Berichten van 1 januari 2016 tot 31 december 2016

Jan Buelens, professor collectief arbeidsrecht UAntwerpen, over de pogingen van de werkgevers om de sociale rechten uit te hollen:

'We dreigen terug in de tijd te worden gekatapulteerd. Het is niet omdat de Woestes vervangen zijn door de Hutsen en De Nuls dat ze een andere taal spreken. De verpakking is anders, de inhoud dezelfde.

En net zoals toen (de tijd van Woeste, 19de eeuw) zal de uitkomst van de huidige discussies over het sociaal overleg en het stakingsrecht niet alleen bepalend zijn voor de vakbonden, maar voor de sociale rechten van alle werknemers.

Op de vakbonden rust dus een zware verantwoordelijkheid, maar niet degene die de andere zijde van de tafel hen wil aanmeten.'

.
XI/8
19 februari 2016

Nieuws uit de gemeenschap

Zondag vierden we in de byzantijnse liturgie de “orthodoxie”. Het oecumenisch concilie van Nicea besliste in 787 tegen de beeldenstormers in, dat de verering van de iconen geheel gerechtvaardigd is omdat hierdoor niet de voorwerpen maar Jezus en de heiligen vereerd worden. De beeldenstorm is de laatste ketterij die gedurende meer dan een eeuw grote verwoestingen aanrichtte in de oosterse kerk. De strijd laaide later weer op, totdat keizerin Theodora de “orthodoxie” kon herstellen. Een concilie in 843 besliste dat “het herstel van de orthodoxie” ieder jaar in het begin van de vasten moet gevierd worden. Vandaag gebeurt dit met een processie na de mis waarbij ieder een icoon draagt. Op woensdag gaat onze byzantijnse priester voor in een lange en mooie dienst van de zogenaamde “présanctifié”, die begint zoals de eucharistie, dan vespers met gebeden en processie, communiedienst en plechtige acathisthymne
en moslimjongen uit Nebek, die ons samen met zijn ouders vorige week bezocht, wil nu anderhalve dag met ons meeleven. Hij werkt mee, bidt mee, eet mee en krijgt een kamertje. Ondertussen hebben we intense gesprekken over zijn levensverwachtingen. Hij is vrijwilliger bij de Rode Halve Maan. Graag wil hij zijn Engels vervolmaken zodat we onder elkaar bij voorkeur tussendoor Engels praten. We nemen ook ruimschoots de gelegenheid waar om het christelijk geloof uit te leggen, waaraan hij echt geïnteresseerd is.
Moeder Agnes-Mariam was ondertussen in Aleppo waar zij de humanitaire hulp coördineerde. Daar werden een ambulance, een mobiel hospitaal (‘hospitainer’) en 26 vrachtwagens met hulpgoederen bezorgd ( 2 X meer dan we vorige week schreven). Op 17 februari was zij aan het hoofd van een commissie die de christenen van de Levant vertegenwoordigen in Moscou, waar deze groep overleg pleegde met Mikhail Bogdanov, afgevaardigde minister van buitenlandse zaken, over de humanitaire nood. Van Russische zijde werd verdere concrete hulp toegezegd, waar ook de Russische orthodoxe kerk actief bij betrokken is. Moeder Agnes-Maria kreeg daar eer- en dankbetuigingen voor haar inzet en ze hield ook een persconferentie waarin zij de internationale gemeenschap opriep op te houden met de godsdienst te gebruiken om haat te zaaien tussen de bevolkingsgroepen.
.
Nog meer agressie en leugens

Op zondag 14 februari meldt de apostolische vicaris van Aleppo, Abou Khazen dat de “gematigde” rebellen volop burgerdoelen aan het bombarderen zijn met meerdere doden en een veelvoud van gewonden tot gevolg. Ondertussen is Turkije in Syrië de Koerden aan het bombarderen terwijl zij het juist zijn die Daesh het meest efficient bestrijden. De voorzitters van alle oppositiepartijen in Turkije, Selahatin Dimirtas (HDP), Devlet Bahceli (MHP), Kemal Kilicdaroglu (CHP) hebben zich heftig uitgesproken tegen deze interventie. Zij zeggen openlijk dat de coalitie van Saoedi-Arabië, Turkije en Qatar bedoeld is om Daesh en de aanverwante terroristengroepen te redden, nu het Syrische leger, met steun van Rusland, Hezbollah, Iran steeds meer terrein herwinnen. Het is openlijke steun aan Daesh. De woordvoerder van Iran, Sadeq Hossein Jaber Ansan herinnert er nog eens aan dat iedere tussenkomst in Syrië zonder erkenning van diens soevereiniteit en zonder toestemming van de Syrische regering tegen het charter van de UNO is, tegen het internationaal recht en een steun aan het terrorisme. Dat de UNO zwijgt over dit hoogtepunt van agressie, moorden en verwoestingen en deze niet kan of wil stoppen, toont aan hoezeer onze internationale instellingen gepolitiseerd zijn. En dit is helaas nog maar de helft van de ellende. Hierbij komt nog het enorme mediabedrog tegen Syrië, waardoor de oorlog met leugens nog wordt aangemoedigd, nl. door een obsessie tegen de Syrische president, het Syrische leger en Rusland en allen die de soevereiniteit van het land verdedigen. De aandacht wordt afgewend van de echte misdaden en de werkelijke misdadigers om degenen die het land en het volk willen redden als de grote schuldigen voor te stellen. Met valse beelden en berichten wordt gezegd dat het leger en Rusland burgers en ziekenhuizen bombarderen, het volk uithongeren...Onze vrt-oorlogsspecialist doet er nog een schepje bovenop door te beweren dat zij het doen om “het opstandige volk” onder de knoet te krijgen, terwijl in werkelijkheid nagenoeg overal het volk openlijk het leger en de Russen verwelkomt! Tenslotte wordt gesuggereerd dat de NAVO Turkije nog kan komen helpen, alsof het nu Syrië is dat in Turkije binnengevallen is! Turkije, dat het Syrische Antiochië al brutaal heeft ingepalmd, beslist nu dat het Syrische Azar op 10 km van de Turkse grens in handen van de rebellen moet blijven om zogenaamd Daesh te bestrijden! Wie kan deze waanzin eens doen stoppen? De Amerikaan dr. Paul Craig Roberts zegt het kortweg zo: ze vertellen ons niets dan leugens (Ils nous disent rien que des mensonges, mondalisation.ca, 15 februari 2016). Wij denken, hopen en bidden dat de voormalige Libanese president (van 1998 tot 2007) gelijk heeft door te beweren dat Syrië ondanks alles zal overwinnen (Emile LAHOUD, La Syrie et son Etat national: une victoire certaine, mondialisation.ca, 15 februari 2016). Heren en dames journalisten, houdt op met uw onzin over “het in het zadel houden van een president”. Het gaat over het overleven van een volk en het behoud van een land met zijn oudste beschaving en christendom. Dat Rusland, Iran, China hier zijn uit eigenbelang is zeker waar. Waarom spreek je nooit over het eigenbelang van de VS, Israël, Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar, Frankrijk, Engeland? En als de eersten hier zijn om land en volk te beschermen en de laatsten om ze te vernietigen, geef ons dan maar de eersten. Amerika wil met zijn vazallen de absolute alleenheerschappij in de wereld blijven behouden. Rusland wil een wereld waarin landen soeverein blijven, elkaar wederzijds kunnen bevorderen en waar het internationaal recht gerespecteerd wordt en niet gemanipuleerd door hen die de grootste legermacht hebben. In Syrië wordt de historische strijd gestreden van de overgang van een monopolaire naar een multipolaire wereld. De Amerikaanse droom is gelukkig (bijna) voorbij. Voor Amerika is het een kans om de duizelingwekkende bedragen voor munitie en leger, besteed aan de vernietiging van andere landen, nu te geven aan eigen volk en zijn eigen samenleving op een gezonde wijze uit te bouwen, de democratie en de creativiteit van het volk te herstellen. Voor Europa is het een kans om zijn slavenjuk af te werpen en de NAVO te ontbinden die al sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie en de ontbinding van het Warschau-pakt geen zin meer heeft. De Europese landen kunnen hierdoor hun rijkdom en soevereiniteit herwinnen en tevens de vluchtelingen naar hun eigen land laten terugkeren.

Wordt wakker!

De gezamenlijke verklaring van paus Franciscus en patriarch Cyril (12 februari 2016) is een machtige oproep tot de christenen voor een hernieuwd christelijk leven en tot alle mensen van goede wil voor een hernieuwde samenleving van de mensheid. Deze eerste ontmoeting van de twee kerkleiders sinds de scheuring van 1054 vond plaats in Cuba, het kruispunt van Noord en Zuid, Oost en West, symbool van de “nieuwe wereld”, ver verwijderd van de ruzies van de ”oude wereld”. De heldere tekst begint met een hulde aan de Drie-ene God, Vader, Zoon en heilige Geest en eindigt met een bede tot Maria: “Onder de bescherming van uw barmhartigheid nemen wij onze toevlucht, heilige Moeder Gods”. Ziehier een samenvatting met enkele markante citaten.
Gedurende een millennium beleefden katholieken en orthodoxen dezelfde geestelijke eenheid, gedragen door het getuigenis van de Moeder Gods, de heiligen en de martelaren. De breuk van deze eenheid wordt betreurd en het verlangen uitgedrukt om alles te doen om tot een algehele eenheid van alle christenen te komen. Er is nu een grote bekommernis voor de vervolgde christenen in het Midden Oosten en Noord-Afrika, die met uitroeiing bedreigd worden. In Syrië, Irak en andere landen van het Midden-Oosten is er een massale uittocht van christenen, terwijl zij daar sinds de apostolische tijd samen leefden met andere religieuze gemeenschappen. De internationale gemeenschap wordt opgeroepen “dringende acties” te ondernemen om niet alleen deze uittocht te stoppen maar ook het lijden van gelovigen van andere religieuze tradities, die getroffen worden door oorlog, chaos en terrorisme. (De noodzaak van deze “dringende acties” doet ons denken aan de kruistochten, die wilden beletten dat de Turken het Heilig Land zouden verwoesten en verdere massaslachtingen aanrichten. Deze gruwelen zijn nu het model voor de huidige islamitische staat.)
“14. Met de bevestiging van de fundamentele waarde van de godsdienstvrijheid, danken wij God voor de huidige vernieuwing, zoals nooit voorheen, van het christelijk geloof in Rusland en in vele andere landen van Oost Europa, die decennia lang overheerst werden door atheïstische regimes. Vandaag zijn de ketens van een militant atheïsme verbroken en in vele plaatsen kunnen christenen nu vrij hun godsdienst belijden. Gedurende de laatste 25 jaar werden duizenden nieuwe kerken gebouwd, alsook honderden kloosters en theologische instituten. Christelijke gemeenschappen nemen belangrijke initiatieven op gebied van caritatieve hulp, sociale ontwikkeling en verschillende vormen van hulpverlening aan mensen in nood. Orthodoxen en katholieken werken dikwijls samen. Zij getuigen van de waarden van het Evangelie en van de werkelijkheid van de gedeelde geestelijke fundamenten van een menselijk samenleven.”
In tegenstelling hiermee wordt in vele landen de godsdienstvrijheid van christenen steeds meer beknot. Daar heerst een agressieve secularistische ideologie, die alle verwijzing naar God en Zijn Waarheid verwijdert.
“16. Het proces van Europese integratie dat begon na eeuwen van bloedige conflicten werd door velen met hoop verwelkomd als de waarborg voor vrede en veiligheid. Toch willen wij oproepen tot waakzaamheid tegenover een integratie die religieuze eigenheden niet respecteert. Wij moeten de bijdrage van andere godsdiensten aan onze beschaving wel blijven verwelkomen, maar het is onze overtuiging dat Europa trouw moet blijven aan zijn christelijke wortels. Wij roepen christenen van oost en west Europa op om samen te getuigen van Christus en het Evangelie, zodat Europa zijn ziel bewaart, die gevormd werd door tweeduizend jaar christelijke traditie.”
Vervolgens wordt de aandacht gevestigd op de grote ontwrichtingen in de mensenfamilie. Terwijl de materiële rijkdommen van de mensheid groeien, leven zo velen in uiterste armoede en zijn er miljoenen vluchtelingen. Door een consumptie van de aardse goederen zonder grenzen, groeit de ongelijkheid nog. Aan miljoenen kinderen wordt het recht ontnomen om geboren te worden: “Het bloed van de ongeboren kinderen schreeuwt tot God” (vgl. Gen. 4, 10). Het onvervreemdbaar recht op leven moet gerespecteerd worden. Alle vormen van manipulatie met het menselijk leven van euthanasie tot de technische, biomedische reproductie moeten als mensonwaardig afgekeurd worden. De familie, gebouwd op het huwelijk als een verbond van man en vrouw, is het natuurlijke centrum van het menselijk leven en van de samenleving. Andere vormen van samenwonen kunnen daarmee op geen enkele wijze gelijkgesteld worden. Tenslotte wordt het pijnlijk geschil omtrent de “uniaten” vermeld en de praktijk om gelovigen van de ene kerk voor de andere te winnen wordt afgekeurd volgens het woord van Paulus: “Het was mij een erezaak het evangelie nergens te verkondigen waar de naam van Christus reeds genoemd was. Ik wil niet bouwen op een fundament dat door anderen is gelegd” (Romeinen 15, 20). Orthodoxen en katholieken willen broeders zijn en geen concurrenten. Hierbij wordt de hoop uitgesproken dat ook de verdeeldheid onder de orthodoxe christenen in Oekraïne overwonnen wordt door een gezamenlijk getuigenis.

Een Irakese sjiiet die christen wordt

Het zogenaamde “christelijke” westen wordt nu overspoeld door de islam, die in zijn kielzog menigten christenen meesleurt. In de Arabische wereld, het Midden Oosten en Noord-Afrika zien we eerder het tegendeel gebeuren. Christelijke organisaties zoals Kerk in Nood, Open Doors en anderen verrassen ons regelmatig met berichten over moslims die christen worden. Met kerstmis vorig jaar moest pater Humblot vluchten en zijn centrum in Iran verlaten omdat er zovele bekeringen plaats vonden. Hij spreekt van 300.000. We hebben hier zelf mensen gehoord die recent het sjiitische Iran bezochten en getuigen dat het land rijp is voor het christelijke geloof. Dat gaat uiteraard met moeilijkheden gepaard. In Soedan zouden sinds 2000 al één miljoen moslims christen geworden zijn. Aan de Afghaans-Pakistaanse grens zijn er hele dorpen die christen worden. In Egypte heeft de moslimpresident el-Sissi het orthodoxe kerstfeest op 6 januari meegevierd in de St Marcus kathedraal van Caïro en beloofd alle verwoeste kerken dit jaar weer op te bouwen. Er zouden nu in Egypte een 2,5 miljoen christenen zijn. Vanuit Saoedi-Arabië hebben we al meerdere getuigenissen gehoord van christenen die in het geheim het christelijk geloof verkondigen, waarvoor de bevolking ontvankelijk is, al is het ten strengste verboden. Hierbij nog twee bemerkingen. De uitroeiing van de christenen en van het christelijk geloof juist in het land waar het ontstaan is, blijft een grote dreiging. Dit gevaar komt evenwel niet op de eerste plaats van de islam zelf, maar vooral van de overheersingspolitiek van het (‘christelijk’!) westen die fanatieke moslims gebruikt om de soevereiniteit van een land te breken en zo heer en meester wil worden van het land en zijn rijkdommen. En dit is mogelijk omdat de openbare opinie in het westen grondig werd/wordt bedrogen omtrent hetgeen hier werkelijk gebeurt. En zo zijn er ook vele vrome christenen die niet (willen) inzien dat de voornaamste schuld van de bijna uitzichtloze ellende niet hier ligt, maar in het westen. Een tweede bemerking betreft het merkwaardige feit dat vele moslims die tot het christelijke geloof komen, vertellen dat ze in een droom Jezus of Maria gezien hebben, die hen uitnodigt. We hebben dit trouwens hier zelf al meerdere malen vernomen van volwassenen en van kinderen. Onlangs nog van een moslimkind dat vertelt dat het in een droom Maria, de moeder van Jezus, gezien heeft. We willen nu iets vertellen van de ongemeen boeiende bekering van een Irakese moslim die in een droom Jezus zag die hem uitnodigde “het brood van het leven” te eten. Later begreep hij dat het om de eucharistie ging.

Het was nog in de tijd van Saddam Hussein. Mouhammed al-Sayyid al-Moussauri behoorde tot een grote en machtige clan in Bagdad en hij was door zijn vader – het oppermachtige stamhoofd - aangeduid om zijn opvolger te worden. Hij heeft negen broers en tien zusters. Van de oorlog met Iran had hij geen last want zijn vader regelde het dat hij niet hoefde te vechten, dank zij de wijd verspreidde corruptiepraktijken. In de plaats daarvan moest hij alleen een tijdje dienst doen in een kazerne. Bij die gelegenheid diende hij een kamer te delen met een christen, een katholiek, waarvoor hij van nature een grote minachting had. Christenen beschouwde hij als heidense afgodendienaars, die drie goden aanbidden. Hij zou die man eens tot inzicht brengen in de superioriteit van de islam en de alles overtreffende grootheid van de koran. Geleidelijk merkte hij dat deze man, een eenvoudige boer, helemaal geen onderontwikkelde heiden was, wat bij hem enige nieuwsgierigheid wekte. Hij begreep dat deze christen ook leefde van een “heilig geschrift”, nl. het evangelie. Nog steeds overtuigd dat de koran superieur is, vroeg onze sjiiet of hij dat evangelie eens mocht lezen. De christen antwoordde echter afwijzend. Zijn verrassend voorstel was het volgende: lees eerst eens grondig uw koran vanuit het islamgeloof, nl. God die de Barmhartige is en de islam die een godsdienst is van geluk en harmonische samenleving onder de mensen, waardoor de “wereld van de islam” de “wereld van de vrede” is. Lees de koran zeer aandachtig als het woord en de handleiding van deze barmhartige en vrede-brengende God. Kortom, lees de koran eens met een .oprecht geweten. Nadat onze sjiiet op die wijze de koran gelezen had, was hij helemaal in de war. Hij dacht verder na over de feitelijke praktijk van het moslimgeloof en over het leven van zijn zogenaamde profeet. Hij stoorde zich vooral aan het misprijzen voor de vrouw, de verheerlijking van de seksuele uitspattingen, de hatelijke houding tegenover anderen. Nadat hij het evangelie gelezen had was hij helemaal gewonnen voor de onovertroffen waarheid van het christelijk geloof. Ondertussen had zijn vader een huwelijk geregeld met een meisje uit een andere machtige en aanzienlijke familie, zonder dat hij er enige inspraak in had. Voor wanneer? Het feest is volgende week! Hij kon niet anders dan meespelen en zijn bruid was een heel vrome moslima. Het meeslepende verhaal wil ik u verder zelf laten lezen: hoe hij als opgejaagd wild geleefd heeft, bijna tot nu toe. Ziehier de verschillende etappen. Zijn vrouw is, na een bijna fatale huwelijksbreuk omwille van zijn christen zijn, uiteindelijk op dezelfde wijze als hij christen geworden. Moslims die christen worden moeten gedood worden, samen met alle christenen die hieraan hebben meegewerkt. En zo verkeerden deze ouders samen met hun twee kleine kinderen in voortdurend doodsgevaar. De man geraakt in de gevangenis en wordt zwaar gemarteld zonder dat hij de namen van christenen geeft. In het grootste geheim kunnen ze toch hun vlucht voorbereiden en met veel hindernissen en gevaren uitvoeren. Het gezin geraakt in Jordanië maar ook daar zijn alle christenen waarbij ze steun zoeken op dezelfde wijze in gevaar. Uiteindelijk kan daar het hele gezin toch katholiek gedoopt worden. Dan komen vier broers en een ‘geliefde’ oom hem opzoeken om hem te vermoorden. Op onverklaarbare wijze overleeft hij deze moordpoging, maar wordt wel zwaar gewond. Het gezin leeft verder opgejaagd, maar kan met behulp van hun christelijke vrienden toch telkens vluchten van schuilplaats naar schuilplaats. Met de grootste moeilijkheden lukt het hen uiteindelijk in 2001 te ontsnappen. Ze willen naar een vrijer land, naar Libanon of Syrië maar in feite komen ze terecht in Frankrijk, waar ze geen enkele band mee hebben. Ze krijgen de Franse nationaliteit én politiebescherming. In een telefonisch contact stelt een van zijn broers hem voor terug te keren. Hij vreest echter dat het een valstrik is. Hij verneemt dat zijn vader twee jaar geleden gestorven is en dat zijn moeder hem verantwoordelijk acht voor diens dood. De uiterlijke schijn van een trotse modelfamilie in een onwankelbare eenheid is als een doek gevallen. Een van zijn broers is volslagen atheïst geworden.

