De Nederlandse theoloog en kerkhistoricus Peter Nissen vindt dat de nalatenschap van 'tweeduizend jaar barmhartigheid' moet worden verdedigd.

Hij stelt dat 'onze sociale zekerheid een erfenis van het christendom is'.

Terecht. Het christendom en de Kerk waren (en zijn nu nog vaak) de enige instanties die zich bekommerden om mensen in nood.

Jan Leyers:

'De wereld van de religie was een vrijhaven, los van de commercie. Je moest er geen combiticket voor kopen en je werd aan de ingang niet gefouilleerd. En je mocht lekker je boterhammen meenemen naar binnen. Met het katholicisme is ook de toegeeflijkheid verdwenen. In theorie was alles verboden, maar in de praktijk kon alles. Vandaag zijn we vrij, maar elke misstap wordt genadeloos afgestraft.'

X/14

Vrijdag 21 augustus 2015

Hoogfeest van 15 augustus 2015

De Mariaverering in Vlaanderen kreeg in het verleden een zeer bijzondere plaats. Het “Hoge Vrouwe in de hemel...” (van Clem de Ridder en Emiel Hullebroeck) werd decennia lang uit volle borst gezongen: “...’t Bouwd’ u tempels en kapellen van de zee tot in de hei. ’t Schilderderd’ u in pracht van kleuren, ’t zong u liederen in de mei...”

Toch is de Lieve Vrouw van Libanon blijkbaar nog meer geliefd. Er is geen huis of appartement binnen noch buiten dat geen versierd Mariabeeldje heeft, dikwijls naast de andere heiligen zoals Charbel en Rafqa. Vrijdagavond 14 augustus waren er al grote vieringen op verschillende plaatsen. Vervolgens waren we getuige van een groots vuurwerk, niet eventjes, maar tot laat in de nacht. Wanneer het vuurwerk op een bepaalde plaats eindigde begon het elders. Van op ons terras konden we het goed volgen. Soms was het ergens ver weg, achter de bergen en zagen we alleen lichtflitsen. Hetzelfde prachtig spektakel herhaalde zich zaterdagavond én zondagavond. In elk geval is het een gelegenheid om Maria, de Moeder van Jezus en van de Kerk ook bij ons een erepaats te geven.

De moeilijkheden om terug naar Syrië te gaan hebben ons een verblijf bezorgd in Qleiaat, Libanon. Hoe pover en kwetsbaar we ook zijn,   we willen iets uit de oude traditie van de monniken in ere houden. Zij waren altijd op een of andere wijze tegelijk sociaal beschikbaar. We hebben ons meteen geëngageerd om een jonge man in geestelijke nood mee op te vangen. Onverwachte moeilijkheden zijn steeds de sterkste drijfveer geweest voor een “nieuwe evangelisatie”. De vervolging van de christenen vanaf het prille begin, zorgde voor de verspreiding, de diaspora van de christenen en dus van het geloof over de hele wereld. En toen het Romeinse Rijk ineenstortte werd zijn infrastructuur en wegennet gretig gebruikt om het christelijk geloof tot in alle uithoeken van de toenmalige wereld te brengen. Het onoverwinnelijk gewaande Romeise Rijk kwam ten val, het Kruis bleef overeind!

Ondertussen krijgen we regelmatig bezoek van zr. Carmel en moeder Agnes-Mariam. Vorige zondag waren ze weer bij ons. Zr. Carmel stelde voor om een goede vriend priester in de buurt, in Mayroeba te gaan bezoeken en we gingen daar graag op in. Na dit aangename contact reden we enkele honderden meters en onze wagen weigerde verder alle dienst. Daar stonden we midden op de grote markt van Mayroeba. Naar aanleiding van het feest van O.L. Vrouw zijn er over heel Libanon grote feestelijkheden en hier was het wel een bijzonder grote markt. Uiteindelijk moest de wagen opgehaald worden en geraakten wij dank zij vrienden veilig thuis.

Syrië: weldra het einde de oorlog, maar niet van het lijden?

De belangrijkste politieke gebeurtenis van dit ogenblik is ongetwijfeld het zogenaamde atoom-akkoord tussen Washington en Teheran. Op 1 februari 1979 maakte de Iraanse geestelijke leider Khomeiny een einde aan de westers gezinde houding van zijn land en wilde met alle kracht het Angelsaksisch imperialisme bestrijden. Iran werd de leider van de sjiieten. Hieruit groeide een kunstmatig conflict met Saoedi-Arabië, de leider van de soennieten en de grote favoriet van het westen, dat al te gretig islamitisch terrorisme gebruikt voor zijn buitenlandse politiek. Het islamitisch terrorisme is zonder meer soennitisch. De strijd vond zijn hoogtepunt met de moslimbroeders, Al-Qaeda en IS, die samen met de golfstaten, - allen op een of andere wijze verbonden met het zionistische Israël -, de strijd op leven en dood aanbonden met de sjiieten. Het akkoord met sheikh Hassan Rohani op 14 juli 2015 heeft deze periode van 35 jaar definitief afgesloten, waardoor de VS en Iran voortaan (min of meer) dezelfde westerse belangen gaan dienen. Daarmee zal ook de strijd van Saoedi-Arabië tegen Iran eindigen.

We kunnen verwachten dat er weldra officieel vrede zal komen in Syrië. Iran kan dan diplomatiek beschouwd en erkend worden als de overwinnaar van de oorlog in Syrië. De eigenlijke overwinnaar is in feite het Syrische volk, samen met het leger en de regering, maar dit is voor de internationale gemeenschap nog niet verteerbaar. Het klinkt niet “politiek correct”. Op de 8e samenkomst van de IRTVU, een Iraanse (internationale) ngo met ‘n 230 leden uit islamitische landen (Radio and TV Union), werd vorige dinsdag Syrië genoemd “de gouden ring in de keten van de weerstand”. En dat kunnen we gerust zo stellen. Hierbij benadrukte Ali Akbar Velayati, de raadgever van de Iraanse leider voor buitenlandse zaken, dat geen enkele oplossing, die door het Syrische volk zelf verworpen wordt voor Syrië aanvaardbaar is. Geen enkele instelling of land heeft hiertoe enig recht. Dit betekent dat de Syrische regering en president aan de macht blijven, totdat het volk zelf anders beslist. Dit is nog steeds niet doorgedrongen in de “internationale gemeenschap”. Politiek zal er wellicht nu een schuldige gezocht worden voor de “Syrische crisis”. Bachar al-Assad hiervoor officieel doen veroordelen gaat niet meer. Er is echter een andere mogelijkheid. Deze maand heeft de UNO Veiligheidsraad eensgezind resolutie 2235 gestemd om uit te zoeken wie schuldig is aan de chemische aanslagen in Syrië. (Indien vorige onderzoeken onafhankelijk en eerlijk waren geweest zou men dit al lang geweten hebben). Nu kan deze resolutie gebruikt worden om Turkije, die uiteindelijk een onbetrouwbare partner blijkt te zijn, als zondebok aan te wijzen. Op 11 mei 2013 organiseerden de geheime diensten van Turkije een zeer zware aanslag in eigen land, in Reyhanli, om hiervan de Syrische president te beschuldigen. Op 21 augustus 2013 organiseerde Turkije samen met anderen de chemische aanslag in Ghouta, eveneens om de Syrische president te beschuldigen. In maart 2014 heeft het Turkse leger samen met al-Qaeda en “het leger van de islam” (Saoedi-Arabië) het Syrisch-Armeense dorp Kessab aangevallen om de Armeniërs die destijds ontsnapt waren aan de volkerenmoord uit te roeien. Als dit naar boven komt, kan Turkije gemakkelijk als de schuldige van de Syrische oorlog aangewezen worden. Et dit zou niet eens onterecht zijn. Zeer onterecht is evenwel dat hiermee andere grote schuldigen vrijuit zouden gaan.

We kunnen verwachten dat met de zogenaamde “vrede” in Syrië de oorlog zich zal verplaatsen naar de Zwarte Zee en naar Turkije. De strijd van Turkije tegen de Koerden zou het hele land kunnen ontwrichten. En de verplaatsing van de oorlog naar Centraal Azië is al lang voorzien. Toen de val van Syrië niet meteen in zicht kwam, werd de westerse staatsgreep in Oekraïne georganiseerd. Alles is nu gericht op de ontwrichting van Rusland en de val van president Vladimir Poetin, een van de weinigen die stand houdt tegen de westerse agressie en de “nieuwe wereld(wan)orde”. Daarvoor dienen de economische sancties, de valse beschuldigingen omtrent de aanslag op het vliegtuig MH 17, de zware leger-oefeningen en de militaire omsingeling. Dit is de hevige heropflakkering van een oude afkeer. De van oorsprong Poolse edelman Zbigniew Brzeninski was de voornaamste raadgever van president Jimmy Carter voor de nationale veiligheid. Hij heeft een ongelofelijke haat tegen Rusland in de buitenlandse politiek van Amerika kunnen verankeren, tot nu toe. En deze begint bijzonder bittere vruchten af te werpen, waar Europa en de NAVO slaafs in meedraaien.

En hiermee is ook het verdere lijden van het Syrische volk verbonden. De ontwrichting van Syrië, de ontmanteling van het land in afzonderlijke stukken, de omverwerping van de regering en de president ... het waren voor de wereldheersers uiteindelijk tussenstadia om Rusland en vooral president Vladimir Poetin te treffen. Zijn bondsgenootschap met het strategische Syrië moest gebroken worden om o.m. zijn gasuitvoer te boycotten. En dit blijft tot heden duidelijk het hoofddoel van de westerse politiek. Er werd zwaar geïnvesteerd om het soennitisch terrorisme op alle door het westen gewenste plaatsen in te zetten. Daarom worden allerlei zogenaamde “gematigde” soennitische rebellen gesteund, die uiteindelijk allemaal al-Qaeda zijn. En dit zal ook in Syrië wellicht nog lang verder gaan, al zal het leger samen met Hezbollah de bevolking en het land steeds meer kunnen beveiligen.

Er zijn kleine lichtpuntjes. Zeven NAVO-landen (België, Bulgarije, UK, Duitsland, Italië, Hongarije, Canada) willen de krankzinnige uitgaven voor verdediging verminderen. (Het NAVO- budget zou nu iets meer dan 1 triljoen dollar bedragen!). Dit is geen groot nieuws, maar het zou toch kunnen bijdragen aan de geleidelijke ontnuchtering van Europa en ooit, wie weet, Europese politici op de gedachte brengen dat Rusland niet onze vijand maar onze bondgenoot is.

Wil je iets meer weten over de Heilige Geest, de Geest van God die aan iedereen
is toegezegd? Wil je Gods Geest als een vernieuwende, dynamische adem beter
herkennen in je leven? Wil je meer voor Hem openstaan? Dan nodigen wij je van
harte uit op een nieuwe vormingsavond die zal doorgaan op woensdag 16 september
19.30 uur in de kerk De Verrezen Heer, Berchemstadionstraat 8,
Berchem.

We starten met een gebedsmoment. Daarna spreekt Marc Meirsman,
eindverantwoordelijke van de Katholieke Charismatische Vernieuwing in
Vlaanderen. Einde voorzien rond 21.30 uur.

(mededeling Katholieke Charismatische Vernieuwing)

Vlaanderen geeft al jaren af op de bemoeizucht van België. Streven naar steeds maar grotere onafhankelijkheid was de drijfkracht van de opeenvolgende staatshervormingen. Met de zesde staatshervorming is een (voorlopig) hoogtepunt bereikt.

En wat doet Vlaanderen nu? Het wordt zieker en zieker in het bedje van de zo verfoeide Belgische bemoeizucht.

Boven de hoofden van de onderliggende bestuursniveaus bekokstoven de machtig geworden Vlaamse regenten ontmantelingsplannen.

De provincies worden uitgekleed. De gemeenten moeten, naar Nederlands model, opgaan in veel grotere administratieve eenheden.

Hoog verheft nu mijn ziel de Heer,
verrukt is mijn geest om God, mijn Verlosser,
Zijn keus viel op zijn eenvoudige dienstmaagd,
van nu af prijst ieder geslacht mij zalig.
Wonderbaar is het wat Hij mij deed,
de Machtige, groot is Zijn Naam!
Barmhartig is Hij tot in lengte van dagen
voor ieder die Hem erkent.
Hij doet zich gelden met krachtige arm,
vermetelen drijft hij uiteen,
machtigen haalt Hij omlaag van hun troon,
eenvoudigen brengt Hij tot aanzien;
Behoeftigen schenkt Hij overvloed,
maar rijken gaan heen met lege handen.
Hij trekt zich Zijn dienaar Israël aan,
Zijn milde erbarming indachtig;
zoals Hij de vaderen heeft beloofd,
voor Abraham en zijn geslacht voor altijd.

Zes op de tien ouderen zeggen later in hun eigen woning te willen blijven wonen. Op heel ruime afstand staat de verhuizing naar een serviceflat, 16 procent staat daar positief tegenover. Wonen in een woonzorgcentrum zien het ouderen het minst zitten, net als bij de kinderen intrekken (minder dan 5 procent).

Dat alles blijkt uit een onderzoek bij meer dan 70.000 zestigplussers, uitgevoerd aan de VUB.

Bij de kinderen inwonen gebeurt overigens almaar minder. In 1990 woonden nog 20.000 Vlaamse tachtigplussers in bij een van hun kinderen, in 2007 was dat aantal al gehalveerd.

X/13

Vrijdag 14 augustus 2015

Een Libanese periode

Ons verblijf in Libanon is veel langer geworden dan we verwacht hadden en zal mogelijk nog enkele maanden duren. We hebben ons met drie (fr. Jean, fr. David en ik) inmiddels gevestigd in twee lege appartementen in Qleiaat, die geschonken werden aan de gemeenschap. Het poetsen en bemeubelen heeft veel tijd en energie gekost maar was ook erg aangenaam. Vanzelf kregen we van links en rechts hetgeen we nodig hadden. Tweemaal is er een lading binnengekomen vanwege vrienden die hun appartement opgeruimd hebben: enkele matrassen en bedden, beddengoed, keukengerief, oude kastjes... Sinds deze week slapen we op een echte matras in een echt bed. Deze week vroeg een gebuur dat fr. Jean met hem zou meerijden naar het grootwarenhuis want hij had van een vriend een som geld gekregen om voor ons het nodige te kopen. Zo blijven wij niet alleen goed in leven, maar worden ook met veel vriendschap omgeven. Wij nodigen   de buren uit voor de eucharistie, geven regelmatig catechese aan de kinderen, delen wat we teveel hebben of nodigen mensen uit. Ouders uit de buurt hebben gevraagd om hun kinderen te helpen met het Frans en het Engels, wat we graag doen. En nu hebben we een gezin in nood kunnen helpen door afwisselend aanwezig te zijn, wat meebrengt dat we deze week niet samen waren in ons appartement.

