 2012 al een administratie voorzien voor de “provincie van Damascus”. In het Ottomaanse rijk is voorzien dat bepaalde provincies mede door andere koloniale machten worden bestuurd. Hierdoor zouden in Syrië hoge Franse functionarissen kunnen geplaatst worden. De dromen van     Frankrijk en Turkije zijn goed verenigbaar. Deze twee blijven onverminderd de val van Damascus nastreven, terwijl de VS dit plan al hebben opgegeven. Inmiddels heeft Frankrijk zijn vreemdelingenlegioen naar hier gestuurd om samen met Daesh, dus als terroristen, tegen Syrië te vechten.

Saoedi-Arabië en Qatar willen iedere lekenstaat uitroeien om hun islamstaat te vestigen. De enige echte lekenstaat in het Midden Oosten is nu Syrië. Ze weten echter goed dat hun islamitische heerschappij onmogelijk is als ze de VS niet blijven steunen.

De vooruitzichten

De VS vechten niet meer voor de omverwerping van de regering in Syrië, maar om hun strategische en economische belangen. Daarom hebben ze de Chinese olie-installaties in Irak gebombardeerd. De militaire uitbouw wordt steeds groter en de bevolking wordt steeds armer. Hoe lang zal het Amerikaanse volk aanvaarden dat het moet werken en leven om de rest van de wereld met bedrog, militair te onderwerpen? Anderzijds is er de oppermachtige wapenindustrie met een heel reeks dik betaalde haviken zowel bij de republikeinen als bij de democraten. De VS moesten zich terugtrekken uit Afghanistan en Irak. Ze begonnen onmiddellijk in het Midden Oosten en nu in Oekraïne om oorlog te voeren tegen Rusland. De wapenreuzen (Lockheed Martin, Northrop Grumman, Raytheon) hebben niets aan vrede, terwijl oorlog hen nog schatrijker maakt. Iedere modernisering in Rusland geeft hen de mogelijkheid de regering onder druk te zetten om nog meer te investeren in wapens. Desnoods organiseren ze zelf een aanslag om Amerika tot een oorlog aan te sporen. Zij weten hoe ze gouden zaken kunnen doen.

Frankrijk zal zijn droom niet kunnen waarmaken, maar hoogstens kunnen vechten tegen landen die toenadering zoeken met China om een zekere westerse heerschappij te herstellen (Ivoorkust, Mali, Centraal Afrikaanse Republiek...). Inmiddels zijn de Franse politieke instelling langzaam maar zeker aan het inzakken zodat Frankrijk bij de volgende verkiezingen eindelijk zijn “republiek” kan begraven en terugkeren naar zijn koningschap en het geloof van Clovis. Ook Turkije lijkt zijn neo-Ottomaanse droom niet te kunnen verwezenlijken, zelfs niet met zijn stevig bondgenootschap met de moslimbroeders. Egypte schijnt er in te lukken de moslimbroeders voor goed opzij te zetten. Turkije, als lid van de NAVO zal zich moeten schikken naar de VS. Ook in het Turkse volk groeit een sterk verzet tegen de dwaze oorlogsvoering van zijn leiders.

Saoedi-Arabië en Qatar zijn de miljarden die ze gul besteed hebben aan de omverwerping van de regering van Syrië voor goed kwijt. Ze kunnen hoogstens terroristen verder financieren en bewapenen om aanslagen te blijven plegen. Als ze toch zoveel geld hebben kunnen ze eventueel mee helpen betalen voor de heropbouw van Syrië.

Israël blijft achter de schermen vechten voor de verdeling van Irak in drie gebieden. Het heeft al enthousiast de onafhankelijkheid van Koerdistan toegejuicht (zoals Zuid Soudan). Het is onwaarschijnlijk dat het in Syrië het Noorden kan losmaken en even onwaarschijnlijk dat het Zuid Libanon kan veroveren. Het moet ook stilaan rekening houden met eigen bevolking, niet alleen de vele orthodoxe joden die radicaal deze zionistische agressie verwerpen als tegengesteld aan het joodse geloof maar ook met de gewone joden die deze blijvende en groeiende agressie moe zijn. Het hoge aantal zelfmoorden in het leger, zorgvuldig verzwegen, is hiervan een teken. Israël brengt immens lijden in deze wereld maar het volk lijdt zelf ook erg. Het heeft wel bereikt dat Syrië erg verzwakt is en voor decennia teruggeworpen in zijn ontwikkeling. Dat is tevens de troostprijs voor de andere “vrienden van Syrië”. En door de opruiming van de Syrische chemische wapens is Israël nu de enige staat ter wereld met een uitgebreid geperfectioneerd atoombommenarsenaal (te land, in de zee en in de lucht) en een grote hoeveelheid chemische én biologische wapens. Een kernvrij Midden Oosten is niet voor morgen. Israël voelt zich militair oppermachtig om gelijk welke oorlog uit te lokken en gelijk wie tot de orde te roepen. Het protesteert heftig tegen het feit dat Erdogan openlijk de moslimbroeders (en dus onrechtstreeks Hamas) steunt, terwijl ook de VS de moslimbroeders steunen, met de bedoeling in het Midden Oosten zoveel mogelijk regeringen onder deze terreurgroep te brengen. In de VS is zelfs Mehdi K. Alhassam, moslimbroeder, lid van de nationale veiligheidsraad! Er zit dus wel degelijk een haar in de boter bij de “vrienden van Syrië” maar voorlopig is er nog meer boter dan haar.

