Berichten van 1 januari 2016 tot 31 december 2016

De paus breekt (voorzichtig) met het verleden

In een brief over de rol van het gezin in de kerk roept de paus de kerk op om niet langer stenen te gooien naar wie niet kan voldoen aan het ideaalbeeld van de kerk. De Gentse bisschop, Luc Van Looy, heeft het over ‘een ander gelaat van de kerk’, al zullen progressieve elementen in de kerk wellicht vinden dat de tekst niet ver genoeg gaat.

Evenwichtsoefening van 200 pagina’s

Het lijvige document met de titel Amoris laetitia (‘De blijdschap van de liefde’) telt meer dan 200 pagina’s en behandelt in 9 hoofdstukken de rol van het gezin in de kerk. Het document is de pauselijke conclusie van de twee bisschoppensynodes die de voorbije jaren werden gehouden.

Zowel in 2014 als 2015 kwamen bisschoppen uit de hele wereld in Rome samen om drie weken lang na te denken over de rol van het gezin in de kerk. Een bijzonder gevoelig thema, want op de jongste bisschoppensynode in het najaar van 2015 stonden progressieve en conservatieve bisschoppen lijnrecht tegenover elkaar toen de houding tegenover holebi’s en ongehuwd samenwonenden ter sprake kwam.

De verdeeldheid over die thema’s in de kerk maakt dat Amoris Laetitia vooral een delicate evenwichtsoefening geworden is en niet het revolutionaire manifest waarop progressieve en hervormingsgezinde elementen in de kerk gehoopt hadden.

Het document bevestigt de traditionele kerkelijke leer rond het huwelijk en bevat geen nieuw standpunt over gescheiden en hertrouwde gelovigen of het homohuwelijk. Maar toch breekt de paus met het verleden.

1) Over het traditionele gezinsmodel

In een leeswijzer die het Vaticaan de voorbije dagen naar de bisschoppen stuurde, schrijft de paus dat de kerk een open houding wil aannemen en vraagt hij een positieve en gastvrije benadering van gelovigen die niet in het traditionele gezinsmodel van de katholieke kerk passen: homostellen, gescheiden en hertrouwde mensen en andere ‘onvolmaakte katholieken’.

‘We moeten moeite doen om diversiteit te accepteren en het gesprek aangaan met wie anders denkt’, zegt de paus, een houding die in contrast staat met het vermanende toontje waarop de voorgangers van Franciscus zich uitlieten over echtscheidingen en homoseksuele relaties.

De paus roept in Amoris laetitia op tot meer medeleven en een kerk die zich openstelt voor gelovigen op wie tot dusver iets of veel viel aan te merken, zoals gescheiden of hertrouwde mensen, maar schrijft tegelijkertijd dat hij niet kan instaan voor een nieuw pakket algemene regels, geschikt voor alle gevallen.

Paus Franciscus vindt dat de kerkelijke blik op het gezin beter moet aansluiten op de hedendaagse realiteit. ‘De kerk moet ook in zogeheten irreguliere situaties het goede proberen te zien en te waarderen’, aldus de kerkleider. Hij dringt erop aan dat pastoors en bisschoppen harde veroordelingen van dergelijke situaties vermijden en verzet zich tegen het al te ijverig streven naar het naleven van de regeltjes.

2) Over abortus en contraceptie en seks

Franciscus blijft zich in Amoris laetitia wel uitspreken tegen abortus en (in mindere mate) contraceptie en veroordeelt nogmaals het seksueel misbruik in de kerk. Maar tegelijkertijd heeft de paus kritiek op de kerk zelf die het huwelijk ‘te abstract’ en ‘te idealistisch’ heeft voorgesteld.

Priesters moeten voor de paus ook erkennen dat er tussen theorie en praktijk nogal eens een kloof gaapt. En als het niet kan zoals het moet, moet het soms maar zoals het kan. ‘We mogen het huwelijk niet excessief idealiseren’, klinkt het.

3) Over de communie voor gescheiden/hertrouwde gelovigen

Er werd de voorbije dagen vooral uitgekeken naar Franciscus’ standpunt over gescheiden en hertrouwde gelovigen. Die mogen op dit moment niet ter communie gaan, aangezien hun eerste huwelijk voor de kerk nog steeds geldt en ze dus in zonde zouden leven.

