Berichten van 1 januari 2014 tot 31 december 2014

Ook al opgemerkt dat de federale oppositiepartijen Groen en NVA, daarin gesteund door Open VLD, de discussie over de toplonen verengen tot een zoveelste rondje PS-bashing in de persoon van minister Labille?

Op die manier gaan die partijen de echte, wezenlijke discussie uit de weg: wat zijn (ethisch) verantwoorde lonen en hoe groot kan de loonvork zijn tussen bv. de CEO van een bedrijf en de mensen van de werkvloer?

Vooral de liberalen, hoewel zij deel uitmaken van de regering,  en de nationalisten komt dat maneuver goed uit. Zij zijn voorstander van de exuberante toplonen, die CEO's -denk aan Thijs- voor zich durven opeisen.

De houding van Groen is eens te meer onbegrijpelijk. De partij kreeg nu eens echt de kans om het parlementaire debat over (on)verantwoorde lonen van zuurstof te voorzien. Maar nee, ze laat zich meeslepen in het vaarwater van partijen, die het erom te doen is de principiële, ethische discussie te vermijden en in plaats daarvan wat ongevaarlijke meppen uit te delen aan een PS-minister.

Het Europese parlement besliste onlangs dat er een actieplan tegen homo- en transfobie moet komen. De krijtlijnen van dat plan werden plenair goedgekeurd. Ook door alle Vlaamse democratische partijen, behalve door N-VA. De Vlaams-nationalisten onthielden zich. Reden: Europa begeeft zich met dat actieplan tegen homofobie te veel op het terrein van de (deel)staten.

Vlaams parlementslid Jan Roegiers heeft terecht kritiek op die (ont)houding. Klaarblijkelijk weegt voor N-VA institutionele muggenzifterij zwaarder dan bekommernis om de mensenrechten. Of is dat argument een drogreden om bepaalde strekkingen in de partij-achterban niet voor het hoofd te stoten?

“Op een drafje”, zo berichtte het persagentschap Belga, keurde de bevoegde Kamercommissie het wetsontwerp goed dat euthanasie voor minderjarigen mogelijk maakt.

Met de karwats jaagt de opmerkelijke coalitie van paars-groen en N-VA de uitbreiding van de ruime Belgische euthanasiewet verder door het parlement. Eerder werd al het verzoek van de christen-democraten en het Vlaams Belang om toch ten minste de Raad van State om advies te vragen over de juridische correctheid van de op til zijnde wet van de hand gewezen.

Vandaag 6 februari volgt de stemming over het wetsontwerp.

De politieke partijen en de individuele politici dragen een verpletterende verantwoordelijkheid. Bij de goedkeuring van de euthanasiewet in 2002, werd al gewaarschuwd voor het 'hellend vlak'. Die waarschuwing werd in de wind geslagen, belachelijk gemaakt, er werden voldoende voorwaarden ingebouwd, de bewuste zelfbeschikking zou de ultieme toetssteen zijn.

De voorwaarden van 2002 werden evenwel systematisch ondermijnd, het zelfbeschikkingsrecht wordt nog van stal gehaald wanneer het in het kraam van euthanasievoorstanders past maar wordt opzij geschoven in het geval van kinderen, en binnenkort demente mensen.

De politici wilden blind zijn voor het 'hellend vlak' en glijden nu onbezonnen verder.

Vanuit de ideologische opstelling van socialisten en liberalen, is hun obsessionele zgn. ethische bezetenheid ivm abortus en euthanasie, nog te verwachten en wellicht denken zij er electoraal goed bij te varen. Voor Groen, een partij die zo bekommerd is om het milieu, om de plantjes en de diertjes, om de zwaksten in binnen- en buitenland, is de steun aan het wetsontwerp onbegrijpelijk en helemaal in tegenspraak met de fundamentele visie op mens en samenleving van de fouding fathers van de groene beweging. Nog onbegrijpelijker is de houding van de Vlaams-nationalisten van NVA. De partij sluit niet alleen een verbond met partijen die ze anders te vuur en te zwaard bekampt, maar ze propageert ook een (on)ethische visie die haaks staat op de waarden van de Vlaamse beweging en op de ideologie van het zgn. conservatisme, waarvan De Wever zich al herhaaldelijk in vroegere opiniestukken voorstander heeft verklaard.

De CD&V zal de wet niet goedkeuren. Maar bewondering dwingt die houding niet af. De partij heeft geen vuist gemaakt, ze gaat niet akkoord maar laat begaan. Uit electorale angst? Als regeringspartner lag het in haar macht het  wetsvoorstel te blokkeren, er een breekpunt van te maken. Ze heeft evenwel laten begaan. Ze heeft gezwegen. Dat maakt haar verantwoordelijkheid minstens even groot als de euthanasiecoalitie.

Geert De Kerpel in Tertio:

'Toen in 2002 de eerste euthanasiewet werd goedgekeurd  “garandeerden”  de voorstanders nochtans dat euthanasie enkel zou kunnen voor zeldzame gevallen van ernstig en moeilijk onder controle te houden fysiek lijden bij terminale mensen. Snel bleken het woorden in de wind en werd de wet steeds breder toegepast.