Irak is in feite al in drie stukken gevallen: voor de Koerden, de Soennieten en voor de sjiieten en de rest. Koerdistan zou eventueel als onafhankelijk staat erkend kunnen worden maar dan moet het wel weten uit te leggen hoe het komt dat hun gebied plots 40% groter is geworden. Het kalifaat kan nooit internationaal erkend worden. Het zou wel kunnen overgaan naar het soennitisch gebied, gewoon met dezelfde criminele leiders zoals in Libië gebeurde.

Libanon was eens een christelijke land dat Israël door innerlijke verdeeldheid danig heeft kunnen verzwakken. Het kleine land is nu zeer kwetsbaar. Daesh kan hier als terreurgroep blijven streven naar anarchie, met de hulp van Israël.

Rusland en China hebben economisch een stevig bondgenootschap gesloten (samen met de groeiende invloed van de BRICS) tot grote ergernis van de VS, die klaar staan om Daesh in te zetten en die landen te ontwrichten. Dat is nu de grote bekommernis van de VS. Abdul Rahman, de prins van Saoedi-Arabië financiert deze islamitische staat en kalief Ibrahim is de leider. Ondertussen zijn echter de voornaamste officieren Georgiërs, leden van geheime militaire diensten en Turkssprekende Chinezen. Moskou en Peking hebben dus niet veel tijd meer om in te grijpen en te beletten dat Daesh zo ver gevorderd is dat de ontwrichting niet meer tegen te houden is. De Russen en de Chinezen zullen vlug en drastisch moeten handelen, niet alleen uit medelijden met ons maar ook om henzelf. Ze hebben in het verleden echter bewezen dat ze het ook kunnen, door af en toe op het schaakbord een beslissende zet te doen die de tegenstrevers doet duizelen.

Syrië is met zijn 200.000 doden een land van martelaars geworden en de infrastructuur is grondig vernield, terwijl de ontwrichting voorlopig nog blijft verder gaan... maar het volk leeft. Volk, leger, regering en president zijn meer een geworden. Dat is hun sterkte. Syriërs zijn nog duidelijker dan ooit voorheen één familie. Alles wijst er op dat het zijn soevereiniteit zal kunnen bewaren en geleidelijk de vrede en de harmonie kan herstellen. Het zal aan een lange materiele en geestelijke heropbouw werken. Rusland en Iran zullen helpen bij het herstel van de olieproductie en de gaswinning.

En wij?

In dit kegelspel van aardse machten zullen wij samen met de andere religieuzen, christenen en moslims op onze wijze trachten bij te dragen aan de geestelijke en materiele her opstanding van dit volk, vanuit onze roeping als religieuze gemeenschap. We willen meewerken aan een “Christelijke Lente” in dit land, dat de bakermat is van het christelijk geloof, zodat van het Rijk Gods en van Jezus gezegd kan worden: “Zijn faam ging uit over geheel Syrië en men bracht allen tot Hem die er slecht aan toe waren, die door velerlei ziekten en pijnen gekweld werden (vele Syriërs in nood), bezetenen (de mannen van Daesh, hun vrienden en broodheren), lijders aan vallende ziekte en lammen. En Hij genas hen.” (Mattheus 4, 24). En hopelijk groeit dan bovenop nog de eerste katholieke priesteropleiding in de geschiedenis van Syrië! Voor dit alles willen we ons leven geven. En als er toch duistere machten en hun handlangers Syrië alsnog in een totale vernietiging kunnen storten, dan nog blijven we leerlingen van Jezus Christus. Ook zijn aardse leven is, menselijk gezien, alles behalve schitterend geëindigd. Zijn kruisdood als levensoffer heeft echter de wereld gered. In zijn dood zijn alle onschuldige slachtoffers van heel de mensheid vertegenwoordigd. Hij nodigt ons uit niet aan de kant van de moordenaars te gaan staan maar de zijde van de slachtoffers te kiezen. Met Hem gaan wij door de dood naar het nieuwe leven. Uiteindelijk zal Hij wederkomen als enige Heer van de geschiedenis en Koning van alle volken. Maranatha.