Aan dat principe verandert niets, al laat de paus wel een opening door te stellen dat priesters of bisschoppen geval per geval kunnen beslissen of een gescheiden en hertrouwde katholiek toch opnieuw ter communie kan gaan. Het is een praktijk die op vandaag al in enkele parochies wordt toegepast.

De paus vindt ook dat gescheiden katholieken die hertrouwd zijn, een meer actieve rol mogen spelen in de kerk. ‘Het is belangrijk dat zij zich deel voelen van de kerk en dat hun deelname aan de gemeenschap wordt aangemoedigd’, klinkt het in het document.

4) Over het homohuwelijk

Ook op het vlak van homoseksualiteit wil de paus dat de focus verschuift naar een respectvolle betrokkenheid tussen de kerk en homo’s. ‘Ik wil benadrukken dat eenieder, ongeacht zijn seksuele voorkeur, in zijn waarde moet worden gelaten en met respect moet worden ontvangen’, schrijft de paus onder meer.

Maar het homohuwelijk gelijkschakelen met een traditioneel huwelijk doet de paus niet. ‘Er is geen enkele basis om een parallel te trekken tussen homoseksuele verbintenissen en het huwelijk als ontwerp van God. De kerk doet op geen enkele manier afstand van het ideaal van het huwelijk.’

5) Over het einde van het celibaat?

Paus Franciscus erkent dat celibataire priesters niet altijd goed voorbereid zijn op de begeleiding van echtparen. Zo schrijft hij dat ‘het gewijde ambtsdragers gewoonlijk aan een passende opleiding ontbreekt om met de veelzijdige actuele problemen van het gezin om te gaan’. Daarom wil hij gezinnen ook betrekken bij de priesteropleiding en stelt de paus dat ‘de lange oosterse traditie van de gehuwde priesters nuttig zijn’.

Die passage kan er volgens kerkwatchers op wijzen dat het celibaat wel eens het thema van de volgende bisschoppensynode zou kunnen worden.

--------------------------------------------------------

Reacties: ‘a point of no return voor de Kerk’

Luc Van Looy: ‘a point of no return voor de kerk’. ©rr

Volgens de Gentse bisschop, Luc Van Looy, toont de pauselijke brief een ander gelaat van de kerk. Van Looy beklemtoonde vanmiddag op een persconferentie dat Amoris Laetitia geen doctrinair document is, maar ‘pastoraal’.

‘Het vertrekt vanuit de realiteit zoals die is, in al haar complexiteit en diversiteit’, aldus Van Looy, die de brief niet ziet als een eindpunt, maar als een ‘a point of no return’ voor de kerk.

‘De tijd terugdraaien zit er niet meer in. Deze paus beschrijft verschillende situaties, waarover we als kerk goed moeten nadenken: wat met alleenstaanden, wat met samenwonenden. Hij heeft daar aandacht voor. Deze paus doet dat vanuit de realiteit. Eerst zien en begrijpen vooraleer te beslissen. Dat was minder zichtbaar bij zijn voorgangers. Daardoor komt er nu ook meer verantwoordelijkheid bij de bisschoppen te liggen om bepaalde beslissingen te maken’, aldus Van Looy.

Dat de brief geen duidelijke richtlijnen bevat, maakt volgens Van Looy deel uit van het proces. ‘Er zullen wel mensen zijn geweest die dat verwacht hadden: een paus die zegt “Dit mag niet, dat mag niet”. Dat staat er inderdaad niet zo in. Maar ook dat maakt deel uit van het proces.’

De bisschop ziet in het hele document een ‘inclusieve benadering’. ‘Niemand wordt uitgesloten. De kerk moet er alles aan doen om mensen, in welke situatie ze zich ook bevinden, te laten deel uitmaken van de gemeenschap. Dat keert als een refrein weer. Wat voor mij belangrijk is, is dat in deze de bredere dialoog geopend is tussen verschillende groepen.’