Het is één lang verhaal van wonderen in een gezin dat een zware kruisweg gaat uit liefde voor Jezus. Telkens gebeurt er iets onverwachts waardoor een fatale afloop vermeden wordt. In grote eenheid dragen de ouders samen de vervolging, als trouwe christenen. Het boek verwijst naar de eschatologische rede van Jezus: “Ge zult zelfs door ouders en broers, door bloedverwanten en vrienden overgeleverd worden en sommigen van u zullen ze ter dood doen brengen. Ge zult een voorwerp van haat zijn voor allen omwille van mijn Naam...” (Lucas 21, 16-17). (FADELLE Joseph, Le prix à payer, Paris, Editions de l’œuvre, 2010.)

Tom De Herdt, voorzitter van het Instituut voor Ontwikkelingsbeleid en Beheer (UAntwerpen):

'Met een ecologische voetafdruk die twee tot vier keer groter is dan de biocapaciteit van Europa, zijn wij het die de laatste decennia boven onze stand hebben geleefd. De klimaatverandering is een westerse verantwoordelijkheid waarmee we nu vooral het Zuiden opzadelen.'

Een onderzoek over het jeugdwerk in Vlaanderen, gaf o.m. aan dat nogal wat ouders bezorgd zijn over de leiding, in het bijzonder over de (te) jeugdige leeftijd van de leiders en leidsters.

Jaan De Koster, hoofdleider van Chiro Bodegem, herkent die bezorgdheid. Maar vele ouders, aldus Jaan, trekken daaruit voor zichzelf en hun eigen verantwoordelijkheid en engagement, niet altijd de logische en te verwachten conclusies.

Jaan heeft overschot van gelijk. Er zijn veel te veel ouders die de jeugdbeweging beschouwen als een erg goedkope kinderopvang. Ze vinden dat maar vanzelfsprekend. En als er al eens iets misloopt, dan krijgt de leiding de volle lading over zich heen.

Jonge mensen die zich inzetten voor het jeugdwerk, die verantwoordelijkheid willen en durven opnemen, verdienen steun en felicitaties, niet alleen van de ouders maar van heel de maatschappij.

XI/7
Vrijdag 12 februari 2016

De grote vasten

In de byzantijnse liturgie werd de grote vasten vorige zondag al ingeluid met de zogenaamde zondag van “het verloren paradijs”. Het is de tijd van inkeer en geestelijke verdieping, de tijd van de grote geestelijke strijd met onszelf. We trachten minder gehecht te zijn aan het aardse, vergankelijke om meer smaak te krijgen in het hemelse en blijvende. Concreet brengt het ook een vrij grondige veranderingen mee. Omdat de eucharistie beschouwd wordt als het sacrament van de verrijzenis wordt deze alleen ’s zondags plechtig gevierd. Driemaal in de week is er een dienst van de ”présanctifié”, het is een soort uitgebreide gebeds- en communiedienst. Omdat wij zelf echter in de Latijnse liturgie zijn opgevoed vierden we de eucharistie van aswoensdag met de asoplegging en voegen er enkele eucharistievieringen gedurende de week aan toe. De vespers zijn merkelijk uitgebreider dan anders en ’s avonds komen er nog de grote completen bij die een zeer mooie boetedienst vormen en meer dan een uur duren. Op vrijdag wordt de grote akathisthymne gezongen. Voor het vasten zelf is er alle vrijheid. De meesten volgen de klassieke praktijk, nl. van middernacht tot ’s middags niets eten of drinken met uitzondering van water of thee en dit van maandag tot vrijdag. Het samen genieten op zaterdag of zondagavond van een mooie film over een orthodox klooster, een heilige of van een ontspannende film wordt gedurende gans de vastentijd opgeschort. Het eten wordt wel door de zusters klaargemaakt en de fraters zorgen ’s middags ook voor het eten van de 2 arbeiders in het kaarsenfabriek. De een is christen en de ander moslim, maar beiden zijn van harte bereid op vrijdag te komen werken en de zondag als vrije dag te beschouwen. Bovendien brengen ze beiden op de schoolvrije vrijdag een zoon mee, die graag meehelpt en tussendoor ook met plezier op het voorplein wat gaat voetballen met een of andere vrijwilliger.
We hebben zojuist een bestelling van duizend kg kaarsen kunnen afwerken. De kaarsen moesten de helft kleiner zijn dan normaal. Hiermee ondervonden we dat het natuurlijk dubbel zoveel werk vraagt vooraleer we aan het gewenste gewicht geraakten. Ondertussen lijkt het probleem van de afname zich op te lossen. Grote organisaties blijken steeds meer bereid onze kaarsen op te kopen en te verspreiden zodat wij stilaan aan de verdere uitbouw van een bedrijf kunnen werken, waardoor meerdere arbeiders hun kost kunnen verdienen.
Very big business

De gewiekste commerçanten hebben al lang begrepen dat er met oorlog veel meer geld te verdienen is dan met vrede. Een man die zich hierin grondig verdiept heeft is de Braziliaan Pepe Escobar, een onafhankelijke geopolitieke analyst. Hij leefde en werkte in Londen,Parijs, Milaan, Los Angeles, Washington, Bangkok en Hong Kong. “Empire of Chaos” (2014) is een van zijn vele boeken. En dan gaat het over de smokkel van heroine uit Afghanistan, olie en wapens uit Libië voor de Syrische rebellen, fascistische praktijken in Oekraïne en de gestolen olie uit Irak en Syrië naar Turkije ten voordele van Daesh. Deze illegale oliesmokkel uit Irak en Syrië langs Turkije is door de Russen met duidelijke satellietbeelden al herhaaldelijk aangetoond. Zij zullen deze ook trachten te beletten. Verwonderlijk is wel dat er vanwege de VS of vanwege de door hen geleide coalitie met geen woord gerept wordt over de duidelijke rol van Turkije. Wel heeft de UNO veiligheidsraad in haar resolutie van 18 december 2016 gesteld dat de financiering van de terroristen moet gestopt worden en gisteren heeft Jeffrey Feltman, vice-secretaris generaal van de UNO voor buitenlandse zaken in een rapport gesteld dat de voornaamste financiele bronnen van de terroristen zijn: “... petroleum en andere natuurlijke grondstoffen uit de gebieden die zij bezetten, de opgelegde “belastingen”, het aanslagen van goederen, het plunderen van de archeologische sites, buitenlandse investeringen, inzameling van fondsen langs internet en sociale kanalen” (kan iemand mij eens uitleggen hoe dit mogelijk is zonder actieve medewerking van de geheime diensten van de grootmachten?) Het rapport van Feltman noemt Daesh “de rijkste terroristenorganisatie ter wereld”. De olieinkomsten van 2015 zouden 400 à 500 miljoen dollar opgebracht hebben, waarmee uitrusting, wapens en munitie gekocht wordt.. De reden waarom noch de VS, noch de NAVO protesteren tegen de gekende medeschuldigen aan deze illegale praktijken, is volgens Pepe Escobar dat hiermee tevens de smokkelkanalen van de CIA verbonden zijn, de zogenaamde “rat lines”. De CIA beschikt over een uitgebreid netwerk voor smokkel van olie, wapens, drugs...en dat moet natuurlijk verborgen blijven. Hopen maar dat de Russen in dit spel op hoog niveau toch hun werk kunnen verder zetten opdat in Syrië de vrede hersteld kan worden. Ondertussen blijft het in ieder geval waar wat Pepe Escobar zegt: “There’s no business like war business” (Pepe Escobar, How Russia is smashing the Turkish game in Syria, Sputnik 3 december 2015).

Een gemist interview, aangevuld en verbeterd

De Nederlandse Radio I (EO), “dit is de dag”, donderdag 11 februari 2016, 18.30 u – 19.00 u, wilde een interview met Boudewijn van Schoonhoven van de CAMA-kerken (in de studie in Hilversum) en mij (telefonisch vanuit Syrië), n.a.v. de ontmoeting van paus Franciscus met patriarch Kyril van Moscou. Na mijn eerste antwoord bleek echter de tijd al om te zijn. Of waren de programmamakers niet helemaal vrij? De organisatoren waren echter zo vriendelijk geweest vlak voor de uitzending enkele orientatievragen te sturen. Daar maak ik gebruik van om het interview nu uit te werken.
E.O.: Wat voor advies heeft u aan beide aartsvaders?
Antwoord: Ik acht me niet de adviseur van deze grote kerleiders, wel heb ik enkele wensen, als beden. Paus Franciscus en patriarch Kyril van de Russisch orthodoxe kerk zullen elkaar ontmoeten in een historische treffen, dat van beide kanten zorgvuldig werd voorbereid en gewenst. De patriach wilde geen ontmoeting op Europese bodem, omdat Europa te veel pijnlijke herinneringen aan de scheiding oproept, zoals de woordvoerder, de metropoliet Hilarion het uitdrukte. Deze zei verder: “we moeten onze onderlinge meningsverschillen opzij zetten en onze krachten bundelen om de christenen te redden die de ergste vervolgingen meemaken”. Er is uitdrukkelijk sprake van een “genocide”, een volkerenmoord van de christenen in het Midden Oosten en Afrika. De paus, op weg naar Mexico zal op de internationale luchthaven van Havanna, Cuba, halt houden en daar patriarch Kyril ontmoeten die op weg is naar Latijns Amerika. De christenen van beide kanten worden uitdrukkelijk opgeroepen hiervoor te bidden en de Russisch orthodoxe kerk zal het jaar 2016 bijzonder wijden aan gebed en zorg voor de bescherming van de vervolgde christenen. Mijn algemene wens is dat ze een hartelijke ontmoeting hebben met elkaar, open, eerlijk en vol wederzijds respect zodat verdere contacten kunnen volgen om tot verzoening te komen en uiteindelijk tot een diepe eenheid in verscheidenheid, op grond van het Evangelie van Jezus Christus. Deze intentie is ons des te dierbaarder omdat wij “de Orde van de Eenheid van Antiochië” zijn. Mijn specifieke wens is dat deze ontmoeting mag leiden tot concrete plannen van steun aan de vervolgde christenen over heel de wereld en voor Syrië een ondubbelzinnige verdediging van de soevereiniteit van het land met een radicale afwijzing van iedere buitenlandse inmenging die niet met toestemming van Syrië zelf gebeurt. Dit laatste is onwettig, immoreel en vernietigt verder het land en zijn bevolking. (Wie maakt dit eens duidelijk aan onze Nederlandse en Belgische regering?) De Russisch orthodoxe kerk heeft hierbij al een duidelijker teken gegeven dan de katholieke kerk. Patriarch Kyril was in het begin van de oorlog tegen Syrië al aanwezig op een van de vele massabetogingen in Damascus, waaruit toen meteen de grote eenheid tussen volk, leger, regering en president duidelijk werd. Hij wilde de soevereiniteit van dit land steunen en bezocht ook president Bachar el-Assad. Zijn boodschap was deze: ik ben hier om jullie te danken omdat wij van jullie het christelijke geloof hebben gekregen. Hij bedoelde vanuit Antiochië, van waaruit de eerste verkondiging begon. Dit werd als Antakya in het Ottomaanse rijk brutaal ingelijfd, maar geen enkele patriarch van Antiochië zal zijn zetel naar Turkije verplaatsen, hoe zwaar de Turkse druk ook is. Antiochië is en blijft Syrisch. Verder heeft de Russisch orthodoxe kerk gezorgd voor de plaatsing van het grootste Christusbeeld ter wereld hier op de “berg van de cherubijnen” in Saidnaya op 14 oktober 2013 terwijl de oorlog in volle geweld woedde. Zij vroegen en bereikten drie dagen staakt het vuren. Het beeld staat er nog en is te zien vanuit Jordanië, Israël, Palestina en Libanon. Onze paus zou meer kunnen doen om de soevereiniteit van het land te verdedigen. Het was een hart onder de riem voor de christenen toen hij de volkerenmoord door de Turken in 1915 uitdrukkelijk een genocide noemde. Erdogan was zo woest dat hij de ambassadeur naar het Vaticaan stuurde en het resultaat was dat men nu op 3 februari 2016 overeen kwam dat men niet meer over genocide zou spreken maar over “tragische gebeurtenissen”. En zo werd een moedige en gerechtvaardigde verdediging om diplomatieke redenen afgezwakt. Erg Jammer.

E.O.: Zou het goed zijn als Assad weer in het zadel komt zoals de Russen willen?
Antwoord: Assad hoeft helemaal niet “weer in het zadel” geholpen te worden door een buitenlandse mogendheid. Hij is door de overgrote meerderheid van het volk op democratische wijze gekozen, ook door de vluchtelingen in de landen waar ze kans kregen (niet in België, en in Nederland?). De grote mogendheden hebben getracht deze verkiezingen te boycotten en onwettig te verklaren, onterecht. Zij bleven oproepen tot de spoedige val van Assad, tegen het volk in. En Europa heeft gewoon slaafs Amerika nagepraat, in dienst o.m. van de petroleumheersers van de golfstaten. Rusland wil een terugkeer naar het internationaal recht in plaats van de huidige praktijk, waarbij de machtigste volgens de wet van de jungle andere landen naar willekeur kan ontwrichten en overheersen. Saddam Hussein en M. Kadhaffi kunnen de westerse leiders niet meer voor het internationaal gerechthof brengen en aanklagen voor de verwoesting van hun land als misdaden tegen de menselijkheid. Assad zou dat wel kunnen. Dit is een reden te meer voor de wereldheersers waarom hij weg moet. Dat hij door zijn volk gedragen wordt, is voor de westerse machthebbers een doorn in het oog. Ondertussen wordt steeds duidelijker dat er geen effectieve strijd tegen Daesh mogelijk is in Syrië zonder medewerking met de wettige regering. In één maand tijd hebben de Russen het terrorisme in Syrië veel meer bestreden dan de coalitie van de halve wereld onder leiding van de VS in een heel jaar. Integendeel, deze laatste heeft Daesh juist sterk gemaakt, wat verborgen bleef voor de media.

E.O. : Hoe zou de positie van de christenen het beste kunnen worden beschermd?
Antwoord: Intern hoeven ze niet extra beschermd te worden. Eeuwen lang leefden christenen met moslims en andere geloofsgroepen in grote harmonie samen, ondanks herhaalde islamitische veroveringen. Amerika heeft al jaren lang forse bedragen besteed aan de ontwrichting van de soevereine lekenstaat van Syrië. De terroristengroep Ahrar el Sham werd al voor de opstanden in Syrië voor dat doel opgericht. Met eigen ogen hebben wij hier in ons dorp gezien hoe die zogenaamde “volksopstand” georganiseerd werd door groepen van buiten af, die steeds geweldadiger werden en plots zwaar gewapend waren. Ooggetuigen kunnen vertellen dat het op andere plaatsen precies op dezelfde wijze ging. De Syrische christenen zullen dus van aanvallen van buitenaf beschermd moeten worden zoals de andere geloofsgroepen. Laat Syrië gerust en laat hen zelf beslissen over hun leven en toekomst, zoals het internationaal recht vraagt. Dat alle buitenlandse inmenging ophoudt en laat de bodemrijkdommen aan het volk. Hou op met het bewapenen, trainen, betalen van terroristengroepen en het voortdurend nieuwe strijders sturen. En hef die sancties op, die niets anders zijn dan economisch terrorisme tegen het volk. Als de terroristen en de buitenlandse inmenging ophouden, is er geen volksverhuizing nodig en zal de meerderheid van de vluchtelingen uit het buitenland ook terugkeren. Steun de soevereiniteit van Syrië en steun de christenen waar je kunt. Er is een grondige mentaliteitsverandering in het westen nodig. Kerk in Nood heeft hiervoor van 29 januari tot 4 februari in vijf Franse steden een campagne gehouden met eminente sprekers, bisschoppen en anderen, uit verschillende landen waar christenen zwaar vervolgd worden.

E.O. : Wat kan de kerk daar praktisch voor de burgers betekenen?
De kerk is samen met de andere instellingen en bevolkingsgroepen het slachtoffer van deze door buitenlandse mogendheden georganiseerde ontwrichting. Vele kerken werden deskundig verwoest samen met oude kloosters, ziekenhuizen en de levensnoodzakelijk infrastructuur. Naast de materiele ellende is er nog de ingevoerde morele ontwrichting. Wanneer aan miljoenen vrouwen en meisjes in de Arabische wereld de plicht wordt opgelegd om de Syrië-strijders te komen plezieren brengt dit een voorheen ongekende morele ontwrichting mee. En in ellende groeit ook de criminaliteit. Syriërs die dagelijks door terroristen worden bedreigd, kan men niet verwijten dat ze het land verlaten, hoewel het beter zou zijn dat ze blijven om achteraf aan de heropbouw mee te werken. Kerkgemeenschappen en kloosters over heel Syrië helpen de bevolking, dikwijls op heldhaftige wijze. Ons klooster Mar Yakub heeft, dank zij onze overste, moeder Agnes-Mariam drie centra voor hulpverlening kunnen oprichten in Damascus, in Tartous en hier in Qâra. Dank zij de milde steun van vele weldoeners in België, Nederland, Frankrijk en elders hebben we heel vele gezinnen kunnen helpen aan voedsel, kleding, medicamenten of het noodzakelijke geld (we hebben een banknummer in België: IBAN BE 32-068-2083244-02 BIC GKCCBEBB, Abdijlaan 16, B-2400 MOL-POSTEL). We zijn hen zeer dankbaar en blijven ook bidden om zegen over hen en hun dierbaren. We zijn blij te mogen samenwerken met de grote Nederlandse organisatie Dorcas, die heel veel goed doet. Een bijzondere hulp zijn de zogenaamde “hospitainers”, de uiterst kostbare mobiele hospitalen. De inhuldiging (door patriarch Gregorios III Laham en moeder Agnes-Mariam) van de derde hospitainer (na Hama en Homs), bedoeld voor Idlib in het Noorden, hebben we zelf in Tartous mogen meemaken. We hebben daar de dankbaarheid van het volk mogen ervaren. En juist nu (donderdag 11 februari) geeft SANA (Syrian Arab News Agency: http://sana.sy/en/) een reportage met foto’s over een hulpkonvooi in Aleppo: een ambulance, een “hospitainer" en dertien trucks met hulpgoederen. De foto’s tonen de goeverneur Mohamed Marwan Olabi, die moeder Agnes-Mariam (Fadia al-Laham) dankt. De tekst vermeldt: “Deze campagne is een deel van de hulp die het klooster Mar Yakub in Qâra al vanaf het begin van de crisis voorziet voor een aantal provincies in Syrië”. Er werd ondertussen al een tweede beweging gestart, met hulp van een officiele internationale organisatie, om bedrijven en bedrijfjes op te richten of opnieuw op te starten. De bedoeling is zoveel mogelijk mensen aan het werk krijgen, zodat ze zelf hun kost kunnen verdienen. Dit wekt in deze streek, waar ondertussen zoals elders alle mensen arm zijn, een groot enthousiasme. We hebben zelf al een flink kaarsenfabriek opgestart waar we later nog meer arbeiders willen te werk stellen. Er is een atelier voor handgemaakte sierkaarsen en zeep. In het dorp werkt het fabriek voor handgemaakte tapijten weer en heeft zelfs gehandicapten in dienst. Er is een naaiatelier en een paddenstoelenkwekerij is in de maak en andere. Inmiddels worden ook vele cursussen en opleidingen gegeven om de achterstand (wegens de oorlog) in school en technische opleiding bij te werken. De hoop is groot dat de effectieve strijd tegen de terroristen met de hulp van Rusland en anderen steeds grotere veiligheid zal meebrengen zodat het land kan herrijzen.