Een op de tien euthanasiegevallen slaat nu al op niet-terminale patiënten. Vandaag wenkt de wettelijke uitbreiding naar jongeren en kinderen. En in de coulissen van de macht worden reeds nieuwe wetsvoorstellen klaargestoomd om ook wilsonbekwamen en dementen te kunnen euthanaseren. Van het niet langer strafbaar stellen in welbepaalde gevallen, evolueren we pijlsnel naar een recht op euthanasie voor steeds meer groepen.

Aartsbisschop André-Joseph Léonard en zijn drie hulpbisschoppen proberen in een ultieme poging morgen met een dag van vasten en gebed de gewetens alsnog wakker te schudden. In hun begeleidende communiqué vragen ze zich terecht af  “hoe ver de laksheid van onze wetgeving zal gaan in een materie die zo bepalend is voor de opvatting die een samenleving op lange termijn dreigt te hebben over het leven, over de dood en over de menselijke vrijheid’’. De vraag stellen, is ze in feite beantwoorden.

We kunnen er niet meer omheen: de euthanasiewet van 2002 heeft het gebod  “Gij zult niet doden”  wezenlijk ondermijnd. Een fundament van onze beschaving wordt wetens en willens aangevreten. '

De inzet van het euthanasiedebat
-------------------------------------

De vijfde inzet is die van de spiritualiteit. In het euthanasiedebat gaat het ook over de
zin van het leven.

Hoe kan de christelijke ervaring ons helpen de confrontatie met
lijden en sterven aan te gaan? Als wij het Pasen van Jezus vieren, laat Goede vrijdag
ons het drama van het lijden beleven; op Stille Zaterdag is dat het mysterie van de
dood en de verlatenheid en op Paaszondag de kracht van de verrijzenis.

Hoe kan het paasmysterie ons leven verlichten en inspireren? Hoe kunnen de christelijke
instellingen getuigen van een ethische houding inzake deze uitdagingen? 
 

Het behoort tot de redactionele politiek van De Standaard voor- en tegenstanders van politieke en/ethische items op mekaar los te laten. Op die manier wordt soms wel gedurende een week een 'opinie&analyse'-bladzijde gevuld.

Het was dus te verwachten dat na de bijdrage van broeder Stockman in verband met de uitbreiding van de euthanasiewet, Wim Distelmans de kans zou krijgen om enkele Standaardkolommen te vullen.

Het merkwaardige aan dat artikel is evenwel dat Distelmans eigenlijk niet ingaat op de inhoud en de argumentatie van Stockman, maar dat hij vooral duidelijk wil maken dat 'wij, de vrijzinnigen, de eersten waren om met palliatieve zorg te starten'. Nog los van de overweging dat die bewering uit de losse pols geschreven lijkt te zijn -een gedegen studie over de geschiedenis en de verschillende vormen van stervensbegeleiding doorheen de eeuwen, bestaat die al wel?- is 'wij waren eerst', als u het mij vraagt, een nogal puberale bekommernis in dergelijk debat.

'Stop nu eens eindelijk met te suggereren dat vrijzinnigen enkel met euthanasie begaan zijn', schrijft Distelmans. Wie suggereert dat, meneer Distelmans? In het artikel van meneer Stockman lees ik dat niet. En als dat al eens ooit gebeurt, zijn het dan niet vrijzinnigen, zoals u, die bij nogal wat mensen die indruk wekken? Distelmans laat zijn oproep volgen door een anekdotisch verhaaltje over zijn ervaringen in katholieke verzorgingsinstellingen zoveel jaren geleden, om aan te tonen dat zij 'palliatieve zorg' vroeger niet nodig achtten, maar nu wel propageren.

Geen kat kan dat verhaal op zijn waarheidsgehalte controleren, maar er blijkt ook uit dat Distelmans helemaal geen begrip heeft/wil hebben voor christelijk geïnspireerde vormen van stervensbegeleiding, vroeger en nu, maar uitsluitend zijn opvatting en standpunt over euthanasie wil doordrukken.

En als Wim Distelmans dan toch erg veel belang hecht aan 'wie eerst' was, dan zou hij ook de intellectuele eerlijkheid moeten hebben te erkennen dat bij ons en in een groot deel van de wereld de gezondheidszorg en de stervensbegeleding doorheen de eeuwen bijna uitsluitend gedragen werden door de Kerk en door de mateloze inzet van honderdduizenden religieuzen.

' Stop nu eens eindelijk, meneer Distelmans, met te suggereren dat christenen en anderen, die zich verzetten tegen euthanasie en de uitbreiding van de euthanasiewet, een zielig hoopje primitievelingen zijn, die lichtjaren achter zijn.

Overigens is het uiterst merkwaardig dat de uitgebreide en inhoudelijk erg rijke verklaring van de Belgische bisschoppen omtrent de uitbreiding van de euthanasiewet, tot nu toe geen inhoudelijke reactie van bv. Distelmans heeft uitgelokt. Klaarblijkelijk is beweren dat 'wij, de vrijzinnigen, waren de eersten om ons met palliatieve zorg bezig te houden', belangrijker.