Een erkenning van het homohuwelijk lijkt veraf volgens de tekst. ‘Maar er staat wel een oproep in tot het erkennen en respecteren van deze geaardheid. Openheid is zeer belangrijk voor deze paus. We zitten nu in een proces. Misschien leidt dat in de toekomst wel tot een vorm van erkenning, zonder dat dat een gelijkstelling met het huwelijk betekent’, besluit Van Looy.

--------------------------------------------------

Reacties: ‘Een milde paus’

Rik Torfs.©rr

Kerkjurist Rik Torfs vindt vooral de toon van de paus heel mild. ‘Dat is echt een verschil ten opzichte van de voorgangers van deze paus. Hij stelt dat de kerk niet te paternalistisch moet optreden tegenover mensen die het iets anders doen dan de kerk het voor heeft’, zegt Torfs op de Nederlandse Radio 1.

Torfs erkent dat het document niet echt progressief kan worden genoemd, maar wijst erop dat het Vaticaan ook minder conservatief is dan vroeger. ‘Het Vaticaan is een tanker, en die veranderen erg traag van koers,’ vertelde hij op VTM.

Toch is het document volgens Torfs vernieuwender dan het op het eerste gezicht lijkt. ‘Zonder het met zoveel woorden te zeggen, roept hij op om gescheiden en hertrouwde kerkgangers tot de eucharistie toe te laten. Dat was voor zijn voorgangers onbespreekbaar’, wist de Leuvense rector te vertellen aan Het Nieuwsblad.

Het homohuwelijk ziet Torfs niet zo snel aanvaard worden door de kerk. ‘Over het homohuwelijk spreekt hij zich niet uit, hij zegt enkel dat hij er respect voor heeft. Ik denk dat we op dat punt nog een lange weg te gaan hebben. Ik had ook niet verwacht dat we hier op dat punt een aardverschuiving zouden meemaken. In Afrika bijvoorbeeld, waar de katholieke kerk sterk vertegenwoordigd is, zijn er nog veel landen waar homoseksualiteit strafbaar is. Dan kan je niet van de paus verwachten dat hij nu ineens de deuren openzet voor koppels van hetzelfde geslacht. Hij zegt wel dat we die mensen niet mogen veroordelen en zeker niet mogen verketteren.’

--------------------------------

Bron: dS-Avond : Bart Van Belle - Stijn Cools

--------------------------------

XI/14
Vrijdag 8 april 2016

Een geïmproviseerd kampvuur

Op een namiddag opperden de fraters het verlangen om eens een kampvuur op het terrein te houden en ’s avonds na de vespers zochten we een plekje uit. Het hout bleek erg nat te zijn zodat we helemaal door rook doordrongen waren vooraleer er echt vuur kwam. Onze Fransman, die nogal een natuurmens is, had uit de tuin wat sla verzameld en maakte er met olie iets eetbaars van, alles opgediend in een propere emmer. Enkele flessen water, een pikzwart moortje en thee, aardappelen, ajuinen, eieren, broden, een doosje smeerkaas en een aantal plastieken bekertjes. Ziedaar het materiaal voor ons avondmaal van zes man. Eerst werd in het moortje thee gezet en ieder kreeg al vlug een kokend heet bekertje. Dan werd het moortje met water gevuld en daarin werden de eieren gekookt. De rest werd in het vuur zelf gegooid: aardappelen, ajuinen en zelfs brood vloog even in het vuur. Grote platte broden werden belegd met sla, gepelde ajuinen en aardappelen, uit het vuur gevist. Het smaakte heerlijk. Ondertussen had het vuur evenwel nog volk aangelokt. Plots was onze groep tot een vijftiental uitgegroeid. We wilden graag meedelen maar onze vrienden wilden alleen maar even komen mee genieten van het vuur, van het gezelschap en vooral foto’s maken.