E.O.: Is het moeilijk om het geloof te behouden in deze moeilijke tijden? Of sterkt dat juist?
Antwoord: Sommigen glijden af naar onverschilligheid en anderen worden des te vuriger in het geloof in Jezus. Overal is er een versterkte eenheid tussen moslims en christenen. Wij zelf werken en leven samen met moslims. Zij bidden regelmatig met ons mee, moslimkinderen spelen graag mee wanneer evangelieverhalen als sketch worden opgevoerd.
Aan de christenen in het westen vragen we: sta op uit uw onverschilligheid. Als de christenen hier worden uitgeroeid, is het alsof de wortels van de boom van de christenheid worden doorgehakt en als de wortels dood zijn, zal ook de boom zelf verdorren. Is dat het duivelse plan achter de schijn van “humanitaire hulp” “vredesgesprekken” en opbouw van een “nieuwe wereldorde” ? Wordt wakker en schud ook uw politieke verantwoordelijken wakker zodat ze ontwaken uit hun waanzin om hier nog meer te komen moorden en verwoesten. Volg de raad van informatie-gebed-hulp die Kerk in Nood geeft. Informeer u om u te verzetten tegen de leugens van de media, bidt intens en vast voor de vervolgde christenen en steun hen edelmoedig volgens uw mogelijkheden. Het zal veelvoudig als zegen over u terugkeren. Word een actieve medewerker aan de groei van het Rijk Gods op aarde en geen onwetende slaaf van het rijk van de duisternis. Sta aan de kant van de slachtoffers en niet aan de kant van de moordenaars. Moge de Heer Jezus u hiervoor verlichten en overvloedig zegenen.
P. Daniel

Gisteren woonde ik een lezing bij van Pieter Boussemaere, historicus, over de klimaatverandering. 'Eerste hulp bij klimaatverwarring' is de titel van zijn lezing én de titel van zijn nieuwe boek.

Op een boeiende en voortreffelijk didactische manier brengt Boussemaere de essentie van de klimaatkwestie  vanuit een historische invalshoek, aan de man.

De vooruitzichten zijn somber. Maar er is toch ook hoop, aldus Boussemaere. De fossiele brandstoffen zijn voor 70 tot 80 % verantwoordelijk voor de opwarming. Door massaal over te schakelen op andere energiebronnen kan de opwarming die onze planeet dreigt te verwoesten, gestopt worden.

Er was één zinnetje dat bij mij evenwel vele vragen opriep. De spreker zei: 'Wij kunnen zorgen voor de oplossing ZONDER IN TE BOETEN OP ONZE LUXE EN ONS COMFORT.

Dat is m.i. de kool en de geit sparen. Door zoiets te beweren, laat Boussemaere de goegemeente geloven dat degenen die het zich kunnen veroorloven, lekker verder kunnen gaan met het in snel tempo opvreten van de aarde, zonder dat de planeet daarvan de gevolgen zal dragen.

Wanneer je een oplossing van het klimaatprobleem voorstelt en propageert, zonder fundamentele vragen te stellen over ons op productie, consumptie en winst gebaseerde systeem en zonder dat je naar voren durft te brengen dat onze luxe en comfort, de aarde in snel tempo uitputten en uitbuiten, vertel je maar -bewust, onbewust?- een deel van het verhaal.

De politici die voortdurend de mond vol hebben over het (absolute) zelfbeschikkingsrecht wanneer het gaat over abortus of euthanasie, zijn tegelijk voortdurend in de weer om via allerlei wetten en decreten, via allerlei opvoedings- en afradingscampagnes, het zelfbeschikkingsrecht zo goed als helemaal uit te hollen.

‘Het smelt’ , de debuutroman van de 27-jarige Lize Spit kent een groot succes. In De Standaard van 8 februari staat een uitgebreid artikel over zowel boek als auteur.

Over het boek wil ik het in dit stukje niet hebben, wel over de relatie van Lize Spit tot haar geboortedorp Viersel (deeldorp van Zandhoven in de provincie Antwerpen). Zij woont nu al tien jaar in Brussel waar ze na haar studies bleef hangen.

Spit vermeldt de overzichtelijkheid van haar dorp, ze hoefde als kind geen keuzes te maken. In de stad raakt zij nu nog soms verlamd omdat ze twijfelt bij welke bakker ze haar stokbrood wil kopen.

Ondanks die geruststellende overzichtelijkheid, voelde ze zich in het dorp een buitenbeentje. ‘Ik was minder zorgeloos dan de meeste andere kinderen, aldus Spit. In het dorp trok ze zich de dingen te veel aan. Ze voelde vaak een verpletterend medeleven met de mensen om haar heen.

Ontvluchtte zij o.a. daarom haar dorp? Het lijkt erop. Zij zegt: ‘In het dorp trok ik me de dingen te veel aan. Dat is de reden waarom ik zo goed aard in de stad: omdat ik mij er veel minder verbonden voel met anderen en me veel minder verantwoordelijk voel voor hun verdriet.’ Maar in de stad is er de angst, zij moet steeds bezig zijn, op de vlucht voor het gepieker, bang voor de leegte.

Naar Viersel kom Lize Spit nog maar zelden. En als ze naar het dorp komt, dan is het als bezoeker , niet als deel van de gemeenschap. Toch zou ze haar kinderen liever opvoeden in een dorp dan in een stad.

Spit noemt haar boek een afrekening met het dorp. Ze bevolkt ‘Het smelt’ met personages en gebeurtenissen, die, weliswaar vaak vervormd, terug te voeren zijn tot haar roots in Viersel. Voelde ze daarbij geen gêne? Nee, zegt ze. ‘Als ik schrijf ben ik genadeloos en onverbiddelijk.’

Klinkt allemaal wel boeiend maar ook toch zo herkenbaar. De jonge auteur die de geslotenheid en de engheid van zijn dorp moet ontvluchten om in de stad te ontbolsteren, afstand moet nemen van zijn roots, en om dan, al dan niet succesvol, in een boek af te rekenen met die dorpse jeugd. Hoeveel dergelijke ‘afrekeningen’ zouden er sinds de romantiek al niet geschreven zijn? En het zijn ook, me dunkt, uitingen van jeugdige romantiek, waarbij de dorpse ervaringen die vanuit de stadse beleving gepresenteerd worden als ‘afrekening’, in hoge mate onderhevig zijn aan een door romantische nostalgie en/of aversie, veroorzaakte ‘vertekening’ van de, in casu, Vierselse realiteit.

Of het omgekeerde, namelijk de jonge auteur die de stad inruilt voor dorp of platteland om dan een afrekening met de stad te schrijven, even vaak voorkomt, kan een intrigerend onderzoeksthema zijn.

Voor de tweede maal heeft Paus Franciscus zijn maandelijkse gebedsintenties toegelicht in een persoonlijke videoboodschap. Deze video's worden aangeboden in tien talen, waaronder Chinees en Hebreeuws. De tiende taal zou aanvankelijk Latijn zijn. Uiteindelijk werd gekozen voor het Nederlands.

De algemene gebedsintentie van Paus Franciscus voor februari 2016 gaat over de zorg voor onze gemeenschappelijke woning, Gods schepping. In onderstaande video spreekt Paus Franciscus over goed omgaan met de schepping.

Dat we goed omgaan met de schepping – een geschenk van God – en haar beheren en beschermen, ook met het oog op toekomstige generaties.

Klik op onderstaande link om de video te zien.

In Frankrijk werd vorig jaar een wet goedgekeurd die supermarktketens dwingt hun voedsel te doneren aan liefdadigheidsorganisaties en voedselbanken. Sinds woensdag is het officieel verboden om niet verkochte producten te vernietigen.

Vanaf woensdag moeten supermarkten in Frankrijk maatregelen nemen om te voorkomen dat voedsel verspild wordt. Ze worden gedwongen om voedsel dat niet verkocht maar wel nog eetbaar is te doneren aan liefdadigheidsorganisaties of te schenken als voeding voor dieren. De wet werd vorig jaar in mei goedgekeurd en wordt nu van kracht.

XI/6
Vrijdag 5 februari 2016

Hypapante of “ontmoeting”

Wat wij Lichtmis noemen, heet in de byzantijnse liturgie “hypapante”, nl. de ontmoeting van Onze Heer Jezus Christus met zijn volk in de tempel. Op dinsdag 2 februari hadden wij de byzantijnse pastoor verwacht maar deze kwam niet en zo werd het een Latijnse viering van Lichtmis of de Opdracht van Jezus in de tempel, met kaarsenprocessie, omkaderd door byzantijnse gebeden en gezangen. Een van de oudste Mariafeesten uit het Oosten. En wij vierden deze dag als een zondag. Overigens hebben we de productie van kaarsen hernomen, met ander en beter materiaal, mooiere kaarsen, die bovendien ook nog langer branden. Ook de productie van de handgemaakte sierkaarsen, in alle mogelijke vormen en met alle mogelijke versieringen zit in de lift. Nu moet nog uitgekeken worden naar een goed afzetgebied. Deze week kregen we bezoek van een meisje in soldatenkostuum. Voor de oorlog was zij degenen die ons probeerde wat wegwijs te helpen in het Arabisch. Het gezin hoort tot onze gemeenschap en is nu verantwoordelijk voor de humanitaire hulpverlening vanuit Tartous. Gedurende gans de oorlog hebben we haar niet meer gezien, ze werkte bij Syriatel in Damascus en doet nu haar legerdienst. Haar taak bestaat er in zorg te dragen voor de families van de “martelaren”, nl van de gesneuvelde soldaten. Tenslotte was er nog een derde ontmoeting. Onze bisschop komt even langs en wel op de verjaardag van zijn bisschopswijding. Omdat overdag de zon meestal al heerlijk schijnt nemen we een drankje en gebakje in de zon op het voorplein.

Hou op met het bewapenen van onze moordenaars!

De zogenaamde vredesgesprekken van Geneve 3 zijn uiteindelijk met vertraging en haperingen dan toch begonnen en nu weer opgeschort. Alle beetjes kunnen helpen maar veel verwachten we er niet van. Zoals Saoedi-Arabië, Turkije en Qatar, met goedkeuring van het westen, Genève 2 hebben doen mislukken, zo zullen ze het met Genève 3 eveneens doen. Het ziet er naar uit dat Syrië zelf met zijn echte bondgenoten geleidelijk voor de vrede zal moeten zorgen. In Genève 3 is een groep aanwezig van terroristenleiders, gesteund door Saoedi-Arabië. Zij noemen zich zelf de HNC: het hoge onderhandelingscommitee! Hun taktiek is de volgende. Zorgen dat er zoveel mogelijk aanslagen gebeuren om deze gesprekken te belemmeren en zelf als enige eis te stellen dat de Syrische regering (die ze niet erkennen!) dringend de humanitaire toestand moet verbeteren met meer aandacht voor de mensenrechten. De terroristen gebruiken, waar ze kunnen, de bevolking als menselijk schild. Het leger omsingelt hen. Het voedsel van de b evolking wordt aangeslagen en als de terroristen zelf gebrek lijden moet er dringend voedselhulp komen. Ondertussden nklagen ze de regering aan die zogenaamd het volk laat verhjongeren. Dit is het stokpaardje van het hoge onderhandelingscommitee. Over de terroristische aanslagen en het verder uitmoorden van het volk en de vernietiging van het land wordt door hen natuurlijk met geen woord gerept. En ook daar trappen onze media in. Alle aandacht wordt afgeleid van de echte ellende en het werkelijke leed in Syrië om zoveel mogelijk de schuld te geven aan leger, regering en president. De oude mythen herleven als nooit voorheen: slachtoffers als schuldigen en schuldigen als slachtoffers voorstellen. Hoe moet het dan wel? De aanslagen moeten ophouden, de buitenlandse mogendheden moeten hun terroristen terugtrekken, en de strijd tegen het terrorisme moet gevoerd worden in samenwerking met Syrië zoals Rusland doet en zoals nu ook China wil doen. China heeft daartoe drie redenen. Vooreerst de soevereiniteit van Syrië, vervolgens het grote strategische belang van dit land en tenslotte de Chinese Ouïghours terroristen bestrijden vooraleer ze in de Xinjiang provincie (West China) terecht komen. Ondertussen protesteert China ook heftig tegen Ankara omdat het deze terroristen alle kansen geeft om naar China te komen. Tenslotte heeft China al 30 miljard dollar toegezegd voor de heropbouw van Syrië na de oorlog. Ook Iran heeft toegezegd mee te werken aan de heropbouw van Syrië. Tevens heeft Mohammad Zavad Zarif, de Iranese minister van buitenlandse zaken vorige dinsdag gezegd dat de UNO zichzelf ongeloofwaardig maakt door terroristische groepen uit te nodigen voor de vredesgesprekken. Kortom, de vrede in Syrië zal wellicht bereikt worden volgens het plan dat de president zelf heeft aangekondigd in zijn toespraak op 6 januari 2013 (http://www.mondialisation.ca/le-president-al-assad-lance-une-solution-politique-de-la-crise-en-syrie/5318025). In grote lijnen komt dit hier op neer. Eerst moet alle geweld ophouden en alle terroristen buiten, dan, en niet eerder, zal ook het leger zijn operaties staken. Vervolgens worden met een nationale dialoog een charter en constituties opgesteld, waarover een referendum wordt gehouden. Dan komt er een nieuwe regering en begint de heropbouw van het land. Uiteraard wordt dit alles alleen door Syriërs geregeld en niet door Saoedische, Tunesische, Turkse of andere villabewoners in Doha, Ankara of Parijs, als marionetten van hun broodheren. Dat waren de mannen van de zogenaamde Nationale Syrische Raad of Coalitie, die opgedrongen werd als “de enige wettige vertegenwoording van het land”! Toch blijft het westen met alle mogelijke middelen tegen de wettige Syrische regering vechten. Daarom verwachten we niet veel van de vredesgesprekken. Het zal van Syrië zelf moeten komen en Syrië is nu ook in staat om zijn onderlinge verzoening te bewerken. Het leger verovert steeds meer terrein op de terroristen en heeft bovendien juist nu een belangrijke overwinning behaald in Aleppo, het grote economisch centrum van het land dat wellicht het meest geleden heeft en nog lijdt. Dus goed nieuws. Met duizenden trokken de inwoners van Nubbul en al-Zahra (N-Aleppo) . donderdagmorgen (gisteren) al de straat op om hun bevrijding van meer dan 3 jaar terreur te vieren en het Syrische leger te danken. Voor het westen is het een gelegenheid om te jammeren en de vredesgesprekken op te schorten. Onze media doen natuurlijk flink met het kamp van de verwoesters mee door het leger en de Russen te verwijten dat ze de burgers bombarderen. Het is hun oud deuntje van jaloezie en ergernis, telkens met nieuwe strofen. Laat het duidelijk zijn: het gaat stilaan maar zeker de goede kant uit en de UNO-onderhandelaars met de westerse havikken hebben geen kans meer om nog hun oorspronkelijk doel te bereiken, nl. Syrië tot onvoorwaardelijke overgave te dwingen en een voorlopige regering onder leiding van de moslimbroeders aan de macht te helpen met een westerse marionet. De totale uitverkoop van Syrië gaat niet door. De westerse Arabische Lente wordt in Syrië begraven. En daarover houden onze media nu een rouwklacht, terwijl het volk dankbaar en hoopvol uitkijkt naar de uiteindelijke vrede.

Tot slot geven we enkele pittige verklaringen van Moran Mor Ignatius Aphrem II, de Syrisch-orthodoxe patriarch van Antiochië. Antiochië was eens het eerste belangrijke centrum van de christenheid. Daar was Petrus zeven jaar bisschop vooraleer hij naar Rome trok. Het Ottomaanse rijk heeft dit Syrische centrum aangeslagen en er Antakya van gemaakt. Turkije oefent nu zware druk uit om dit als centrum erkend te zien, maar dan als deel van Turkije. Deze patriarch en alle anderen zijn echter kategoriek: “wij gaan niet weg uit Damascus naar Turkije”. Het christelijke Antiochië is en blijft Syrisch. Op de vraag of het westen Syrië militair moet helpen om het terrorisme te verslaan is zijn antwoord eveneens duidelijk: “Ik vraag aan het westen alleen maar: hou op met onze moordenaars te bewapenen!” (www.les-crises.fr, 3 februari 2016). Wie kan deze vraag ook eens overbrengen aan de Nederlandse en Belgische regering? Of is de lafhartige verwoesting van Libië, waar ons land duchtig aan meegedaan heeft, nog niet genoeg geweest?

P. Daniel

Moeder, waarom lijden wij?