Zaterdagavond is er in de parochiekerk steeds een eucharistie voor de overledenen. Deze keer werd ze opgeluisterd door een groep zangers, begeleid door dwarsfluit, viool en guitaar. Na de mis gaan de mensen de familieleden groeten, zoals bij ons gebeurt bij een begrafenis. Het is alleen veel eenvoudiger. Aan de uitgang staan manden met koeken en er wordt verwacht dat je er een koek uitneemt en opeet. Al knabbelend wandelen we rustig terug naar huis. Een oudere man wil ons toch nog met zijn wagen naar huis brengen, maar we willen bij het winkeltje van Charbel nog even binnen springen en hij brengt ons zover. Voor het winkeltje staat een jong echtpaar met twee kleine kinderen, waarvan eentje nog in een kinderwagen. De vrouw spreekt me aan, zegt dat ze moslima is maar gedoopt wil worden. Met de hulp van fr. David ontstaat er een gesprek. Ze wonen nu hier in Qleiaat. Hij is orthodox en afkomstig uit Irak. Zij is moslima uit Homs, Syrië. Ze zegt dat ze getroffen is door het kruis van Jezus en een sterke ervaring gehad heeft met Maria. Ik stel voor dat we meteen terug gaan naar de kerk, omdat de pastoor daar nog ergens in de buurt is. Dat vinden ze prima en samen gaan we terug. Het kleine meisje geeft me meteen al een hand om veilig door het toch wat drukke verkeer te wandelen. Ze babbelt honderduit, wat ik helaas alleen maar met een stopwoordje of klassieke uitdrukking kan beantwoorden. De pastoor ontvangt ons vriendelijk. Omdat zij het christelijk geloof van haar man wil, stelt de pastoor voor dat hij hen zal helpen om in de orthodoxe kerk gedoopt te worden. Ze zijn blij en samen gaan we nog een eind op weg naar huis. Ondertussen hebben we in ’t kort het christelijk geloof uitgelegd, over God die liefde is, over Jezus’ lijden, sterven, dood en verrijzenis. Bij het afscheid doe ik de moeder mijn armbandje-minirozenhoedje om haar pols en zeg dat het is om Onze Vader en Weesgegroet te bidden. Ze kent het laatste al en samen bidden we nog het Weesgegroet.

Grote strategieën om de lijdensweg van de volkeren te verzwaren

Volgens de New York Times, 27 juli 2015 hebben Washington en Ankara besloten in N-Syrië een “no-fly zone” in te stellen als veilige zone waar vluchtelingen beschermd zouden zijn tegen IS aanvallen. Bovendien heeft Obama toestemming gegeven om . in Syrië te bombarderen, ook het Syrische leger. Hij wil zijn “gematigde rebellen” helpen om meer “bevrijde gebieden” te maken. Britten en Fransen doen officieel niet mee, maar zijn al maanden lang in Syrië aan het bombarderen. Alles samen zouden er door de internationale coalitie zo’n 5.000 (!) luchtaanvallen uitgevoerd zijn in Irak en Syrië met een 17.000 bommen en raketten. Resultaat: een massa burgerdoden met duizenden vernielde gebouwen en infrastructuur, terwijl   de IS voorlopig zijn gruwelijkheden nog kan opvoeren. “De moord op massa’s burgers in Irak en Syrië is geen ontsporing of spijtig nevenproduct van de oorlog. Dit is eerder het logische gevolg van de misdadige, neo-koloniale en imperialistische inval, die bedoeld is om de Amerikaanse overheersing te verzekeren in deze streek die rijk is aan grondstoffen en van het grootste belang op geo-strategisch gebied” (Will MORROW, De moord op massa’s burgers in Irak en Syrië. Meer dan 450 burgers gedood door de Amerikaanse luchtaanvallen..., mondialisation.ca, 6 augustus 2015).

De groten der aarde zijn creatief in het vinden van steeds nieuwe strategieën om hetzelfde doel te bereiken: de onderwerping van Syrië, na Irak en Libië. Een militaire inval lukte niet. Ook de “Nationale Syrische Raad” en de “Vrienden van Syrië” kregen het niet op de knieën. Dan kwamen allerlei “gematigde rebellen” en tenslotte de efficiënte IS.   De zoveelste nieuwe strategie wil nu met een “veilige zone” “bevrijde gebieden” maken... voor de terroristen natuurlijk, niet voor de bevolking.

Ook de Europese commissie zorgt voor een nieuwe strategie. Ze heeft 2, 4 miljard euro voorzien om de “vluchtelingencrisis” te verhelpen. Geweldig. Immers, er zouden dit jaar al 137.000 vluchtelingen de Middellandse Zee overgestoken zijn om van het Europees paradijs te komen genieten. Is het niet prachtig dat wij zo aantrekkelijk zijn, terwijl andere volkeren zo’n rotzooi van hun samenleving schijnen te maken? Bovendien zal Europa streng optreden tegen die criminele mensensmokkelaars, die grof geld verdienen met de ellende van totaal berooide mensen. En zo gaat alle aandacht nu naar de misdaad van de mensensmokkelaars. Laten we toch even eens verder nadenken. Komen zoveel mensen naar ons omdat wij zulk een geweldige beschaving hebben? Helemaal niet. Zij vluchten omdat wij hun land en volk blijven uitmoorden en verwoesten. Dat is de echte criminaliteit en de oorzaak van de uitzichtloze ellende van   honderdduizenden onschuldige mensen. Als uw gebuur in uw keuken de wasbak komt dichtstoppen en de twee kranen wijd open zet, zodat er door uw huis een stroom van water vloeit, moet jij dan uw gebuur bedanken omdat hij u enkele emmertjes en dweilen wil lenen? Het zijn de heren en dames van landen zoals Amerika, Israël, Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar en de NAVO die de chaos veroorzaakt hebben in Irak, Libië, Syrië... Als ze die landen en volken in hun soevereiniteit gerespecteerd hadden, waren er geen stromen vluchtelingen. Ondertussen heeft Europa zijn gezicht al gered en doet alsof zijn neus bloedt!

Nogmaals de “spoedige val van Assad”?

Sommige journalisten zien nu hun voorspelling van vier jaar geleden eindelijk in vervulling gaan, nl. “de spoedige val van Bachar al-Assad”. Dat zou dan de totale ineenstorting zijn van de Syrische samenleving, de volledige chaos, zoals in Libië,   geheel overgeleverd aan de willekeur en de terreur van de moslimbroeders. Al is dit het uiteindelijke doel van de internationale coalitie, het is al te naïef te denken dat Rusland en China dit rustig in hun agenda gaan noteren. Als journalisten nu schrijven dat de houding van Rusland tegenover Syrië veranderd zou zijn, geloven ze in hun eigen fantasie. Rusland en China hebben viermaal hun veto gesteld tegen een poging om Syrië te vernietigen: 4 oktober 2011, 4 februari 2012, 19 juli 2012 en 22 mei 2014. De laatste twee voorstellen kwamen van Frankrijk, Qatar en Turkije, die Syrië wilden veroordeeld zien voor misdaden tegen de menselijkheid, zodat een invasie aanvaardbaar zou zijn.

Op 11 mei 2013 was er in Z-Turkije een zware aanslag waarbij 51 Turken gedood werden, 140 werden gewond en er was een aanzienlijke materiële verwoesting. Recep Tayyip Erdogan spoedde zich naar Obama om de schuld aan Bachar al-Assad te geven en te vragen voor een militaire invasie in Syrië als vergelding. Obama trapte er evenwel niet in, omdat de CIA hem verwittigd had dat de aanslag in Turkije feitelijk door de MIT, de Turkse geheime diensten zelf georganiseerd was. Op 21 augustus 2013 probeerde Erdogan het nog eens. Hij organiseerde samen met het Elisée de massale gifgasaanval in Ghouta om alsnog een militaire invasie in Syrië uit te lokken. Toen was het bijna gelukt, maar Rusland stak er een diplomatiek stokje voor en stelde voor de chemische rommel in Syrië op te ruimen. Syrië ging hier graag mee akkoord, omdat ze dat spul toch niet gebruikten en ook niet wensten te gebruiken. Bovendien hadden ze hiermee meteen een goedkope oplossing voor de opruiming.

Rusland en China hebben al eeuwen voordeel gehaald uit de harmonieuze samenleving van verschilldende volken en godsdiensten in Syrië voor hun doortocht naar de Middellandse Zee en Europa. De door het westen gesteunde terroristische groepen zullen van Syrië niet het nieuwe gastland kunnen maken van Amerikaanse legerbases en NAVO-hoofdkwartieren. De “spoedige val” van Assad wordt voor onbepaalde tijd uitgesteld.

“Een nieuw Midden-Oosten”?

Tien jaar geleden droomden president Bush en de zijnen van een “nieuw Midden-Oosten”, geheel onderworpen aan hun “nieuwe wereldorde”. Vijf jaar geleden brulde Hillary Clinton: “We need a New Middle East” en ze zou er eens werk van maken. Ja, er komt een nieuw Midden–Oosten, maar de grote Amerikaanse droom zal voor hen eerder een nachtmerry zijn en een ommekeer. Immers, Syrië zal toch stand houden tegen de wereldheersers, weliswaar met zeer zware wonden. Bovendien is de weerstand van Syrië tegen de westerse nieuwe wereldorde ook voor andere volken en landen een niet onbelangrijke aanmoediging.

Prof. Tim Anderson en zijn ploeg zijn betrouwbare waarnemers van de toestand in Syrië Regelmatig doorkruisen ze het land en geven een goed beeld van wat er werkelijk gebeurt. Ze stellen vast hoezeer Syrië werd uitgemoord en verwoest maar ook hoe de eenheid en de wil van het Syrische volk om weerstand te bieden niet alleen niet gebroken zijn, maar nog versterkt werden. De regering verzekert de basisvoeding en zorgt er voor dat het gewone leven kan doorgaan met ziekenzorg, onderwijs, sport en culturele activiteiten. En op 19 september zijn er bijkomende verkiezingen om allerlei open staande bestuursfuncties in te vullen. Enkele streken lijden nog erg onder de terreur van rebellen. De dichtst bevolkte gebieden zijn echter onder controle van het leger, dat op grote steun van het volk kan rekenen. De terroristen krijgen nergens aanzienlijke steun vanuit de bevolking. Ondertussen blijven westerse media doorgaan met hun leugens over een president die zijn volk uithongert of met containers gifgas en bommen bestookt. De vaststellingen van Anderson zijn anders: “Ondanks jarenlang, massaal terrorisme en westerse sancties leeft de Syrische samenleving verrassend goed. In juli 2015 bezocht onze groep grote sport-centra, scholen en hospitalen. Miljoenen Syrische kinderen gaan weer naar school en honderdduizenden jongeren studeren weer gratis aan universiteiten” (Tim Anderson, Why Syria is Winning: Advancing towards a Strategic Victory that will transform the Middle East? Global Reseach, 10 augustus 2015)

Blijvende weerstand

Het protest tegen deze vuile oorlogen en de solidariteit met Syrië zullen wereldwijd blijven groeien.   De recente “Verklaring” van meer dan duizend Palestijnse groepen en organisaties is hiervan een ontroerend bewijs (Syria Solidarity Movement, 22 juli 2015). Ze noemen de strijd van het Syrische volk “een historische strijd”. Ze dienen als speelgoed voor de machtigste naties op aarde. De Palestijnse en Syrische strijd is dezelfde omdat de soevereiniteit en het vreedzaam samenleven van het Palestijnse en Syrische volk onaanvaardbaar geacht wordt voor het zionisme en imperialisme. “Zoals het apartheids- en racistisch zionistisch regime, moeten de criminele landen en hun leiders vervolgd worden voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid op grond van hun onwettige oorlogen tegen soevereine staten en volkeren zoals Palestina, Libië, Irak, Syrië, Libanon, Jemen”. De Palestijnen weten wat het betekent van uw land en goed verdreven te worden, ontheemd en vervolgd te zijn. Zij werden in het verleden door Syrië opgevangen en kregen daar burgerrechten. Nu willen zij Syrië steunen in zijn strijd tegen dezelfde overheersers.

De volkeren zijn dikwijls veel beter dan hun leiders. We mochten de mateloze goedheid ondervinden van het Amerikaanse volk, dat nauwelijks beseft welke misdaden hun leiders wereldwijd organiseren. Grote aantallen Saoedi-Arabiërs verlangen naar het christelijk geloof.   Israël, het joodse geloof en volk staan torenhoog boven het verwoestend zionisme van hun leiders. Mogen de ware aard en goedheid van alle volken die in Christus “Gods uitverkoren volk” geworden zijn, uiteindelijk de overhand behalen. Heer, Uw Rijk kome in plaats van een nieuwe wereld(wan)orde!

Het regent van alle kanten commentaren bij het al dan niet verdoofd slachten en de dierenrechten die daarbij in het geding zouden kunnen komen.

Wat daarbij opvalt is de merkwaardige kloof tussen de basisreden die wordt aangevoerd om niet onverdoofd te slachten en de absolute én extreem enge focus op het ritueel slachten. Ook Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, laat zich in die fuik meesleuren.

Weyts en co. voeren aan dat het hun te doen is om het dierenleed te verzachten, om de zgn. dierenrechten dus. Maar zij beperken hun mededogen tot schapen en andere dieren die op basis van bepaalde religieuze tradities en gebruiken geslacht worden.

Die bekommernis om het dierenwelzijn is er niet voor het wild dat door jagers wordt afgeschoten, voor de vissen die door professionele vissers (de laatste uitzending van 'Goed Volk' over Noorse vissers gezien?) of door hengelaars worden bovengehaald, voor de tienduizenden kippen die in achtertuintjes en berghokken een kopje kleiner worden gemaakt, voor de dieronterende manier waarop honderdduizenden varkens, runderen, paarden naar de slachthuizen worden gevoerd, en ga zo maar door.