De inzet van het euthanasiedebat
----------------------------------------

De vierde inzet is van het lijden. 70% van de Belgen zegt voor een zachte dood te zijn.
Dat is normaal. We moeten te allen prijze elke vorm van pijn bestrijden en het lijden
maximaal verminderen.

Maar als het lijden ondanks alles aanwezig is, zowel bij de
zieke als bij de nabestaanden of bij het medisch personeel, hoe kan het dan bewust
gedragen worden? Hoe kunnen we ons voorbereiden om het lijden aan te kunnen en
te beleven als een beproeving, die we kunnen delen met anderen en samen dragen?

Hoe kunnen we elkaar niet loslaten en ondersteunen in momenten van lijden?

De inzet van het euthanasiedebat
------------------------------------

De derde inzet confronteert ons met onze eigen dood: hoe ons erop voorbereiden en
de dood niet ontkennen?

Met wie kunnen we erover spreken, welke voorbereidingen
treffen we, hoe laten we ons omringen? Hoe vermijden we van de dood een
taboemoment te maken?

Hoe waardig sterven mét respect voor de waarde van het
menselijke leven? 

Het is de tijd (geweest) van de nieuwjaarsrecepties en van de partijcongressen. Groot, groter, grootst. Duur, duurder, duurst.

Al die politieke partijen hebben de mond vol over crisis en bezuiniging en ondertussen vergooien ze miljoenen aan dergelijke inhoudloze goednieuwsshows, die alleen interessant zijn voor de eigen achterban en de media. Het ergste is nog dat ze dat (kunnen) doen met het belastinggeld dat de burger moet betalen voor het laten functioneren van het partijapparaat.

Het extreemste voorbeeld was vorig weekend te zien. De partij die de Vlamingen graag voorstelt als de grote financiële slachtoffers van de Franstalige hebzuchtigen en profiteurs, liet een driedaags zgn. congres op poten zetten, dat volgens de gazetten minstens 700.000 euro had gekost. Enkele dagen geleden werd bekend dat diezelfde partij 300.000 euro uittrok voor de verkiezingscampagne in de sociale media. Voila, al één miljoen euro alleen nog maar in deze prille fase van de campagne. Wansmakelijke verspilling! Dezelfde politieke formatie gaat er prat op te beschikken over straffe madammen en venten, die onverbiddelijk willen optreden tegen marginalen, arme sloebers van binnen- en buitenland, die geen nagel hebben om aan hun gat te krabben.

Opmerkelijk was ook dat de partij die zich Messiaanse (!!!!) allures aanmeet als het gaat om de redding van Vlaanderen (waar zijn we in godsnaam mee bezig?), door duurbetaalde professionals een show in mekaar laat boksen, die helemaal geschoeid is op Amerikaanse leest, en waarbij ik me als Vlaming meer en meer vervreemd voel.

Het wordt de hoogste tijd dat de dotaties aan de partijen, net zoals gebeurd is voor de koninklijke familie, fundamenteel in vraag worden gesteld.

René Stockman, generale overste van de Broeders van Liefde, schrijft in De Standaard van 3 februari, een uiterst belangwekkend opiniestuk in verband met de uitbreiding van de euthanasiewet. Een fragment:

'... Want als we nu toch op die glijbaan (van de absolute zelfbeschikking) zitten, kan ik mij afvragen of ik finaal nog legitiem zal kunnen beslissen of ik wil blijven leven, als mijn leven niet meer zal voldoen aan bepaalde kwaliteitseisen, of als mijn verzorging te veel zal kosten aan de maatschappij? Wie geeft me immers de garantie dat wat vandaag bij wet als een mogelijkheid wordt aangeboden, op termijn geen imeratief karakter zal krijgen? Welke impact zal eens teeds verder uitbreidende wetgeving uiteindelijk hebben op de publieke opinie? We zullen ons steeds meer zedelijk verplicht voelen te kiezen voor euthanasieals we de omgeving niet meer tot last willen zijn en paradoxaal genoeg daarmee onze legitieme zelfbeschikking verliezen.

Voor zo'n maatschappij kies ik niet, want ik zou graag mens en medemens blijven en ook kunnen blijven rekenen op de medemenselijkheid van de anderen, om zo aan mijn onvoorwaardelijke eerbied voor alle leven verder gestalte te geven.'

De inzet van het euthanasiedebat (2)
-------------------------------------------

Een tweede inzet is de wijziging binnen de medische praktijk, die verbonden is met de
grote vooruitgang van de geneeskunde. Als de geneeskunde de grenzen van haar
mogelijkheden bereikt, stapt men over van ‘alles’ naar ‘niets’ en is men geneigd
meteen zijn toevlucht te nemen tot euthanasie.

Men vergeet de rol van de sedatie,
die de pijn verzacht, en het belang van de palliatieve zorg, die mensen op een serene
manier voorbereiden op de dood. De artsen en het verplegende personeel worden in
hun praktijk aan het twijfelen gebracht, tussen het ‘teveel’ aan geneeskunde en het
‘niets meer’ van de euthanasie. 
 