Inleiding
“... onverdiend leed verdragen is iets moois. Slagen verdragen die men verdiend heeft is niets bijzonders. Maar geduldig verdragen dat gij te lijden hebt om uw goede daden, dat is het wat God behaagt” 1 Petrus 2, 19-21)
Het lijden in ons leven is een mysterie en tegelijkdertijd een dagelijkse realiteit. We kunnen er niet aan onstnappen. Het is dan ook erg belangrijk om te weten hoe we ons moeten gedragen tegenover die pijn. In deze brief richt ik mij tot christenen en tegelijkertijd ook tot alle anderen die zich afvragen waarom christenen de gelukkigste mensen ter wereld zijn . Het antwoord ligt in de glorie van het KRUIS. En met St Paulus zeg ik: Wat mijzelf betreft, broeders en zusters, toen ik u het geheim van God kwam verkondigen, deed ik dat niet met vertoon van welsprekendheid of geleerdheid. Ik had mij voorgenomen u niets anders bij te brengen dan Jezus Christus, en Hem gekruisigd (1 Co 2,2). Echt geluk ligt dus niet in geleerdheid of in welsprekendheid maar in het Kruis. Hier gaat hij verder, en het is met getzelfde gemoed dat ik u schrijf omdat het woord van het Kruis dwa asheid is voor degenen die verloren gaan (1 Co 1,18). Het is dan ook niet makkelijk het te verkondigen zonder zichzelf totaal kwetsbaar te maken en het risico te lopen belachelijk gemaakt te worden, maar dat is ons lot, want voor ons, die gered worden is het woord van het Kruis de kracht van God. Met St Paulus zeg ik dus: Bovendien voel ik mij zwak, onzeker, en angstig. Het woord dat ik u verdkonig, overtuigt niet door geleerde woorden, maar het getuigt van de kracht van de Geest, zodat uw geloof niet zou styeunen op de wijsheid van mensen, maar op de kracht van God.
Toen ik voor het eerst in het klooster toekwam in het jaar 2008 hebben enkele woorden van Moeder Agnès Mariam mij getroffen. Ze sprak over de eentonigheid van het leven. Ze haalde aan hoe Jezus, de Zoon van God 30 jaar (!) op aarde heeft gewoond vooraleer hij met zijn prediking begon. Gedurende 30 jaar kende niemand Hem, gedurende 30 jaar was hij gehoorzaam aan zijn ouders. Gedurende 30 jaar heeft hij de dagelijkse realiteit van dit aardse tranendal gedeeld. Daarna heeft Hij 3 jaar gepredikt, 3 uur aan het Kruis gehangen, 3 dagen in het graf doorgebracht en is Hij verrezen. Misschien waren die 3 uren aan het Kruis dragelijker dan de 30 jaar van ons eentonbige leven. We zijn geroepen om de dagelijkse ellende te doorworstelen, dagelijkse ons Kruis te dragen. Daartoe ben je geroepen, omdat Christus voor jou heeft geleden. Hij heeft je zo een voorbeeld nagelaten, zodat jij in zijn voetsporen zou kunnen treden. Deze woorden hebben mij toen geholpen om mijn dagelijkse realiteit in een heel ander daglicht te zien. Ze hebben mij ertoe gebracht te beseffen dat ik niet alleen ben in die dagelijkse kommer en kwel maar dat de Heer mij via al die sleur zuivert. Zie ik heb je gezuiverd, ik heb je beproefd in het vuur van de ellende (Isa 48:10). We kunnen niet onstnappen aan het lijden. Laten we dus onderzoeken hoe we het lijden kunnen dragen en hoe het ons kan kronen opdat wij de kroon van het leven zouden mogen ontvangen. Gezegend is de man die standvastig blijft onder de beproeving [dat is, onze miserie, onze angsten, onze twijfels], want wanneer hij de test heeft doorstaan, zal hij de kroon van het leven ontvangen, wat God beloofd heeft aan degenen die van Hem houden (Jak. 1,12)
Hier wil ik de woorden invoegen van Moeder Agnès gedurende een conferentie door haar gegeven aan de gemeenschap in 2009. Daarna wil ik eindigen met twee citaten van Amerikaanse bijbelgeleerden. Een van hen is Katholiek, de ander is protestant.
De noodzaak van het Kruis
Moeder Agnès: “Het teken dat God mijn leven binnenkomt is dat ik alles mis. Het teken dat Hij dichtbij is, dat ik mijn hoofd hoog moet houden omdat mijn redding nabij is, is dat ik op het toppunt van de verlatenheid en de ellende ben gekomen, Paulus zegt: Je hebt je nog niet tot het bloed verzet in je strijd tegen de zonde. Als we zouden weten wat ons te wachten staat [in de hemel], wie de Heer werkelijk is, zouden al we snel zeggen: Echt waar Heer, U ben met weinig tevreden. U stelt u tevreden om die kleine broze mens die ik ben te verwarren; ik met mijn gesloten horizon, die niet verder zie dan het puntje van zijn neus. Dank U Heer om mijn wereld op zijn kop te zetten! Vaak, als ik in de war ben, denk ik dat de sterren uit de hemel vallen, op dat moment is er niets meer dat telt omdat ik rond mijzelf draai. De Heer moet ons tot het uiterste van onszelf brengen. Er is geen verrijzenis van de oude mens als we niet sterven. Sint Johannes van het Kruis zegt: Als we de volheid zouden kennen die gegeven wordt aan de ziel die aanvaardt om te sterven aan zichzelf, die aanvaardt om volledig geplukt te worden van alles, hij zou gelukkig zijn en de Heer danken in elk verdriet, in elke tegenstrijdigheid.
Wat kunnen we doen om een dergelijke gelukzaligheid te bereiken? Dagelijks een verzameling van tegenstrijdigheden bijeenrapen! Bijvoorbeeld: ik wilde schilderen en ze vragen mij om het huishouden te doen. God zij dank, dat is een moment om mijzelf te overwinnen. Op die manier geeft de Steenhouwer (de Heer) mij slagen om mij te polijsten als een diamant. De tegenstellingen [in ons leven] zijn gewild door God. Als ik dat niet zie, zal ik niet begrijpen wat me overkomt, ik zal mij al snel opwinden en zeggen: het is niet eerlijk, ze respecteren de ander meer dan mij, waarom moet ik altijd diezelfde taak doen, ze komt mij de oren uit, terwijl de anderen... Stop, zeg liever: Heer, ik dank u voor het feit dat u op mij hebt neergezien om mij de laatste plaats te geven, want dat is de plaats die Jezus heeft gekozen . Wie de laatste plaats kiest kan nooit meer vallen, omdat hij op het laagste niveau van zichzelf is gekomen - die persoon is sterker dan de duivel [Wie is de duivel?] , hij is sterker dan de tijd, en ik zal meer zeggen, hij woont al in de eeuwigheid. Laten we ons, in onze geestelijke strijd , het voornemen maken om de tegenstrijdigheden en tegenstellingen [uit het dagelijkse leven] te willen aanvaarden , wees niet bang. Ik moet de Heer niet om tegenstrijdigheden vragen, maar ik zal de gebeurtenissen die mij op de proef stellen, accepteren. Op die manier word ik een partner, teken ik een contract met Hem om met Hem samen te werken. Dank U Heer dat U mij waardig acht om mij te willen testen. [U Heer hebt ons getest; u hebt ons beproefd als zilver (Psalm 66:10)].
Laten we eens naar onszelf kijken deze maand: heb ik de beproevingen die mij overkwamen als een vloek aanvaard of als een mogelijke zegen? Hebben we de Geest van God verstikt die ons naar de woestijn bracht om verzocht te worden door de duivel 7 of hebben we in de geest van de heerlijkheid gewandeld die Christus geïnspireerd heeft om te sterven op het Kruis? Hoe kan ik mijn arme leven hier op aarde leefbaar maken als ik haar niet die eeuwige betekenis geef? Ik zou dan de eerste zijn om zelfmoord te plegen. Ik wil mijn leven op dezelfde manier leven zoals Jezus gedaan heeft. En ik weet dat Jezus gekomen is om het leven hier en nu te beleven in mijn wereld, in mijn vlees, om mij te leren dat deze realiteit (nl. het hier en nu – onze dagelijkse realiteit) de enge poort is waardoor we het eeuwige leven binnentreden. Laten we onze ziel onderzoeken: Heer, accepteer ik de realiteit in mijn leven, het hier en nu? Wat zijn de dingen die ik het meeste haat? Wat zijn de dingen die mij het meest tegenstrijdig lijken, tegenstrijdig aan mijn manier van zijn, tegenstrijdig aan mijn denken... ik wil ze voor ogen zien en zeggen: “Is het waar dat U niet bij me bent in deze dingen Heer?” Is het waar dat deze gebeurtenissen, die dingen, die personen buiten uw voorzienigheid vallen? Natuurlijke niet! U ben de Meester van de geschiedenis en ik wil u vertrouwen. U bent present in mijn leven, in de goede dingen, maar oh, geef mij de wijsheid om in te zien, dat u nog meer present ben in de dingen die mij tegenstrijdig lijken, en dat ik die moeilijkheden mag ontvangen als een geschenk uit uw hand.
Soms vergeten de mensen ons. [Soms denk ik] "Hebben ze nog niet eens gedacht om mij een glas water te geven vandaag?" Dat is het moment! Het is mijn beschermengel die ervoor zorgt dat ik vergeten wordt zodat ik iets kan bieden 8 [aan de Heer] en dat ik kan begrijpen hoeveel ik [als persoon] gekwetst ben. Ik ben een gekwetst persoon, op dat moment ben ik kwaad op degenen die mij vergeten zijn. Ik lanceer hen een proces in mijn hoofd en ik zie dat ze de anderen niet vergeten. Natuurlijk hebben ze mij vergeten want ze hebben een hekel aan mij, niemand let op mij ... Laten we oppassen en ontdekken wat ons zorgen baart, wat ons gemoed op stelten zet. Laten we opmerken wat ons stoort, waarom we, wanneer we ons goed in ons vel voelen , we plots gestresseerd zijn, angstig worden ... en onszelf afsluiten. De gebeurtenis [die ervoor zorgde dat ik angstig of gestresseerd of moedeloos of ... wat dan ook werd] heeft die pijn niet gecreëerd, ze heeft mij veeleer mijn wonde doen kennen 9. Ik moet die wonde niet verbergen, haar geen excuses zoeken. Ik moet haar daarentegen recht in de ogen kijken en haar ontmaskeren. Waarom ben je bedroefd mijn ziel, waarom ben je teneergeslagen? Waarom ben je plots blind en zie je niets anders dan die wonde?
We moeten die bewegingen in ons binnenste ontdekken, niet in de theorie van de meditatie: wenen omdat ik Jezus op het Kruis zie sterven bijvoorbeeld. Dat is goed, maar ik, ben ik dagelijks bereid, in de kleine dingen van het leven, om Jezus na te volgen? Ons leven bestaat niet uit grootse sprongen maar uit kleine pasjes, in de woestijn, in het donker. Mijn weg profileert zich op elke pas die ik zet , het is al wandelend dat ik mijn wereld creëer. Het is niet goed om de dingen vanuit de verte te zien, een groot ideaal hebben en proberen om het geprefacriceerd toe te passen, dat werkt niet. Misschien werkt het een tijdje, maar het redt niet. In de geschiedenis hebben we vele grote bewegingen gekend zoals het communisme en dergelijke. Het zijn ideëen maar die ideëen hebben zich niet geïncarneerd in een gekruisigd vlees. Deze weg is onmogelijk te bewandelen zonder Jezus Christus, zonder een geloof in de Levende Heer. Buddha, noch Mohammed kunnen mij helpen in deze weg. Dit is de uitdaging van Jezus Christus, waar enkel de armen en de nederigen op ingaan. Dit is de smalle weg , en slechts de armen en de nederigen bewandelen die. [Want de deur is smal en de weg is eng die leidt tot het leven, en slechts weinigen vinden hem. (Mat 7,14)] Het is een ongelooflijke uitdaging, indringers kunnen deze enge weg niet bewandelen. Ik wens u dat u zich met heel uw hart inzet om deze smalle weg te betreden die leidt naar de perfectie. En die perfectie is niet de mijne, het is de perfectie van de werkende aanwezigheid van de Heer [in mij] aan wie ik toelaat om in mijn leven in te grijpen”.
Tot hier de woorden van Moeder Agnès Mariam. Tijdens ons werk hier in het klooster luisteren we graag naar spirituele conferenties. Op die manier kunnen we onze werktijd nuttig gebruiken om bij te leren, al hangt het af van het soort werk, want bij sommige bezigheden heb je je volle concentratie nodig. Hoe dan ook, wat hierna volgt hoorden we in een preek van Pastor Bill Mounce, toen hij nog universiteitsprofessor was. Na hem luisteren we naar dr. Scott Hahn, eveneens uit Amerika.
Getuigenis van Pastor en professor Bill Mounce (een protestantse pastor uit de VS)
Hij was doodvertrietig bij de dood van zijn kind. Honderden studenten condoleerden hem en gaven hem briefjes. Eén van hen schreef: Alles leidt tot het goede voor degenen die God liefhebben, en die volgens zijn raadsbesluit geroepen zijn (Rom 8, 28). Hij was erg geschokt. Hoe durfde iemand te schrijven dat de dood van zijn kind iets goeds was! Maar na jaren begon hij te beseffen dat deze zin belangerijker was dan alle andere briefjes samen want hij begon de mening te begrijpen van het vers dat erop volgt: Alles leidt tot het goede voor degenen die God liefhebben, en die volgens zijn raadsbesluit geroepen zijn. Want die Hij tevoren heeft gekend, heeft Hij tevoren ook bestemd om te gelijken op het beeld van zijn Zoon, zodat Hij de eerstgeborene zou zijn onder vele broeders. (Rom 8, 28-29). God’s werk bestaat er dus in om ons te transformeren in het beeld van zijn Zoon. Het is daarom dat St Jakob het lef heeft om te zeggen: Broeders, acht uzelf heel gelukkig wanneer u allerlei beproevingen overkomen. (Jak. 1,2). Bill Mounce kon inzien dat zelfs de dood van zijn kind voor de glorie van God was en voor zijn eigen goed omdat hij zo meer op Christus zou gelijken. Dat is niet onze menselijke definite van wat goed is, maar God’s definitie van wat goed is, dat is, te worden zoals Jezus. Als we ons lijden dus accepteren, en God de leiding geven over ons leven, worden wij gevormd naar het beeld van Christus en beginnen we op Hem te gelijken. Niet mijn wil Heer, maar laat uw wil geschieden.
Getuigenis van dr. Scott Hahn (Katholieke professor in de theologie uit de VS)
De Geest die u ontvangen hebt, is er niet één van slaafsheid, die u opnieuw vrees zou aanjagen. U hebt de Geest van kindschap ontvangen , die u doet uitroepen “Abba, Vader”! (...) Maar als wij kinderen zijn, dan ook ergenamen, en wel erfgenamen van God, mede-erfgenamen met Christus ... (Rom 8, 15-17). “Tot hier is de lezing fantastisch” zegt Scott Hahn ... Maar wat volgt er??: ... Maar als wij kinderen zijn, dan ook ergenamen, en wel erfgenamen van God, mede-erfgenamen met Christus, op voorwaarde dat we lijden met Hem, zodat we ook met Hem verheerlijkt kunnen worden (Rom 8, 17). “Dit moet een grap zijn, moeten we met Hem lijden?” Ja, want St Paulus zegt: Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid waarvan ons de openbaring te wachten staat (Rom 8,18). Dus, in een simpele kosten-baten analyse is het duidelijk dat de glorie in het volgende leven oneindig veel groter is dan ons tijdelijke lijden hier op aarde. Vervolgens zegt de tekst: De creatie was onderworpen aan ijdelheid (Rom 8, 20) en wacht vol ongeduld “om bevrijd te worden van haar gevangenschap aan de corruptie om zo de glorievolle vrijheid van de kinderen van God te mogen ontvangen” Dr. Hahn interpreteert het zo: je kan weglopen van het lijden, maar je kan je niet verstoppen, het zal je achtervolgen, omdat de volledige schepping eraan onderworpen is. De hele schepping is een lijdensweg, als je probeert het lijden te ontvluchten zal je méér lijden dan wanneer je je gewoon zou overgeven aan Gods wil.
Besluit
Ik wil nog een laatste idee aanbrengen. Het zal een ongelooflijke stuwkracht voor u zijn om uw lijden te aanvaarden. Heilige Thérèsa van Lisieux zei: Als ik dit papiertje met liefde van de grond opraap zal ik één ziel redden. Deze misschien naïef klinkende woorden zijn gestoelt op eeuwige waardheden want St Paulus zegt: Ik verblijd mij in mijn lijden voor u, en in mijn vlees vul ik aan wat ontbreeekt aan het lijden van Christus. Dat doe ik voor zijn lichaam, de Kerk. (Col 1,24). Wij christenen zijn het mystieke lichaam van Christus, de Kerk. Wij zijn zijn bloed en zijn vlees. Wanneer we lijden met opgeheven hoofd redden we niet enkel onszelf maar degenen rondom ons. Het is voor die reden dat St Paulus hier zegt dat hij zich verblijdt in zijn lijden. U ook, in uw dagelijkse leven verblijd u, want uw lijden is niet zinloos. Zoals we hierboven geleerd hebben, wordt u zo gevormd naar het beeld van Christus maar daarenboven redt u zielen. Het zijn niet mijn woorden maar die van St Petrus: “De beproevingen… dienen om de deugdelijkheid vn uw geloof te bewijzen, dat zoveel kostbaarder is dan vergankelijk goud, dat toch ook door vuur gelouterd wordt. Dan zal, wanneer Jezus Christus zich openbaart, lof, heerlijkheid en eer uw deel zijn. Hem hebt gij lief zonder Hem ooit gezien te hebben. In Hem gelooft gij, ofschoon gij Hem ook nu niet ziet. Hoe onberispelijk, hoe hemels zal uw vreugde zijn, als gij het einddoelvan uw geloof, de redding van uw ziel bereikt” . (1 Petrus 1, 7-9)
Leid ons Heer Jezus om ons dagelijks lijden te dragen. Jezus zegt: Maak u geen zorgen voor morgen; want morgen zal voor zichzelf zorgen. De zorgen van vandaag zijn genoeg (Mat 6,34). Dat wil dus zeggen dat we elke dag zorgen zullen hebben, maar de Heer verlangt van ons dat we ons boven die zorgen zouden stellen door vol vertrouwen naar Hem te zien voor elke oplossing en zo vreugdevol Jesaja na te volgen en te zeggen De Heer is mijn redding; ik zal vertrouwen, ik zal niet bang zijn; want de Heer God is mijn kracht en mijn lied, en Hij is mijn redding geworden. HALLELUJAH!
Fr. Jean-Baudouin

'Als christenen kunnen we niet egocentrisch zijn, maar moeten we altijd een openstaan naar anderen toe en voor anderen.'

'In de huidige maatschappij, waarin vergevensgezindheid zo zeldzaam is, wordt barmhartigheid belangrijker en belangrijker.'

'Het Evangelie roept ons op om dicht bij de armen en de vergetenen te staan, en om hen echte hoop te geven.'

De West-Vlaamse gouverneur, Carl Decaluwé, een christendemocraat nota bene, roept de inwoners van zijn provincie op, de vluchtelingen niet van voedsel te voorzien. Voorwaar, een oproep die getuigt van bestuurskracht, inventiviteit, medemenselijkheid en christelijke naastenliefde!!

Hieronder enkele foto's van levende wezens die de kustbewoners het best niet voederen:

Onder de titel 'Een Vlaanderen zonder taal' schrijft Mia Doornaert in De Standaard (1 februari) haar bekommernis en verontwaardiging uit over de teloorgang van het algemeen Nederlands in de publieke ruimte. Terecht. En verwaarlozing van de algemene taal maakt de weg vrij voor meer en meer dominantie van het Engels in academische en economische sectoren.

Al degenen die zich bezondigen aan die verwaarlozing (politici, leraars, mediamensen, artiesten, bedrijfsleiders,...) hebben geen oog voor onze taalgeschiedenis en taalstrijd, voor de intellectuele, culturele en sociale betekenis van een soepele, accurate algemene taal. En voor de permanente inspanning die nodig is om dergelijk taalinstrument beter en beter te beheersen.

En met die inspanning en voortschrijdende beheersing is het inderdaad droevig gesteld. Het komt me voor dat het gebruik van en de zorg en het respect voor een algemene Nederlandse taal, in ruimere en ruimere kring worden opgegeven. Zeker door de leidende kringen van het intellectuele en culturele wereldje in Vlaanderen. Onvermogen en taalluiheid spelen daarin de voornaamste rol.

Wat gepropageerd en beoefend wordt, is een massa tussentaaltjes, het zogenaamde Verkavelingsvlaams, en streektalen (met nostalgische liefde 'dialecten' genoemd), waarvan 'het spijtig zou zijn dat ze verdwijnen' en die de gebruiker in wat ruimere kring maar ook in de eigen straat opzadelen met grote taalonzekerheid, omdat de 'dialectgebruiker' zich genoodzaakt ziet voor meer en meer woorden een 'dialectische vertaling' te verzinnen.

Van de weeromstuit komt er dus een grotere ruimte voor het Engels en duiken er meer en meer pleitbezorgers ervan op. Maar opgelet; Degenen die pleiten voor een bijna ongebreideld gebruik van het Engels aan de universiteit (en waarom ook niet reeds in de secundaire school, enz.?), helpen op de lange duur een taalsituatie in Vlaanderen te creëren, vergelijkbaar met de 19de en begin 20ste eeuw. Met dien verstande dat het Frans nu vervangen wordt door het Engels. De economische en financiële toplagen gebruiken het Engels. Het 'volk' kan zich lekker behelpen met 'Verkavelingsvlaams' of 'dialect'. En het wordt de gewone man dan nog aangepraat en voorgedaan dat dergelijk taalgebruik 'cool', 'hip', 'in', 'retro', 'puur', 'naturel', 'spontaan', enz. (naar keuze) is.

Mia Doornaert zou wel eens gelijk kunnen hebben: we evolueren in snel tempo naar een 'Vlaanderen zonder taal'.

Uit een grootschalig onderzoek van de Katholieke Universiteit van Leuven bij leerlingen tussen 10 en 18 jaar, aan katholieke scholen blijkt dat de helft van de ondervraagde leerlingen de katholieke identiteit van hun school waardeert en amper 8,3 procent er zich tegen verzet.

Eveneens de helft geeft aan te geloven in Christus en 43,9 % bidt af en toe.

Deze resultaten zijn veel beter dan vrij algemeen werd verwacht.

XI/5
Vrijdag 29 januari 2016

Dag orde

Naar goede monastieke gewoonte trachten wij de plaatsen waar wij leven netjes te houden en ook in een gezond ritme te leven volgens een aangepaste dagorde. Deze dagorde kan echter vlug en regelmatig veranderen. En zo was het zondag. In dit overwegend moslimland is de zondag de eerste werkdag. Twee van ons moesten naar de oogarts gaan in het ziekenhuis van Dier Atieh, dat na de aanslagen weer ongeveer normaal werkt. We zouden dus de eucharistie, anders dan gewoonlijk op zondag, erg vroeg vieren. Het leek echter beter zo vroeg mogelijk naar het ziekenhuis te vertrekken. De Eucharistie dus in de namiddag. Ondertussen kregen we een dringende vraag van onze hulpverleners van de Rode Halve Maan. Zij houden de noden van de mensen bij en hadden een lange lijst van mensen die ze dringend een voedselpakket wilden bezorgen. Dus alle hens aan dek om die klaar te maken. De toegekomen voorraad van hulpgoederen moet dan zo verdeeld worden dat er grote plastiekzakken gevuld worden met een flinke hoeveelheid suiker, rijst, olie, bonen, smeerkaas, macaroni... De grote zakken suiker, rijst, bonen... moeten dus in afzonderlijke hoeveelheden worden verpakt. Dat is uiteraard een groot werk en brengt wel enige drukte mee. We hebben er met allen heel de zondagvoormiddag aan gewerkt en konden daarna tot ieders tevredenheid de vrijwilligers op weg sturen. Deze voedselpakketten zijn uiteraard maar een bijkomende hulp, die evenwel erg welkom is. Bij het verlaten van de opslagplaats passeerden we nog langs de kooi met 24 schapen, die net geïnstalleerd is. De verantwoordelijke van het terrein heeft op een halve dag tijd een plek gevonden en een schuilplaats gemaakt voor deze nieuwe gemeenschap. Teruggekeerd in het klooster merkten we dat de zusters ook al terug waren van het ziekenhuis in Deir Attieh, zodat we voor de derde keer het uur van de eucharistie konden aanpassen om ze toch op de gewone tijd te vieren, nl. rond half een. Laat het duidelijk zijn dat een dagorde hier tegelijk vast en soepel is. De gemeenschap volgt niet zozeer de vastgestelde regels, maar de regels volgen eerder de gemeenschap, naargelang de omstandigheden. Dag orde.