To change the world we must be good to those who cannot repay us.

Uit internationaal onderzoek, blijkt, aldus Paul Magnette, dat de inkomensongelijkheid in ons land sterk toeneemt. In 1983 verminderde onze fiscaliteit de ongelijkheid nog met 23 procent, nu is dat slechts 15 procent.

De spanning tussen het rijkste en het armste vijfde van onze bevolking wordt voortdurend groter. De rijkste 20 procent van de Belgische samenleving verzamelde in het begin van de jaren 2000 'slechts' 35,5 procent van het beschikbare inkomen, maar bezit wel 61,25 procent van het totale vermogen van ons land, oftewel drie keer meer dan hun demografische gewicht in de maatschappij.

De armste 20 procent moet tevreden zijn met 9,10 procent van het beschikbare inkomen (minder dan de helft van hun gewicht) en met nauwelijks 0,14 procent van het nationaal vermogen.

Het is duidelijki dat in de voorbije dertig jaar de groei niet ten goede is gekomen aan de maatschappij in haar geheel, maar vooral aan de rijksten. De 20 procent rijksten gaan met 51 procent van de groei aan de haal.

Reeds voor negenen
komen ze aangereden
in hun chique sleeën
die ze nonchalant parkeren
op het erf van de boerderij
bezit van een der heren.
De pachter aanhoort
aandachtig hun wensen.
Dan trekken ze
met hun zware laarzen
de lege weitassen
en de leren jassen
losjes pratend
de bossen en weiden in.
De zenuwachtige honden
nog rillerig op hun poten
stoeien voor hen uit.
Al spoedig zijn ze verzwonden
in de oktobermist.
Van dan af hoor ik geregeld
de schoten echoën.
Ze verscheuren de stilte van de straat.
Tegen vijven
zijn ze daar weer
beladen met hazen en konijnen.
Ze bespreken nog even
met de boer de jachtresultaten.
Twee staan er voldaan
tegen de mesthoop te wateren.
Dan verlaten ze
in hun snelle wagens
onze landelijke oorden.

De boer heeft voor zijn gedienstigheden
een konijntje gekregen.

Wat een arrogantie en pretentie spreidt De Wever tentoon wanneer hij laat uitschijnen dat hij en zijn partij de enigen zijn die 'bezig zijn met de problemen van deze eeuw' en dat hij zich niet bezig houdt met al die 'flauwekul' van de anderen. Overigens dateren de ranzige uitspraken van Francken over Marokkanen, Algerijnen en Congolezen wel degelijk uit deze eeuw. De Wever loopt bovendien het gevaar dat hij door het hardnekkige en domme vergoelijken van 'de jongen', diens aangebrande uitspraken tot de zijne maakt.

De Wever vergist zich schromelijk wanneer hij denkt dat alleen maar in Wallonië de primitieve uitspraken van Francken (terechte) verontwaardiging oproepen. Zich hautain boven het democratische oppositiewerk plaatsen maar ook boven de evaluatie van Franckens gedrag door de coalitiepartners, getuigt van weinig democratisch aanvoelen en coalitiesolidariteit. Overigens zou hij, vooraleer het retorisch talent van Onkelinckx af te kraken als 'gekrijs' en 'onzin', bij zichzelf eens moeten nagaan op welke manier hij in het verleden en nu tekeergaat tegen politieke tegenstanders.

Dat hij er zich in een interview over beklaagt dat de combinatie burgemeester-partijvoorzitter fysiek (en klaarblijkelijk ook psychisch)niet te harden is, zal op weinig medelijden kunnen rekenen. Niemand verplicht hem tot die cumulatie. Dat hij laat verstaan dat er in N-VA geen geschikte opvolger voor hem is, zegt veel over zijn ego en is vernederend voor de vele bekwame partijleden.

En voor de goegemeente zijn die praatjes van De Wever gewoonweg 'flauwekul'.