Het dilemma is onontkoombaar.

Ofwel gaat het echt om dierenwelzijn en dierenrechten, en dan moeten al de sectoren, en zeker die van de voedselindustrie, waar er manifest sprake is van dierenmishandeling, aangepakt worden.

Doen beleidsmensen en hun medestanders dat niet en beperken ze zich tot een (totaal)verbod op 'ritueel slachten', dan zijn er ideologische , islamofobische, antisemitische, discriminatoire en, in het geval van politici, electorale motieven in het spel.  

(via http://www.een.be/programmas/goed-volk kom je terecht bij de vismethodes van Noorse vissers)

Grote onverschilligheid ten aanzien van de meer dan 8000 officieel geaborteerde kinderen (2011) in Vlaanderen.

Extreme commotie omtrent de 22.000 (2013) ritueel geslachte schapen, runderen,... in Vlaanderen.

Volgens Michael Freilicht van Joods Actueel, wel, als de minister een totaalverbod op onverdoofd slachten invoert. Hitler was volgens Freilich, de laatste die de joodse rituele slachtingen verbood.

Na de moslims heeft minister Weyts nu ook de joode gemeenchap tegen zich in het harnas gejaagd. Wedden dat na deze joodse reactie, nog maar weinig over een totaalverbod op onverdoofd slachten uit de mond van Weyts te horen zal zijn?

Ben Weyts heeft zich met zijn profileringsdrang op 'onverdoofd slachten' behoorlijk in nesten gewerkt.

Er is niet alleen de op religieuze tradities en overtuigingen gebaseerde weerstand van moslims en joden. Maar er kunnen hem allerlei vervelende vragen over 'onverdoofd slachten' en 'dierenleed' voor de voeten gegooid worden. Weyts zal er zich niet uit kunnen redden door telkens te zeggen: 'Die vergelijking gaat niet op.' Ze gaat natuurlijk wel op, als het echt op onverdoofd afslachten, op dierenmishandeling, op veroorzaken van pijn aankomt.

Enkele voorbeelden.

De vraag omtrent de jacht, in essentie het onverdoofd afslachten van dieren voor het plezier, vaak dan nog zonder de zekerheid dat het dier onmiddellijk sterft, werd al aan Weyts gesteld. 'Die vergelijking gaat niet op', zei de minister.

Wat met de tienduizenden Vlaamse hobbykippenhouders, die dag na dag op de tijdelijke slachtvloer van hun tuin of berghok, kippen een kopje kleiner maken, zonder dat een haan ernaar kraait?

Hoe zit het met de methodes van de professionele visvangst? Zie je die duizenden vissen en kreeften en krabben ook in doodsangst spartelen op onze vissersboten, meneer de minister? En hoe ze meedogenloos geprepareerd en in het ijs gestopt worden?

Moet er geen totaalverbod op het hengelen komen? Hoe verschrikkelijk moet het voor de visjes in onze beken en kanalen zijn, haak en weerhaak in je bek, in je ingewanden te krijgen, op het droge gehesen te worden, het ijzer uit je vissenlijf te voelen trekken,en  nog enkele uren in een leefnet te liggen sterven ?

Enzovoorts. Enzovoorts.

En telkens, meneer de minister, gaat de vergelijking op.

En als volgens u, de vergelijking niet opgaat, dan hebt u andere bedoelingen met uw verbod, dan het bestrijden van het dierenleed.

Die bedoelingen zouden wel eens te maken kunnen hebben met ideologie, xenofobie en electoralisme.

X/12

Vrijdag 7 augustus 2015

Een ‘Galilese periode”?

Libanon is meer dan een land, Libanon is een missie. Zo zei Johannes Paulus II het bij zijn bezoek in 1997. En het enthousiaste bezoek van Benedictus XVI in 2012 hebben we zelf op verschillende plaatsen in Libanon mogen meemaken. Libanon is als een laboratorium voor de grootmachten, waar ze alles hebben uitgeprobeerd: de christenen uitmoorden, verjagen, het zo al kleine landje door innerlijke tegenstellingen trachten te ontbinden. Er zijn nu nog criminele bewegingen die gratis drugs leveren om de Libanese jeugd te ontwrichten. Helaas hebben we van dichtbij zulk een drama in een mooie familie al kunnen meemaken. Libanon was de speelbal van het westen, van Syrië, van Israël, van zijn eigen onderling verdeelde groepen. De Libaneze christenen hebben het overleefd. Hoewel ze een minderheid werden (van 75 % naar 30 %) zijn de plaatsen waar ze wonen doordrongen van het christelijk geloof. In alle straten staan .Mariabeelden. Er is geen enkel appartement of huis zonder Mariabeeld, een beeld van de hl. Charbel of de hl. Rafka, en dikwijls van alle drie tegelijk. Vanaf “de groene lijn” wordt Beiroet soennitisch. Verder op zijn er nog de Drusen en natuurlijk de sjiieten van Hezbollah, die nu de sterkste verdedigers zijn van de christenen in Syrië . En nu wordt het landje door miljoenen Syrische vluchtelingen overspoeld. Officieel zijn het er 2 miljoen, in werkelijkheid zijn het er veel meer. Dus meer dan de helft van zijn eigen bevolking. Omdat Libanezen weten wat het is vluchteling te zijn, leven deze niet in kampen maar gewoon onder de bevolking. Nagenoeg ieder gezin heeft ook een buitenlandse poetsvrouw of een werkman in dienst. Deze stroom van vluchtelingen brengt noodgedwongen een zekere ontwrichting mee. Het leven in Libanon is erg duur geworden en ook de onveiligheid is flink toegenomen. Het straatbeeld is op vele plaatsen erg veranderd. Zag je vroeger in christelijke streken geen enkele gesluierde moslimvrouw, nu kun je ze overal zien. Libanon heeft nog steeds geen regering en de grootmachten doen er alles aan opdat de christenen zo zwak mogelijk zouden blijven en liefst zo verdeeld mogelijk. Toch blijven Libanese christenen overtuigd dat hun land een heilig land is dat beschermd en bestuurd wordt door O. L. Vrouw, de heilige Charbel, de heilige Rafka, de heilige monniken en kluizenaars die hier eeuwen lang leefden. Er gaat ook geen week voorbij of er wordt een wonder ingrijpen of onverklaarbare genezing aan de heilige Charbel toegeschreven.

Op twee verschillende plaatsen in Libanon hebben we vroeger een tijdje verbleven. Het contact met de buren was ongeveer zoals doorgaans in België, met een vriendelijke groet hier en daar. Wat wij hier in Qleiaat meemaken, nu we met drie een kleine gemeenschap vormen, is een totaal andere wereld. Bij de bovenbuur komt de dochter, die in Beiroet werkt, voor een weekend naar huis en de moeder kan niet aanvaarden dat we niet een middag samen met haar gezin komen eten. De familie aan de overkant van de gang leert fr. Jean alle mogelijke gerechten en geeft hem nog pudding en gebak mee. Deze zondag vieren we ’s middags de eucharistie in onze living waarbij de oude moeder en haar dochter van de overkant aanwezig zijn. Na de mis houden ze niet af totdat wij toezeggen om met hen te eten op het terras, samen met hun zoon die toegekomen is. Een man die ziet dat ons eetgerief nog heel beperkt en schamel is, vraagt een lijst van al wat er nog nodig is. Enkele dagen later komt er een hele uitzet, blijkbaar door een vriend van hem aan ons gegeven. En omdat we uit onszelf niet elders gaan eten, hebben de twee vrouwen die het meest voor ons zorgen, afgesproken een maaltijd klaar te maken die we allen samen op ons groot terras verorberen. Het vierde appartement op het gelijkvloers wordt inmiddels ingenomen door een jong gezin, waarvan de vrouw duidelijk hoog zwanger is. Met open deur werkt de man aan de houten bekleding van de living. Hij is maar wat blij wanneer de fraters binnen springen en een handje toesteken. Als we naar de kerk wandelen, zowat een kilometer berg op, kunnen we bijna huis na huis blijven praten en luisteren naar de vreugden en zorgen van de mensen. In het dorp is er een winkeltje waar een sympatieke man alleen maar   crème-glâce verkoopt. We moeten alle moeite doen om te vermijden dat hij ons ziet of hij wil ons een crème-glâce geven.

Zaterdag namiddag hebben we de kinderen uit de buurt uitgenodigd, tenminste de jongens apart, zeven in getal. Later mochten de meisjes komen. Fr. David leert hen tekenen en samen geven we hen catechese. Daarna hebben we nog gevoetbald. Omdat de meisjes echter maar met drie zijn hebben we op maandag allen samen uitgenodigd en toch apart genomen, in twee groepen. De meisjes hebben ook andere interesses dan de jongens. Uiteindelijk zijn ze allen op zoek naar hun eigenheid, hun eigen en unieke taak in deze wereld en daarbij willen wij hen helpen vanuit het geloof in Jezus Christus. Dinsdagavond werden we uitgenodigd door de groep van de grotere jeugd (14-17 j) in de parochiezaal. Ze waren met ruim twintig en waren erg geïnteresseerd in ons getuigenis. Het zijn jongens en meisjes, zoals overal, maar misschien hebben ze nog wat meer herinneringen aan de oorlog. Ook de overtuiging dat Libanon bijzonder geleid en beschermd wordt door O.L.Vrouw en de hl Charbel, zit er diep in. Zelf zorgen ze voor een creatief moment van gebed bij het begin en het einde van de samenkomst. En natuurlijk hebben die jongens en meisjes na afloop samen met drie fraters nog heel veel te vertellen. Volgende week maakt de hele groep een voettocht, een bedevaart naar het klooster van onze geliefde Carmelitessen in Harissa. En daar zijn nu al vijf jonge zusters als novicen ingetreden!

Ons leven lijkt nu wel op de “Galilese periode” van de apostelen, tijdens het prille begin van Jezus’ openbaar leven, toen er alleen maar vreugde, sympathie en enthousiasme was.

Onschuldig lijden, schaamteloos uitgebuit

Rond de aanslag van 17 juli 2014 op het Maleisisch lijnvliegtuig MH 17 (Amsterdam – Kuala Lumpur) is er nog steeds een ware media-oorlog bezig. Alle 298 inzittenden, waarvan 196 Nederlanders kwamen om het leven. De officiële versie wordt voortdurend en met nadruk herhaald: Rusland en met name Poetin is de schuldige. Het vliegtuig zou van op de grond door “separatisten” van Donbass in Oost-Oekraïne zijn neergeschoten met een Russische BUK-raket. Hiervan is al een animatiefilmpje gemaakt opdat de mensen zich duidelijk zouden voorstellen hoe het allemaal in zijn werk ging. De makers blijven zogenaamd objectief, ze tonen visueel aan hoe de aanslag “zou kunnen gebeurd zijn”. Hiervoor wordt echter geen enkel bewijs gegeven. Wel werden aan Rusland hiervoor internationaal en zonder enige discussie zware sancties opgelegd.

Onmiddellijk werd een internationale onderzoekscommissie samengesteld onder leiding van Oekraïne, terwijl het een van de hoofdverdachten is. Hierbij werd ook Nederland betrokken en Australië (met 27 doden). Wat de Belgen (met 4 doden) er toe bewoog om mee te doen in dit spel waar Maleisië werd uitgesloten, is mij een raadsel. Inderdaad, het neutrale Maleisië, de eigenaar van het vliegtuig, dat bovendien 43 burgers verloor, moest een half jaar lang aandringen vooraleer het deel mocht uitmaken van de onderzoekscommissie. Deze commissie muntte vanaf het begin uit door de grootste onduidelijkheid en bracht behalve vage insinuaties geen enkel concreet resultaat. De BBC heeft op 23 juli 2014 een goed gedocumenteerde reportage gegeven die geen enkele aanduiding bevat dat het toestel van op de grond door een BUK-raket zou zijn neergeschoten. Integendeel, de wrakstukken van de cockpit tonen dat deze van dichtbij met een machinegeweer doorzeefd is. Bovendien hebben een reeks ooggetuigen bevestigd dat ze in de onmiddellijke nabijheid van het lijnvliegtuig duidelijk een Oekraïens gevechtsvliegtuig hebben gezien (een SU-25 jet). Deze reportage werd na de uitzending onmiddellijk en definitief uit het archief verwijderd. Andere onafhankelijke reportages en getuigenissen hebben deze versie op verpletterende wijze bevestigd, maar worden in de officiële berichtgeving nauwelijks of helemaal niet vermeld. Wel werd ondertussen een zogenaamde “officiële versie” van de schuld van Rusland stevig geprent in de algemene opinie.

Sommige politici roepen luid dat de laatste steen moet omgekeerd worden om de schuldigen te straffen. Alle evidente bewijzen om de ware schuldigen te vinden, worden evenwel grondig verwijderd. “Separatisten” hebben de zwarte dozen van het vliegtuig gevonden en vol vertrouwen onder de camera’s van de aanwezige journalisten aan de onderzoekscommissie overhandigd. Ze zouden in Londen onderzocht worden. Nu zijn we ruim een jaar later en er is nog steeds geen enkel gegeven hiervan bekend gemaakt. En waarom moest het vliegtuig zonder enige reden vanuit Kiev een belangrijke koerswijziging maken om lager en boven rebellengebied te vliegen? Waarom is de persoon die vanuit de controletoren van Kiev de laatste gesprekken voerde met de bemanning, onmiddellijk na de aanslag met vakantie vertrokken naar een onbekende plaats en is nog steeds onbereikbaar? Pertinente vragen die de hoogste argwaan wekken tegenover de ”officiële” versie, stapelen zich op.