Paus Franciscus in 'Evangelii Gaudium'
-------------------------------------------

Economie en verdeling der inkomsten
-------------------------------------------

De noodzaak om de structurele oorzaken van de armoede te bestrijden, kan niet wachten, niet enkel omwille van een pragmatische vereiste, resultaten te boeken en de maatschappij te ordenen, maar om de samenleving te genezen van een ziekte, die haar zwak en onwaardig laat worden en haar slechts naar nieuwe crises kan voeren.

De hulpprojecten, die tegemoetkomen aan enkele dringende vereisten, mogen slechts als provisoire maatregelen beschouwd worden. Zolang de problemen van de armen niet fundamenteel opgelost worden, door af te zien van de absolute autonomie van de markten en van de financiële speculatie en door de structurele oorzaken van de inkomensongelijkheid aan te pakken, zullen de wereldproblemen niet opgelost geraken en kan uiteindelijk geen enkel probleem opgelost worden.

De ongelijke verdeling van de inkomsten is de wortel van het sociale kwaad.

De inzet van het euthanasiedebat (1)
 
Op de bijeenkomst van de bisschoppenconferentie in Grimbergen hebben de
bisschoppen van België de problematiek van het levenseinde besproken. Dat
gebeurde in aanwezigheid van een aantal experts op medisch, juridisch, ethisch en
pastoraal vlak. Het wetsvoorstel in verband met uitbreiding van de euthanasiewet
voor minderjarigen, d.w.z. kinderen en jongeren, gaat de bisschoppen zeer ter harte.

Ze vragen zich af waarom een wet moet worden gemaakt over een dergelijke delicate materie, als men bedenkt dat Nederland al sinds 2006 over een dergelijke wet beschikt en die
nog nooit heeft moeten toepassen. De problematiek heeft de bisschoppen ertoe
aangezet de onderliggende inzet van dit initiatief te verdiepen en hun bedenkingen
met een breed publiek te delen. 
 
Een eerste inzet van het debat is het verbod te doden, dat de basis vormt van onze samenleving.

Door de deur open te zetten voor euthanasie voor minderjarigen lopen
we het risico euthanasie uit te breiden tot mensen met een handicap,
dementerenden, mentaal zieken en zelfs tot mensen die levensmoe zijn. Op die
manier riskeren we ook de zin van het menselijke leven te veranderen.

Menselijke waardigheid alleen nog toekennen aan mensen die in staat zijn de waardigheid van
hun eigen leven te erkennen, is mensonwaardig. Op die manier zaait men twijfel over
de waarde van het leven van bepaalde mensen. 

... Arcen 16 oktober-18 oktober: Een boeket van tien haiku’s geïnspireerd door een prachtige wandeldriedaagse in Arcen en omgeving. ...

Hotelgast bij het venster
--------------------------

De melkbleke zon
Zinkt weg in de trage Maas.
De herfst is alom.


De Hamert
---------

De kudde schapen
Graast onverstoorbaar verder.
Ons bestaan telt niet.

Ruïne Bleyenbeek
----------------

Bouwval Bleyenbeek
Vol ijver gerestaureerd.
Verlangen naar toen.

Het Lange Ven
-------------

De bossen gerooid,
De slenk van het Lange Ven:
Herschep het landschap.

Uitkijktoren
------------

De uitkijktoren:
Weids zicht over het Maasland.
De kerktorens wiegen.

Het Quin
--------

Schotse Hooglanders
Spiegelen zich in het ven.
Een voorbeeld van zen.

Afferden
--------

Het dorp Afferden:
De stroom, de grens, een kapel:
Wereld en hemel.

Duvelskuul
----------

Zie een klapekster
Hoog in de berk bij het ven!
Blijft hij er zitten?

Het Schuitwater
---------------

Gelach vult het bos.
De boomklever slaat alarm.
Te late stilte.

Broekhuizen
-----------

Terras aan de Maas.
De veerpont vaart heen en weer.
De herfstavond valt.

Wanneer ik aan
wat je zou kunnen noemen
een gedicht begin te schrijven
weet ik gewoonlijk niet
waar het eerste vers
me naar toe voeren zal.
Dit baart geen ongerustheid
want al lijkt het nergens op
het blijft een feit
dat het aaneenrijgen van woorden
een uitstekend middel
tegen de verveling is
en die bekruipt me soms
onweerstaanbaar
op donderdagnamiddagen
in januari.
Maar dat hoeft jou
geen zorg te wezen.
Dat begrijp je wel.