VIII/31

Vrijdag 17 oktober 2014

Storm en stortvloed

Vanaf september kan het af en toe eens regenen, wat telkens een weldaad is voor het terrein. Een oude man uit het dorp had ons verwittigd dat er zware regenslag zou komen, wat hij uit het gedrag van de bijen kon opmaken. En deze superintelligente honingzoete creatuurtjes   kunnen het weten, want zij hebben hun informatie rechtsreeks van het hoofdkwartier van de Schepper, zonder inmenging van een nieuwsagentschap. Zaterdag was het zo ver. Eerst viel er gedurende uren een zachte regen en toen brak er een ware storm los met een stortvloed van regen. Alles wat niet vast stond vloog door de lucht en een tank met water werd gewoon van het dak geblazen. De dijken die het water van de bergen moeten kanaliseren waren weggespoeld zodat wij de volle lading kregen. Het kleine beekje met het water van de bergen, dat door de binnentuin loopt, stroomde over en van de muren werden hier en daar stukken afgebroken of omvergeduwd. Meestal is de grond, wanneer het geregend heeft de volgende dag weer kurkdroog. Nu was dagen daarna heel het terrein en vooral de kleine binnentuin één modderpoel van bruine kleigrond en stenen. Hele rijen van kleine druivenstruiken op het terrein zijn ontworteld (de druiven zijn gelukkig al geoogst). En de volgende dagen viel er trouwens weer overvloedig regen. Dit hebben we in geen jaren meegemaakt, maar we waren er wel heel dankbaar om. Minder leuk was dat we enkele dagen bovenop de gewone stroomonderbreking ook nog onderbreking van telefoon en internet kregen. Hopelijk is het een tijdelijk probleem want anders kan ik jullie niet meer blijven teisteren met mijn wekelijkse vrije meningsuiting. Een goed gevolg is dat twee arbeiders op twee dagen tijd het hele dak van het atrium hebben hersteld.

De tomatenoogst, die overvloedig geweest is loopt ten einde en de laatste granaatappels worden nu allemaal geplukt. De vijftien bomen in de binnentuin, die we zelf verzorgen, hebben vijfvoudig meer granaatappels opgeleverd dan op het terrein. Wat we zelf doen, doen we beter, soms toch. De rest is nu onder een modder bedolven of weggespoeld. Gedurende twee dagen hebben we samen de granaatappels verwerkt. De zoete pitten worden bewaard voor rechtstreeks gebruik. Van de rest (de zure) wordt een sap (concentraat) gemaakt dat in Libanon en heel het Midden Oosten erg gegeerd is om sla op smaak te brengen. Zorgen dat de gewassen voldoende water hebben is een van onze grote werkzaamheden maar deze keer heeft de natuur zelf hierin voorzien, en wel in overvloed. Het was voor ons een reden om eens extra in de eucharistie God te danken voor de oogst en het leven gevend water, naast onze blijvende smeekbeden om vrede en bescherming voor de christenen en andere minderheden in Syrië en het Midden Oosten, die langzaam blijven doodbloeden.

Verraad aan eigen volk

“De Amerikaanse en Duitse media willen een oorlog uitlokken in Europa tegen Rusland. Het is een punt waarop wij niet meer terug kunnen en ik ga zeggen wat ik moet zeggen. Wat ik in het verleden gedaan heb is slecht, mensen manipuleren en propaganda voeren tegen Rusland. Ook wat mijn collega’s gedaan hebben in het verleden was niet goed. Zij zijn corrupt geworden om het volk te verraden, niet alleen in Duitsland maar in heel Europa... Ik ben heel bang van een nieuwe oorlog in Europa... Er zijn altijd mensen die op oorlog aansturen, niet alleen politici maar ook journalisten. We hebben ons lezerspubliek verraden. We hebben oorlogspropaganda gevoerd. Ik heb er genoeg van. We leven in een bananenrepubliek en niet in een democratisch land, waar we persvrijheid genieten” (Kurt Nimmo, Journaliste allemand de renom: Les médias de la CIA poussent pour la guerre mondiale, 9 oktober 2014, mondialisation.ca; infowars.com).

Ziedaar de verklaring van Udo Ulfkotte, oud hoofdredacteur van een van de grootste Duitse dagbladen, de Frankfurter Algemeine Zeitung. Hij bekent ook zelf gewerkt te hebben voor de CIA. Hij legt uit hoe de macht van de CIA in de media wereldwijd begonnen is met “Mockingbird” (spotvogel), opgericht in 1948 door Frank Wisner, toen advocaat van Wall

street. (Voor wie nog niet wist dat N. Sarkozy een agent van de CIA is en daarom president van Frankrijk kon/kan worden: deze Frank Wisner is de vader van de schoonvader van Sarkozy.) Hij was directeur van OPS (Office of Special Projects), een afdeling van de CIA, met het doel de media te gebruiken voor de belangen van de financiële elite. Hij schakelt Philip Graham van de Washington Post in. In 1950 heeft hij de invloed van de CIA al verzekerd in New York Times, Newsweek, CBS en vele anderen. Vanaf 1953 neemt Allen Dulles, directeur van de CIA de leiding over en weet door te dringen tot nagenoeg alle gezaghebbende media. Uit een rapport van een comité van het congres in 1976 blijkt dat Mockingbird nog steeds operationeel is. Is het verwonderlijk dat zovele politici gewoon marionetten zijn van de financiële machten?