Onverwachts bezoek uit Seydnaya

Deze vrijdag morgen komt onverwachts de Syrisch-orthodoxe Mgr. Georgios Kouriyé uit Seydnaya op bezoek met een groep van een 20-tal jonge mannen, netjes in zwarte toog. Hij is rektor van het seminarie van het klooster van de heilige Ephrem. Zeven jongens komen uit Syrië, waarvan de meesten uit Hassaka in het Noorden. Daar zijn de Syrisch-orthodoxen naar toe gevlucht toen de Turken de genocide op de Armeniërs, Syrisch-orthodoxen en anderen pleegden. De andere jongens komen uit verschillenden landen: Guatemala, Venezuela, Libanon... Allen volgen de seminarieopleiding met de studie van het Syriac of Aramees, de taal van Jezus en vervolgens de filosofie en de theologie. Een aantal van hen wordt tot priester gewijd en anderen blijven gewone monnik. Onze fraters die volop kamers aan het schilderen zijn dagen op in werkkledij, in overall. Zij geven de nodige uitleg bij de rondleiding. In de kerk zingt de groep het Onze Vader in het Aramees. Mgr. Georgios, vertelt dat de Syrisch-orthodoxe kerk van plan is een nieuw klooster te bouwen aan de voet van de berg van de cherubijnen waar de Russisch orthodoxe kerk het klaar gekregen heeft het grootste Christusbeeld ter wereld te plaatsen (zichtbaar vanuit Jordanië, Israël, Palestina en Libanon) en wel op een ogenblik dat de strijd van het leger tegen de terroristen in volle hevigheid aan de gang was (14 oktober 2013). De Russen hadden daarvoor onderhandeld om drie dagen staakt-het-vuren te bekomen. Het beeld staat er nog en krijgt er dus ooit, hopelijk, een nieuw klooster bij. Wat een blije ontmoeting met wederzijdse zegeningen en wensen. En... ze nodigen ons hartelijk uit om hen te komen bezoeken. Een heerlijke uitstap voor de komende zomer. Ze zeggen dat het bij hen nu ook volkomen veilig is.

NO WAR NO NATO

Op 19 november 2015 werd op het militaire vliegveld van Trapani, Italië het startschot gegeven voor een monster-legeroefening van de NAVO in Italië, Spanje en Portugal. Hiertegen werden meerdere protestbetogingen gehouden. Vooral in Italië kreeg dit protest “no war no NATO” veel aandacht en bleef groeien met betogingen, meetings, congressen o.m. ook in Rome. We hebben al herhaaldelijk de onaanvaardbare agenda van de NAVO aangeklaagd. Wat als verdediging bedoeld was, is nu een immens leger geworden dat het ene land na het andere naar de vernietiging helpt, in dienst van Amerika: Afghanistan, de Balkanlanden, Irak, Libië, Oekraïne, Syrië... Bovendien blijft het zijn waanzinnig vernietigingspotentieel nog steeds uitbreiden. Terwijl westerse journalisten graag de onbetrouwbaarheid van Rusland vermelden, evenwel zonder grond, schijnen ze alle historisch inzicht verloren te hebben. Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie stemde Rusland in met de eindelijke hereniging van Oost met West Duitsland en trok zijn troepen terug. Aan Rusland werd beloofd de andere landen van het voormalige Warschau-pakt, dat nu ontbonden was, gerust te laten. Daarop begon de NAVO echter het ene land na het andere in te palmen. De tijd was gunstig omdat de afkeer tegen de voormalige sovjet en het stalinisme zeer groot was. In 1999 werden Polen, de Tsjechische republiek en Hongarije (ex-Warchau pakt) opgenomen. In 2004 volgden Estland, Letland en Litouwen (voorheen deel van Rusland), Bulgarije, Roemenië, Slovakije (ex-Warschau-pakt) en Slovenië (ex-Joegoslavië) In 2009 slorpte de NAVO Albanië op (ex Warschau-pakt) en Kroatië (ex-Joegoslavië). Al die tijd heeft Rusland geen kik gegeven, totdat het westen een staatsgreep pleegde in Oekraïne en de Krim massaal stemde voor terugkeer naar Rusland. Beiden behoorden meer dan een millennium tot het hart van Rusland. In de 10e eeuw werd Vladimir, Groot Pins van Kiev in de Krim gedoopt, wat het begin werd van het orthodox-christelijke Rusland. En daar zijn de Russen fier op. En de oorlogsmachine van de NAVO onder het opperbevel van de VS gaat steeds verder. Op 2 december 2015 is Montenegro (ex-Joegoslavië) met zijn nauwelijks 630.000 inwoners officieel uitgenodigd om begin 2017 het 29e lid te worden van de NAVO, om later wellicht lid te worden van de Europese Unie. Dit kleine land heeft op zich geen betekenis maar het heeft twee havens die toegang verlenen tot de Middellandse zee en het heeft tien grote onderaardse bunkers en versterkte hangars voor jachtvliegtuigen, in de tijd van Joegoslavië gebouwd, in 1999 door de NAVO gebombardeerd en inmiddels met miljoenen euro’s heropgebouwd. Kortom een ideale opslagruimte voor het grootste oorlogsmateriaal van de NAVO, met inbegrip van kernwapens. Montenegro is duidelijk bedoeld als verdere omsingeling van Rusland.
Het protest tegen de NATO heeft in Italië nu een nieuwe slogan gekregen: “senonfosseNATO” = indien er geen NAVO zou zijn. De commissie van buitenlandse zaken organiseert in de Italiaanse kamer van volksvertegenwoordigers hierover een discussie en heeft nu Maired Maguire Corrigan, de Ierse Nobelprijswinnares voor de vrede, uitgenodigd. Ze bezocht Syrië (25-28 november 2015) met haar groep “Peace People”, en ze logeerden bij ons. We hebben toen met de groep enkele uitstappen gemaakt en er ook verslag van gegeven. Voor de Italiaanse regering heeft ze nu een duidelijke boodschap, nuttig voor heel het westen alsook voor alle kandidaat-onderhandelaars van een vredescarrousselover Syrië:
- Alle sancties tegen het Syrische volk moeten opgeheven worden;
- Het conflict in Syrië moet opgelost worden door dialoog, waarbij uiteindelijk het Syrische volk beslist;
- Alle buitenlandse inmenging moet stoppen;
- De NAVO had bij de ontbinding van het Warschau-pakt na de ineenstorting van de Sovjet-Unie ook ontbonden moeten worden;
- In feite is de NAVO van een verdedigingsleger een agressieve oorlogsmachine geworden, die het ene land na het andere ontwricht en de echte oorzaak is van miljoenen vluchtelingen;
- De NAVO heeft geen toekomst, moet onmiddellijk ontbonden worden en het geld moet naar sociale doeleinden gaan.

Wachter, hoever is de nacht?

Zoals de profeet Jesaja de vraag van zijn volk verwoordt (Jesaja 21, 11), zo stellen ook wij ons de vraag of het einde van de agressie tegen Syrië stilaan ten einde loopt.

B. Obama heeft in zijn laatste toespraak, “State of the Union”, van 16 januari 2016 blijkbaar een lofrede gehouden op zichzelf en Amerika. Bijzonder merkwaardig was wel volgende uitspraak: “De USA zijn de machtigste natie op aarde. Wij besteden meer aan onze militaire uitgaven dan de acht landen die na ons komen samen”. Het is dus een verheerlijking van hun militaire overheersing over heel de wereld. Thierry Meyssan merkt hierbij op: “Indien ik me niet vergis, is dit de eerste keer sinds Hitler en Hikedi Tojo dat een dergelijk argument wordt gebruikt in een officiële toespraak van een staatshoofd of regering” (Obama: Mon combat, réseau voltaire, 18 januari 2016). Achmed Bensaada is een Algerijn in Canada die een studie wijdde aan de Arabische lentes (Arabesque $). Geïnterviewd door Nordine Azzouz (23 januari 2016) zegt hij dat de “Arabische lentes” niets anders opgeleverd hebben dan chaos, dood, haat, een massale vluchtlingenstroom en een complete ontwrichting van meerdere Arabische landen. En de hoofdschuldige hiervan, zo stelt hij, is Amerika die met zijn vazallen zich gedraagt als de absolute wereldheerser en alle andere landen in de wereld probeert aan zich te onderwerpen of, indien het land zijn soevereiniteit blijft koesteren, de economische en politieke ontwikkeling van dit land met alle mogelijke middelen zal boycotten.(http://www.ahmedbensaada.com/index.php?option=com_content&view=article&id=351:2016-01-22-22-25-56&catid=46:qprintemps-arabeq&Itemid=119-). Wat Syrië betreft heeft de bekende Amerikaanse journalist Seymour M. Hersh aangetoond dat de CIA gedurende een jaar gewerkt heeft aan een complot om samen met de UK, Saoedi-Arabië en Qatar wapens van Libië in Syrië te smokkelen om de regering ten val te brengen (De militaire à militaire, réseau voltaire, 18 januari 2016).

De evolutie in onze huidige wereld kunnen we ook bekijken vanuit een vergelijking tussen het oosten en het westen. Terwijl het oosten zoveel mogelijk tracht op te bouwen, tracht het westen zoveel mogelijk te vernietigen. China is druk bezig met grootse projecten en economische contacten, zijn nieuwe zijderoute, immense economische contracten met allerlei landen die voor beiden voordelig zijn. Ook Iran en Rusland zijn volop samenwerkingsverbanden voor de economische opbouw van hun landen aan het smeden. Zelfs Syrië laat geen gelegenheid voorbijgaan om aan zijn economische heropbouw te werken en hiervoor contracten met andere landen af te sluiten. De hoofdrolspeler is evenwel China. Bij de opening van het Chinees-Afrikaans forum in Johannesburg op 4 december 2015 heeft Xi Jinping, de Chinese president zo maar eventjes 60 miljard dollar toegezegd als bijstand aan Afrikaanse landen. Dit forum werd in 2000 opgericht met 40 Afrikaanse landen. En hoe reageerde Washington (Bush-Cheney) toen? Met de oprichting van AFRICOM, een nieuw commandocentrum van het Pentagon, enkel en alleen om de Chinese invloed te dwarsbomen door oorlogen, gekleurde revoluties, “Arabische Lentes”, de destructie van Libië, de oprichting van terroristische groepen in Mali, Boko Haram in Nigeria, enzovoort. China werkt verder en is wereldleider op gebied van de bouw van spoorwegen. Het heeft zelf de snelste trein, de Shangai Maglev die tot 400 Km/u haalt. China bouwt nu ook in Oost Europa spoorwegen. “Het antwoord van Washington is een pathetische jaarbeurs voor oorlogen in het Midden-Oosten, Oekraïne, een politieke destabilisatie van de Braziliaanse president, die nauw samenwerkt met Rusland en China in het kader van de BRICS. De VS antwoorden met pogingen om regeringen omver te werpen en revoluties te organiseren overal waar ze kunnen, van Oezbekistan tot Macedonië, Venezuela en nog verder” (F. William Engdahl, Pendant que l’ Orient construit, l’Occident essaye de détruire, mondialisation.ca, 27 januari 2016). B. Obama heeft gelijk. De VS hebben veruit het grootste potentieel om overal oorlogen te voeren. Toch is er hoop. China is samen met Rusland en Euro-Aziatische landen een economische renaissance aan het opbouwen die de neo-liberale valken van de Amerikaanse oorlogmachine in de schaduw kan zetten.

Ook voor Syrië is er hoop op lange termijn, vooral dank zij de gemotiveerde inzet van Rusland en de Hezbollah. Er is een positieve evolutie bezig, langzaam maar zeker. De Syrische regering en leger worden steeds meer versterkt. De strijd tegen Daesh is een uitputtingsslag. Het leger gaat geleidelijk overal vooruit. De lang nagestreefde no-fly-zone in N. Syrië hebben de Russen definitief onmogelijk gemaakt. De blijvende toestroom van nieuwe terroristen en de blijvende steun hierbij van westerse mogendheden en hun vazallen maken het onmogelijk Daesh meteen en definitief te verslaan. Daarvoor is uiteindelijk een politiek akkoord nodig, waarbij de vijanden van Syrië uiteindelijk overtuigd moeten worden hun strijd op te geven. De Russen hebben Amerika al kunnen dwingen om met Assad te onderhandelen. Ondertussen moeten de terroristische activiteiten van die landen zo veel mogelijk verhinderd worden. En natuurlijk proberen Rusland en China Daesh hier te verslaan, voordat ze in de Caucasus en in Centraal-Azië geraken. Verder moet Europa overtuigd worden dat zijn Midden-Oosten politiek en zijn slaafse navolging van de oorlogspolitiek van de VS ook voor hen zelf contra-productief. Als Europa niet terugkeert naar zijn christelijke wortels gaat het zijn eigen zelfvernietiging tegemoet Dat het een voorbeeld neemt aan Rusland.

Wachter, hoever is de nacht? Middernacht is voorbij en we gaan langzaam naar het morgengloren.
P. Daniel

Paus Franciscus vraagt bijzondere aandacht en zorg voor mensen met een ernstige ziekte en hoogbejaarden, omdat zij nauwelijks nog een stem hebben en in de verdrukking komen in een cultuur die gericht is op competitie en vooruitgang, en waarin menselijke embryo’s wegwerpmateriaal dreigen te worden.

Wat opvalt bij filosofen als Boudry en Vermeersch is de onwankelbare en agressieve zelfzekerheid in het propageren van hun fundamentalistisch atheïsme. Zij zitten als het ware op vinkenslag om christendom en Kerk ervanlangs te geven en in het bijzonder katholieke gelovigen weg te zetten als primitieve dommeriken. Zij werpen zich op als de nieuwe missionarissen, vervuld met een niet te stuiten bekeringsijver. Vlaamse Dawkins's als het ware.

Het spijtige gevolg daarvan is dat deze academici hun relatieve bekendheid in Vlaanderen niet te danken hebben aan de kwaliteit van hun academisch werk maar aan hun polemische ingesteldheid ten aanzien van religie en Kerk.

Veel interessanter zou zijn dat Boudry en co. een poging deden om hun eigen mens-, wereld- en zingevingsbeeld duidelijk te maken, zonder aanval op bv. het christendom. Of zijn ze daartoe niet in staat? Is dergelijke intellectuele terreur de westerse variant van de fysieke vervolging van christenen in een aantal oosterse landen?

Gelukkig zijn er nog mensen als journalist Sturtewagen in De Standaard en advocaat Van Steenbrugge die duidelijk zeggen dat meer en meer politici, instanties en de publieke opinie, de rechtsstaat beschouwen als een vodje papier wanneer het om vluchtelingen gaat. Angst, eigenbelang, racisme en plat populisme regeren.

Het zwembadincident in Koksijde is exemplarisch: 1. De precieze aard van het incident en eventuele schuld worden nog onderzocht door het parket. 2. Een staatssecretaris 'overrules' de rechterlijke macht, laat de 'schuldige-want-vluchteling' uit het zwembad plukken en opsluiten. 3. Een burgemeester wil meteen alle vluchtelingen de toegang tot een openbaar gebouw verbieden. 4. Deze would-be dictator wordt niet krachtig teruggefloten door de partijtop en de VLD-ministers, integendeel. 5. Andere ministers en partijen reageren lauw en low-profile. Kortom, voor elke democraat: verontrustende, walgelijke en triestige fenomenen!

Veel stappen zijn we niet meer verwijderd van sterren, halve manen en andere merktekens.

Uit de Grote Peiling van VTM-Nieuws, RTL, Le Soir en Het Laatste Nieuws, blijkt dat de regeringspartijen fors verliezen vergeleken met de verkiezingen van mei 2014.

                                           Peiling                            mei 2014

N-VA                                    28,8 %                           32,5%

CD&V                                   16                                   18,6

O-VLD                                  12,5                                15,5

Vl. Belang                            11,6                                 5,8

SP.A                                     15,2                                14

Groen                                   10,3                                 8,6

Uit een onderzoek van politicoloog professor Sinardet blijkt dat de meerderheid van de parlementsleden eerder denken aan defederaliseren dan aan het verder streven naar grotere zelfstandigheid van de deelstaten.

De mening van de meerderheid der parlementsleden  volgt de opvatting van de overgrote meerderheid van de bevolking: zij wil geen verdere uitholling van de Belgische Staat, laat staan het einde van België . Overigens is een eventuele defederalisering of herfederalisering een logisch stadium in het staatshervormingsproces. Het steeds verdergezette proces van federalisering maakt in de praktijk duidelijk welke beleidsdomeinen het best functioneren bij federalisering en bij welke dat ineffectief of gewoonweg dom was. Een verstandig beleid is dan vanuit die ervaring een en ander opnieuw naar het centrale staatsgezag te brengen.

Omdat de overgrote meerderheid van de bevolking, en zeker de jongere generaties, niet te vinden zijn voor het einde van België, dreigen de nationalistische partijen irrelevant te worden.

Zeker een machtspartij als NVA ,die zich perfect genesteld heeft in het Belgische systeem, beseft scherp dat echt gaan voor een Vlaamse republiek, wat volgens haar eigen statuten doel en zin van de partij zijn, politieke zelfmoord zou betekenen.

XI/4
Vrijdag 22/1/2016

Een tijd van inkeer

an deze rustige periode willen wij, de broeders, gebruik maken om onze jaarlijkse retraite te houden. “Retraite” betekent zich terugtrekken. Drukke baasjes die het dagelijkse gemeenschapsleven kleuren door hun veelzijdige inzet en allomtegenwoordigheid, zijn plots nagenoeg onzichtbaar en onhoorbaar. Ze zijn enkel in de eucharistieviering aanwezig. Het lijkt wel alsof het gemeenschapsleven gedeeltelijk stil valt. En wat doen ze in hun retraite behalve zich terugtrekken? In de voormiddag en de namiddag besteden ze tweemaal zoveel tijd aan gebed als anders en ze besteden ook geruime tijd aan geestelijke lezing. In afzondering verrichten ze handenarbeid of knappen een kwarwei op. ’s Middags en ’s avonds wordt voor hen eten klaar gezet, dat ze in stilte komen halen en op hun kamer verorberen. Het doel is: komen tot vereniging met God. Hierbij helpen Schriftlezing en de werken van de woestijnvaders, kerkvaders of geestelijke schrijvers. In onze karmelitaanse spiritualiteit heeft “de Bestijging van de Berg Karmel” van St. Jan van het Kruis uiteraard een grote plaats. Deze mag gerekend worden tot de beste beschrijving en ontlediging uit gans de christelijke mystiek. Als handleiding zijn er verder de sublieme pareltjes uit de orthodoxie, zoals “De verhalen van de Russische pelgrim”, van een onbekende monnik uit de 19e eeuw. Het begin van zijn verhaal zet ons al op weg: “Door de genade van God ben ik mens en christen, door mijn daden ben ik een grote zondaar, van beroep ben ik pelgrim zonder onderdak, uit de laagste klasse, altijd zwervend van plaats naar plaats. Als bezit heb ik een zak op mijn rug met droog brood en in mijn jas de heilige Bijbel, dat is al”. Hij leerde het voortdurend inwendig gebed beoefenen aan de hand van het Jezus gebed: “Heer Jezus, Zoon van God, heb medelijden met mij”. Hiermee overwon hij alle moeilijkheden en leefde voortdurend in een voor de wereld bijna onbegrijpelijke vreugde.

Is de woestijnstorm in Syrië stilaan gestild?