Een politiek actieve persoon die de laatste jaren door bepaalde media, in het bijzonder De Standaard, opgevreeën werd, was ongetwijfeld De Roover. Wat daarin stoorde, was niet wat hij te vertellen had, maar dat hij zich steeds liet opvoeren als een 'onafhankelijke politieke waarnemer'. Terwijl uit alles bleek dat hij een fervente aanhanger was, niet alleen van het nationalisme maar ook van de rechts-liberale enonomische ideeën en visies, die in de NVA meer en meer het communautaire gehakketak overvleugelen. Dat iemand dat gedachtegoed is toegedaan, daarmee is niks mis. Integendeel. In onze democratie zijn vooralsnog 'die Gedanken frei'. Gelukkig maar. Maar dat De Roover lange tijd zijn zelfverklaarde politieke onafhankelijkheid heeft gebruikt om in de media een bepaalde partij te propageren, te verdedigen, te volgen, doet de wenkbrauwen fronsen. Aan die dubbelzinnigheid is nu eindelijk een einde gekomen door een verkiesbare plaats op een kandidatenlijst, wat meneer De Roover waarschijnlijk al lange tijd op het oog had.

 

Met minister Muyters heb ik echt wel te doen. Deze aimabele man werd enkele jaren geleden als een wit konijn door De Wever rechtstreeks in een ministerzetel geposteerd en wordt nu door de zelfde onaantastbare leider op een vernederende manier bij het politieke huisvuil gezet. En toen Muyters nog even piepte dat hem een ministerpost beloofd was, kreeg hij helemaal de wind van voren van zijn (ex-)partijvrienden. Benieuwd hoe de minister deze slagen met de partijkromstaf zal verwerken. Misschien vindt hij troost in het gedicht van Kipling 'If...'. Mag ik de minister adviseren het in deze ongetwijfeld voor hem donkere periode geregeld rustig te lezen. In het bijzonder de tweede strofe kan wellicht troost bieden met daarin het vers: IF YOU CAN MEET WITH TRIUMPH AND DISASTER... Ik wens het u van harte toe, minister Muyters.

 

 

If you can dream - and not make dreams your master;

If you can think - and not make thoughts your aim,

If you can meet with Triumph and Disaster

And treat those two impostors just the same;

If you can bear to hear the truth you've spoken

Twisted by knaves to make a trap for fools,

Or watch the things you gave your life to, broken,....

Het was niet bepaald minister Geens' dag in het parlement toen hij de zichzelf 30% loonsverhoging toekennende toplui van bad bank Dexia, toch per se wilde verdedigen.

Zijn uitspraak dat hij, Geens, wel in staat zou zijn B-post en Belgacom te leiden, maar niet Dexia, was al erg van de pot gerukt en vooral ook erg denigrerend voor de CEO's van die overheidsbedrijven.

De met pathos uitgesproken zin: 'Als je nootjes voedert, krijg je aapjes' , sloeg evenwel alles.

Wellicht heeft minister Geens, hoe verstandig hij zich voordoet en waarschijnlijk ook is -hoewel toch wat te min om bv. een bad bank te leiden-, niet echt beseft welke conclusies uit die boutade getrokken kunnen worden.

Want wat Geens zegt, kan als volgt geïnterpreteerd worden: al die mensen die met een (heel wat) lager loon dan de supervergoedingen van CEO's, moeten tevreden zijn, die dus 'nootjes, peanuts' toegeworpen krijgen, zijn of worden aapjes. Of nog anders: degenen die voor een modaal loon willen of moeten werken, hebben beperkte capaciteiten. Of: met een vergoeding die niet in de honderdduizenden euro's loopt of het miljoen overschrijdt, trek je geen valabele mensen aan.

Maar wel aapjes dus. Nou, dat is dan een ministeriële wijsheid waarin  de overgrote meerderheid van de bevolking  zich kan terugvinden!

Minister Vande Lanotte:

'Als iedereen die belastingen moet betalen die ook effectief betaalt, dan is er genoeg geld om de nettolonen van de modale werkende mens omhoog te krikken zonder dat er pijnlijke besparingen moeten worden doorgevoerd.'

De spijker op de kop!

De directeur van de persdienst van het Vaticaan heeft bevestigd dat paus Franciscus werkt aan een tekst over het thema ecologie.

De paus wil sterk de nadruk leggen op de 'menselijke' ecologie. Onderwerpen zoals de wegwerpmaatschappij, de plundering van bodemrijkdommen en de bescherming van het milieu en het leven zullen ongetwijfeld behandeld worden.

De inzet van het euthanasiedebat
Perscommuniqué van de bisschoppen van België – 22 januari 2014 
 
Op de bijeenkomst van de bisschoppenconferentie in Grimbergen hebben de
bisschoppen van België de problematiek van het levenseinde besproken. Dat
gebeurde in aanwezigheid van een aantal experts op medisch, juridisch, ethisch en
pastoraal vlak. Het wetsvoorstel in verband met uitbreiding van de euthanasiewet
voor minderjarigen, d.w.z. kinderen en jongeren, dat momenteel in de
Kamercommissie besproken wordt, gaat de bisschoppen zeer ter harte. Ze vragen
zich af waarom een wet moet worden gemaakt over een dergelijke delicate materie,
als men bedenkt dat Nederland al sinds 2006 over een dergelijke wet beschikt en die
nog nooit heeft moeten toepassen. De problematiek heeft de bisschoppen ertoe
aangezet de onderliggende inzet van dit initiatief te verdiepen en hun bedenkingen
met een breed publiek te delen. 
 