Voor de heersende elite van de financiële wereld en de VS is de oorlog het geschikte middel om hun nieuwe financiële wereldorde te vestigen. Verblind door een mateloze arrogantie willen ze door een oorlog Rusland ontwrichten (en uiteindelijk ook China). Terwijl de VS-Israël en hun bondgenoten en vooral de NAVO hun vernietigende oorlogen verder zetten, blijft Rusland werken aan zijn economische uitbouw. Na het gigantisch megacontract van 400 miljard dollar met China in mei van dit jaar werden zo pas nog een 40-tal contracten gesloten tussen Rusland en China.

Wanneer mogen we een dergelijke belijdenis verwachten vanuit de Franse en Engelse pers? En vanuit onze Vlaamse journalistiek? Toegegeven, ik heb wel eens een zinnig artikel gelezen op het vrt-nieuws van een of andere onderzoeker van buiten af, over het ware gelaat van Israël, over Rusland, over de christenvervolging e.d. Over Syrië heb ik helaas nog niet veel meer gelezen dan de valse oorlogspropaganda tegen het volk, het land en zijn wettige regering, want zij moeten ook voor hen helemaal kapot en in de macht van het westen komen. Zo wordt het voorgeschreven door de CIA in de grote nieuwsagentschappen, waar ieder zijn nieuws komt halen. Doen jullie gewoon maar mee om niet uit de toon te vallen? Interesseert u de vernietiging van het Syrische volk niet? Of is er toch iemand die zijn nek eens durft uitsteken?

Een breuk in de beschaving

Sinds mensenheugenis worden de verschillende waarden van kennis, cultuur, morele levenswijze en geloof van generatie op generatie overgedragen. Zo worden kinderen als het ware verheven op de schouders van hun ouders. En plots wordt deze overdracht sinds enkele generaties          abrupt afgebroken. Dit is onze cultuurcrisis. De overdracht van waarden wordt zelfs beschouwd als een hindernis voor de vrijheid en de creativiteit van de jongeren. Vroeger moesten kinderen zwijgen als volwassenen aan het woord waren. Nu moeten ouderen zwijgen als jongeren praten, want zij hebben hun tijd gehad. Volwassenen mogen de kinderen niet beïnvloeden. Afbeeldingen van erotische spelletjes van kinderen krijgen nu de titel mee: laat de kinderen toch doen. Jongeren wordt geleerd twijfel te koesteren en kritiek te leveren op de opvoeding van hun ouders. Tegelijk worden de verschillen uitgewist. Daarbij komt nog de verandering van de taal die de band met de werkelijkheid verbreekt. Het meest vernietigende wordt zo als gewoon en aanvaardbaar voorgesteld. Een homohuwelijk heeft nooit bestaan, bestaat nu niet en zal nooit bestaan omdat het een vierkante cirkel is. Aan jongeren wordt nu geleerd dat ze aan twee vrouwen of mannen de naam moeder en vader moeten geven. Al hebben we waardering en zorg voor iedere geaardheid of moeilijkheid waarin een mens verkeert, de lobby die hiermee de waarden wil ontwrichten wijzen we radicaal af. Het onderscheid tussen waar en vals, tussen goed en kwaad wordt uitgewist en heeft geen betekenis meer. Alles wordt gedaan om ook de soevereiniteit van zoveel mogelijk landen uit te wissen. En alle mensen zijn plots individuen, afzonderlijke entiteiten, onzijdige “hetjes”, onbepaalde “gendertjes”. Zo gaat het al in de school, in het gezin, in de openbare instellingen en in de kerk. Vandaar de mislukking van de opvoeding, de verwatering van het hele sociale weefsel, de individuele vervreemding en het verdwijnen van de familiebanden. Het enige verschil tussen de mensen is hun nummer, een getal. Alle historische menselijke en christelijke waarden worden afgebroken tot op de bodem van een zinloze leegte. Hierdoor wordt de mensheid tot een vormeloze massa die door de heersers van een nieuwe “wereld(wan)orde” naar believen kan gekneed worden. Deze grijze massa vormt de beste consumenten voor gelijk wat aan hen wordt aangeboden. Neen, we moeten creatief een tegenstroom beginnen, de waarden met hun echte naam noemen en ook moedig doorgeven. Alleen zo kunnen jongeren de rijkdom van hun eigen identiteit ontdekken en beleven voor hun eigen geluk en het welzijn van de samenleving.