De koude oorlog tussen de VS en de Sovjet-Unie met het Oostblok eindigde met de val van de Berlijnse muur, de ineenstorting van de Sovjet-Unie en de ontbinding van het Warschau-pakt. De periode van een “bipolaire” wereld met de stille strijd tussen twee wereldheersers was voorbij en de weg lag open voor de alleenheerschappij van Amerika. Deze nieuwe periode begon precies een kwart eeuw geleden, op 17 januari 1991 met de oorlog van Amerika tegen Irak, “woestijnstorm” genaamd, die nog steeds voortduurt. Met behulp van de NAVO voerde Amerika verder oorlog (zogenaamd “humanitaire operaties voor de vrede”) tegen Joegoslavië (1999), tegen Afghanistan (2001), tegen Irak (2003), tegen Libië en daarna tegen Syrië (vanaf 2011). Deze operaties gingen gepaard met oorlogen van Israël tegen Libanon en de Gaza, van Turkije tegen de Koerden van de PKK, van Saoedi-Arabië tegen Jemen. Tegelijk werden Daesh en andere terroristische groepen opgericht in dienst van de VS en de NAVO en werd een staatsgreep georganiseerd in Oekraïne om een nieuwe koude oorlog tegen Rusland te lanceren. Alles tegen het internationaal recht en de soevereiniteit van de volken in. Ondertussen eindigde evenwel de alleenheerschappij van de VS, nl. op 30 september 2015, de dag waarop Rusland effectief de strijd tegen het terrorisme in Syrië aanvatte. Toch blijft de Amerikaanse politiek er op gericht de ontwikkeling van de volken van het Midden-Oosten te beletten door de soevereiniteit van hun landen te vernietigen, volgens het principe “verdeel en heers” of “de creatieve chaos” (en Rusland op alle mogelijke manieren trachten te boycotten, te benadelen en te diaboliseren; kijk hiervoor gewoon naar hetgeen onze pers over Rusland of Putin publiceert).

De komst van de Russen, ruim honderd dagen geleden, werd in Syrië enthousiast onthaald. Bij meerderen leefde de hoop dat zij ook een einde zouden maken aan de terroristische activiteiten. Dit bleek evenwel een ijdele hoop. Rusland alleen kan en wil het inmiddels immens uitgegroeide terrorisme in Syrië, in het Midden Oosten en in de hele wereld, niet stoppen. En als dit niet eensgezind en effectief wordt bestreden door alle wereldleiders, blijft het terrorisme als een kanker voortwoekeren. Putin heeft vanaf het begin duidelijk gemaakt wat hij nastreeft. Op 11 oktober 2015 verklaarde hij in een interview met Vladimir Soloviev op TV Russia 1: “Ons doel is het wettig gezag stabiliseren en de voorwaarden scheppen voor een politiek akkoord.” Dat is realistisch. Er zijn in Syrië ongeveer 100.000 manschappen om het land en zijn bevolking te ondermijnen. Zij beschikken over bases en trainingskampen in Turkije en hebben ook in Jordanië en Irak hun toevluchtsoorden. Daesh kan rekenen op een bijna onbeperkte toestroom van nieuwe strijders, uitrusting, materieel, logistieke steun en vooral geld. Het krijgt de steun van de VS, Saoedi-Arabië, Qatar, Turkije, Israël en meerdere Europese landen. Saoedi-Arabië heeft een coalitie opgericht tegen het terrorisme, maar dat is in feite een terroristische coalitie van soennieten tegen de sjiieten om Daesh te versterken. Hoe kan het Syrische leger hiertegen bestand blijven na een bijna vijf jaar uitputtende oorlog? Naar schatting 100.000 soldaten zijn gesneuveld. Het leger heeft ook aan materiaal zware verliezen geleden. Bovendien is de infrastructuur van het land voor een groot deel verwoest, waardoor de economie erg verzwakt is, wat een algemene mobilisatie onmogelijk maakt. Toch beschikt het leger over grote steun vanwege het volk. De eenheid van volk, leger, regering en president, vormt de kracht van Syrië. Dit wekt een immense hoop voor de toekomst en blijft een bijna onuitputtelijke bron van moed. En waarom zouden wij niet mogen stellen dat de blijvende weerstand van Syrië een wonder is van Gods bescherming, waar wij dagelijks voor bidden?

Heeft Vl. Putin zijn doel bereikt? De Russische luchtmacht in Syrië is ongeveer één regiment groot, maar heeft resultaten behaald voor drie regimenten. De inzet van de Russen was vanaf het begin zeer efficiënt en zeer systematisch, maar beperkt. Dank zij hen zou het leger zowat 217 dorpen en woongebieden bevrijd hebben. Bovendien is het Syrische leger nu over nagenoeg heel het land in het offensief. De Russen hebben geholpen om de balans te doen overhellen in het voordeel van Syrië, maar het land is nog lang niet van de massa terroristen bevrijd. Wordt een dorp bevrijd dan trekken de terroristen zich terug in een ander dorp. Wordt ook dat dorp bevrijd dan keren ze terug naar het eerste dorp. Wat de steun aan de stabilisatie van het wettig gezag betreft, heeft Putin ruimschoots zijn doel bereikt. Ook wat betreft het scheppen van voorwaarden voor een politiek akkoord. In minder dan een maand tijd heeft Putin gezorgd dat president Assad aan het hoofd van de Syrische regering in Damascus een politieke realiteit is, die de westerse landen graag of met tegenzin, moeten aanvaarden. Het dictaat “Assad moet weg” is, politiek gezien, in de kiem gesmoord. Het Syrische volk zal hieromtrent geen beslissingen aanvaarden vanwege welke buitenlandse mogendheid ook.

Voor de toekomst blijven er enkele grote vragen open. Vooreerst omtrent Turkije, dat zich steeds meer als een boevenstaat manifesteert, bestuurd door een grootheidswaanzinnige, die voorlopig nog door het westen en de NAVO volop wordt gesteund. De illegale praktijken van de familie Erdogan in verband met de olieverkoop van Daesh zijn inmiddels bekend. Het land zelf geraakt steeds meer in de greep van het geweld. Al zal de Turkse president niet wijken, het kan wel een verzwakking betekenen voor de door hem beschermde Daesh. Wat zal er gebeuren met Saoedi-Arabië? De 80-jarige koning Salman en zijn 30-jarige onbezonnen en impulsieve zoon prins Mahomed (die met Israël een hopeloze oorlog tegen Jemen begon) regeren als absolute alleenheersers. Het wahabisme is de enige toegelaten staatsgodsdienst maar steunt slechts op een deel van het volk. Volgens sommigen staat het land op instorten (Th. Meyssan, Vers l’effondrement de l’Arabie-Saoudite, Réseau voltaire, 11 januari 2016; Abdel Bari Attman, Arabie: un roi qui veut ‘singer’ Georges Bush!, Irib, 11 januari 2016). Verder vragen we ons af in hoeverre Iran zich kan en zal inzetten om te beletten dat Syrië en Irak ontmanteld worden, zoals generaal Jaafari, de chef van de garde van de islamtische revolutie (CGRI) beloofd heeft. Iran steunt in elk geval het verzet van Syrië. Anderzijds voeren de Russen geleidelijk hun steun aan het Syrische leger op met meer en zwaarder materiaal, wat de bewegingsvrijheid van Daesh steeds meer inperkt. Tenslotte controleert het Syrische leger, gesteund door Hezbollah, ook steeds meer gebieden van de meer dan 800 km grens met Turkije, wat beslissend is voor de zuivering van Syrië. Neen, de “woestijnstorm” is niet gestild maar de motor begint wel te sputteren. Alle mogendheden worden uitgenodigd om tot een politiek akkoord te komen, de soevereiniteit van Syrië te erkennen en de aanspraken op het land en zijn rijkdommen op te geven. Wat ieder daarvoor in de plaats wil krijgen is mij volkomen onbekend. In ieder geval zal Syrië pas bevrijd zijn wanneer heel het Midden-Oosten bevrijd is. (Semaine 13 de l’intervention russe en Syrie: dissiper les mensonges, Saker Francophone, 2 januari 2016).

De apocalyps is begonnen, onze redding is nabij

De huidige wereld is de beste, want hij is in staat meer mensen te redden dan ooit. Toch is deze wereld ook de slechtste die er ooit geweest is, omdat hij meer mensen de dood injaagt dan ooit voorheen. Onze wereld kan nu gans het mensengeslacht vernietigen en de hele planeet erbij. Dit is geen verre illusie meer, het recept ligt klaar voor onmiddellijk gebruik. De oorlogen zijn de motor van de wetenschappelijke en technische vooruitgang en deze staat vooral in dienst van meer vernietiging. Sinds zowat 2,5 eeuw beleven we een versnelde toename van oorlogen met vernietigingswapens, die steeds meer doden eisen. De oorlogen van Napoleon joegen een miljoen mensen de dood in. De Franse Revolutie had al drie miljoen mensen afgeslacht, omgebracht of uitgehongerd. In onze tijd hebben de Amerikaanse oorlogen tegen Irak alleen al, samen met de sancties, meer dan twee miljoen Irakezen gedood, waarvan meer dan een half miljoen kinderen. De hoofdschuldige hiervan geniet van een buitensporig pensioen op zijn ranch in Texas. Het geweld neemt toe en de moordenaars gaan vrijuit. Over de rechten van mensen in een oorlog wordt al lang niet meer gesproken en nog minder over de rechten van gevangenen. Het wereldterrorisme leidt zijn eigen leven en handelt boven iedere wet of internationaal gezag. Blaise Pascal (+ 1662) zei het al: “als de rechtvaardigheid niet versterkt wordt, zal de kracht gerechtvaardigd worden”. Het is de wet van de jungle, het recht van de sterkste, dat het geweld rechtvaardigt. Erger nog, in een conflict zoals in Syrië tussen het wettige leger en het wereldterrorisme kan een internationaal opgelegd staakt-het-vuren in feite gebruikt worden om het wettig gezag te beletten zijn taak van verdediding van het volk te volbrengen. Voeg hierbij de wereldwijde massa-executies vanwege abortus, eugenetische praktijken en euthanasie. De “Rechten van de mens”, die na WO II opgesteld werden als een herbevestiging van het natuurrecht, zijn een wapen geworden om de meest anti-natuurlijke rechten af te dwingen en het moordend geweld te promoten. Dit werd mogelijk doordat “de mens” als begunstigde vervangen werd door een “losstaand individu” en dit individu aangespoord werd om los van alle werkelijkheid en zelfs los van zijn eigen natuur, zoveel mogelijk ‘rechten’ voor zichzelf op te eisen. De plichten die altijd met de rechten gepaard gaan, komen niet meer ter sprake. Abortuswetgeving vernietigt het recht op leven van de zwaksten, de ongeboren kinderen. In de vijfde eeuw voor het christendom wist de Griek Hippocrates, de “vader van de geneeskunde” (460-377 v. Chr.) al dat een kind in de moederschoot tot de mensenfamilie behoort en dus heilig is. Nu is niets meer heilig en dus ook niets meer veilig. De mens als losstaand individu wordt aangespoord tot een absurde, absolute zelfbeschikking, zo iets als het uitvinden van zichzelf.

De bron van het kwaad is onze neiging tot slechte navolging. We verlangen wat anderen verlangen, hebben of zijn. Wereldheersers zijn jaloers op de bodemrijkdommen van andere landen en sleuren de halve wereld mee in een oorlog op leven en dood. En uiteindelijk zijn alle oorlogen maar een nabootsen van een vorige oorlog op een veel gruwelijkere wijze, omdat wetenschap en techniek inmiddels weer eindeloos nieuwe mogelijkheden van doden en vernietigen ontwikkeld hebben. Het begon heel lang geleden. Eva volgde de wil van de slang en Adam volgde het verlangen van zijn vrouw. Cain was jaloers op zijn broer Abel en doodde hem. De Franse Revolutie is als een vroegtijdige ontsporing van de waanzin van Napoleon en WO II een nabootsing van WO I. De wederzijdse nabootsing (of jaloezie) van Frankrijk en Duitsland hebben Europa geruïneerd totdat Konrad Adenauer, Robert Schuman en Charles De Gaulle Europa heruitgevonden hebben. De rivaliteit (of haat) van de VS (slaafs nagebootst door de NAVO en Europa) tegenover het huidige Rusland breekt het ene Europa van de heilige Benedictus van Nursia en de heilige Vladimir van Kiev weer in twee stukken. En de islam is niets anders dan een slechte kopie van het joodse en christelijke geloof, maar het wil zich met de sharia voorstellen als de “wereld van de vrede” (dar el salaam), precies zoals het wrede Romeinse Rijk de “pax romana” verkondigde en de Sovjetunie de “pax sovjetica”. Komt daar ooit een einde aan? Neen en ja. De mensheid wordt meegezogen in een draaikolk van geweld die alleen maar erger kan worden en die van zichzelf uit niet kan gestopt worden. We leven op de vulkaan van onze eigen gewelddaden. De apocalyptische beschrijvingen uit het Nieuwe Testament zijn veel realistischer dan sommigen willen aannemen en de eerste christenen hadden hiervan een levendiger besef dan de meeste gelovigen in onze tijd. “Er zal strijd zijn van volk tegen volk en van koninkrijk tegen koninkrijk; er zal hongersnood zijn, pest en aardbeving, nu hier dan daar. Dit alles is het begin van de weeën. Dan zal men u overleveren om mishandeld te worden en men zal u doden; alle volken zullen u haten omwille van mijn Naam. Dan zullen velen ten val komen en uit haat elkander overleveren. Tal van valse profeten zullen opstaan en velen zullen zij misleiden. Door het hand over hand toenemen van de zonde zal de liefde van de meesten verkoelen... Want zo verschrikkelijk zal die tijd zijn, als er vanaf het begin van de wereld tot nu toe nooit een geweest is, noch komen zal... deze dagen zullen verkort worden omwille van de uitverkorenen.” (aldus Jezus’ woord in Mattheus 24, 8...22). De mensheid is onherroepelijk op weg naar deze apocalyps.

Ruim tweeduizend jaar geleden heeft Jezus door zijn kruisdood de wereldgeschiedenis een totaal nieuwe wending gegeven. In zijn verschrikkelijke kruisdood heeft Hij, als de meest Heilige en Onschuldige, het geweld van al onze menselijke beschavingen geopenbaard. In zijn sterven heeft Hij alle onschuldige slachtoffers verenigd, vanaf de grondvesting van de wereld tot het einde der tijden. Hij staat voor altijd aan hun kant. Jezus verbrak de keten van wraak en weerwraak. Hij leerde dat er geen offers meer nodig zijn. De archaïsche godsdiensten met het offeren van een “zondebok” en de mythen met hun verborgen leugens en het offeren van onschuldigen, heeft Jezus, zoals niemand anders ontmaskerd als totaal ontoereikend voor het heil van de mensheid. We weten nu dat we helemaal geen vijanden nodig hebben die gedood zouden moeten worden om zelf even in vrede te kunnen leven. Daarvoor dienen we dan wel Jezus’ openbaring . te erkennen en na te volgen. De slechte navolging met jaloezie, hebzucht en machtsdrang dient afgezworen te worden om Jezus’ voorbeeld na te volgen als de goede navolging. In plaats van anderen te offeren, offerde Hij zichzelf uit liefde. Hij gaf ons het voorbeeld en de sleutel om alle geweld te overwinnen. De moeilijkheid ligt in het erkennen en navolgen van deze openbaring. En dat schijnt niet te gebeuren. Zoals Jezus gehaat werd zonder reden, zo wordt ook het christelijk geloof verworpen zonder reden. Friedrich Nietzsche (+ 1900) was een geniaal Duits filosoof en had beter dan vele anderen de radicale ommekeer van Christus’ kruisdood voor de mensengeschiedenis begrepen. Hij besefte dat de Gekruisigde, het teken van de vrede vanwege God, tegenover Dionysius stond, de Griekse god van de wereld, het genot en uiteindelijk het geweld. Hij schreef: “God is dood! God blijft dood! En wij zijn het die Hem gedood hebben. Hoe kunnen wij ons troosten, wij die moordenaars onder moordenaars zijn? Wat de wereld bezat aan het meest heilige en het meest machtige tot op deze dag, sterft bloedend onder ons mes. Wie zal ons reinigen van dit bloed?” (Gay Scienza, 1881). Hij begreep het, maar kon het niet aanvaarden en wilde de Übermensch zijn, die zich van het absolute meester maakt, wat hem tot de waanzin zal voeren. Nietzsche is dood maar God leeft en Christus is verrezen. Het christelijk geloof onthult de onmacht van iedere menselijke cultuur en wordt een ‘steen des aanstoots’. Hiertegen wordt wereldwijd strijd gevoerd. Het moderne denken is sterk nietzscheaans gekleurd. Velen in onze tijd missen het inzicht van Nietzsche, maar nemen wel zijn radicaal verzet tegen de Gekruisigde over. Wie een onvoorzichtig woord zegt in verband met het joodse volk, kan meteen aangeklaagd worden voor antisemitisme, ook al protesteert hij slechts tegen het onrecht van het zionisme. De islamofobie is inmiddels ook al een misdrijf. Christianofobie of haat tegen het christelijk geloof wordt echter als een vrijblijvende opvatting beschouwd. Met het christelijk geloof en Jezus’ Kruis kan wereldwijd gespot worden. Hiermee toonde Jezus nochtans hoe het geweld gestopt kan worden, maar de wereld wil zijn openbaring niet horen en niet volgen. Nietzsche hoefde maar één stap te zetten volgens zijn eigen inzicht, maar kon/deed het niet. En de wereld volgt eerder Nietzsche. Onze menselijke beschaving is mislukt en de Kerk heeft de definitieve ommekeer niet kunnen bewerken. In die zin zijn ook het christendom en de Kerk tot heden mislukt, afgezien van de helden, genieën, heiligen en martelaren, door het christelijk geloof gevormd. En het resultaat van onze mislukking is nu bekend: de apocalyps. Het is echter deze apocalyps die ons zal brengen naar de definitieve verlossing door de Wederkomst van Christus, die de nieuwe hemel en de nieuwe aarde zal verzekeren. Zoals de apocalyptische teksten in de evangelies onmiddellijk voorafgaan aan de dood en de verrijzenis van Christus, zo zal ook onze apocalyps gevolgd worden door de definitieve doorbraak van Gods Rijk.

“Wanneer zich dit alles begint te voltrekken, richt u dan op en heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing komt nabij...” (Lucas 21, 28).
“Hij (Christus) heeft vrede gesticht door in zijn persoon uit de twee één nieuwe mens te scheppen en die beiden in één lichaam met God te verzoenen door het kruis, waaraan Hij de vijandschap heeft gedood” (Efeziërs 2, 15)
Aan Hem zij de glorie, de eer en de macht in de eeuwen der eeuwen. Amen!
P. Daniel

Onvoorstelbaar gedurfd, innovatief, grensverleggend, veelbelovend, progressief, toonbeeld van verandering, exempel van energie, is ongetwijfeld het feit dat Peter De Roover als symbool van zijn nieuwe rol als fractieleider fier de rolkraag zijn Vlaamse nek laat omspannen!

'Door mijn rolkraag wil ik aangeven dat ik ga voor een andere stijl', aldus De Roover. En hij verwijst daarbij naar zijn partijgenoot Willy Kuypers die het lang geleden aandurfde zonder das en op sandalen in het parlement te verschijnen en daarvoor van de voorzitter op zijn donder kreeg.

De vestimentaire geplogenheden zijn sindsdien veranderd en De Roover heeft meer dan waarschijnlijk weinig te vrezen van Bracke. Misschien hanteert Sieg binnenkort ook wel in rolkraag de voorzittershamer.

Maar erg slim is dat uitpakken met de rolkraag door De Roover toch niet. Want de mensen die politici met een rolkraag verbinden, zien onmiddellijk een jonge Jean-Luc Dehaene en niet Willy Kuypers. Toch wel lichtjes verkeerd ingeschat fractieleider!

De vaste benoeming in het onderwijs staat al lange tijd ter discussie.

Vaak komt de eis of het voorstel tot afschaffing ervan uit het bedrijfsleven of uit een bepaalde politieke hoek.