Een eerste inzet van het debat is het verbod te doden, dat de basis vormt van onze
samenleving. Door de deur open te zetten voor euthanasie voor minderjarigen lopen
we het risico euthanasie uit te breiden tot mensen met een handicap,
dementerenden, mentaal zieken en zelfs tot mensen die levensmoe zijn. Op die
manier riskeren we ook de zin van het menselijke leven te veranderen. Menselijke
waardigheid alleen nog toekennen aan mensen die in staat zijn de waardigheid van
hun eigen leven te erkennen, is mensonwaardig. Op die manier zaait men twijfel over
de waarde van het leven van bepaalde mensen. 
 
Een tweede inzet is de wijziging binnen de medische praktijk, die verbonden is met de
grote vooruitgang van de geneeskunde. Als de geneeskunde de grenzen van haar
mogelijkheden bereikt, stapt men over van ‘alles’ naar ‘niets’ en is men geneigd
meteen zijn toevlucht te nemen tot euthanasie. Men vergeet de rol van de sedatie,
die de pijn verzacht, en het belang van de palliatieve zorg, die mensen op een serene
manier voorbereiden op de dood. De artsen en het verplegende personeel worden in
hun praktijk aan het twijfelen gebracht, tussen het ‘teveel’ aan geneeskunde en het
‘niets meer’ van de euthanasie. 
 
De derde inzet confronteert ons met onze eigen dood: hoe ons erop voorbereiden en
de dood niet ontkennen? Met wie kunnen we erover spreken, welke voorbereidingen
treffen we, hoe laten we ons omringen? Hoe vermijden we van de dood een
taboemoment te maken? Hoe waardig sterven mét respect voor de waarde van het
menselijke leven? 
 

De vierde inzet is van het lijden. 70% van de Belgen zegt voor een zachte dood te zijn.
Dat is normaal. We moeten te allen prijze elke vorm van pijn bestrijden en het lijden
maximaal verminderen. Maar als het lijden ondanks alles aanwezig is, zowel bij de
zieke als bij de nabestaanden of bij het medisch personeel, hoe kan het dan bewust
gedragen worden? Hoe kunnen we ons voorbereiden om het lijden aan te kunnen en
te beleven als een beproeving, die we kunnen delen met anderen en samen dragen?
Hoe kunnen we elkaar niet loslaten en ondersteunen in momenten van lijden? 
 
De vijfde inzet is die van de spiritualiteit. In het euthanasiedebat gaat het ook over de
zin van het leven. Hoe kan de christelijke ervaring ons helpen de confrontatie met
lijden en sterven aan te gaan? Als wij het Pasen van Jezus vieren, laat Goede vrijdag
ons het drama van het lijden beleven; op Stille Zaterdag is dat het mysterie van de
dood en de verlatenheid en op Paaszondag de kracht van de verrijzenis. Hoe kan het
paasmysterie ons leven verlichten en inspireren? Hoe kunnen de christelijke
instellingen getuigen van een ethische houding inzake deze uitdagingen?
 
Daarnaast hebben de bisschoppen samen met experts in de pastoraal ook gewerkt
rond de problematiek van de evoluties in het parochiale landschap in ons land.

85 miljardairs zijn even rijk als de 3,5 miljard armsten

Paus Franciscus drukte vandaag de hoop uit dat migranten en vluchtelingen in vrede zouden kunnen leven in de landen die hen verwelkomen en dat ze in staat zouden zijn de waarden van hun cultuur te behouden.

In augustus 2013 schreef paus Franciscus al het volgende: 'Een verandering van de houding ten aanzien van migranten en vluchtelingen is nodig bij iedereen. Wij moeten weg van een defensieve houding en van angst, weg van onverschilligheid en marginalisering - wat allemaal typisch is voor een wegwerpcultuur-, en we moeten evolueren naar een houding gebaseerd op een cultuur van ontmoeting, de enige cultuur die in staat is een betere, meer rechtvaardige en broederlijke wereld  op te bouwen'.

De traditionele partijen, aldus NVA, klampen zich vast aan de macht.

Een verwachte doorzichtige,  maar hoe dan ook simplistische uitspraak.

De traditionele, conservatieve partij, die NVA (geworden) is, zit al sterk verweven in het politieke en financiële Belgische machtssysteem en klampt zich vast aan de macht op Vlaams politiek niveau.

En zij doet er alles aan, net als alle andere partijen, om de macht ook op het federale niveau te grijpen. Dat behoort namelijk tot de essentie en de brandstof van het politieke bedrijf: de macht grijpen, de macht behouden om o.a. de eigen maatschappijvisie en de eigen ambities te realiseren.

Het zo voorstellen dat de eigen partij daaraan niet meedoet, is een flagrante leugen en kiezersbedrog.