Ruim een jaar na de feiten is de openbare opinie zo bewerkt dat ze zonder meer de schuld aan Rusland geeft. Alles is klaar voor een internationaal tribunaal, dat nu een strenge straf moet opleggen. En zo wordt ongemerkt de wagen voor het paard gespannen. Er is geen aandacht meer voor de objectieve feiten en er is geen enkel bewijs van de schuld van Rusland. Nooit eerder werd een internationaal tribunaal opgericht voor een aanslag op een vliegtuig. Nu wordt zulk een voorstel gestemd. Terecht heeft Rusland op 29 juli 2015 zijn veto gesteld tegen deze politieke manipulatie, omdat de eerste internationale onderzoekscommissie na meer dan een jaar nog niet eens een afgerond onderzoek heeft gemaakt. De bedoeling is duidelijk: Rusland tot een veto dwingen om alle aandacht te vestigen op de zogenaamde schuld van Rusland. Piotr Poroschenko verwoordde, na het Russisch veto de bedoeling aldus: “De resultaten spreken voor zichzelf... Rusland is schuldig”. Hij vertegenwoordigt de “politiek correcte” mening. Hij kwam door een westerse staatsgreep in Oekraïne aan de macht en hoewel zijn land in oorlog is en dus volgens internationaal recht geen steun mag krijgen, ontvangt hij van het IMF stromen geld. Dat er geen objectief resultaat is en niet eens een onderzoek, heeft geen belang meer. Ondertussen hebben de VS de gelegenheid waargenomen om de sancties tegen Rusland nog te verzwaren.

En zo blijft de geschiedenis zich herhalen: de vernietiging van Irak op grond van de niet bestaande massavernietigingswapens, de verwoesting van Libië op grond van de leugenachtige massamoorden van Kadhaffi, de gruwelijke gifgasaanslag in Ghouta door rebellen (Turkije en Frankrijk) gepleegd maar aan Assad toegeschreven, met onmenselijke sancties voor het Syrische volk, tot nu toe...

Een aantal van de beste onafhankelijke journalisten schreeuwen het al een jaar lang uit: de “officiële versie” van deze criminele daad is één grote leugen. Laten we in afwachting van het verdere verloop van deze media-oorlog alvast beginnen met de belangrijkste vragen te stellen, die bij iedere misdaad moeten gesteld worden: Wie heeft hier belang bij? Wie haalt er voordeel uit? Waarvoor is dit alles bedoeld?

“De beschikbare evidentie overtuigt mij dat het neerschieten van het lijnvliegtuig van Maleisië boven Oekraïne een complot was, door Washington beraamd om Rusland de schuld te geven en Europa onder druk te zetten sancties uit te vaardigen. Een alternatieve uitleg is dat het Amerikaanse marionetten-regime in Kiev gepoogd heeft Vladimir Poetin te vermoorden en daarbij dit vliegtuig per vergissing beschouwd heeft als het vliegtuig van Poetin.” (Nvdr: de twee vliegtuigen lijken in vorm en kleur sterk op elkaar), (Dr. Paul Craig Roberts, Who Shot Down MH 17? Global Research, 30 juli 2015; Timothy Bancroft-Hinchey, The MH 17 Crash: The Unanswered Questions, Global Research, 29 juli 2015; prof. Michel Chossudovsky, “Support MH 17 Truth”: OSCE Monitors Identify “Shrapnel and Machine Gun-like Holes” indicating Shelling. No Evidence of a Missile Attack. Shot Down by a Military Aircraft, Global Research 29 juli 2015; Karine Bechet-Galovko, Boeing MH 17: il faut juger Poutin à tout prix…, Irib, 1 augustus 2015).

Nederlanders zijn een groot volk met een ruime geest en een open blik. Zij handelen en spreken graag “recht voor de raap”. Het is daarom onbegrijpelijk hoe het Nederlandse volk met het lijden van zijn slachtoffers zo laat sollen, dat het slaafs meedraait in een luguber Amerikaans scenario om volkomen onrechtvaardig en onwettig een zware slag toe te brengen aan het huidige Russische volk en land, dat juist een kostbare bondgenoot zou kunnen zijn.

In een van de (Evangelisch-Lutherse) kerken langs de Via Baltica in Noord-Duitsland (in de buurt van de Oostzee), vond ik een folder met enkele gebeden voor kerkbezoekers.

Afscheid

Wanneer u deze kerk verlaat, hopen we dat u gesterkt opnieuw het gewone leven instapt. Gods vrede zij met u, zijn zegen moge u begeleiden, waar u ook gaat.

De Heer

vol liefde als een moeder

en goed als een vader

zegene u

moge Hij uw hoop doen groeien

moge Hij uw vruchten doen rijpen

en behoede u

moge Hij u omarmen in uw angst

en u verdedigen in uw nood.

Moge de Heer zijn aangezicht over u doen lichten

zoals een zachte blik verwarmt,

zo moge Hij bij de starheid wegnemen

en u genadig zijn

wanneer schuld u teneerdrukt,

moge Hij u dan de vrijheid schenken ze te erkennen.

Moge de Heer zijn aangezicht naar u toewenden

uw leed zien

u troosten en genezen.

en u vrede schenken

de gezondheid van uw lichaam

het heil van uw ziel

de levendigheid van uw geest.

In De Standaard van 4 augustus is een interview met Luk Vanmaercke, hoofredacteur van Kerk en Leven, te vinden. De krant wijdt een halve bladzijde aan wat in een ruimdenkend intellectueel en redactioneel klimaat, de vanzelfsprekendheid zelve is, en dus eigenlijk een non-item.

Waarover gaat het? Vanmaercke had in het ruim verspreide weekblad een lans gebroken voor meer begrip voor het homohuwelijk door katholieken. Aartsbisschop Léonard had daarop een reactie ingestuurd waarin hij op een serene en goed onderbouwde manier erop wees dat het huwelijk van nature ui en vanuit de cultuur verwijst naar de legitieme verbintenis tussen een man en een vrouw.

Verschillende standpunten, woord en wederwoord dus. De allernormaalste gang van zaken.

Maar. De Standaard ziet er wel stof in voor een halve bladzijde.

En wat verwondert en ergerlijk is, zijn vooral twee elementen.

Het verwondert me dat Vanmaercke vertelt dat de redactie van Kerk en Leven 'verrast' was dat de aartsbisschop wilde reageren. Toch onvoorstelbaar dat een redactie daarover in deze situatie 'verrast' is! En het komt wat naïef-pocherig over dat met nadruk vermeld wordt dat 'binnen de redactie iedereen het ermee eens was dat we zijn reactie moesten publiceren'. Haha, wat een enorme overwinning van en respect voor de vrijheid van meningsuiting, is dat toch wel!!

Het ergert me dat De Standaard, met name redactrice Inge Ghijs, heel bewust, lijkt me, ook dit akkefietje gebruikt om aartsbisschop Léonard als een oerconservatieve scherpslijper neer te zetten. Klaarblijkelijk had de redactrice het liefst gehad dat Léonard zijn mond hield. Zoals de andere bisschoppen. Die zwijgen, ook al vertolkt Léonard niet alleen zijn standpunt maar ook dat van Rome. Nog interessanter voor de krant was geweest dat Léonard met de kromstaf had gezwaaid.

Maar helaas, niets van dat alles. Vanmaercke waardeert de grote autonomie van de redactie van Kerk&Leven. 'Daarom net dat we ruimte aan zijn (Léonard) standpunt wilden geven', aldus Luk Vanmaercke. Het zou er nog aan moeten mankeren!   

Marc Hooghe, hoogleraar politicologie KUL, in De Standaard:

'CD&V heeft alle macht verloren om nog iets te realiseren binnen de huidige coalitie,en een verliezende partij moet niet verwonderd zijn als ze al haar voormalige vrienden verliest.'

Er zijn interne spanningen bij de christendemocraten. Sommige kopstukken en parlementsleden zijn zelfs van mening dat het beter is dat de partij uit de regering stapt. Dat alles lees je dezer dagen in de kranten.

Zij hebben m.i. geen ongelijk. Voor het voortbestaan van CD&V als partij met nog enig electoraal gewicht en voor haar geloofwaardigheid, is het absoluut nodig dat de christendemocraten deze  regering verlaten.

In tegenstelling tot wat sommigen schrijven, bestaat de aanhang van CD&V reeds enkele jaren uit vooral ACW-mensen. Het overgrote deel van boeren en middenstanders is al lang terechtgekomen bij Open VLD en N-VA.

Wat terecht tot de gesignaleerde spanningen leidt, is het feit dat de top van CD&V, de 'Unizomensen' Peeters en Beke, een 'tegennatuurlijk' verbond zijn aangegaan met drie (donker)blauwe partijen. Tegennatuurlijk, omdat de maatschappijvisie van N-VA, Open VLD en MR, haaks staat op het christendemocratische waardekader en op de bekommernissen en actiepunten van de enige overblijvende belangrijke steungroep voor CD&V, nl. het ACW (Beweging.net).

Als het ACW zich echt distantieert van CD&V, implodeert de partij gewoonweg. Dat moment blijft niet lang meer uit, tenzij CD&V resoluut een andere weg inslaat.

In een van de (Evangelisch-Lutherse) kerken langs de Via Baltica in Noord-Duitsland (in de buurt van de Oostzee), vond ik een folder met enkele gebeden voor kerkbezoekers.

Rusteloos

Vaak geloof ik niet

dat Gij het goed met mij meent.

Angst om iets te missen,

te falen, jaagt me op.

Ik leef onder rusteloze mensen,

heb het verleerd aandacht te geven

aan uw stem en naar U te luisteren.

Kijk me aan, God,

beschouw wat mij zo onrustig maakt.

Veel staat tussen U en mij.

Maak me vrij voor het leven.

Open mijn ogen voor de schoonheid

en schenk mij empathie

voor het lijden in uw wereld.

Welwillende God,

laat mij uw vrede vinden.

Wees bij mij in goede en slechte tijden.

De KUL en de ULB maakten een studie over de levensverwachting in alle Belgische gemeenten.

Klik op onderstaande link om de levensverwachting van mannen, vrouwen en de gemiddelde levensverwachting in de diverse gemeenten na te gaan:

http://www.standaard.be/cnt/dmf20150731_01798842

X/11

Vrijdag 31 juli 2015

Te midden van het Libanese volk

Waarom zitten wij nog steeds in Libanon? De aanleiding is het uitblijven van een visum voor fr. David om samen naar Syrië te reizen. Inmiddels hebben we de twee appartementen die aan het klooster van Mar Yakub gegeven werden, grondig gepoetst en ingericht. Aan de tuin moet nog hard gewerkt worden. We leven erg eenvoudig, maar eigenlijk beschikken we nu ongeveer over de gewone voorzieningen. Ons primitief camperen in een groot appartement is voorbij. We moeten wel helemaal voor onszelf zorgen: eten kopen, koken, kleren wassen (strijken wordt uiterst zelden gedaan), poetsen, onderhoud, tuin enz.

Bovendien voorzien we nog enkele maanden hier te blijven. Er zijn namelijk al geruime tijd drie jonge Nigerianen die onze gemeenschap ontdekt hebben op internet en nu hardnekkig pogen bij ons monnik en priester te worden. We trachten alle voorzorgsmaatregelen te nemen en hen duidelijk de maken wat het inhoudt. Bovendien is Syrië uiteindelijk nog steeds een land in gevaar, in oorlog. Als zij daadwerkelijk komen, lijkt het voorzichtiger hier een tijd als proefperiode door te brengen dan onmiddellijk naar Syrië te reizen. In dat geval zullen we ook hier beginnen met het maken van kaarsen, zodat er flink werk is. De getuigenissen met hun motivatie, die ze ons toegestuurd hebben lijken positief. We menen dat het de moeite waard is hen de kans te geven. Als er jongeren uit België of Europa geïnteresseerd zijn, willen we hen uiteraard ook verwelkomen. Het is hier natuurlijk geen klassiek klooster of seminarie. We hebben echter wel de kans om bepaalde aspecten, die dikwijls in de klassieke vorm schijnen te ontbreken, tot leven te brengen. We denken hierbij vooral aan een grondige spirituele vorming (innerlijk gebed, liefde en werkelijke kennis van het Woord Gods, van Jezus, de Kerk...) Een ander noodzakelijk aspect, lijkt ons, is de deelname aan het werk en de zorg om het dagelijks bestaan. Over het monastieke leven en de seminarieopleiding in onze tijd willen we   later onze mening nog geven.

Met de maronitische pastoor hebben we afgesproken dat we op woensdagavond naar de eucharistie komen die hij ergens in een wijk in open lucht opdraagt en verder op zaterdag en zondag naar de kerk komen. De overige dagen bidden en celebreren we in ons appartement, waarbij we vrij mensen mogen uitnodigen. Vorige dinsdagavond hebben we voor het eerst de mensen uit de buurt uitgenodigd. Er waren een 25-tal geburen en vrienden.   Na afloop hebben we nog op het grote terras een kleine receptie gehouden met plastieken bekertjes. We kregen van een oude boer een schaal fruit en van een vrouw een groot gebak. Iedereen was voldaan en er bleef nog over.

Als we inkopen doen zijn er op straat steeds mensen die een babbeltje willen doen en aandringen om bij hen binnen te komen. Het zijn dan steeds geanimeerde en diepe gesprekken over het geloof, het evangelie, Jezus, de kerk én over hun zorgen en vreugden. En na de mis is het bijna onmogelijk om te ontsnappen aan een familiebezoek. We trachten dit te beschouwen als een deel van de zending van de “wanderpredigers”, zoals de heilige Norbertus, hoewel het nog geen openbare predikaties zijn.

De schouw (meer dan 2 m hoog) is nog een vuil gedoe van grijs-zwarte cement. Fr. Jean zou dit creatief oplossen en heel de schouw met rotsstenen in cement bedekken, wat stilaan zijn specialiteit geworden is. De man die het bouwmateriaal verkocht zei dat niemand meer met cement werkt en hij gaf iets wat een soort gele klei vormt. Met grote ijver begon onze medebroeder de schouw te versieren met stenen in deze specie verwerkt. En inderdaad, de stenen bleven netjes op hun plaats totdat hij aan het plafond geraakt was. Toen stortte heel het kunstwerk in. De vloer van de living was één vuiligheid. De familie aan de overkant van de gang had al gemerkt dat er wat aan de hand was. De poetsvrouw van die familie begon meteen zomaar de living grondig te poesten en dan nog de gang, de keuken, de kamers. Wij moesten alleen maar uit de buurt en op het terras blijven. Zo waren wij weer voor een hele week klaar. De oude en zieke moeder van de familie, die zich slechts met een speciaal looprek kan verplaatsen kwam met haar dochter naar het terras om samen met ons het rozenhoedje te bidden. Tegen het einde van ons gebed was heel het appartement gepoetst en droog.