Wanneer gepleit wordt voor de afschaffing door onderwijsmensen zelf, dan krijgt dat meer aandacht en voelen de externe would-be afschaffers zich uitermate gesterkt in hun afschafobsessie. Zo was er pas een niet-wetenschappelijke bevraging bij leerkrachten en uit het resultaat bleek dat een meerderheid te vinden was voor de afschaffing van de vaste benoeming.

Maar wat blijkt vaak? De leerkrachten die pleiten voor afschaffing in de media, doen dat in grote meerderheid niet vanuit pedagogische, didactische of rechtvaardigheidsoverwegingen. Maar zij voelen zich gefrustreerd, gepasseerd en woedend omdat zij te lang moeten wachten op een vaste benoeming.

Hun pleidooi vloeit voort uit afgunst en verbolgenheid, uit negatieve en destructieve gevoelens. In essentie komt hun roep om de vaste benoeming af te schaffen, neer op volgend 'adagium': 'Ik geraak niet vast benoemd, dan gun ik die vaste benoeming ook niet aan mijn dierbare collega's!'

Ja, wadde!!

Een nieuw Oxfam-rapport toont aan dat het vermogen van 62 superrijken sinds de economische crisis met 44 pct gegroeid is, terwijl de armste helft van de wereld zijn vermogen met 41 pct zag dalen.

De wereld is de laatste 15 jaar een pak rijker geworden. Maar de helft van die welvaartsgroei is terechtgekomen bij de 1 procent rijkste mensen. Dat blijkt uit een rapport van Oxfam, dat maandag gepubliceerd wordt in de aanloop naar het Wereld Economisch Forum (WEF) in Davos. De strijd tegen belastingparadijzen moet die extreme ongelijkheid helpen terugdringen, benadrukt Oxfam.

Eén treinwagon

"We leven vandaag in een wereld waar 62 mensen even veel rijkdom bezitten als de armste helft van de wereldbevolking. Nauwelijks 5 jaar geleden waren dat nog 388 personen", legt Winnie Byanyima, directeur van Oxfam International, uit. Het nieuwe Oxfam-rapport toont aan dat het vermogen van die 62 superrijken sinds de economische crisis met 44 pct gegroeid is. "Terwijl de armste helft van de wereld zijn vermogen met 41 pct zag dalen. Welvaartsgroei vloeit dan ook in grote mate terug naar wie al veel bezit.

De afgelopen 15 jaar kwam 50 pct van de groei terecht bij de 1 pct rijkste mensen. Omgekeerd kon de armste helft van de wereldbevolking slechts rekenen op 1 pct van die groei", aldus Byanyima.

"Het is ronduit onaanvaardbaar dat de armste helft van de wereldbevolking even veel bezit als enkele tientallen superrijken, die samen in één treinwagon zouden passen. We mogen niet langer toezien hoe honderden miljoenen mensen honger lijden terwijl de middelen die gebruikt zouden kunnen worden om hen te helpen, opgeslorpt worden door enkelingen bovenaan de ladder."

In het reeds veelbesproken debat Crombez-De Wever, waarin debattechnisch Crombez de evenknie van De Wever was (volgens velen was de SP.A-voorzitter de winnaar), blijkt De Wever ook een serieus loopje met de waarheid genomen te hebben. Op enkele miljoenen komt het klaarblijkelijk niet aan.

Bekijk het fragment uit De Zevende Dag, waarin Tim Pauwels, politici onderzoekt op waarheid of leugen.

Klik op onderstaande link.

De jonge generatie Vlamingen wordt minder aangesproken door het separatisme van de N-VA. Dat blijkt uit een studie van de Franstalige universiteiten ULB en UCL.

De onderzoekers ondervroegen 1.226 Vlamingen, gespreid over drie generaties: geboren voor, tijdens of na de federalisering van het land.

Van de Vlamingen geboren voor 1982 is een derde te vinden voor een separatistisch discours. Bij de jongeren die daarna ter wereld kwamen, en dus enkel een België hebben gekend dat in gemeenschappen en gewesten is opgedeeld, daalt dat tot 16 procent.

XI/3
Vrijdag 15 januari 2016

Zeep, kaarsen, kruiden en andere ”monastieke producten”

De ietwat ongewone tijd en bijzondere sfeer van de eindejaarsfeesten loopt ten einde. De kerststallen worden opgeruimd en de bezoekers gaan terug naar huis. Hier en daar wordt verder gewerkt aan het herstel van de schade aan de gebouwen en het onderste gedeelte van het atrium kreeg een nieuwe verflaag. Heel deze week werd nog genoten van de sfeer van “Epiphanie”. De liturgische teksten en gebeden spreken vooral over de doop van Jezus in de Jordaan. Door zijn doop heeft Jezus het water geheiligd dat ons heiligt. Met de fraters hebben we het goede materiaal gevonden en uitgeprobeerd om kaarsen te maken. We kunnen nu een gewone dunne kaars maken van 18 cm die 8 uur brandt. En als beide machines volop werken kunnen er vele duizenden per dag gemaakt worden. De zusters hebben druk geëxperimenteerd met het maken van sierkaarsen en zeep. Zij blijven creatief prutsen met vormen, kleuren en geuren. Het resultaat zal binnenkort wel ergens op onze website te zien zijn (maryakub.net). Terwijl het atrium vol staat met herders, engelen, wijzen, ossen, ezels, schapen en kamelen, klaar om opgeborgen te worden, krijgen we bezoek van vijf moslimvrouwen uit het dorp. Ze willen deze vrije dag (vrijdag) bij ons doorbrengen. Twee van hen zijn gehandicapt en moeten met hun rolstoel over de trappen in de kerk gedragen worden, zoals de lamme uit het evangelie van vandaag. In de gebeden besteden we extra aandacht aan hen. Daarna wordt het echter moeilijk met twee rolstoelen in onze refter. In België wordt dit probleem opgelost worden door de “toegankelijkheid voor gehandicapten” algemeen verplicht te maken. Hier wordt dat creatiever aangepakt. De tafels worden in het atrium geplaatst en allen eten in het atrium, waar het trouwens niet kouder is dan in de refter. De gehandicapten krijgen extra dekens. Onder de maaltijd vertellen ze hun ervaringen op de werkvloer. Zij werken namelijk in het tapijtenfabriek in Qâra. Al moet er een en ander aangepast worden, zij zijn echte tapijtenmaaksters van met de hand geweven tapijten. Denk je dat deze gehandicapte meisjes niet meer deugd hebben aan hun handgeweven tapijten dan aan een wet voor super modern aangepaste toegankelijkheid van alle gebouwen?
Er blijft één groot probleem. Voor de oorlog trok heel Syrië vele toeristen en kwamen er ook hier menigten bezoekers van heinde en verre. Dagelijks werden allerlei producten verkocht: geneeskrachtige zalven, kruiden, the, confituur van onze fruitbomen, zelf gemaakte religieuze voorwerpen. Bovendien zien we vol verwachting uit naar het ogenblik dat we weer in alle veiligheid kunnen werken op ons eigen terrein met zijn duizenden olijfbomen, amandelbomen en allerlei fruitbomen (abrikozen, kersen, vijgen, granaatappels, peren, appels...). De hoop blijft onze ongeneeslijke ziekte. De spontane verkoop ligt evenwel helemaal stil. Dit is ook het probleem van andere kloosters, waarmee we in contact staan en waarvoor we een gezamenlijke verkoop zoeken: “monastieke producten” voor de ‘verlichting’ van lichaam en geest. In België en elders zouden al deze producten zeker vlot hun weg vinden. Zou een transport per container rendabel kunnen zijn?

Madaya, een erg eentonig refrein

De belaagde bevolking van de stad Madaya (N Damascus, aan Libanese grens) blijft in de actualiteit. Sinds vijf jaar worden in heel Syrië aanslagen gepleegd, mensen op de vlucht gedreven, de infrastructuur vernietigd, honderdduizenden mensen gedood... zogenaamd allemaal door de schuld van de Syrische regering (leger en vooral president). Tienduizenden terroristen, gezonden, opgeleid, gefinancierd en bewapend door westerse landen en hun vrienden van de golfstaten, doen zogezegd hun uiterste best om democratie, vrijheid, vrede en welvaart te brengen. Onze NAVO heeft succesvol de “Arabische Lente” in Libië ingevoerd, waardoor het feest van de zo vurig gewenste totale chaos nu kan gevierd worden met onbeperkte mogelijkheden. En in Syrië wil dit zelfs na vijf jaar maar niet lukken... door de schuld van de regering. En nu melden de media dat de bevolking van Madaya honger lijdt... natuurlijk door de schuld van de Syrische regering. In oktober 2015 kreeg de bevolking 31 vrachtwagens met hulpgoederen en voedsel. Leden van Daesh en Al Nousra hebben het voedsel in beslag genomen en aan woekerprijzen verkocht aan de bevolking, die ze eerst hebben uitgeperst.... natuurlijk door de schuld van de Syrische regering. Ondertussen heeft Hezbollah de stad omsingeld om te proberen de 600 jihadisten uit te schakelen. Deze ingewikkelde, moeilijke en nijpende situatie is natuurlijk de schuld van de Syrische regering. Dat Saoedi-Arabië in zijn oorlog tegen Jemen verboden wapens gebruikt, is uitgelekt, juist op het moment dat er wereldwijd protest groeit wegens de executie van sheikh El-Nimr. Eindelijk eens iets anders, maar dit nieuws komt toch wel heel erg ongelegen. Dat mensen kwaad gaan spreken van het door het westen zozeer geliefkoosde Saoedi-Arabië, mag uiteraard niet toegestaan worden. Saoedi-Arabië en Qatar met hun machtige tv-ketens (Al-Arabiyya en Al-Jazeera) beslissen onmiddellijk een campagne op te zetten om de aandacht af te leiden. Ze hebben foto’s van uitgehongerde mensen in voorraad. Een schokkend beeld van een uitgehongerd meisje wordt verspreid als zijnde van Madaya en heel de Atlantische pers draait op volle toeren. Van Vlaanderen tot Colorado spreekt men schande van die duivelse Syrische regering. De foto was vroeger gepubliceerd als een Syrisch meisje in Jordanië en later als een stervend Palestijns kind in Yarmouk, maar in feite is het een kind uit Z. Libanon. Schokkende beelden, geschikt voor polyvalent gebruik. Iets gelijkaardigs voor andere foto’s die de dramatische toestand moeten illustreren... . De verantwoordelijke van het internationale comité van het Rode Kruis (ICRC) in Damascus zegt uitdrukkelijk dat er in Madaya geen bevolking is die uitgehongerd wordt. Wel getuigt de bevolking zelf van grove misdaden vanwege de terroristen. De dagelijkse ervaring in Syrië leert dat de regering het mogelijke doet om de bevolking te helpen o. m. door de prijs voor het brood als basisvoedsel heel laag te houden. Het is niet onze taak om gelijk welke regering, president of staatshoofd te verdedigen, maar wel om van de waarheid te getuigen, opdat duidelijk wordt wie de onschuldige slachtoffers zijn en wie de misdadigers. In het toeristisch centrum van Ankara in de buurt van de beroemde Hagia Sofia en de Blauwe Moskee werd vorige week dinsdag een zelfmoordaanslag gepleegd met tien doden en vijftien gewonden. Onze media tonen fier de Turkse president R.T. Erdogan (als een onschuldige koorknaap, in feite de wereldleider van de terroristische moslimbroeders) die de schuld daarvan uitdrukkelijk aan Syrië geeft. Dat de dader in feite de 28 jarige Nabil al-Fadhli was uit Saoedi-Arabië en als “Syrische vluchteling” in Turkije gekomen, werd niet vermeld. En nu maar gespannen wachten op de volgende spectaculaire aanslag hier of elders. Wedden dat je kunt raden wie onze media als de schuldige zullen onthullen?

Wij blijven – ook erg eentonig vind ik - de moordende manipulatie van de hele Atlantische pers aanklagen. (Wil je grondige informatie over de wijze waarop deze . media ons al jaren bedriegen, lees o.a.: CHAMY André, Madaya: une nouvelle manipulation médiatique, Réseau voltaire, 12 januari 2016; Al-Jaafari: Terrorists seized humanitairian aid send to civilians, Sana, 12 januari 2016; op “le salon beige”, 14 januari 2016 kun je een video zien van RT ”In the Now”: désinformations: les médias montrent d’anciennes images pour couvrir la famine de Madaya en Syrie).

“Egypte, mijn volk...” (Jesaia 19, 25)

De landen van het Midden-Oosten moeten manu militari tot volledige onderworpenheid gebracht worden aan het westen. Daar zitten immers grote bodemrijkdommen en bovendien, wie daar baas is zetelt op een belangrijke troon om de rest van de wereld te overheersen. Ieder land afzonderlijk met militaire macht binnenvallen, zoals in Irak, wordt echter een beetje vermoeiend. Gemakkelijker is het terroristische groepen in te zetten om een land in de gewenste chaos te storten. En zo moesten de “vijandelijke” landen van het Midden-Oosten onder het bestuur komen van de terroristische moslimbroeders. In het begin van de jaren ’80 deden ze al een poging in Syrië door aanslagen, de gruwelijke moord op 80 recruten, allemaal allawieten, en een moordpoging op president Hafez, de vader van de huidige president. Deze maakte evenwel korte metten met de onrust en roeide heel het nest van moslimbroeders uit. Het bleef drie decennia rustig, totdat in 2011 een groot opgezet plan van destabilisatie op het getouw werd gezet, dat nog steeds niet afgehandeld is. In Egypte scheen het beter te lukken. Met massale fraude en steun van het westen werd Mohamed Morsi op 17 juni 2012 met een nipte meerderheid tot president verkozen. Onvoorstelbaar wat die man in één jaar tijd aan ontwrichtingen in Egypte klaar gekregen heeft. Zowat alles en iedereen werd buiten de wet geplaatst, behalve de moslimbroeders. Hij was het ook die “voor eeuwig” alle banden verbrak met de lekenstaat van Syrië en de sharia in het vooruitzicht stelde. Vroeger heb ik hierover al een schokkend rapport kunnen geven vanwege vrienden in Egypte. Alle partijen, behalve de moslimbroeders natuurlijk, eisten dat het leger zou ingrijpen, wat maarschalk Abdel Fathah el-Sissi tenslotte gedaan heeft in de nacht van 3 op 4 juli 2013. Ondertussen blijft het westen uiteraard de glorie en de terugkeer van de “democratische” president Morsi bezingen, maar el-Sissi hield stand. Hij wilde voor zich geen enkele politieke functie, maar het volk dwong hem president te worden, omdat er niemand anders was die sterk genoeg bleek. Immers, het westen bleef zijn steun verlenen aan de moslimbroeders, die de ene aanslag na de andere pleegden (en helaas blijven plegen).

Op het orthodoxe kerstfeest van 6 januari dit jaar beleefde Egypte de klap op de vuurpijl. Vorig jaar had el-Sissi al een toespraak gehouden in de beroemde universiteit van al-Azhar en de geestelijke leiders gevraagd om een “religieuze revolutie” in de islam te beginnen. Hoe is het mogelijk, zo vroeg hij, dat 1,6 miljard mensen de rest van de wereldbevolking (7 miljard) zouden moeten uitmoorden om zelf te kunnen leven? De moslimwereld, de Umma is zichzelf en de mensheid aan het vernietigen. Jullie, zo zei hij tegen de religieuze leiders, zijn verantwoordelijk voor God. Hij heeft evenwel het antwoord van de geestelijke leiders niet afgewacht en is zelf begonnen met zijn geestelijke revolutie. Hij deed wat nooit eerder een Egyptische president deed en nam deel aan de plechtige kerstviering van 6 januari 2016, voorgegaan door de Koptische paus Theodoor II in de St. Marcus kathedraal te Cairo. En el-Sissi sprak deze historische woorden: “God heeft ons verschillend geschapen op gebied van godsdienst, zeden, kleur, taal, gedrag, traditie en niemand kan ons dwingen tot één model... A.u.b. aanvaardt onze verontschuldigingen (in de periode van Morsi werden 12 kerken in brand gestoken). Indien God het wil zal er dit jaar geen enkele kerk en geen enkel huis meer zijn dat niet heropgebouwd is... Wij zullen nooit uw houding en die van de Paus gedurende deze periode vergeten. Dank aan allen. Vrolijk Kerstfeest”. En dan zijn hartenkreet: “Wij gaan elkaar beminnen, wij gaan elkaar liefhebben in het goede, wij gaan elkaar werkelijk beminnen”! Ondertussen hebben wij in onze gemeenschap juist op deze avond van Epiphanie genoten van een video van een koptische kerk in Egypte, waar meer moslims naartoe komen dan christenen (er zijn ook maar 10% christenen) en waar tijdens de dienst een jonge moslim genas van blindheid.
”God de Heer zal Egypte slagen toebrengen en het zo helen; zij zullen tot Hem terugkeren, en Hij zal hen verhoren en genezen. Op die dag verbindt een weg Egypte met Assur (Assyrië); Assur komt dan naar Egypte en Egypte naar Assur en samen met Assur dient Egypte God de Heer. Op die dag zal Israël als derde, naast Egypte en Assur staan, een zegen op aarde. God de Heer van de legerscharen zal hen zegenen met de woorden: Gezegend zijn Egypte, mijn volk, Assur, het werk van mijn handen, en Israël, mijn erfbezit” (Jesaia 19, 22-25, een profetie van acht eeuwen voor onze tijdrekening).

P. Daniel

Gisteren schreef ik op dit blog (en ook op het Knackforum) een stukje met als titel 'Crombez groeit als debater'. Die constatatie ging in tegen het oordeel van vele forumdeelnemers in Knack.

Wat lees ik vandaag in De Standaard? Een uitgebreide beoordeling van het debat Crombez-De Wever onder de titel 'Een orator uit Oostende - Le nouveau Crombez est arrivé', waarin de debatkwaliteiten van Crombez bevestigd worden.

Doordat Crombez een sterke inhoud ook debattechnisch nog meer body gaf, kwam niet alleen de inhoudelijke armoede van De Wevers inbreng scherper naar voren maar vielen nog meer zijn agressieve en eigenlijk nogal puberale tegenargumenten op, die vaak neerkomen op 'zie je wel, ik krijg gelijk' en 'wat je zegt, ben je zelf'.

Het effect van Crombez' goeie debatscore kan moeilijk onderschat worden. Voor het eerst erkennen ook de media dat De Wever, die tot nu toe als de ongenaakbare debater werd afgeschilderd, een minstens even sterke opponent heeft gevonden. En dan nog wel in de persoon van Crombez, die graag werd gepresenteerd als een debatkluns. Ongetwijfeld betekent het ook een stevige deuk in de vaak arrogante en denigrerende opstelling van De Wever.

Meer en meer groeit overigens in brede kringen waardering - die appreciatie hoeft geen goedkeuring van het beleid in te houden- voor enkele NV-A-ministers, die in hun vakgebied blijk geven van werkkracht en staatsmanschap. Politici als Francken, Van Overtveldt, Weyts, komen geregeld goed uit de verf.

De vraag is hoe lang de voorzitter met de karaktertrekken die hem eigen, nog zal dulden dat een aantal partijgenoten hem in vakmanschap, gedrevenheid en populariteit naar de kroon steken en in brede lagen van de bevolking kunnen rekenen op een positief imago.

Het vrt-debat tussen SP.A-voorzitter John Crombez en NV-A-voorzitter Bart De Wever lokte heel wat reacties uit op het Knack-forum.

Vele forumdeelnemers vermelden dat Crombez wat de debattechniek betreft geen partij was voor De Wever, dat hij veel onderbrak en probeerde het debat te monopoliseren.

Ik heb de discussie nog eens aandachtig opnieuw beluisterd en kom tot andere constataties. De Wever komt nog wel wat vlotter uit zijn woorden maar veel verschil zit er niet meer op. Enkele forumdeelnemers doen nogal spottend over het West-Vlaams accent van Crombez (misschien mensen die in andere omstandigheden fervente voorstander van het dialect zijn of zelf niet in staat zijn vlot Nederlands te spreken) maar zwijgen als vermoord over het Antwerps accent van De Wever.

Over het geheel is De Wever met uitgebreidere tussenkomsten langer aan het woord geweest dan Crombez . Blijven doorpraten is een tactiek die De Wever graag toepast, om zoveel mogelijk het gesprek te monopoliseren. Hij laat gewoonweg niet toe dat de opponent toegang krijgt tot het gesprek. De enige mogelijkheid is 'onderbreken'. Wat dan weer kan weggezet worden als een negatief kenmerk van de tegenstander in het debat. Overigens waren de onderbrekingen vanwege De Wever ook talrijk.