Bekommer u om de zwakken
---------------------------------

Het is noodzakelijk nieuwe vormen van armoede en zwakheid - de daklozen, de drugsverslaafden, de vluchtelinge, de inheemse volkeren, de steeds meer vereenzaamde en verlaten oude mensen, enz.- onze aandacht te schenken. We worden ertoe uitgenodigd in hen de lijdende Christus te herkennen en hem nabij te zijn, ook wanneer dat ons klaarblijkelijk geen tastbare en onmiddellijke voordelen biedt.

De migranten betekenen voor mij een bijzondere uitdaging, omdat ik herder van een kerk zonder grenzen ben, die zich moeder van allen voelt. Daarom roep ik de landen op tot een ruimhartige openstelling, die, in plaats van de angst voor een verstoring van de eigen identiteit, in staat is nieuwe culturele syntheses te realiseren. Hoe mooi zijn de steden, die het ziekelijke wantrouwen oveerwinnen, die anderen met hun verscheidenheid opnemen en van deze integratie een ontwikkelingsfactor maken! Hoe mooi zijn de steden, die ook in hun architectonische planning, rijk zijn aan ruimtes die verbinden, samenhang realiseren en de erkenning van de andere begunstigen!

Econoom Paul De Grauwe wilde graag weten of het waar is wat de voorstanders van de opeenvolgende en steeds maar verder doorgedreven staatshervormingen zo graag beweren. De staatshervormingen -en de ultieme staatshervorming is natuurlijk het opdoeken van België-, zijn noodzakelijk om Vlaanderen een nieuwe economische dynamiek te geven, aldus die voorstanders.

Wat blijkt nu uit De Grauwes analyse? Sinds de jaren tachtig, toen bijna elke nieuwe regering een staatshervorming doorvoerde, is de groei in Vlaanderen stelselmatig gedaald ten opzichte van Wallonië. En ook de groei in Vlaanderen zelf is sinds 1980 trendmatig gedaald en is nu sinds ongeveer tien jaar niet te onderscheiden van de sinds 1980 permanent lage Waalse groei.

De conclusie die daaruit getrokken moet worden is, dat de Vlaamse politieke partijen -de ene al meer dan de andere-, de hervormingen van de staatsstructuren gebruiken/misbruiken, niet zozeer om Vlaanderen in economisch opzicht welvarender te maken, maar omwille van electorale overwegingen.

Daarop is vroeger al herhaaldelijk gewezen. Maar de boodschap verkondigen -ook al is het een valse, zoals blijkt uit De Grauwes studie- dat grotere zelfstandigheid van Vlaanderen automatisch leidt tot grotere welvaart, blijft veel mensen verleiden.

Dat fenomeen bevestigt anderzijds de waarheid van het volkse gezegde: 'De mensen willen bedrogen worden'. Maar het is goed dat er nog mensen zijn als Paul De Grauwe, die de bedriegers ontmaskeren.

Paus Franciscus:

'Abortus is verschrikkelijk. Het maakt deel uit van onze wegwerpcultuur.'

Patrick De Wael van Open VLD had in een tv-debat overschot van gelijk: het reduceren van de verkiezingsstrijd tot een duel tussen het zgn. NVA-model en het zgn. PS-model, is kiezersbedrog, is volksverlakkerij.

Het is een tactiek die uitsluitend electorale bedoelingen heeft en daarvoor door de gebruikers ervan, manipulatie verantwoord wordt geacht.

Want wat is de werkelijkheid? In het huidige verkiezingssysteem is er geen federale kieskring. Vlamingen kunnen dus niet voor Di Rupo of Reynders of Milquet of Labille of Demotte stemmen. En Walen kunnen hun stem niet schenken aan Peeters of De Wever of  Van Besien of Tobback of Verherstraeten.

Aan Vlaamse kant moet de kiesstrijd dan ook gaan tussen de verschillende Vlaamse partijen. Het anders voorstellen is een loopje nemen met de realiteit en met de democratie. Want die verkiezingsspelregels zijn binnen ons democratisch systeem tot stand gekomen.

Er is nog meer aan de hand, wat iedere oprechte democraat de wenkbrauwen moet doen fronsen. Een verkiezingscampagne helemaal ophangen aan het creëren van een vijandbeeld, is al niet fraai. Maar dat op een extreme manier gefocust wordt op een externe vijand, dat die externe vijand op alle mogelijke manieren wordt gediaboliseerd, in de hoop op electoraal gewin, is ronduit ondemocratisch en gevaarlijk.   

Neen aan de sociale ongelijkheid, die geweld veroorzaakt
-----------------------------------------------------------------

Tegenwoordig wordt van vele kanten een grotere veiligheid geëist. Maar zolang de uitsluiting en de sociale ongelijkheid in de maatschappij en tussen de verschillende volkeren niet overwonnen zijn, zal het onmogelijk zijn, het geweld uit te roeien. De armen en de armste bevolkingen worden beschuldigd van geweld, maar zonder kansengelijkheid vinden de verschillende vormen van agressie en oorlog een vruchtbare voedingsbodem, die vroeg of laat de uitbarsting veroorzaakt. Wanneer de lokale, nationale of wereldwijde gemeenschap een deel van zichzelf aan zijn lot in de marginaliteit overlaat, zullen er geen politieke programma's, ordekrachten of geheime diensten zijn, die met succes de rust zullen kunnen waarborgen. Dat gebeurt niet alleen omdat de sociale ongelijkheid gewelddadige reacties van degenen die door het systeem uitgesloten worden, uitlokt, maar vooral omdat het maatschappelijke en economische systeem fundamenteel onrechtvaardig is.