En er zijn tekens van hoop. In Frankrijk zijn sinds 2012 jongeren en anderen massaal opgestaan om te protesteren tegen het feit dat hun erfenis gestolen wordt. Toen het “huwelijk voor allen” opgelegd werd, kwamen zij op straat in een “manifestatie voor allen”, die sindsdien alleen maar is blijven groeien. Zij willen deze “cultuur van de dood” niet, maar wel de rijkdom van de verscheidenheid die de natuur ons biedt. Op zondag 5 oktober 2014 waren ze met een half miljoen in Parijs terwijl het Franse “regime” krampachtig maar zonder succes al haar macht gebruikt en vooral misbruikt om dit volksprotest te breken. Bovendien duiken in heel het land voortdurend creatieve en onverwachte posten op van vreedzame “wakers” met hetzelfde doel. Een van de bezielers van deze “wakers”, een filosoof en tevens adjunct burgemeester van Versailles schreef bovenstaande gedachten uit op zijn manier: François-Xavier Bellamy, Les déshérités, ou l’urgence de transmettre, Plon, 2014.

Een regiment olifanten en een schorpioen

De IS (islamitische staat) blijft oprukken. Met hoe velen zijn ze eigenlijk in Irak en Syrië? Met 20.000 en enkele duizenden sympathisanten van andere terroristengroepen? Ze zijn geen staat, hebben geen internationale betrekkingen, officieel geen steun, geen leger, geen vliegtuigen. Wel vreemd, dat ze zo overvloedige toegang krijgen tot de media en het internet om hun propaganda te voeren en jongeren te lokken, die ook probleemloos bij hen kunnen aansluiten maar helaas niet meer kunnen terugkeren. Ook kinderen die als moordcommando’s worden opgeleid. En de naar schatting 3 miljoen dollar die ze per dag verdienen door gestolen olie met behulp van de internationale gemeenschap te verkopen wordt hen blijkbaar van harte gegund. Ze worden ook goed voorzien van het beste en nieuwste oorlogsmateriaal en krijgen langs “gematigde rebellen” steeds nieuwe voorraad.

Ondertussen trekken de machtigste legers ter wereld op om zogenaamd IS te vernietigen. De VS, de golfstaten, Turkije, de NAVO (in het Frans inmiddels al niet geheel zonder reden ‘OTANazie’ genaamd) met jawel het degelijk vernietigingsmateriaal van de Belgische F 16’s, Canada... Een oppermachtig leger van olifanten tegen één schorpioen. En de propaganda gaat verder. Ook Nederland overweegt nu de “gematigde rebellen” in Syrië te komen helpen tegen de president, waardoor ze stralend de eenheid ontkennen van volk, leger, regering en president en dus meehelpen om het volk verder uit te moorden en het land te vernietigen. Heel de wereld moet in oorlog komen. En toch krijgen ze blijkbaar de IS maar niet uitgeschakeld. In schijnbare nederigheid wordt toegegeven dat IS onderschat werd zodat de legermachten zich hier nu met algemene goedkeuring vast kunnen installeren, tot hun spijt uiteraard maar toch, zeer graag gedaan. Wat hebben wij in Syrië en Irak toch geluk dat heel de wereld zo met ons is! Tot daar een prima scenario voor een tekenaar om er een boeiend stripverhaal van te maken. Nu over naar de werkelijkheid.

De VS zijn al sinds 2001 bezig met o.a. Syrië te ontwrichten en ze zijn er in 2011 bijzonder efficiënt aan begonnen. Al drie jaar lang proberen ze een voorwendsel te vinden om militair in te grijpen. Saoedi-Arabië en Qatar, de grootste terroristensponsors en -leveranciers ter wereld waren razend toen de VS vorig jaar toch niet massaal Syrië konden of wilden aanvallen. En ze hadden alles zo goed geregeld met een menigte ontvoerde kinderen waarop ze een vernietigende gasaanval hadden uitgevoerd en waarbij heel de wereld met een beschuldigende vingen naar Syrië wees. Zo hoorde het. Zij hadden al miljarden besteed aan de val van Syrië en op het moment van de ontknoping ging het feest niet door. Turkije heeft de fabrieken in Aleppo, het economisch hart van het land ontmanteld, beroofd en heel zijn grens met Syrië gereserveerd voor terroristenkampen om het werk zo vlug mogelijk af te maken. De NAVO heeft sinds de grondige vernietiging van Libië alles gedaan om zogenaamd Turkije te verdedigen (!?) tegen Syrië. De NAVO beschermt de terroristenkampen en helpt actief de strijders hun missie in Syrië te volbrengen. Frankrijk heeft in Syrië zijn koloniaal bewind van 1920 tot 1946 gevoerd. Syrië is daarna met vallen en opstaan uitgegroeid tot een degelijke en echte seculiere staat, die geen geloofsstrijd kent. Syrië is een voorbeeld voor Frankrijk dat steeds meer een model van een democratisch-dictatoriaal regime wordt, dat de rechtmatige verzuchtingen van zijn volk in de kiem wil smoren. Toch beschouwt Frankrijk Syrië zonder enige reden als zijn vijand. Israël heeft al decennia illegaal de Golan van Syrië bezet, levert langs daar en langs Jordanië voortdurend vernietigende aanvallen, verzorgt de gewonde al-Qaida strijders en heeft ook maar één wens: dit land verpletteren zoals de Gaza, omdat het koppig zijn soevereiniteit blijft behouden. Voilà, dat zijn nu de “vrienden van Syrië” die ons komen helpen. Een bende wilde olifanten.

