Zondag 5 januari 2014
------------------

Een staalblauwe lucht

verandert kale twijgen

in een ragfijn web.

Ben Weyts, NVA, heeft België kond gedaan dat er niet genoeg federale ambtenaren worden ontslagen.

De vraag rijst: hoe zit het met de Vlaamse ambtenaren?

Alle ambtenaren wezen bij dezen gewaarschuwd!! Big Brother Weyts is watching you!!!

Wie al geruime tijd de columns van Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, leest, herkent het wel zonder veel moeite: in zijn drang om scherp, spits en boutadeachtig uit de taalhoek te komen, zondigt Torfs geregeld tegen de logica of werpt hij zich op als de vertolker van wat 'het volk, de politiek, de samenleving...' denken.

In zijn bijdrage tot de commotie, getiteld 'De Johnny Thijs in elk van ons', -ik begon me al af te vragen: wanneer horen we de stem van Torfs?- omtrent held en martelaar Johnny Thijs, begint het al goed. 'Wie 650.000 euro bruto per jaar te min vindt, hoeft niet te rekenen op sympathie van het volk. Zo dachten onze politici. En toch pakte het anders uit', schrijft Torfs. Waarop steunt hij om te beweren dat 'het volk' sympathie koestert voor de looneisen van Thijs?

Wat dan volgt in Torfs' exposé wordt taalkundig voorgesteld als een verklaring van de 'sympathie van het volk' voor de grootverdiener, maar het heeft er in feite geen bal mee te maken en het is zeer de vraag of 'het volk' er veel van begrijpt.

Met 'Vooreerst omdat het niet om geld gaat' schaart Torfs zich aan de zijde van de klagende Thijs en andere verontwaardigde CEO's, en ik ben er bijna 100% zeker van, dat daarover in brede geledingen van 'het volk' een schaterlach opgaat.

De beschouwingen van de Leuvense rector omtrent verworven rechten, en het oprukkende moralisme met daarbij vragen over de toekomst van de 'meritocratie', zijn interessant. Maar zijn dat ook de overwegingen die, althans volgens Torfs, 'het volk' sympathie doen koesteren voor de man van het grote geld? Ik denk het niet.

Eén ding wordt wel duidelijk. Hoewel de auteur in de formulering geen standpunt inneemt, is de teneur 'pro Thijs'. Torfs schaart zich aan de zijde van de exuberant verdienende CEO's, kan zich ook niet helemaal vrijmaken van de primitieve diabolisering van de PS -het stompzinnige maar tot nu toe electorale succeswapen van de Vlaamse nationalisten-, en grijpt de kans om op een niet zo fraaie manier collega-columnist Hugo Camps, een venijnige en bewust beledigende veeg uit de pan te geven.

Wat wel hout snijdt, is de scherpzinnige vergelijking tussen de afkeer voor Bellens en de adoratie voor Thijs, vanwege de 'Vlaamse publieke opinie'. Maar Torfs verwart eens te meer  'publieke opinie', 'het volk', met de kleine wereld van de media.

Rik Torfs tilt zwaar aan het feit dat minister Labille nog nooit op een lijst gestaan heeft maar wel minister is. En dat feit verleidt hem tot de nogal theatrale rethorische vraag: 'Beschikt iemand, die zijn macht uit het systeem put, in een democratie over de nodige legitimiteit om de  stem van het volk te vertolken?' . Die vraag kan inderdaad gesteld worden. Bij iedereen die onverkozen tot minister wordt benoemd. Dus ook bij bv. Muyters. Of bv. Geens. Beschikt deze ongetwijfeld bekwame minister, die evenwel zijn kracht uit het systeem put, over de nodige legitimiteit om de stem van het volk te vertolken, wanneer het om onze centen gaat?

Tot slot. Al dagen besteden de gazetten bladzijden en bladzijden aan een man die tot nu toe als baas van de post, 30 keer meer verdiende dan een postman en in de nieuwe regeling nog altijd 18 maal meer zou verdienen. Om misselijk te worden.