Zoals het goede ertoe neigt, zich uit te breiden, zo neigt het slechte, waaraan men toegeeft, namelijk de onrechtvaardigheid ertoe, haar schadelijke kracht te vergroten en in stilte de fundamenten van ieder politiek en sociaal systeem, aan te tasten, hoe stevig ze ook lijken te zijn. Als elke daad zijn gevolgen heeft, dan bevat een in de structuren van de maatschappij genesteld kwaad altijd mogelijke elementen van ontbinding en van dood. 

Het in de onrechtvaardige maatschappijstructuren gekristalliseerde kwaad is de reden waarom men niet op een betere toekomst hopen kan. 

Naar aanleiding van politieke plannen om 55 miljoen euro uit te trekken om ieder ongeboren kind te laten testen op het downsyndroom, schreef Jo Lebeer, docent handicapstudies aan de UA, een opiniestuk waarin hij stelt dat het realiseren van dat plan, een eugenetische maatregel zou zijn, die doet denken aan een onfrisse periode in de geschiedenis.

Enkele uittreksels:

'Als België 55 miljoen euro (!) per jaar over zou hebben voor een gratis prenatale test, en niet voor de ondersteuning van mensen met downsyndroom en gelijkaardige aandoeningen, dan kunnen we dat een eugenetische maatregel noemen.

Wat is nog het verschil met de periode dat personen met een beperking op basis van onvolwaardigheid geëlimineerd werden en dit geruggensteund door sommige artsenen academici? In wezen is de boddschap dezelfde: jij bent een onvolwaardig individu en je wordt maar beter niet geboren.(

'De Canadese Downsyndroom Vereniging publiceerde het statement dat 'het downsyndroom geen ziekte is, geen medische afwijking, maar een natuurlijke genetische variant', zoals een blanke, zwarte of gele huidskleur ook natuurlijke varianten zijn.

Waarom zou men in ons land dan 55 miljoen euro per jaar over hebben om hun geboorte te vermijden?' 

Word wakker ACW!
------------------------------

Twee weken geleden meende journalist Sturtewagen duidelijk tekenen van toenadering tussen CD&V en NVA, het kartel dat uit zijn as herrijst, te ontwaren (zie mijn stukje daarover op 20 december). Nu is het de beurt aan journalist Brinckman om die, volgens hem, onmiskenbare prille liefde nog eens te analyseren.

Los van het feit dat de De Standaardjournalisten zich graag overgeven aan politieke koppelaarsactiviteiten,  is het wel zo dat het hardvochtige, neoliberale, rechtse sociaal-economische beleid dat NVA voorstaat, op veel vlakken sterk overeenkomt met wat de rechtervleugel van CD&V wil doordrukken.

En die rechtervleugel, met glamourboy Peeters op kop, heeft het al een hele tijd duidelijk voor het zeggen bij CD&V. En dat is ook te begrijpen. Het ACW ligt nog in de touwen. Ook en vooral financieel. Tussen haakjes, denk niet dat er in de topregionen van de CD&V ook maar één traantje geplengd is om de mokerslagen die het ACW kreeg toegediend en om de brutale en onterechte beschuldigingen van fraude en schriftvervalsing.

Sta op ACW! Maak uw leden en heel de bevolking duidelijk dat de beweging afstand neemt van de richting die CD&V uitgaat. Trek uw steun aan die partij terug. Help CD&V niet om een rechts-conservatief regime te vestigen, want de beweging zal stank voor dank krijgen, haar geloofwaardigheid helemaal verliezen en voortdurend energie moeten steken in het afweren van destructieve aanvallen tegen het middenveld.

Hoe kan men politieke hand-en spandiensten blijven verlenen aan partijen die beleid voorstaan en een maatschappijvisie promoten, die haaks staan op de waarden, de visie en de bekommernissen van de eigen beweging?

Als de beweging toch niet echt nog een vuist kan maken binnen CD&V en met de rug bekeken wordt, waarom dan blijven aanschurken tegen die partij? In het Vlaamse politieke spectrum zijn er partijen als Groen en SPA, die veel beter de  sociaaleconomische bekommernissen van het ACW en zeker van het ACV, vertolken. Of hou een nieuwe politieke formatie boven de doopvont.

Zondag 5 januari 2014
------------------

Een staalblauwe lucht

verandert kale twijgen

in een ragfijn web.

Ben Weyts, NVA, heeft België kond gedaan dat er niet genoeg federale ambtenaren worden ontslagen.

De vraag rijst: hoe zit het met de Vlaamse ambtenaren?

Alle ambtenaren wezen bij dezen gewaarschuwd!! Big Brother Weyts is watching you!!!