De westerse beschaving heeft haar menselijke en christelijke wortels grondig verloochend. Nu moeten ook alle wortels in het midden oosten worden doorgehakt vooral door de uitroeiing van de christenen. Tien jaar christenvervolging in Irak, grondige verwoestingen en honderdduizenden doden waren geen reactie op wereldvlak waard. Drie Israëlische jongeren worden gedood en Gaza wordt verwoest met meer dan 2000 doden en een veelvoud aan gewonden. Gedurende meer dan drie jaar werden duizenden Syriërs onthoofd. Geen reactie. Twee Amerikaanse journalisten worden onthoofd en heel de wereld komt in oorlog. Neen, voor de internationale gemeenschap blijkt de IS gerust verder te mogen doen, zodat de etnische zuiveringen onverminderd kunnen doorgaan. Een totale vernietiging van alle volken die nog niet onderworpen zijn aan VS-Israël is in handbereik. Een wereldbevolking met de rijkdom van zijn eigenheid en verscheidenheid kan nu binnen kort vervangen worden door een wereld zonder historische wortels, een nieuwe wereldorde naar het beeld en de gelijkenis (maar wel onderworpen) van VS-Israël, tot heil van het Grote Israël, Wall Street, de wapenindustrie, het herstel van de Angelsaksische heerschappij en de glorie van het Ottomaanse rijk. Hoe de koek verdeeld zal worden is nog niet precies bepaald, maar dat komt wel, alles op zijn tijd. Als Bashar al Assad opgeruimd is, zo denken de wereldheersers, kan hun feest beginnen. In geweld worden allen aan elkaar gelijk. Een orgie van vernietiging.

Er is hoop

Gelukkig, mensen worden steeds meer wakker. Syrië blijft één. Rusland, Iran, China zullen zich niet laten doen. En de volkeren zelf komen ook in opstand tegen hun oorlogszuchtige leiders. En tenslotte zijn er nog de zware geestelijk wapens. Oktober is de maand van de rozenkrans. Eens werd het westen bedreigd door het oprukkende onoverwinnelijk gewaande Ottomaanse leger van de Turken. Aangespoord door paus Paulus V begonnen christenen in heel het westen de rozenkrans te bidden en in de zeeslag van Lepanto werd op 7 oktober 1571 in de vroege morgen in enkele uren tijd heel de Ottomaanse vloot door een veel kleinere vloot totaal uitgeschakeld. Het werd een keerpunt in de geschiedenis. Voor herhaling vatbaar. “Waarom zijn de volken roemoerig...? De heersers der aarde komen in opstand... tegen de Heer en zijn Gezalfde... Die woont in de hemel, Hij lacht, de Heer drijft de spot met hen” (psalm 2, 1-4).

Nog een pittige afsluiter bij het einde van de bisschoppensynode te Rome. Dr. Thomas Hilgers is de stichter van het Pope Paul VI Institute en ontwikkelde een methode van NFP, natuurlijke familieplanning (Creighton Model; http:// www.popepaulvi.com) waarmee hij tevens al vele echtparen met problemen van onvruchtbaarheid kon helpen. Hij getuigde op deze synode en gaf een interview voor Zenit.org. op 15 oktober 2014, waarin hij zegt dat er in vele kerkelijke middens nog een te grote lauwheid heerst op dit gebied. Hij roept de kerkleiders op om de schoonheid en rijkdom van Humanae vitae en van NFP onverschrokken van de daken te verkondigen! Een leek die aan de bisschoppen vraagt dat ze nu stilaan eens moeite zouden gaan doen om hun eigen leer te begrijpen en te verkondigen.

Langs deze weg ook een hartelijke groet van verbondenheid aan alle vrienden pelgrims die nu in Rome zijn om de zaligverklaring van Paus Paulus VI mee te maken.