Damascus rukt de maskers af

De “ spontane opstand” van een zogenaamd moe getergd volk, dat met de hulp van westerse “democratieën” en hun Arabische bondgenoten een verschrikkelijke dictator ten val zal brengen en daarmee de “burgeroorlog” en “de Syrische crisis” oplossen tot vreugde van het volk, dat was de glorie van de “Arabische Lente”.  De voorbije vier en een half jaar hebben evenwel de werkelijkheid getoond, die onder deze deze schijn bedolven werd. Syrië werd uitgemoord en verwoest omwille van zijn vrijheid en onafhankelijkheid. Het is als trouwe bondgenoot van Iran, Rusland en andere nog niet ‘onderworpen’ landen, de laatste burcht van de   de weerstand tegen de “nieuwe wereld(wan)orde”. De eenheid en blijvende soevereiniteit van het Syrische volk hebben het masker afgerukt van de Arabische staten, in dienst van de VS en het westen. De acteurs en ware motieven waren gericht op het breken van Syrië om de bezette Palestijnse gebieden en de aanhechting van de Syrische Golan te rechtvaardigen en tegelijk alle weestand tegen een uitgebreide, zuivere joodse staat te rechtvaardigen.

Syrië heeft hiervoor helaas een zeer zware prijs moeten betalen. Aanvankelijk waren er in het land zelf naïeve enthousiastelingen die de Arabische lente voluit steunden en hiervoor door het westen fors werden beloond. Zij hoopten op een goede positie, eenmaal de ineenstorting van Syrië voltooid zou zijn. Zij hebben zich misrekend. Nu blijven er in Syrië slechts twee groepen over: het volk met leger en regering enerzijds, een explosie van terroristische organisaties, internationaal gesteund anderzijds.

De blijvende eenheid en onafhankelijkheid van het Syrische volk is een model van weerstand geworden voor heel de wereld. Het land en het volk van Syrië, internationaal geïsoleerd, hebben met een arm en onderbetaald leger stand gehouden tegen een overmacht aan terroristische groepen die naast een overvloed aan geld, wapens, gesofistikeerde communicatie en een toevloed van steeds nieuwe, jonge strijders ook nog ruime internationale steun genoten. Dit heeft grote gevolgen. De wereld wordt nu voor de keuze gesteld: zich scharen ofwel achter Syrië ofwel achter de losgeslagen terroristische groepen, die niemand nog kan controleren. Vervolgens is het deze weerstand van Damascus geweest die de VS verplicht heeft het zogenaamde atoom-akkoord met Iran te sluiten. Iran zal nu een grotere rol gaan spelen in de regio en meer mogelijkheden hebben om Syrië te helpen. Tenslotte zal Erdogan niet meer in staat zijn om Syrië binnen te vallen. Hij zal ook de kans niet meer krijgen voor zijn wilde avonturen waarbij hij er niet voor terugschrok om Syrië tot een kerkhof voor Turkse en Syrische soldaten te maken.

Rusland heeft altijd consekwent en onomwonden in woord en daad het Syrische volk, land en bestuur gesteund op politiek,economisch en militair gebied. Rusland heeft ons herhaaldelijk grote vrachtwagens met humanitaire hulp gestuurd. Helaas was de prijs hiervoor ook zeer hoog. Rusland moest de westerse staatsgreep en oorlog in Oekraïne ondergaan, alsook de sancties van het (naïeve) westen. Het doel van deze agressie was: Rusland uitschakelen en internationaal isoleren om Amerika-Israël te dienen en de “nieuwe wereldorde” onder heerschappij van het westen overal te doen heersen. Op dit ogenblik is eerder het tegendeel waar. Rusland hoort tot de landen met grote toekomst.

Poetin is de auteur van minstens twee “politieke mirakels”. Twee jaar geleden wist hij de loop van de geschiedenis te veranderen. In augustus 2013 had Turkije met internationale medewerking een massale gifgasaanval gerealiseerd in Ghouta om daarvan de schuld aan Assad te geven. De oorlogsbodems van de VS waren met de nodige internationale instemming al onderweg en de lang begeerde militaire invasie in Syrië lag eindelijk in handbereik. Vl. Poetin wist deze inval te verijdelen en tegelijk het gezichtsverlies voor Amerika te verminderen door zijn vondst van de ontmanteling van de chemische wapens, waaraan Syrie graag zijn volle medewerking verleende. De Amerikaanse oorlogsbodems moesten onverrichter zake terug naar huis, tot grote woede van François Hollande en Erdogan.

Nu heeft Poetin een akkoord voor de strijd tegen het terrorisme gerealiseerd, niet zomaar met de zogenaamde “oppositie”, de “gematigde opstandelingen” of rebellen, maar met de auteurs zelf! En in deze strijd tegen het terrorisme is Syrië de voornaamste factor, zonder dat het één millimeter van zijn vaste koers afwijkt, wat twee jaar geleden nog ondenkbaar was. Op 19 juni 2015 heeft Poetin niemand minder dan Mohammed ben Salamane ontvangen, de Saoedi-Arabische minister van landsverdediging en vice-prins erfgenaam. En op 5 juli had deze al een ontmoeting met een hoge vertegenwoordiger van de Syrische regering om een akkoord te bereiken in de regionale strijd tegen het terrorisme.

Syrië zal steeds meer erkend worden, niet als hét probleem, maar als de mogelijke oplossing in de strijd tegen het wereldterrorisme, gesteund door zijn bondgenoten Rusland, Iran, China, terwijl de grote initiatiefnemers van de verwoesting van Syrië een voor een van hun voetstuk zijn gevallen of gaan vallen (N. Sarkozy, Fr. Hollande, H. Clinton, D. Petraeus, Saoud al-Fayçal (+ 9 juli 2015), R.T. Erdogan...). De heropbouw van Syrië zal mogelijk worden door investeringen van de BRICS (Brazilië, Rusland, India, China, Zuid-Afrika), de landen van de toekomst. En de zionistische havikken van Israël zullen geen andere keuze hebben: ofwel blijven verwoesten en trachten de Syrische Golan tegen de wil van het volk en tegen alle internationale regels in toch te veroveren, ofwel zich in stilte terugtrekken zoals ze gedaan hebben in Zuid-Libanon. (Naher Hattar, Initiative de Poutin: une réconciliation syro-saoudienne est-elle possible? Mondialisation.ca, 24 juli 2015)

We kunnen onmogelijk de toekomst van Syrië voorspellen. Uit eerbied voor hen die hun leven gaven voor het Syrische volk zijn we echter verplicht optimist te blijven en te geloven in de uiteindelijke overwinning.

Nabeschouwing: Ahmer

Tot halverwege 2012 was abouna Georges, de byzantijnse priester uit Qâra de regelmatige gast van ons klooster. Telkens was hij vergezeld van enkele jongeren, waaronder Ahmer, een stille, vriendelijke, overtuigde christen die een goede vriend werd. Toen deze zijn studies van veearts beëindigd had, moest hij zijn legerdienst vervullen. Langs hem bleven we op de hoogte van het wel en wee van de gewone Syrische miliciens die met eenvoudige middelen weerstand moesten bieden aan allerlei verraderlijke groepen, die veel beter betaald en bewapend waren dan zij. Nagenoeg dagelijks moesten ze afscheid nemen van een of andere kameraad, die sneuvelde. Dan viel de groep soldaten, waartoe Ahmer behoorde zelf in een hinderlaag van terroristen. Toen ze een ziekehuis wilden verdedigen werden ze omsingeld. Ook hij werd gedood. We hebben een van de foto’s genomen waarop we allen lachend te zien zijn: Ahmer te midden van de toen nog vijf fraters en de pastoor. Die keer hebben we echt geweend om deze graankorrel die gestorven is en vrucht zal dragen...

“De VS en Israël hebben reeds lang geleden plannen ontworpen om de landkaart van het Midden Oosten te hertekenen. Dit behelsde de “balkanisering” of opdeling in kleinere staten van Irak en Syrië. Hierbij zouden marionetten geïnstaleerd worden die de westerse en zionistische belangen zouden dienen” (Stephen Lendman, Balkanizing Syria, Buffer Zone in Northern Syria. Redrawing the Middle East Map. Global Reseach, 29 juli 2015)

Uit een enquête van Profacts bij 2500 Belgen blijkt dat niet minder dan 80% gekant is tegen de BTW-verhoging op elektriciteit.

De taxshift in zijn geheel wordt afgekeurd door 50% van de geënquêteerden. 30% staat er neutraal tegenover en 20% is voor.

In een van de (Evangelisch-Lutherse) kerken langs de Via Baltica in Noord-Duitsland (in de buurt van de Oostzee), vond ik een folder met enkele gebeden voor kerkbezoekers.

Tevreden

Het is mooi bij U te zijn, God.

Gij hebt het goed met mij gemeend.

Zoveel in mijn leven

maakt me vrolijk en tevreden:

mensen die ik beminnen kan,

een thuis, die me

geborgenheid schenkt,

vriendinnen en vrienden,

die mijn nabijheid zoeken

en zich goed voelen bij mij.

Ik dank U,

dat Gij me zo rijkelijk begiftigt.

Laat me mijn geluk delen

en een zegen voor anderen zijn.

Professor Frank Vandenbroucke:

'De federale regering geeft geen impuls aan de werkgelegenheid in het laaggeschoolde segment. Tegelijkertijd bouwt de Vlaamse regering selectieve bijdrageverminderingen voor kwetsbare groepen op de arbeidsmarkt af. Dit vermindert de kansen van laaggeschoolden op de Vlaamse arbeidsmarkt.

'De combinatie van die twee beleidslijnen is een stille revolutie. Op basis van bekende soicaaleconomische wetmatigheden kunnen we verwachten dat armoede daardoor eerder zal toenmen dan dalen.'

In een van de (Evangelisch-Lutherse) kerken langs de Via Baltica in Noord-Duitsland (in de buurt van de Oostzee), vond ik een folder met enkele gebeden voor kerkbezoekers.

Een eerste luidt als volgt:

Aangekomen

Vreemd en vertrouwd is voor mij uw huis.

De rust die hier heerst, ben ik nauwelijks nog gewoon,

ze doet me goed en beangstigt me toch ook.

Alleen Gij en ik - dat is reeds lang geleden.

Gij luistert naar mijn hart,

mijn onuitgesproken woorden.

Gij ziet mijn leven zoals het is:

succes mengt zich met mislukking.

Maak me toegankelijk voor uw heilzame stilte,

uw levenwekkend woord.

Twee dagen na de met veel bombarie aangekondigde tax-shift, wordt duidelijker en duidelijker dat er slechts twee zaken duidelijk zijn: de graai in de portemonnee van gepensioneerden, uitkeringstrekkers en gezinnen, en de riante voordelen voor de ondernemerswereld.

De verhoopte tewerkstellingseffecten en de beloofde extra honderd euro per maand rammelen aan alle kanten.

'Jobs, jobs, jobs', zei de premier theatraal. 'Wij beloven niks', zeggen de ondernemers in koor.

'Honderd euro extra', beloofde de regering twee dagen geleden. 'Wie, hoe, wanneer...?' vragen de ministers zich vandaag af.

Kortom, de tax-shift blijkt nu al vooral een shift te zijn van de pocket van de modale werknemers, gepensioneerden en uitkeringstrekkers naar de bankkluizen van de ondernemers en grote vermogens.

Ja, wadde! En aan dat asociale, harde, neoliberale gedoe werkt een christendemocratische partij mee!

X/10

Vrijdag 24 juli 2015

Open voor het onverwachte

Het feit dat fr. David nog steeds geen visum heeft voor Syrië leidt ons naar nieuwe initiatieven. De zusters in Qâra missen ons en wij missen de zusters, maar wij zullen toch als twee onafhankelijke gemeenschappen moeten leren leven. Daartoe hebben we nu de kans. Het vraagt in ieder geval een grondige voorbereiding van onszelf.

En zo brachten we vorige week met ons drie door in een leeg appartement in Qleiaat (N. Libanon), dat vroeger al aan moeder Agnes-Mariam gegeven werd als mogelijk verblijf voor de zusters. Van op een immens terras (15/6 m) krijgen we een prachtig zicht op de Farayya-berg (hier algemeen de Sinaï genoemd) en daarachter nog twee bergketens. Her en der appartementen met hun typisch rode daken, in de vallei, tegen de flank en op de bergen. Het is een groot appartement, gelijkvloers (1100 m boven de zeespiegel), vrij nieuw maar al ruim tien jaar verlaten en helemaal leeg, een gedroomd vancantieoord voor allerlei ongedierte. Geen elektriciteit, geen water, een doordringende onaangename geur, geen enkele deur heeft een handvat en buiten een tuin die voor heel het appartement als vuilnisbelt gebruikt werd. Terwijl we begonnen op te ruimen kregen we van de familie aan de overkant van de gang meteen een verlengkabel onder de voordeur, zodat we al een lamp konden laten branden. Verder zorgden onze kaarsen voor het nodige licht. Een andere vrouw liet ons bidons water vullen en zei dat we na afloop bij haar konden douchen. Allerlei overtollig materiaal uit het appartement van Adonis was met een vrachtwagen achterna gekomen: enkele tafeltjes, een boekenkast, enkele oude zetels, stoelen, boeken en drie matrassen. Tevens hadden we een flinke voorraad eten mee gekregen, zoals dat aan de vluchtelingen wordt uitgedeeld. Een vrouw bood ons een gasfles en een oud gasvuur aan en zo konden we al koken. Maandag in de namiddag kwamen we toe. We begonnen de heel grote living en de keuken op te ruimen en te poetsen. Dit verliep evenwel nogal vlot zodat we tevens de drie kamers hebben gepoetst en één toilet. Alle rommel vloog voorlopig in de tuin bij het ander stort.. De volgende dag kregen we al elektriciteit. Voor het water moest de loodgieter twee keer terug komen en het was pas na drie dagen in orde, maar hij wilde voor zijn werk niets aanrekenen. De living was nu mooi in orde. Aan de ene kant een zithoek, aan de andere kant de gebedshoek met het altaar en enkele iconen tegen de muur.