Zo hebben we het voor de oorlog even kunnen doen. Daarbij hoorde nog een voettocht door de woestijn met overnachting onder de blote hemel, alsook een avond en dag of twee dagen volledige afzondering en stilte. Voeg daarbij enkele historische uitstappen, zoals naar Ma’aloula, waar de taal van Jezus, het Aramees nog gesproken wordt en tussendoor kunnen jongeren flink mee werken op het terrein. Dit alles in het kader van een authentieke retraite, d.w.z. jongeren leren intreden in zichzelf om daar God en Christus te ontdekken alsook zijn/haar eigen diepste roeping. We zouden dit maar wat graag opnieuw doen, liefst deze zomer al. Vorige donderdag kregen we bezoek van een priester met enkele jongeren die een camp willen organiseren voor jongeren bij hen en bij ons. Er is dus hoop. Ondertussen zingen nu reeds het oude Vlaamse kampvuurlied: “Vrienden, komt zit neder in de ronde...

Het kostbaarste in het leven is gratis

Er zijn vele gehandicapten in Syrië, mede als gevolg van de oorlog. In Dier Atieh is voor een 150-tal van hen een prachtig centrum gebouwd, mooier dan het presidentieel paleis (we bedoelen niet dat van de Turkse maar dat van de Syrische president!). Voor iedere twee gehandicapten is er een betaald personeelslid. In Qâra moet nog een opvang uitgebouwd worden. Dinsdag trekken de jonge Bretoen (die naast osteopaat en boer, ook kinesitherapeut is) , fr. Jean en ik naar het centrum in Qâra. Het is een onvoltooid groot vierkant gebouw van twee verdiepingen, ter beschikking gesteld door ons klooster (door moeder Agnes-Mariam, dus mede dank zij jullie milde steun!). Rondom het gebouw is er ruimschoots grond voor een flinke tuin die al bewerkt wordt. In een van de zalen staan een achttal naaimachines, voorzien als naai-atelier, los van het centrum. Twee andere ruimtes zijn nu al ingenomen door gehandicapten, die van 9.00 u tot de middag naar hier komen. Als we toekomen zijn er acht gehandicapten samen bewegingsoefeningen aan het doen onder leiding van vijf vrijwilligers, die allen een universitaire opleiding volgen of een diploma hebben (journalistiek, psychologie, sport, ingenieur, handel). Ze worden niet bezoldigd. Zij vragen of we met hen eens willen bekijken hoe dit centrum op goede wijze kan uitgebouwd worden. We doorlopen het gelijkvloers en bewonderen buiten de aanplantingen die al gebeurd zijn. Binnen beginnen de gehandicapten aan een tafel afzonderlijk te knutselen. De meesten hebben een houten kader met nagels. Met wol-draad maken ze een kleurrijk doek. Wij gaan met de verantwoordelijke even samen zitten. Al vlug wordt een lijst gemaakt van eenvoudig materiaal dat hier goed van pas zou komen: schrijfboeken en schrijfmateriaal, tekenmateriaal, eenvoudige muziekinstrumenten, ballonnen, tapijten, aangepast materiaal om te sporten. In de tuin kunnen kruiden gekweekt worden en kan een kippenhok gemaakt worden. Er is ook nog een budget nodig voor het afwerken van het huis, schilderen en enige versieringen aanbrengen. Verder wordt voorgesteld met de groep één dag per week naar het klooster te komen om te helpen bij een of ander werk (zoals kaarsen, zeep e.d.m. maken, het inpakken van kruiden) of samen te ontspannen (muziek maken, zingen...). Sommige gehandicapten hebben al een opleiding gehad om in het tapijtenfabriek te werken. Probleem is dat er nog geen vooruitzicht is om in Syrië handgemaakte tapijten te kunnen verkopen. Dit kan, lijkt ons, wel opgelost te worden door een verkoop te organiseren in België en elders. De jonge verantwoordelijke (moslimvrouw) laat op haar gsm een foto zien van het kruis van de gemeenschap (kruis en vier bollen die de vier windstreken verbeelden) en de tekst: “Ibnoel insaan” = de Mensenzoon. Zo heet het centrum en dat hebben de gehandicapten uitgewerkt. Ze wil echter aan het centrum (nog) geen grote affiche want ze vreest dat daarmee alle gehandicapten van de hele buurt komen en dat kunnen ze nog niet aan. Zij werkt hier nu ongeveer een jaar samen met een jonge ploeg enthousiaste vrijwilligers. Het is duidelijk dat er binnen afzienbare tijd voor een salaris moet gezorgd worden. Ondertussen zien we dat oprechte toewijding en liefde hier wonderen doen. De allerkostbaarste gaven in het leven zijn gratis.