Zie je Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, geleerde beschouwingen wijden of één letter besteden aan het ontslag of de loonsvermindering van een arbeider of bediende?

Kranten, ook de zelfverklaarde kwaliteitskrant 'De Standaard', brengen graag smeuïge artikels over politieke machinaties, ruzies, samenzweringen, tactische bewegingen. De 'onderzoeksjournalist' schrijft dan een stuk  waarin de indruk wordt gewekt dat het een relaas van feiten is, terwijl de tendentieusheid en de politieke keuze van de krant al vlug overduidelijk worden. Kortom, het procédé dat de 'boekskes' toepassen wanneer ze een en ander uit de doeken willen doen over het 'verborgen leven' van celebrities.

Neem nu het artikel 'Wat Labille uit te leggen heeft' van de hand van journalist Wim Winckelmans in De Standaard van 3 januari.

Het is een opeenvolging van verwijzingen naar bronnen in de hoogste echelons van regering en partijen, die niet nader genoemd worden  en van suggestieve zinnen, die duidelijk maar één doel voor ogen hebben: de lezer ervan overtuigen dat er ruzie is in de regering, dat minister Labille het spel vuil gespeeld heeft en dat Johnny Thijs held en martelaar is.

Een greep:

-...meer en meer bijval van de coalitiepartners...:  welke?

-...meer dan één vicepremier vindt dat minister Labille een loopje heeft genomen met zijn mandaat...: wie?

-...volgens één vicepremier...: wie?

-...dit element is ons duidelijk verzwegen geweest, klinkt het bij een regeringspartij...: welke regeringspartij?

-...wordt ook duidelijk dat herhaaldelijk beloften werden gedaan...: door wie?

-...hij wou geen uitzonderingsregime, zegt een vicepremier...: welke vicepremier?

Conclusie: De Standaard heeft bijna twee bladzijden over voor een konkelfoesartikel waarin een mee konkelfoezende journalist een podium geeft aan konkelfoezende politici. Het artikel zou echt niet misstaan in de 'Story', 'Dag allemaal' of andere 'boekskes'.

Maar er is, zoals ik boven aangaf, meer aan de hand: De Standaard neemt een loopje met de objectiviteit en de transparantie die je in een 'relaas van feiten' verwacht. De Standaard neemt in een 'nieuwsbericht' bepaalde posities in, maakt zijn opinie overduidelijk: tegen Labille en de PS, voor Johnny Thijs en zijn (CEO)-aanhangers, voor het behoud van de superlonen voor CEO's, tegen een verlaging .

Dat onder het artikel verwezen wordt naar 'Opinie op bladzijde...' mag waarlijk het toppunt van cynisme of van domheid genoemd worden.

Wat ik u allen (en ook mezelf) van harte toewens:
----------------------------------------------------

-een goede gezondheid naar geest en lichaam

-een boeiende verhouding tussen gezinsleden

-heel veel vriendschap en liefde

-vreugde, blijdschap en speelsheid met reden of zomaar

-troost wanneer u die nodig hebt

-geborgenheid in uzelf, in anderen, in uw thuis, uw dorp of stad, uw streek

-verbondenheid met de natuur, respect voor de leefomgeving

-intellectuele en emotionele soepelheid, geen verstarring

-woede om onrecht

-openheid en gevoeligheid voor spiritualiteit en mysterie

-oog en hart voor schoonheid in cultuur en natuur, in woord, klank, kleur, beweging, vorm

-interesse, geen onverschilligheid

-blijvend wantrouwen tegenover alle vormen van macht, ook al oefent u zelf mogelijk een stuk uit

-respect voor ieders persoonlijkheid , afwijzing van massabeïnvloeding

-humor en relativiteitszin om overeind te blijven

-vrijheid, vooral innerlijke

-nederigheid

-dankbaarheid
------------------------

GELUKKIG NIEUWJAAR!

---------
----

“De wereld gaat gebukt onder de nieuwe tirannie van een markt die als een nieuwe God wordt beschouwd en waarin financiële speculatie, corruptie en egoïsme overheersen.”