Nadat we zelf al met de hand onze klederen gewassen hadden, kwam een vrouw met aandrang vragen onze kleren te mogen wassen en strijken. Geburen brachten fruit en Arabische zoetigheden. Van op het terras kijken we op een afdak aan de overkant van de weg. Ouders met vijf getrouwde kinderen wonen hier naast en boven elkaar als . één grote familie. Zowat gans de dag door komen daar kinderen, kleinkinderen en vrienden samen. Zij wuifden en vroegen om een tas koffie te komen drinken. En als wij eucharistie vieren, zo zeiden ze, willen wij deelnemen. Fr. David speelt af en toe trompet en dat vindt die oude vader geweldig. Tegen het einde van de week bood een chauffeur uit de familie aan de overkant van de weg aan om met zijn vrachtwagen alle vuiligheid en afval weg te brengen, waar we heel dankbaar gebruik van gemaakt hebben. Vanaf vrijdagmorgen heel vroeg tot na de middag werd alle afval verzameld, een vrachtwagen vol. Daarop nodigden ze ons uit om een frisdrank te komen nemen samen met hen. Aan de vrachtwagenchauffeur hebben we toch maar een bescheiden financiële vergoeding gegeven, die hij ook lachend aanvaardde. Zo werd ons huis, volgens de laatste encycliek van de paus, Laudato sii, deskundig gereinigd op milieu-vriendelijke wijze.

Ondertussen had de maronitische pastoor van deze parochie, toegewijd aan de heilige Simon de Stiliet, fr. Jean al opgemerkt en kwam zich zelf aanmelden. Hij gaf ons eigenlijk een zacht verwijt dat we hem niet direct hadden bezocht, want hij wil ons helpen met al wat we nodig hebben. Hij vroeg of de maronitische bisschop weet dat wij hier zijn. Daarop konden we niet antwoorden maar wel zeggen dat onze grieks-melchitische bisschop van Beiroet op de hoogte is en mij de toestemming heeft gegeven de Latijnse én de byzantijnse liturgie te vieren. Pastoor Youssef vertelde dat hij in de geest van paus Franciscus de Kerk dichter bij de mensen wil brengen en daarom, tijdens de zomer iedere woensdagavond ergens in een wijk, in open lucht de eucharistie opdragen. We namen daaraan graag deel, langs de rand van een rustige weg. Er waren een veertigtal mensen. Het was een waardige dienst met veel gezang en een flinke preek. Na afloop vroeg een jong echtpaar of we bij hen niet even wilden komen, in het appartement aan de overkant van de weg. Hun kinderen keken met zoveel blijde verwachting uit naar ons positief antwoord dat we niet konden weigeren. Het gezin is lid van een oecumenische charismatische groep in Libanon, waarmee ze ons graag in contact willen brengen. De kinderen  bleven ons vragen stellen over het evangelie en over Jezus, want ze willen voor hun vriendjes volwaardige missionarissen worden. En natuurlijk werd voor wat lekker eten gezorgd. Ondertussen wisselden we intens van gedachten over het inwendig gebed, over st. Jan van het Kruis en over de charismatische vernieuwing in Libanon. De volgende avond na de mis hetzelfde. Meerderen drongen er bij ons op aan om even bij hen binnen te springen. Zo kwamen we in een Frans, maronitisch, jong gezin met drie kinderen, waarvan de vader zijn opleiding tot maronitisch priester begint. Maronitische priesters mogen vooraf kiezen voor een celibatair of een gehuwd priesterschap. Hij was loodgieter van beroep. De tien jaren dat hij gewerkt heeft in Nantes wilde hij over Jezus en het evangelie vertellen, maar de meesten bleven onverschillig, hoewel hij af en toe wondere ontmoetingen had. Nu gaat zijn vrouw werken en hij studeren om zich volledig aan het priesterschap te wijden. En zo heeft ons leven ook iets (van verre natuurlijk) van het leven van de eerste volgelingen van de heilige Norbertus. Enerzijds werkten ze aan hun woning, hun klooster, anderzijds trokken ze er op uit  om het evangelie te verkondigen.

Deze week beleefden we op onze wijze het “loofhuttenfeest” of sukkot, dat voor de joden een van de grote feesten is aan het begin van de herfst, na de oogst. Zeven dagen gedenken ze de tijd dat het joodse volk door de woestijn zwierf en leven als in een hut die zo met takken bedekt is dat ze de hemel blijven zien. Het is een uitnodiging om God te danken voor het leven, de oogst, het water en te beseffen dat we eigenlijk zwervers zijn door de woestijn, pelgrims op weg naar het definitieve Beloofde Land, het Hemelse Jeruzalem.

In vergelijking met het joodse volk in de woestijn en de oude monniken, zijn we natuurlijk maar verwende luxe-kinderen. Er liggen ook vele eeuwen tussen hen en ons. Toch gebruiken we (nog) veel minder dan wat een gewoon gezin of een eenvoudige burger dagelijks nodig heeft. Anderzijds worden we iedere dag aangenaam verrast, ja zelfs overstelpt door de goedheid van mensen om ons heen. Blijkbaar had Jezus gelijk toen Hij zei: “Zoek eerst het Rijk Gods... en al het overige wordt er u bijgegeven”.

“Om de wereld veiliger te maken...”

We genieten nog van het Iran-atoom-akkoord en de hoop op meer vrede, die hiermee verbonden is. Toch mogen we ons door de schijn en het bedrog van deze wereld niet laten verblinden. De hoge vertegenwoordigster van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheid, Frederica Mogherini sprak op de dag van de ondertekening van een “historische dag”, “om de wereld veiliger te maken”.

Onmiddellijk daarop meldde de Amerikaanse luchtmacht en de NNSA (National Nuclear Security Agency) dat de eerste atoom-test-vucht van de B 61-12 in de Nevada woestijn beëindigd was. Deze nieuwe atoombommen zullen de oude B 61 vervangen die opgeslagen liggen in Airano en Ghedi Torre, alsook in Duitsland, België, Nederland en Turkije. Dit nieuwe type wordt “intelligent” genoemd omdat het van op lange afstand zijn doel kan kiezen, is 4 x sterker dan de bom op Hiroshima met een prijskaartje van 8 tot 12 miljard dollar... “om de wereld veiliger te maken”.

De Franse president Guy Mollet zorgde in 1956 voor de overdracht van de nucleaire technologie naar Israël. Directeur van de centrale Dimona in de Negev-woestijn werd Shimon Peres. Israël nam deel aan de atoomexperimenten in de woestijn van Algerije. Toen Israël in 1967 Egypte, Jordanië en Syrië aanviel, verbrak generaal Charles De Gaule de banden met Israël. Daarop sloot Israël met de VS een geheim akkoord dat het wel atoomwapens mocht hebben maar er geen ruchtbaarheid aan geven en geen nieuwe experimenten uitvoeren. Israël ging verder met behulp van de Britten en vanaf 1979 met behulp van Zuid-Afrika. Zo kon Israël deelnemen aan de experimenten van Zuid-Afrika zonder het akkoord met de VS te schenden. Israël beschikt nu over 80 tot 400 kernkoppen en een groot aantal neutronen bommen die mensen kunnen doden zonder gebouwen te verwoesten. Het beschikt ook over een H bom die 4.000 x sterker is dan de bom op Hiroshima. De Israëlische wetenschapper Mordechai Vanunu die het atoomprogramma van Israël onthulde (Revealed: the secret of Israel’s nuclear arsenal, The Sunday Times, oktober 5, 1986) werd voor 18 jaar opgepakt. Toen hij in 2004 werd vrij gelaten en onmiddellijk weer een interview gaf, werd hij opnieuw opgepakt. François Hollande deed in een interview van 14 juli op tv 1 en France 2 alle moeite om te laten verstaan dat Israël geen atoombom zou hebben. Inmiddels heeft Israël tweemaal gebruik gemaakt van zijn nucleair arsenaal, in 2006 tegen Libanon en nu op 20 mei 2015 tegen Jemen... “om de wereld veiliger te maken”.

De VS, Israël, Rusland, China, Pakistan, India, N-Korea, Frankrijk, Engeland beschikken samen nu over een slordige 16.300 kernkoppen, waarvan 4.350 klaar voor onmiddellijk gebruik. Bovendien hebben de VS een contract getekend met Saoedi-Arabië, Bahrein en de Verenigde Emiraten om hen aan een atoombom te helpen. De atoombom-wapenwedloop gaat naar een hoogtepunt. We naderen in een bijzonder snel tempo het uur H op de apocalyptische klok, “om de wereld veiliger te maken”.

Met groot omhaal werd het “Iran-atoom-akkoord” getekend, terwijl Iran geen atoombom heeft en zijn nucleair programma volkomen controleerbaar is. Was dit akkoord een tragedie of een komedie... “om de wereld veiliger te maken”?

(Manlio Dinucci, Iran nucléarisé, Italie nucléarisée, mondialisation.ca, 18 juli 2015; Thierry Meyssan, François Hollande, Israël et la bombe atomique, Réseau voltaire, 17 juli 2015).

Kunnen monniken Europa (nogmaals) redden?

Griekenland zal zeker verantwoordelijkheid dragen voor zijn eigen crisis en voor de crisis van Europa. Toch lijkt de reactie van Europa ingegeven door alles behalve respect voor de soevereinteit van dit land en de eigenheid van het volk. Marc Hooghe is er niet mals voor (Het Europese Rijk en de opstandige provincie. De brutale machtspolitiek van Europa. deredactie.be, 17/7/2015). Hij spreekt van het “dictaat van Brussel”, dat een “collectieve straf” oplegt aan heel het volk, een “wreedheid” zoals die van het Romeinse Rijk tegen een provincie die niet in de pas liep. Deskundigen zijn het er over eens dat de “keiharde sanering”, die opgelegd wordt, Griekenland verder de dieperik in zal helpen. Deze houding is in elk geval niet in overeenstemming met de Europese idealen en zal het “volledig economisch leven” van Griekenland ontwrichten zodat het volk in de nabije toekomst “tot de bedelstaf zal veroordeeld” worden.

De oude monniken volgden een bepaalde regel waardoor nu nog een aantal vooral orthodoxe monnikenkloosters een sterke vitaliteit uitstralen: de “ideoritmiek”. Dit woord komt van het Griekse ‘ideotès’ en ‘rythmos’. Het eerste wil zeggen: eigen, eenvoudig, een burger die geen filozoof, politicus of man met bijzonder gezag is. Helaas is de betekenis van dit woord in ons taalgebruik nu gezakt tot een idioot, een gek, wat helemaal niet de oorspronkelijke zin was. Het “ritme” slaat dan op de vorm, de goede maat of verhouding. Kortom, in werkelijkheid betekent “ideoritmiek” dat iedere monnik zijn eigen weg naar de heiligheid mag gaan. De nadruk ligt hierbij niet op de uiterlijke eenheid of uniformiteit maar op de eigen innerlijke roeping. Zo vind je in het moederklooster van het Russisch orthodoxe Valaam bijvoorbeeld een grote verscheidenheid van beroepen en levenswijzen, overeenkomstig de aanwezige gaven van de leden. Verder leven rond dit klooster ook monniken in kleine gemeenschappen en sommigen leven zelfs helemaal afzonderlijk als kluizenaar. Dit alles gebeurt in afspraak en overleg met de geestelijke vader, die bekommerd is voor het persoonlijk heil van de afzonderlijke monnik en zo krijgt iedere monnik zijn naam.

Europa zou best wat meer kunnen leren van de monniken (in de hoop dat er dynamische monnikenkloosters blijven, natuurlijk). Hebben monniken in het verleden niet in grote mate meegebouwd aan het Europa van vandaag? Zijn zij het niet die Europa op vele wijzen hebben “gecultiveerd”? Het principe van de “ideoritmiek’ zou de afzonderlijke 28 lidstaten erg van nut kunnen zijn om een dynamische Europese eenheid in verscheidenheid te vormen. Dan zullen de Europese leiders wel meer bekommerd moeten zijn voor het heil van de afzonderlijke volken dan voor het behoud en de uitbreiding van hun macht.

Europa, een colonie van de Verenigde Staten

Terwijl Brussel over de toekomst van Griekenland beslist, neemt Washington ongemerkt verregaande beslissingen over de toekomst van Europa langs de NAVO. In Poggio Renatico (Ferrare, It.) wordt het eerste nieuwe centrum van de luchtmacht van de NAVO geïnstalleerd, dat gaandeweg over een 20-tal andere centra zal beslissen. Het uiteindelijke hoogste gezag van de NAVO blijft in handen van een Amerikaanse generaal, benoemd door de Amerikaanse president. Hij kan beslissen over het voeren van een oorlog in Oost-Europa, Azië en Afrika. Zonder enige moeite kan hij hierbij Europa, langs de NAVO, de vuurlinie insturen.

Dat het niet om vage veronderstellingen gaat, kunnen we opmaken uit het in juni verschenen rapport van het Pentagon: “The National Military Strategy of the United States of America” Daaruit blijkt dat de aandacht niet zozeer meer gaat naar de dreiging van terroristische groepen, maar naar staten die economisch en politiek sterker worden en die beschouwd worden als een belemmering voor de willekeur van de VS. Zo kan generaal Martin Dempsey zeggen: “Rusland, een atoommacht, is de grootste bedreiging voor de nationale veiligheid van de VS”! Helaas spelen de politici en economische grootmachten in Europa al te graag mee om de economische wereldorde, door het westen gedomineerd, in stand te houden.

Wereldleiders lijken soms op kleine kinderen, die jaloers kijken naar wat andere kinderen hebben.   Ze voelen zich benadeeld en willen   meteen beginnen te vechten. Helaas, in dit geval zal het Europa zijn dat zich naïef naar de oorlog laat leiden om zijn eigen zelfvernietiging te bewerken. (Manlio Dinucci, L’Europa encore en premier ligne. L’art de la guerre. mondialisation.ca, 18 juli 2015.)

Koning Filip heeft in een eigenhandig geschreven brief  verjaardagsfelicitaties overgemaakt aan Rikkie, de tricolore beagle van N-VA-parlementslid Peter De Roover, en hem van ganser harte een nog lang en voorspoedig hondenleven toegewenst.

Eerder had De Roover wereldkundig gemaakt dat zijn geliefde hond op 21 juli verjaart en dat Rikkie alsook zijn baasje dientenvolge niet present kunnen zijn bij de festiviteiten ter gelegenheid van de Belgische Nationale Feestdag.

Uit de brief van onze geliefde koning blijkt dat Zijne Majesteit begrip heeft voor de afwezigheid van Rikkie en De Roover. Wat meer is, hij deelt oprecht in de verjaardagsvreugde omtrent Rikkie.