(Bijna) Heilige Paulus VI, laat vanuit de hemel nog eens een bazuinstoot horen zoals destijds met Humanae vitae, om de kerk van hoog tot laag uit haar slaap te wekken.

P. Daniel

Naar aanleiding van de Wereldvoedseldag zei paus Franciscus het volgende:

'Om de honger te verslagen, is het niet genoeg tegemoet te komen aan de noden van degenen die onfortuinlijk zijn of degenen die in een noodsituatie verkeren, te helpen door noodhulp en donaties. Het is daarentegen noodzakelijk het model van het hulp- en ontwikkelingsbeleid te veranderen...

Het is ook noodzakelijk onze ideeën over werk, economische doelstellingen en activiteiten, voedselproductie en milieubescherming te veranderen. Dit is misschien de enige mogelijkheid om een echte toekomst van vrede op te bouwen, die tegenwoordig bedreigd wordt door de onzekerheid omtrent voedsel .'

De nieuwbakken staatssecretaris voor asiel- en migratiebeleid stelde zich een tijd geleden de vraag wat de toegevoegde economische waarde zou kunnen zijn van al die Marokkanen, Algerijnen, Congolezen... En in een ander berichtje dat aan zijn geest ontsproten was, had hij het in een homofobe context o.a. over 'kutmarokkaantjes'.

Primitieve, onbeschofte én domme politicus moet die Francken toch wel zijn. En vandaag zonder twijfel een schande voor en een serieus blok aan het partijbeen.

Francken is verbrand en kan als staatssecretaris niet echt nog functioneren. Als hijzelf niet in staat is de juiste conclusies te trekken dan moet voorzitter De Wever hem dwingen terug te treden. Francken is door zijn uitspraken een schande voor Vlaanderen en België, en elke dag dat hij langer aanblijft een serieus nadeel voor N-VA.

Wat is de toegevoegde politieke waarde van staatssecretaris Francken? Niets, Rien, Nichts. Er is alleen maar toegevoegde politieke en partij-ONWAARDE.

Het sinterklaasfeest is nog ruim anderhalve maand van ons verwijderd maar vooral in Nederland woedt al een hele tijd een heuse zwartepietenoorlog.

Sommigen willen de Piet van Sinterklaas niet langer zwart. Als oplossing voor de strijd voor of tegen Zwarte Piet, wordt door zeer wijze Nederlanders naar voren geschoven: wees vrij in de kleurkeuze van je Piet.

Daar zit wel wat in. Nederland zal de volgende weken nog kleurrijker ogen.

Er zullen hopelijk nog wel Zwarte Pieten rondhuppelen. Maar ook rode, blauwe, groene, bruine, oranje, paarse, enz. En waarschijnlijk ook veelkleurige.

Veel kans dat talloze kindertjes helemaal van slag zullen zijn!

Een tijdje geleden heeft de uitvaartsector de wens geuit om crematoria te laten uitdoven ten voordele van 'biocrematie', een milieuvriendelijke methode waarbij het lichaam opgelost wordt in alkalische vloeistof.

Nadia Sels, docente cultuurgeschiedenis, verbonden aan UA en UGent, heeft daar wijze en fundamentele bedenkingen bij.

Eerder had schrijver Bernard Dewulf zich al afgevraagd: 'Moet ik nu ook al milieuvriendelijk doodgaan?'

Nadia Sels valt hem volmondig bij. 'Lijken zijn meer dan afvalstof', aldus Sels. 'Ze zijn de huid die we streelden en kusten toen ze nog warm was, de moederschoot waarin ons eigen lichaam vorm kreeg, de beeltenis van het liefste dat we kenden.'

'Als argument pro biocrematie', gaat Nadia Sels verder, 'hoorden we de afgelopen dagen vaak dat erbranding en verrotting even huiveringwekkend zijn. Toch kan alleen een tijd die blind is voor symbolen het verschil minimaliseren. Dat zit hem niet zozeer in het proces zelf, maar wel in de culturele betekenis ervan. Of beterr: het gebrek daaraan. Daarin schuilt de echte gruwel.'

En: 'Crematie gaat al mee sinds Homeros. Opgaan in vlammen was een reiniging door het zuiverste, meest goddelijke element. Begraven worden is dan weer vanouds de terugkeer naar Moeder Aarde, die het menselijke lichaam even hartelijk verwelkomt als de herfstbladeren. In welk symbolisch register kan biocrematie zich inschrijven? En neen, dat is geen bijzaak. WIE DE BETEKENIS VAN DE DOOD UITHOLT, MAAKT OOK HET LEVEN BETEKENISLOOS.'