Crombez manifesteerde zich als een sterke debater, de evenknie van De Wever. Het is duidelijk dat de SP.A-voorzitter sterke vooruitgang heeft geboekt in de kunst van het debatteren. Je voelt ook dat hij achter zijn woorden staat. Dat belooft voor toekomstige debatten.

Paus Franciscus:

'Wanneer de wereld wegdommelt in comfort en egoïsme, dan is het onze christelijke missie hem wakker te maken.'

Minister De Croo en staatssecretaris De Crem gingen in hoogsteigen persoon de kwaliteit van de eieren in Burkina Faso controleren.

Dat was de hoogste tijd. Aan de gelaatsuitdrukking van de Belgische excellenties te zien, zat er een verdacht geurtje en/of smaakje aan de Burkinese kippenproducten.

De Belgische ontwikkelingshulp zal daarin ongetwijfeld op korte termijn verandering brengen!

XI/2
Vrijdag 8 januari 2016

Ons vijfde Nieuwjaar in oorlogstijd

De feesten die nu midden in de week vallen schudden het gewone dagelijkse leven grondig door elkaar. De kaarsenfabriek wordt even stil gelegd, ook om te wachten op het goede materiaal, waardoor we in staat zullen zijn de beste kaarsen te maken. Wel wordt op de werkdagen het atrium geschilderd en andere werkzaamheden verricht. De “Openbaring” van woensdag 6 januari is voor vele orthodoxe kerken het eigenlijke kerstfeest. Dinsdagnamiddag werden al “de koninklijke uren” gezongen, die ruim een uur duren. Na een eenvoudig avondmaal kwamen enkele vrienden al dansend en zingend binnenvallen en allen hadden een plastiekzakje bij met een gebakje of snoeperij. Het was het feest van de vooravond van “Epiphanie” en tegelijk “Theofanie” (Godsopenbaring). Hierbij wordt herdacht dat God zelf zich geopenbaard heeft vooral bij de doop van Jezus in de Jordaan en verder aan wijzen uit het oosten en op het bruiloftsfeest te Kana, waar Jezus water in wijn veranderde. Na het gezellig tafelen . was er nog een tijd onderbreking vooraleer de eenvoudige Latijnse eucharistie te vieren. Hierna volgden de lange vespers van de vooravond van Epiphanie met de vijftien lezingen en de lange gebeden voor de wijding van het water. Met brandende kaarsen trokken we al zingend naar de fontein in het atrium, gevuld met water. Juist deze avond en nagenoeg heel de nacht was er geen elektriciteit. Het kaarslicht verdreef de duisternis. In de gebeden werd herinnerd aan de bevrijding van het Godsvolk en gevraagd dat dit water, door Jezus’ doop geheiligd, alle kwaad en kwalen zou verdrijven en ons zou heiligen. Na de wijdingsgebeden waren er enkelen, zowel van de zusters als van de broeders, die de traditie in ere hielden door met blote voeten en in habijt in het koude water van de fontein te treden en zich daar driemaal in onder te dompelen. Het heeft niets te maken met een nieuwjaarsduik maar met de hernieuwing van de doopbeloften. Anderen wasten of besprenkelden hun hoofd. Allen werden overvloedig met het gewijd water besprenkeld. Met een warme tas thee eindigden we in de refter deze liturgie en trokken rond half twee naar bed. Woensdag middag vierden we plechtig de byzantijnse eucharistie van het hoogfeest van Epiphanie met de zegening van het water dat als wijwater zal gebruikt worden. Hierbij hoort ook de zegening van het huis, zoals vroeger in de Latijnse liturgie tijdens de paasweek gebeurde. Wij doen het de volgende dagen samen met de zegening van de velden. ’s Avonds volgde nog een verrassing. In de grote zaal aan de ingangspoort was heel het dorp vertegenwoordigd, een veertigtal mannen en vrouwen. Onze verantwoordelijke van de plaatselijke Rode Halve Maan had eten en drinken voorzien en er werden eretekens uitgereikt. Het eerste dankwoord ging naar moeder Agnes-Mariam, omdat zij gezorgd heeft dat zo vele en verscheidene cursussen en vormingssessies konden gehouden worden en de bevolking op vele wijzen geholpen werd. Dan werd voor de legerleiding die voor de veiligheid van deze streek zorgt een mooi versierde degen voorzien. Vervolgens werd aan velen een ereteken met een certificaat overhandigd om hun inzet op een of ander terrein, voor een groep mensen of voor een cursus. Velen kwamen hun dekoratie halen en gaven die dan direct aan een ander, die zij bijzonder dankbaar waren, b.v. hun vader of een dierbare vriend. En zo vielen onrechtstreeks ook leden van de gemeenschap in de prijzen, willen of niet. Het was aangenaam om zien hoe mensen elkaar hun dankbaarheid uitdrukten. Het oude smokkeldorp met zijn illegale en onaangename praktijken is grondig van aanschijn aan het veranderen. Moge het eens terugkeren naar zijn oorspronkelijke bezieling en Jezus Christus als zijn enige Redder erkennen. Alle moslims weten dat hun voorouders hier christen waren totdat de Ottomaanse overheerser hen dwong moslim te worden. We zijn op weg naar een nieuwe kerstening van dit dorp. In 150 resideerde hier al een bisschop en de bisschop van Qâra nam deel aan het eerste oecumenisch concilie, dat van Nicea in 325. Voor de dertiende eeuw waren hier meer dan tien kerken. We zijn dankbaar voor uw gebed en uw hulp voor deze onderneming van her-christening.
(op onze website vindt je een uitleg over de icoon van Jezus’ doop in de Jordaan en een klein filmpje van onze viering van Epiphanie - maryakub.net - even naar beneden scrollen).

Realistische en hoopvolle verwachtingen voor de toekomst

We geven de voornaamste gedachten weer uit een interview dat niet alleen een goed beeld geeft van wat in Syrië gebeurt, maar vooral ook een verantwoord perspectief biedt (Frédéric PICHON in gesprek met Bouthaina CHAABANE: Dans l’ombre de Bachar El-Assad, Politique Internationale nr 46, politiqueinternationale.com, opnieuw gepubliceerd door Les-Crises.fr, 3 januari 2016). Frédéric Pichon is onderzoeker aan de universiteit van François Rabelais, Tours, verbonden met de groep “monde arabe méditerrané” en heeft in oktober 2014 al een verhelderend onderhoud gepubliceerd met patriarch Gregorios III Laham (http://www.les-crises.fr/syrie-les-chretiens-dans-la-tourmente/ ). Bouthaina Chaabane is raadgeefster en woordvoerster van de Syrische president, behaalde een doktoraat in Engelse literatuur, verbleef zes jaar in Engeland. Ze publiceerde in Amerika verscheidene boeken en werd in 2005 genomineerd als kandidate Nobelprijs voor de vrede. Bij het begin van de Syrische crisis vroeg Frankrijk evenwel aan de Amerikaanse regering om haar op de zwarte lijst te zetten, omdat ze de woordvoerster van de Syrische president was en bleef! Door ontslag te nemen zou ze de grootste waardering gekregen hebben van heel het westen. Zij kent de westerse mentaliteit. Alleen wie westers denkt en leeft wordt beschouwd als zijnde beschaafd en modern. Zij koos voor een meer verantwoorde houding, nl. het trouw blijven aan eigen land en waarden. Zij wil ook best als modern beschouwd worden, maar daarvoor niet haar land verloochenen. Het westen heeft emigratie aangemoedigd, geholpen door een speciaal fonds van Qatar, dat de mensen, die have en goed verkochten, flink wilde vergoeden. Dit gaat radicaal in tegen de diepe aard van het Syrische volk, dat iedere politiek die van buitenaf wordt opgedrongen, afwijst. “Het westen heeft niets begrepen van Syrië, van zijn volk en van zijn geschiedenis”, zegt ze.

Hervormingen

Syrië was in 2011 geen volmaakte samenleving. Bovendien heeft de president zelf herhaaldelijk gewezen op de kwaal van de corruptie. Maar hervormingen mogen nooit van buitenaf worden opgedrongen. Het westen was vanaf het begin vast besloten om Syrië te breken. Daarom kwam het aandraven met democratie, vrijheid en rechten van de mens. De buitenlandse rebellen, terroristen en criminelen, waren echter aan democratie helemaal niet geïnteresseerd. Zoals Kadhafi en Sadam Hussein moest ook Bachar El-Assad uit de weg geruimd worden. Het was een onaanvaardbare inmenging in het bestuur van een soeverein land, een inbreuk op de internationale wetgeving en een onwettig kolonialisme. Kijk naar het resultaat in Libië en Irak. Bouthaina: « Weten de westerlingen dat er in Syrië voor de crisis geen enkele dakloze was, dat er een goed werkende infrastructuur was voor gezondheid en opvoeding ? Ieder dorp had zijn gratis school. Studenten gingen naar de universiteit voor nauwelijks 20 dollar per jaar. En vooral, Syrië had geen enkele buitenlandse schuld ». We kunnen dit bevestigen vanuit onze eigen ervaring toen we hier toekwamen in 2010. We hebben meerdere ziekenhuizen bezocht waar leden van de gemeenschap gratis behandeld werden, ook wanneer het buitenlanders waren. Opvallend was ook de afwezigheid van alle stress. Voeg hierbij nog de veiligheid van een harmonieuze samenleving. Als je een kostbaar fototoestel vergat in een zaal waar veel volk komt, (zoals mij de eerste avond al overkwam) kon je het de volgende morgen terugvinden, precies op de plaats waar je het had neergelegd. Tenslotte was ook het dagelijkse leven, zoals de voeding en het vervoer, erg goedkoop

Er waren hervormingen nodig en die zijn er ook gekomen. In 2012 is bij referendum een nieuwe constitutie aanvaard, waarbij een meer-partijen-stelsel werd ingevoerd. Er werden gemeenteraadsverkiezingen en wetgevende verkiezingen georganiseerd. Tenslotte werden op 3 juni 2014 presidentsverkiezingen gehouden. Van de drie kandidaten werd Bachar El-Assad met een overweldigende meerderheid gekozen. Ook Syriërs in het buitenland kozen massaal voor hem. « Syriërs verlangen veiligheid en hij is het die de veiligheid verpersoonlijkt. Hij wordt beschouwd als de enige die nu in staat is de integriteit en vrede van het land te verzekeren ». Sommige kampioenen van de democratie, zoals Frankrijk, Duitsland en België, ontnamen de Syriërs het recht om in het consulaat een stemming te organiseren. Trouwens, het westen was tegen iedere hervorming in Syrië gekant, waaruit bleek dat hun streven naar democratie maar een voorwendsel was. Voor hen waren de presidentsverkiezingen “onwettig” omdat hun Saoedische, Tunesische of Turkse terroristenleiders in Ankara, Doha of Parijs niet mochten meedoen! Syriërs hebben er geen nood aan bestuurd te worden door anderen van buitenaf. Het is een fier volk, een van de oudste beschavingen ter wereld en Damascus is een van de oudste steden uit de geschiedenis van de mensheid. Syrië is tenslotte de wieg van het christendom.

Dialoog met de oppositie

Of het leger bij het begin niet met overdreven geweld gereageerd heeft? De zogenaamde vreedzame volksopstand moet erg gerelativeerd worden. Vanaf het begin waren er gewapende bendes bij betrokken die het op de soldaten en de politie gemunt hadden. Onder hen zijn ook de meeste slachtoffers gevallen. Toen een kamikaze voor een school in Homs vijftig kinderen onder de 12 jaar de dood in joeg, was er geen enkele westerse regering die enig protest of een veroordeling liet horen. In Frankrijk werd in 2012 Mohammed Merah uitgeschakeld. Zijn appartement werd opgeblazen en hij zelf met tientallen kogels doorzeefd. Sprak iemand over overdreven geweld? In een land bestaat er wel een gewettigde politieke oppositie. Gewapende oppositie bestaat niet en gewapende gematigde opposanten nog veel minder. Deze misleidende woorden werden door het westen uitgevonden. Het gaat om terroristen of criminelen. Het is de taak van leger en politie om het volk te beschermen en de veiligheid te garanderen. “Wie kan ontkennen dat dit nu het geval is in Syrië?” De aanslagen van terroristen zijn een misdaad en het antwood van leger en politie zijn een weldaad.

Het westen schijnt de politieke onafhankelijkheid van Syrië totaal niet begrepen te hebben. Bij de opposanten in de vredesconferentie in Genève merkte Bouthaina Chaabane dat ze geen enkele kennis hadden over Syrië. Ze waren gewoon vertegenwoordigers van buitenlandse mogendheden. Ze vernam dat Ahmet Davutoglu, de Turkse minister van buitenlandse zaken, de opposanten vooraf strikte instructies had gegeven: vooral niet praten over de strijd tegen het terrorisme, alleen maar het vertrek van de Syrische president eisen en een overgangsregering. Wat denk je ervan wanneer wij hetzelfde zouden doen voor Obama, Cameron of Hollande? Ondanks alles wil de Syrische regering de hand blijven reiken naar allen die aan de opbouw van dit land, het belang en de toekomst van het volk willen meewerken. We maken ook onderscheid tussen de regeringen en het volk. De Fransen blijven hier welkom, maar de Franse regering stelt ons zwaar teleur, zegt zij. Hun ambassadeur Eric Chevallier heeft gedaan wat hij moest doen en aan zijn minister verteld dat de Syrische president helemaal niet zou aftreden of ten val komen, maar hij werd aan de kant geschoven, omdat hij niet vertelde wat de Franse regering voorzien had. De eerste ambassade die gesloten werd, was die van Frankrijk, waarmee het ook alle contact verloor met wat er in Syrië werkelijk gebeurde. We voegen er bij dat dit ook ons ontgoocheld heeft. Toen ik pas hier was kwam deze ambassadeur in ons klooster op bezoek. Hij en zijn ploeg waren erg geïnteresseerd in het ontstaan en de activiteiten van het klooster. Van zijn kant vertelde hij hoe hij van een dokterspraktijk in de politiek geraakt was. We hielden er een prachtige folder van over, bedoeld voor de Fransen in Syrië. Er stonden allerlei telefoonnummers in die in nood moesten gecontacteerd worden. De boodschap was duidelijk: bel ons op, blijf waar je zijt en wacht, wij zorgen voor alles. En bij de eerste moeilijkheden in Syrië sloten ze zelf hun winkel! Bouthaina werkte in 1996 al aan de zijde van vader Hafez El-Assad. Ze herinnert zich hoe hij Amerika verplichtte om Frankrijk toe te laten bij de gesprekken over Libanon, wat Amerika tegen zijn zin moest aanvaarden. En nu is het Frankrijk dat Syrië verraadt. Bouthaina: “Wij hebben niet begrepen waarom Frankrijk zulk een extreem standpunt heeft ingenomen. Hierdoor hebben zij bewust het terrorisme in Syrië aangemoedigd. Eerlijk gezegd, ik zie maar één uitleg. Qatar heeft een deel van het patrimonium van Frankrijk opgekocht en eist op die wijze zijn investering terug”. Ondertussen worden er op binnenlands vlak steeds meer stappen gezet in de richting van een nationale verzoening. Talrijke groepen rebellen hebben de wapens neergelegd en een staakt-het-vuren aanvaard. Op 31 december hebben in Homs, Hama en Damascus weer 157 rebellen zich overgegeven en op 2 januari 2016 nog eens 84.

En de toekomst?

Syrië heeft de voorbije vijf jaar heel veel verloren: zijn beste mensen, zijn soldaten, zijn kinderen, ziekenhuizen, scholen en zijn infrastructuur. Terroristen en criminelen hebben het land enkele eeuwen terug geworpen in de tijd. Ondertussen lanceerden de westerse regeringen de obsessie van het vertrek van Assad, alsof daar de schuld lag. De leugens werden door al Jazeera en al Arabyia de wereld ingestuurd en gretig geloofd. De media, die soms zo vlug zijn om valse berichtgeving te ontmaskeren, hebben voor wat er in Syrie gebeurde hun deontologie volkomen verloochend. Sommige journalisten die de waarheid brachten, werd het zwijgen opgelegd. Ja, het westen heeft zijn geloofwaardigheid verloren. Wanneer De VS niet wil samenwerken met Rusland en China en wel met een aantal landen die uitgesproken sponsors van het terrorisme zijn, kunnen ze niet meer ernstig genomen worden. De slecht bewapende burgers van Ayn el Arab (Kobane) hebben veel efficiënter Daesh bestreden dan de hele coalitie van 70 landen onder leiding van Amerika. Deze laatsten zijn vooral bekommerd om de belangen van hun olie, hun bankiers en wapenindustrie. De huidige crisis treft niet allen Syrië maar de hele regio en zelfs de hele wereld. Bouthaina: “De wereld bevindt zich op een scharniermoment waar het unipolaire systeem op sterven ligt en wacht op de vervanging door het multipolaire. Het zwaartepunt verplaatst zich naar Azië. De opkomst van Rusland, Indië en China is het belangrijkste verschijnsel van de laatste jaren. De « Arabische lentes » in Syrië en elders zijn een nieuwe stap. Het is een langzaam proces dat zal eindigen in de marginalisatie van de extremistische ideologieën en een uitdoven van de politieke islam. Kijk naar Tunesië, van waaruit het begon. De verkiezingen van eind oktober 2014 leverden de nederlaag op van het islamitisch front en de overwinning van de lekenbeweging. Dat is de ware aard van de Arabieren…die overtuigd zijn dat christenen en moslims één vok vormen. Het zijn deze krachten die de toekomst van de Arabische wereld zullen maken. Het zal ongetwijfeld nog tien jaar duren vooraleer dit nieuwe Midden Oosten het daglicht zal zien, maar het zal niet zijn zoals het westen het zich heeft voorgesteld. De Arabische wereld is een nieuw seculier politiek model aan het maken, waarin de soevereiniteit een centrale plaats inneemt. En Syrië is het laboratorium van deze nieuwe Arabische wereld. Voor een Marokaan of Irakees is ons land het “Balad el Cham”, het hart van de Arabische wereld. Op dit ogenblik zijn Tunesië, Algerije en Egypte hun relaties met Damascus aan het normaliseren.” De monarchieën van de golfstaten blijven hierbij natuurlijk een groot probleem. Zelf kunnen we daar nog de huidige spanning bijvoegen tussen Saoedi-Aabië (soennitisch) en Iran (sjiitisch) wegens de executie (naast 46 anderen!) van de geëerde sjiitische geestelijke leider Nimr Baqer Al-Nimr (die nooit aan gewapend verzet heeft deelgenomen). Het lijkt ons niet onmogelijk dat het een bewuste provocatie is om het terrorisme en de oorlog te laten voortduren. Rusland heeft zich als bemiddelaar aangeboden. Tot slot vertelt Bouthaina nog dat Ali, de grootvader van de huidige president, in Qardaha leefde, de wieg van de familie Assad. Christenen tijdens de eerste wereldoorlog ontvluchtten de Turkse volkerenmoord. Het was Ali die er voor zorgde dat ze opgevangen werden en daarom zijn er nu nog christenen in Qardaha. En over de huidige president. Bouthaina Chabaane besluit: “Een Assad wijkt niet voor druk. De president zal zijn taak nooit opgegeven omdat zijn verantwoordelijkheid hem door het volk is toevertrouwd. Zoals hij zelf zegt, zal hij leven en sterven in zijn land. Zo eenvoudig is dat. En wat zijn persoon betreft, allen die hem benaderen, ook de westerse journalisten, zullen u zeggen dat hij een bescheiden man is, zeer open en niet bang om met zijn volk in contact te treden. In één woord, een man die ver verwijderd is van de belachelijke karikaturen die van hem gemaakt werden.”
(P.S. Als je een humoristisch, karikaturaal stripverhaal over de oorlog tegen Syrië wilt lezen, bekijk dan “Bachar al Salad pour les nuls” van Jean Michel, getekend door Georges Rémi (Hergé), kuifje).
P. Daniel

Minister Liesbeth Homans: 'Ik hoop dat België in 2025 niet meer bestaat.'

SP.A-voorzitter John Crombez: 'Ik hoop dat de kinderarmoede niet meer bestaat in België in 2025.'