Ondertussen werd uit zeer betrouwbare bron ook vernomen dat ten huize De Roover door het paleis een zak van 50 kg hondenbrokken van de beste kwaliteit werd afgeleverd, en dat koningin Mathilde een mooi verpakte kluif, geleverd door de slager-hofleverancier, liet bezorgen.

Gevraagd naar een reactie, zei Peter De Roover erg gepakt te zijn door de koninklijke belangstelling. Hij zal de eerstvolgende maanden onderzoeken of de volgende jaren het verjaardagsfeest van Rikkie en de Belgische Nationale Feestdag niet op een of andere manier te combineren vallen zodat de koning ook van hun beider aanwezigheid, die van Rikkie en Peter, volop kan genieten.

Klik op onderstaande link:

https://nieuw.kerknet.be/kerknet-redactie/video/wat-je-over-de-encycliek-laudato-si-moet-weten-2-minuten

Paus Franciscus:

'Nu is de tijd gekomen voor een verandering van onze geesteshouding en om op te houden te beweren dat onze activiteiten geen effect hebben op degenen die honger lijden.'

Tijdens een recent bezoek aan de Hanzestad Lübeck, passeerden we ook het geboortehuis van de Duitse Nobelprijswinnaar Thomas Mann, auteur van o.a. Buddenbrooks en Der Zauberberg.

Dit jaar is het honderdveertig jaar geleden dat hij geboren werd (6 juni 1875) in Lübeck en is het zestig jaar geleden dat hij stierf (12 augustus 1955).

In 1933 verliet Thomas Mann Duitsland, om 'das deutsche Wort in alter Freiheit zu führen'. Dat leverde hem de genadeloze woede van de Nazi's op.

Toen in 1936 de Universiteit van Bonn hem van de lijst der eredoctores schrapte, reageerde Mann met een open brief , die in Duitsland verboden werd maar de hele geciviliseerde wereld met gespitste oren deed luisteren:

'De simpele gedachte daaraan, wie deze mensen zijn , aan wie de verachtelijk-uiterlijke toevallige macht is toebedeeld, mij mijn Duits-zijn te ontzeggen, is voldoende om de absolute belachelijkheid van deze beslissing duidelijk te maken. Het Rijk, Duitsland zou ik beledigd hebben, omdat ik me tegen hen kantte! Zij hebben de onvoorstelbare arrogantie zich met Duitsland te identificeren! Het ogenblik is evenwel wellicht niet zo ver meer af, dat het Duitse volk er alles aan gelegen zal zijn, niet met hen geïdentificeerd te worden.'

Acht jaar later was dat laatste inderdaad het geval.

X/9

Vrijdag 17 juli 2015

Een hoogtepunt van diplomatie en dialoog

Het akkoord dat op 14 juli na twaalf jaar onderhandelen bereikt werd tussen Iran enerzijds en VS, China, Rusland, Frankrijk, UK en Duitsland anderzijds, is een triomf voor alle mensen van goede wil, die vrede wensen. Het werd voldoende gecommentarieerd in de pers. Stephan Dujarric, woordvoerder van de VN noemde het akkoord “een historische gebeurtenis”. Ziehier slechts enkele persoonlijke bedenkingen.

De sancties tegen Iran worden opgeheven. Iran maakt geen atoombom. Het heeft wel alle rechten om voor zijn eigen energievoorziening te zorgen. Het wantrouwen komt, zoals meestal, van hen die zelf niet te vertrouwen zijn. De VS zijn de enige grootmacht die in werkelijkheid al atoombommen hebben gebruikt. Iedereen weet dat Iran geen atoombom heeft en vijf van de onderhandelaars hebben die wel en blijven dus het non-proliferatieverdrag schenden. Het zogenaamde “atoomprogramma” was maar een voorwendsel om dit land van 80 miljoen inwoners met zijn oude Perzichsche cultuur en hoge ontwikkeling, op economisch en politiek vlak 36 jaar lang te kortwieken. Israël is de enige staat in het Midden-Oosten die atoombommen heeft (ter zee, op het land en in de lucht). Het weigert dit te erkennen. Uiteraard weigert het iedere controle en wil het non-proliferatieverdrag niet ondertekenen. Bovendien is zionistisch Israël nu razend omdat Iran, samen met heel het Midden-Oosten niet verder ontwricht zullen worden. Het heeft akkoorden gesloten met Saoedi-Arabië om een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten te kunnen ontketenen. Inmiddels is duidelijk geworden dat het Israël was die in 2008 generaal Mohammed Sleiman vermoordde (“Qui a tué le bras droit d’Assad? Irib World Service Radio Francophone, 15 juli 2015; Israeli Special Forces assassinated Top military Aid to Assad in 2008, www.almasdarnews.com 17 juli 2015). Voor Mairead Maguire, Nobelprijswinnares van de vrede, is voor Israël het uur van de waarheid aangebroken: meewerken aan een atoomvrij Midden-Oosten. Hiervoor doet zij een oproep in haar persmededeling van 15 juli 2015 (www.peacepeople.com). Dezelfde Mairead Maguire had ruim een week eerder al geschokt gereageerd op de oproep van Michael Fallon, Brits secretaris van landsverdediging in het Brits parlement op 2 juli. Na de aanslag op vooral Britse toeristen in Tunesië stelde deze excellentie warempel voor nu Syrië te bombarderen om zogenaamd IS te bestrijden. Is dergelijk staatsterrorisme, waardoor nogmaals onschuldigen worden gedood en op de vlucht gedreven, een waardig antwoord? Is het dat wat de nabestaanden zal troosten? Kun je geweld vergelden met willekeurig geweld tegen een soeverein land en volk? Geef ons dan meer liever de geest van het Iran-akkoord. In deze verdienen de onderhandelaars en de betrokken landen een pluim. En onze vrt “specialist” Jens Janssen ziet het gevaar dat Iran nu kan doorgaan met het leveren van munitie en militair materiaal “waarmee het regime-Assad zijn burgers blijft terroriseren”. Ziedaar de CIA-versie van vier jaar geleden: de moorden en verwoestingen in Syrië zijn het werk van het “regime-Assad”, terwijl al die brave “gematigde rebellen” nog zo hun best doen om het volk en het .land te beschermen”! ‘t Is maar dat je de “politiek correcte” versie kent, om toch nog de verwoesting van Syrië te rechtvaardigen. Waarom deze gedrogeerde journalistiek?

We verwachten dat deze overeenkomst voor Syrië en heel het Midden-Oosten een gunstige weerslag zal hebben. De oorlog in Syrië gaat eindigen. Wel is het land behoorlijk uitgemoord en verwoest, en sommigen zullen nog trachten het land helemaal te vernietigen. Een herstel zal vele decennia duren om het voor de bevolking leefbaar te maken en veel van wat verwoest is, zal onherstelbaar blijven. Syrië zal, zwaar gewond, herrijzen, vooral dank zij de kracht van de eenheid van het volk.

Het lijden van één volk en de schande van de hele mensheid

Onderhandelingen tussen Israël en het Palestijnse volk hebben geen zin. Gedurende jaren werden de wederzijdse gesprekken opgeschort en sind juli 2013 hernomen. Nu geeft Saeb Erekat, de Palestijnse onderhandelaar de hoop op een zinvolle overeenkomst op. Immers, Israël blijft gewoon verdergaan met het bouwen van nederzettingen in bezet Paletijns gebied, de verstikkende blokkade van Gaza gaat al acht jaar door, Palestijnse gevangenen komen nog steeds niet vrij en de vorming van een Palestijnse staat wordt onmogelijk gemaakt.

Een jaar geleden begon het zionistisch regime met luchtaanvallen, marineschepen en grondtroepen in Gaza een grootscheepse aanval, die bijna twee maanden duurde. Meer dan 2200 Palestijnen werden gedood, waaronder 600 kinderen, er vielen 11.000 gewonden en de infrastructuur, onder meer de enige elektrische centrale, werd deskundig vernield. In verschillende landen werd geprotesteerd tegen deze onwettige en onmenselijke slachting en nu klaagt ook Robert Piper, de coördiantor voor humanitaire aanglegenheden namens de UNO deze humanitaire tragedie aan. Helaas, nog steeds is er niets veranderd: 1,8 miljoen mensen blijven door de blokkade ingesloten als in een open gevangenis, tienduizenden leven in tenten of trachten te overleven naast hun verwoest huis. Geen enkel huis kon heropgebouwd worden. De Israëli’s laten 2 tot 3 X per week hulpgoederen toe, maar materiaal voor de heropbouw gaat vooral naar internationale projecten. Schepen met hulpgoederen die de onmenselijke blokkade willen doorbreken worden door Israël tegengehouden en de Israëlische marine belet de visvangst van de Palestijnen. Op gelijk welk moment om gelijk welke redenen kunnen de Israëli’s opnieuw zonder probleem bombarderen. Wat is de schuld van de Palestijnen? Zij weigeren het land van hun voorvaderen te verlaten opdat Israël er een zuiver joodse staat van kan maken. Israël wil dit land, helemaal alleen voor zich, zonder de oorspronkelijke bewoners. Het zionistisch standpunt is racistisch zoals dat van de IS, hun bondgenoot in deze ethnische zuivering, die sinds 1917 tot nu voortduurt. (http://odiodeclase.blogspot.it/2015/07/israel-dirige-el-centro-de-mando-del.html). In de media mogen alleen de gruwelen van IS aan bod komen, niet die van het zionisme, want dit wordt onmiddellijk als antisemitisme veroordeeld. Nochtans is de meerderheid van het Israëlische volk zelf tegen deze misdaden.

In augustus 1979, op de laatste vrijdag van de ramadan, werd in Iran een manifestatie gehouden uit solidariteit met de weerstand van het Palestijnse volk. Miljoenen Iraniërs en anderen hebben vorige vrijdag wereldwijd mee gemanifesteerd. Het Palestijnse volk heeft nog steeds geen uitzicht. Toch houdt het vol om Israël te confronteren met zijn ware roeping   voor het heil van zichzelf en van heel de wereld.

Zolang het zionistische regime voor het oog van de internationale gemeenschap ongestraft zijn misdaden kan verder zetten, zal er ook geen menswaardige toekomst zijn voor het Palestijnse volk en geen vrede in het Midden-Oosten (Ziad Medoukh, Véritable carnage à Gaza: un an après, rien a changé, mondialisation.ca, 6 juli 2015).

Christenvervolging ... door christenen zelf

Over de systematische verdrijving en uitroeiing van christenen in het Midden Oosten schreven we al herhaaldelijk. Nu richten we onze aandacht vooral op de kerkvervolging in het westen, van binnen uit. De Syrisch-orthodoxe patriarch van Antiochië, Aphrem II uit Jazira, het N.-O. Van Syrië, heeft op 19 juni een bezoek gebracht aan de paus en verklaarde later dat er een wezenlijke eigenschap bijgevoegd moet worden aan de definitie “Kerk”: Zij is één, heilig , apostolisch, katholiek (d.i. “universeel”) en altijd ook vervolgd. Iedere christen die Jezus wil volgen zal vervolgd worden, zoals Jezus zelf. En daar moeten we ons op voorbereiden. “Zalig die vervolgd worden om mijn Naam” heeft Jezus zelf gezegd en tevens heeft Hij beloofd met ons te zijn. Bereiden we ons dus voor .

Vele westerse christenen in onze tijd doen hun uiterste best om de Kerk en het christelijk geloof zo goed mogelijk aan te passen aan de wereldse normen en opvattingen om in de openbare opinie een goede beurt te maken. Wie ondubbelzinnig voor het evangelie kiest, zal dan vervolgd worden door de zogenaamde “progressieven”. En deze vervolging wordt onrechtstreeks aangewakkerd door gezaghebbende mensen in de Kerk, die niet naar het wezen van het christelijk geloof zoeken maar naar de beste aanpassing aan deze wereld. Het vakantieartikel van een van onze grote kerkelijke journalisten gaat helemaal in die richting (Mark Van de Voorde, Als de paus van huis is dansen de muizen... 13/7/2015, deredactie.be). Het artikel is volledig gebouwd op de simplistische en populaire tegenstelling van progressieven tegen conservatieven. De bisschoppensynode van 2015 zal hoogstwaarschijnlijk vanuit het evangelie duidelijk oproepen om de leer van Humanae vitae van Paulus VI te herontdekken en de natuurlijke methoden van vruchtbaarheidsbeleving te bevorderen. Wie deze stellingname dan wil verdedigen als de juiste, menselijke, christelijke en evangelische houding, mag zich verwachten aan een echte vervolging binnen de Kerk, ook al beschikt hij over alle noodzakelijke, wetenschappelijke, bijbelse en theologische bewijzen. ‘Rendez-vous’ na de bisschoppensynode van oktober dit jaar.

Worden Franse politici wakker?

Een delegatie van Franse parlementariërs was zaterdag 11 juli 2015 op bezoek in Damascus. Jean Frédéric Poisson, voorzitter van de christendemocratische partij vertolkte hun standpunt. Voor een duurzame oplossing moet er een dialoog komen met president Bachar al-Assad en een samenwerking met de Syrische regering. Damascus is de sleutel voor het Midden-Oosten. Mohammad al-Laham, voorzitter van de Syrische volksvergadering verwelkomde de Franse delegatie en stelde van zijn kant dat Frankrijk inderdaad een historische vergissing begaat door steun te verlenen aan groepen terroristen die in Syrië kinderen komen vermoorden.

De volgende dag was er met de Syrische president een ontmoeting voorzien van 80’. Poisson getuigde dat hij een man ontmoet heeft die heel zijn energie besteedt aan de bescherming van zijn volk, geheel anders dan wat in de openbare opinie leeft. De media hebben gedurende meer dan vier jaar een zo gruwelijk beeld kunnen opdringen dat het de politici op de kast gejaagd heeft. Het wordt tijd dat ze terug met hun voeten op de grond komen.

Franse politici beginnen te begrijpen wat wij en anderen al jaren schrijven. En als het in Parijs regent, druppelt het in Brussel. We kijken hoopvol uit naar de nederdaling van onze Belgische (Nederlandse....) excellenties.