De onbekende gelovige

In dit autobiografische verhaal vertelt Thierry Bizot, producer van het populaire Franse televisieprogramma Sept à Huit op TF1, gehuwd en vader van drie kinderen, hoe hij het christelijke geloof ontdekte.

Op aanraden van de leerkracht van zijn zoontje woont hij een catechesebijeenkomst voor volwassenen bij. Bij het verlaten van het lokaal zweert hij dat hij er nooit nog een voet zal binnenzetten. Maar wanneer het hem op een dag zowel privé als professioneel minder goed gaat, richt hij zich opnieuw tot de Kerk, op zoek naar antwoorden op zijn vragen. En hij doet een ontdekking die zijn leven verandert.

Dit verhaal maakte Thierry Bizot in Frankrijk tot een fenomeen. Alledaags is het niet: een publieke figuur met een geslaagd professioneel en persoonlijk leven die beweert dat zijn leven helemaal anders - vrijer en vreugdevoller - is sinds hij Jezus leerde kennen.

Klaagzang om Johnny
-----------------------

De bekwaamste en sinds kort de meest beklaagde en beklagenswaardigste aller Belgen, de genaamde Johnny Thijs, ex-CEO van B-post verdiende 1,1 miljoen euro. Dat is 30 keer het loon van een postbode en 23 keer het gemiddelde loon van een B-postwerknemer.

De door zijn werkgever, de regering, voorgestelde wedde bedroeg 650.000 euro. Dat is 18 keer meer dan wat de postbode verdient en 13 keer het gemiddelde loon van een B-postwerknemer.

'Niet genoeg', zei Johnny en hij startte een steuncampagne voor hem en een beschadigingsoffensief voor de regering, die bij sommige journalisten, politici en collega's-grootverdieners veel meer support kregen dan bv. de humanitaire hulpacties voor Syrië of de Filippijnen. 

De inhoud van de reacties en wie ze uitten, maakten veel duidelijk. Tijd, dacht ik, om prijzen toe te kennen:

-De prijs voor de ridicuulste maar bewust misleidende kromredenering: CEO Bruno Segers: 'De beslissing van de regering vergroot de kloof tussen arm en rijk.'

-De prijs voor bewustzijnvernauwend fundamentalisme: Baron Buysse: 'Marktconform denken is een verplichting. De rest is ideologie.'

-De prijs voor cynisme: CD&V'er en ex-ACW'er en verzamelaar van bestuursmandaten Jean-Luc Dehaene: 'Ik begrijp Thijs helemaal.'

-De prijs voor onnauwkeurige informatie: het grootste deel van de media: 'De helft van 1,1 miljoen is 650.000 euro.'

-De prijs voor journalistieke hielenlikkerij: Sturtewagen van De Standaard: ''t Is toch wel erg voor Thijs, zo'n bekwame jongen. De regering begaat een enorme blunder.'

-De prijs voor gedegen kritische journalistiek na een aantal dagen: Goossens van De Standaard: 'Blijkbaar kan een maximumloon van een schamele 650.000 euro alleen nog maar een marxistische vondst van de vermaledijde PS zijn.'

-De prijs voor gedegen kritische journalistiek vanaf het begin van de miljoenensoap: Desmet van De Morgen: Ironisch wel, dat net diezelfden die de uitkeringen in de tijd beperkt willen zien, net diezelfden die vinden dat het grootste probleem van het land de veel te hoge lonen van gewone arbeiders en bedienden zijn, zich ontpopten tot de grootste cheerleaders van Johnny Thys, toen die weigerde voor een armoezaaiersloontje van 650.000 euro per jaar Bpost te blijven leiden.'

-De prijs voor politieke angst, lafheid en draaikonterij: regeringspartijen CD&V en Open VLD, die de beslissing tot loonvermindering goedkeurden maar nu zwijgen als vermoord of belangrijke partijfiguren kritiek laten uiten op die beslissing.

-De prijs voor politiek opportunisme, lafheid en verloochening van de eigen maatschappijvisie: Groen en PvdA, die geen kik geven.

-De prijs voor politieke rechtlijnigheid en sobere ad remreacties: SPA'er Bruno Tobback: '650.000 euro niet genoeg? 99% van de Belgen verdient veel en veel minder.'

Heel merkwaardig, onbegrijpelijk en laf: niet anders kan ik de houding van Groen in de opgeklopte en geregisseerde commotie rond het exuberante loon van Thijs noemen.

De partij zwijgt als vermoord in een debat dat haar fundamenteel zou moeten interesseren. En op basis van haar maatschappijvisie en ideologie zou ze zonder verpinken de regeringsbeslissing om de schandalig hoge en ethisch totaal onverantwoorde lonen van de CEO's en in dit geval dan nog de CEO van een overheidsbedrijf, te verminderen, moeten toejuichen.

Maar het blijft oorverdovend stil aan het groene front. Krijgen degenen uit de groene beweging die al een hele tijd zeggen dat de huidige Groentop haar ziel zou verkopen om door andere (en vooral neoliberale ) partijen 'salonfähig' geacht te worden, toch gelijk?

De Van Besiens en andere Calvo's zouden er goed aan doen zich eens serieus te verdiepen in de ontstaansgeschiedenis van de groene partij in Vlaanderen, de visies en de betrachtingen van hun founding fathers.  

De de hemel ingeprezen ex-CEO van B-post blijft maar zeuren over de 650.000 euro, die hij in de toekomst zou verdienen, blijft maar collega's-grootverdieners inspireren om vlammende protesten de wereld in te sturen en blijft maar hengelen naar de steun en het medelijden van het journaille en ja, zelfs van het 'gewone volk'. Zo ontstaat in snel tempo het beeld van een zielige vrek die meer doet denken aan Hoofts 'Warenar' dan aan een competente manager.

Wie zich helemaal vergaloppeerd heeft in de bekrompen en provocerende steun aan Thijs, is baron Buysse. Deze dacht het ei van Columbus gevonden te hebben, door de wereld, nou ja Vlaanderen, kond te doen dat minister Lamille handelde op basis van ideologische overwegingen en niet gehandeld heeft conform de marktwetten. En als dat geen absoluut, verwerpelijke doodzonde is! Voor Buysse zijn de marktwetten klaarblijkelijke absoluut, normbepalend en referentiepunt voor alles. Het ontgaat hem dat hij op die manier evenzeer reageert op basis van een ideologie en zich bovendien laat kennen als een fanatieke fundamentalistische aanhanger van de suprematie van het huidige marktdenken.

Het is duidelijk dat beide heren wel wat vakantie kunnen gebruiken om tot bezinning te komen. Op een euro hoeven ze niet te zien. Bij de 20 % Belgen die onder of tegen de armoedegrens zitten, liggen de zaken niet zo eenvoudig.

Na  sommige politici en ja, ook heel wat journalisten, heffen nu een aantal CEO's hun misselijk makende klaagzang om Thys aan. 

 Gisteren fulmineerden diezelfde politici en CEO's  nog tegen de uitkeringtrekkers en de te hoge lonen van arbeiders en bedienden. Nu scharen ze zich met ontroerende eensgezindheid aan de zijde van Thys, die 650.000 euro veel te weinig vindt.

Sommige journalisten die niet eens het twintigste deel van die jaarwedde verdienen, huilen mee met die grootverdieners, die niet doorhebben met welk diep misprijzen de publieke opinie hun ridicule misbaar veroordeelt.

De media hebben het ook al de hele tijd over 'halvering' van de wedde. Thys verdiende 1,1 miljoen euro (!!!), de regering besliste dat loon terug te brengen tot 650.000 euro. Wel speciale rekenkunde die de gazetten en de tv toepassen. Maar ja, 'halvering' klinkt dramatischer en is beter geschikt om medelijden op te wekken met die onfortuinlijke ex-CEO van B-post. Ochot, ocharme toch. Hoe durven ze toch, die onvervangbare Thys zo te behandelen!  Afkomen met maar 650.000 euro. Ze moesten beschaamd zijn!