En dan nog een onverwachte zonnestraal vanuit Parijs. In de aanloop naar de nationale Franse feestdag kwam Emmanuel Macron, socialistische minister van economie, in het weekbald “Le 1” (8 juli) aan het woord met een forse kritiek op de “democratie” en een verwelkoming van “het koningschap”. Hij is er achter gekomen dat de onthoofding van koning Louis XIV helemaal niet de wil van het Franse volk zelf was. De westerse democratie zal altijd een ontgoocheling blijven. Er is een tekort, een leegte, die met een president alleen maar pijnlijker aangevoeld wordt. Frankrijk mist zijn k/Koning! Het defilé bij gelegenheid van de nationale feestdag eerder deze week, vertoonde al tweemaal duidelijk het kruis van Lorraine, mogelijk tot ergernis van sommige excellenties.

Met Griekenland wordt ook voor ons duidelijk dat de Europese toren van Babel aan het instorten is. Ook voor ons breekt het uur van de waarheid   aan. De “democratische” grootheidswaanzin, overheersing en onderdrukking worden steeds duidelijker. Aardse machthebbers kunnen slechts waardige leiders zijn, wanneer ze de werkelijkheid ten volle erkennen, nl. dat zij niet de eigenmachtige bezitters en heersers zijn, doch slechts ‘afgevaardigde beheerders’ om de waardigheid van ieder mens te dienen en in solidariteit de zwaksten te helpen. God is de Schepper van het heelal en Jezus is de ware Koning. En als ik hiermee sommigen de kast op jaag, mogen ze voor mijn part blijven zitten tot de wederkomst des Heren.

X/8

Vrijdag 17 juli 2015

Op het strand van de armen

Twee weekends moesten we met ons drie (fr. Jean, fr. David en ik) logeren in een leeg appartement in Adonis en gedurende de weekdagen kaarsen maken en bij de monniken van Elia logeren.

De eerse zondag wilden we in de late namiddag een uitstap maken naar de zee, slechts enkele kilometers verderop. Vanop de weg die stijl naar beneden loopt, kijk je over de huizen heen op de zee en je krijgt de vreemde indruk dat de zee veel hoger licht dan de weg. Lucht, aarde, water... alles is een puur geschenk, gratis gegeven voor iedereen. Paus Franciscus heeft het nog eens duidelijk gezegd in zijn recente encycliek Laudato si’. Helaas, heel de kust is hier ingepalmd. Wie van een heerlijk strand aan de Middellandse Zee wil geniegen, moet logeren in een van de grote hotels. Toch wezen enkele mensen ons een wegeltje door het struikgewas, langs waar we de zee konden bereiken om er een simpel, geïmproviseerd, klein stukje strand aan te treffen. Hetis jusit naast de elektrische centrale die massa’s zeewater opslokt en weer uitbraakt. Hier komen duidelijk alleen de armen. Jonge mannen zoeken eerst tussen de stenen een plekje om zich in te graven in het zand, met alleen hun kop boven. Dat is goed tegen spierpijnen. Daarna gaan ze zwemmen. Direkt hadden we contact met een drietal vrolijke kerels. Een van hen kwam uit het Syrische Banias. Uitgebreid leverde hij commentaar op het wereldgebeuren. Zijn vrouw en twee kleine kinderen waren nog in Syrië en hij zorgde hier met zijn werk voor het nodige geld. Toen hij vernam dat wij van Qâra waren vertelde hij dat een broer van hem als soldaat in Qâra gedood was. Een andere broer werd gekidnapt, kreeg dagen lang slaag en er werd voor hem een hoge som losgeld gevraagd. Omdat deze onmogelijk kon betaald worden en het lang duurde, werd de prijs flink verminderd. Uiteindelijk heeft deze man een van de twee huizen, die hij bezat, verkocht, een andere broer deed hetzelfde, de rest van de familie en vrienden hebben bijgelegd en zo kwam zijn broer vrij. Dan vertelde hij wat geen enkel persbericht mag schrijven: Baschar al Assad is veruit de beste leider. Als hij wegvalt is het met heel het Syrische volk gedaan. Toegegeven, deze man was een alawiet, zoals de president. Hij was verder overtuigd dat de leiders van Iran en Rusland veel verstandigere mensen zijn dan al die vechtjassen van Amerikanen en Europeanen samen. Ondertussen kwamen er nog twee koppels toe met een vislijn om bij vloed hun kans te wagen. We konden heerlijk pootje baden en zwemmen. Samen met die drie jonge mannen verlieten we weer dit strand, terwijl de zon als een vuurrode bol onder ging in het westen. We hebben nog net de zon zien zakken in de zee.

Geen elektriciteit maar wel licht!

Om de mensen aan licht te helpen wanneer de elektriciteit uitvalt, maken wij kaarsen, die lang genoeg branden voor een hele avond en nacht. Onze werkplaats, waar we de stiel leerden, was een kleine, lage, witgekalkte betonnen ruimte van ongeveer 12 op 4 m. Alles is voor handen maar ligt ordeloos door elkaar: volle dozen parafine-was, volle dozen afgewerkte kaarsen, lege dozen, plastiekzakjes van verschillende grootte om de kaarsen te verpakken en twee machientjes om de plastiekzakjes te dichten, een oude kapotte zetel en enkele plastieken stoelen. Eigenlijk een gezellig rommelkot. We werkten van 9.00 u tot 15.00 u zonder middagrust of koffiepauze. De fraters gingen voor mij ’s middags wel iets halen om te eten en eenmaal kwam de dochter van Tony, de kaarsenmaker, op bezoek en bracht croissants voor ons mee.

Ziehier hoe de twee kaarsenmachines werken. Onderaan zijn 400 bobijntjes (in de tweede machine 410) met draad voor de wiek. De draadjes lopen door 400 (410) koperen buisjes, verbonden met een grote vaste plaat met dus 400 (410) gaatjes. Op deze plaat wordt vloeibare parafine-was gegoten die de gaatjes vult. De parafine moet vodoende warm zijn om goed vloeibaar te worden en mag niet te warm zijn anders breken de kaarsen. Boven deze plaat is er eenzelfde plaat met even veel gaatjes, precies boven de eersten. Als de parafine-was stijf geworden is, worden de kaarsen elektrisch uit de koperen buisjes door de onderste plaat naar boven geduwd in de bovenste plaat. De onderste plaat en de koperen buisjes zijn nu leeg en kunnen opnieuw gevuld worden met parafine-was. Als deze was weer droog en hard geworden is, worden de draden (wieken) tussen de twee platen doorgesneden, de bovenste plaat wordt elektrisch (voor de tweede machine handmatig) open geklapt zodat de 400 (410) kaarsen er met de hand uitgenommen kunnen worden. Daarna kan de bovenste plaat weer naar beneden geklapt worden voor de volgende 400 (410) kaarsen. De twee machines kunnen dus 2 X 400 = 800 (2 X 410 = 820) kaarsen maken in één keer en twee beurten, dus samen 1.620 kaarsen. Verder staan buiten twee ketels. De eerste brengt voortdurend koud water onder de eerste plaat om de parafine-was te doen afkoelen. De andere ketel vangt het lauwe water weer op en geeft het terug aan de eerste ketel. Verder staat binnen een verwarmde ijzeren kuip die de reserve van parafine-was vloeibaar houdt. Tenslotte moet je voortdurend de bijna lege bobijntjes vervangen door nieuwe, anders maak je kaarsen zonder wiek. Hiervoor is er een machientje. Het vullen van een bobijntje duurt nauwelijks een minuut (tenminste als je ondertussen niet even in je haar moet krabben of je bril poetsen), maar je moet eerst het bobijntje goed op de machine bevestigen, de draad er juist oprollen en daarna de draad afsnijden. Bovendien zijn er 810 bobijntjes die elk op een ander moment leeg zijn. Als je dus wacht totdat gans de voorraad van bobijntejs op is, kan het best zijn dat die éne minuut gans de voormiddag in beslag neemt. Tenslotte kun je de grootte van de kaarsen bepalen, door onderaan een ijzeren staaf naar beneden of naar boven te kloppen. Ook de kleur van de kaarsen kun je aanpassen door de witte parafine-was te kleuren.

Als het dus in Syrië ooit vrede wordt kan iedereen hiermee kaarsen maken, de fraters lossen de onvoorziene problemen (hopelijk) wel op. Er zal dan geen stroomonderbreking meer zijn, zodat de kaarsen gebruikt kunnen worden om God te danken en Maria en de heiligen te eren om hun voorspraak.

Een pijnlijk meningsverschil met ... een happy end

Gedurende de werkweek waren we weer welkom bij de orthodoxe monniken van de heilige Elias. De overste is een beminnelijke bisschop en je kunt hem ’s morgens in korte broek zien de vloer dweilen of de planten water geven, terwijl hij in de litrugie in de schitterendste gewaden getooid is. Hij maakt dikwijls ‘s avonds ook het eenvoudige eten klaar. Na het avondgebed en het avondeten komen allen samen in de recreatie, ook de leken. Ieder doet zijn werk, maar men is samen. Een monnik en een leek zijn druk met elkaar in gesprek. Een andere monnik is met het meisje dat in het koor . meezingt, aan het overleggen over de liturgie. Een ander is met zijn laptop bezig.

Fr. Jean wilde graag over de scheuring tussen orthodoxen en katholieken praten. Wat daarop volgde had niemand verwacht noch gewild. Als katholieken kregen we meer dan de volle laag. Het ging over de eenzijdige invoeging van het “filioque” in de geloofsbelijdenis (dat de Geest komt van de Vader “en van de Zoon”), de verwoesting van Constantinopel en de grote hoeveelheid kostbaarheden, relikwieën en iconen die gestolen werden en nu in de Vaticaanse musea prijken; de misvorming (volgens hen) van de christelijke leer na de zeven eerste oecumenische concilies; het niet respecteren van de traditie in gebed en liturgie en het uitvinden van nieuwe vormen; de misbruiken in de katholieke Kerk van de 16^e eeuw die geleid hebben tot een nieuwe scheuring, nu met de protestanten; de huidige wantoestand (volgens hen) van de katholieke Kerk die zich slaafs wil aanpassen aan de moderne tijd, te veel verbonden is met wereldse macht en politiek gezag, en veel meer rekent op haar financies dan op de heilige Geest. Ook verweten ze dat aan de paus van Rome een nagenoeg absolute macht gegeven werd. De frustraties over elk van deze onderwerpen was zo groot dat we niet eens een begin van een antwoord konden geven. En de stroom van verwijten aan de katholieke Kerk (en bijzonder aan ons als priester en religieuzen, die dit zogenaamd allemaal weten) bleef aanhouden tot ver over middernacht. Daarmee hebben we nu goed begrepen wat we vroeger teloops eens gelezen hadden over de berg Athos: het ergste wat die monniken daar kan overkomen is het bezoek van katholieken.   En zo gingen we onze korte nacht in om de volgende dag weer kaarsen te maken.

De eucharistie wordt hier tweemaal per week plechtig gevierd: op woensdag en op zondag. De volgende dag was het woensdag. De monnik die het meest in het gesprek van gisteren betrokken was, kwam me in stilte zeggen dat hij zich gans de dag niet goed gevoeld had en gemerkt had dat de fraters geschokt waren, wat ik alleen maar kon bevestigen. Ik kon rustig zeggen dat ik het toch overdreven vond dat de katholieke Kerk alleen heel de schuld draagt van de breuk tussen oost en west en dat wij, als priester en religieuzen daarvoor het meest gestraft zouden moeten worden. De katholieke Kerk, zo zei ik, heeft inderdaad in de geschiedenis   vele fouten en zonden bedreven en heeft nu dringend een innerlijke hervorming nodig. Ondans dit alles, ben ik overtuigd dat zij de ware Kerk van Jezus Christus is en blijft. De monnik antwoordde dat hij aan de fraters vergeving zou vragen, wat hij ook nog voor het begin van de “heilige liturgie” deed. En de eucharistie was werkelijk feestelijk met de zware basstem van ekele monniken, afgewisseld met een vrouwenstem. Er waren een 20 aanwezigen in de kerk, actieve orthodoxe leken (en dus drie katholieken, die niet mochten deelnemen aan de heilige communie, maar wel na de communie ook een stukje gewoon brood kregen zoals de anderen).

Het gesprek deze avond in de recreatie verliep in een heel andere sfeer. We konden ook enkele misvattingen over de katholieke Kerk, zoals die in de orthodoxie leven, rechtzetten. Het was een aangename gedachtenwisseling, waarbij ieder wel op zijn standunt bleef, maar veel meer genuanceerd. Een van de monniken zorgde ervoor dat we voortdurend thee konden drinken. We hadden zin om toch wat meer van de oosterse rijkdom te waarderen, zoals het het inwendig, voordurend gebed (Jezus-gebed) en de “metania” (knielen met het hoofd tegen de grond en de vingers plat op de grond, 1 x, 3 x of 33 x). Ons gezamenlijk besluit was: niet onze discussies zullen de eenheid van de Kerk bewerken maar de heilige Geest.

Epidemioloog Luc Bonneux heeft het niet zo begrepen op de enorme geldstromen die naar de preventieve geneeskunde gaan. Dat gebeurt vaak ten koste van wie echt zorg nodig heeft.

'In termen van rechtvaardige volksgezondheid is levensverwachting geen interessante maat: we gaan allen dood. Beter is ieder de kans te gunnen om er 65 te worden: wie voordien dood gaat, sterft te jong. Als we deze voortijdige sterfte bekiken, vinden we, buiten pech, drie grote oorzaken: roken (met als bittere getuige longkanker), wanhoop (suïcide) en ongevallen (deels door alcohol). België scoort slecht op alle drie: we hebben nog veel te doen. De plaats van de geneeskunde daarin blijft bescheiden.'

'Preventieve geneeskunde bedient de overdreven zorgen van een kerngezonde maar door gezondheid geobsedeerde middenklasse, ten voordele van wie eraan verdient maar ten nadele van de noodzakelijke zorg voor zieken en bejaarden.'

Braambos, dat zorgt voor de katholieke uitzendingen op radio en tv, dreigt in de problemen te geraken door de afschaffing van de subsidiëring door de Vlaamse regering.

Door massaal de petitie te ondertekenen, kan die verschraling van het radio- en tv-landschap wellicht verhinderd worden.

Aarzel niet, teken de petitie!

Klik op onderstaande link:

http://www.petities24.com/stop_besparingen_levensbeschouwelijke_omroepen

Stop besparingen levensbeschouwelijke omroepen!

Paus Franciscus:

'Een grote uitdaging: stop de verwoesting van de tuin die God ons heeft toevertrouwd, zodat allen ervan kunnen genieten.'