Wanneer de gehandicapten ’s middags opgehaald worden nodigt de verantwoordelijke ons uit om bij haar even langs te komen. De taxichauffeur, een van onze vrijwilligers met een oud rammel-minibusje heeft daar helemaal niets op tegen. Zo komen we in een groot huis terecht, waar vier generaties samenleven. Grootvader (90 j) heeft zijn been gebroken en ligt op een bed tegen de muur. De grootouders hebben tien kinderen die hier en in de buurt wonen. Als we het goed begrijpen is zowat de hele straat door hen ingenomen. Buiten het bed van grootvader is er een grote zetel, die aan ons wordt aangeboden en voor de rest zijn er kussens op de grond en een tapijt. Iedereen loopt trouwens op blote voeten rond. Het blijkt een vrolijke en vrome moslimfamilie te zijn. Tegen de muur hangen vrome spreuken ter ere van Allah. Grootvader heeft naast het huis een geitenstal en in de bergen een grote boomgaard van abrikozen en appelen. Onmiddellijk wordt thee geschonken en grootmoeder begint appels en wortelen te schillen en in schijfjes te snijden. Hier wordt gezond gegeten. Ondertussen vraagt grootvader met veel humor zijn een been eens te bekijken. Het schijnt er goed uit te zien en onze Bretoen moedigt hem aan om dagelijks kleine stukjes te wandelen. Verder komt een nicht met een boreling van 40 dagen oud omdat zijn rechter beentje verlamd schijnt. Het kind heeft al operaties ondergaan maar met geduld schijnt ook dit beentje terug tot leven te kunnen gebracht worden. De moeder biedt ook graag haar kind aan opdat ik het zou zegenen en ervoor bidden. Grootvader zegt dat de oorlog over twee jaar voorbij zal zijn en hij nodigt ons nu al uit om met hem naar zijn boomgaard in de bergen te gaan. En zo nemen wij afscheid in de hartelijkste sfeer.

Een volk van martelaren.

‘s Middags aan tafel wacht ons nog een verrassing. Na de historische overwinning van het Syrische leger op Daesh in Palmyra is ook Qaryatain door het leger bevrijd. We vernemen evenwel dat de terroristen nog de kans gezien hebben om de sarcofaag van de heilige martelaar Elian op te blazen in het oude klooster van de heilige Elian (Syriac katholiek, nabij Qaryatain, N.0. van Homs). Op 20 augustus 2015 hadden ze dit meer dan 15 eeuwen oude klooster al verwoest en pater Jacques Mourad, de overste was ontvoerd. Hij is gelukkig later kunnen ontsnappen. Mar Elian was de zoon van Khastares, de rechterhand van de gouverneur van Homs. Terwijl zijn familie heidenen waren en felle vereerders van de afgoden volgens de Romeinse gebruiken, was hij een vurige christen die iedere gelegenheid te baat nam om in familie en stad het christelijk geloof te verkondigen. Dit wekte de woede op van zijn omgeving. Het is de tijd van de christenvervolging onder keizer Numerius (+ 284), die opgevolgd wordt door Diocletianus. Elian werd herhaaldelijk gevangen genomen en gemarteld, waardoor zijn vader hoopte dat hij terug zou keren naar de heidense afgoden maar Elian werd een steeds vuriger christen. Men sloeg nagels in zijn lichaam en een in zijn hoofd. In 285 stierf hij de marteldood. Later werd een grote kerk ter zijner ere gebouwd. Deze heilige is nagenoeg onbekend in het westen. Bij het nieuws van de vernieling van zijn graftombe zijn twee van onze vrijwilligers onmiddellijk vertrokken om met de hulp van het leger een volledige teloorgang te verhinderen. Zij hebben de resten van zijn gebeente verzameld in een eenvoudige houten kist, bedekt met het prachtige geborduurde “epithaphios” van Goede Vrijdag en naar ons klooster gebracht, in afwachting van beslissing van de bisschop. We hebben in de namiddag deze relikwieën in processie ontvangen. Toevallig waren er nog enkele medewerkers van de Rode Halve Maan hier die graag mee opstapten met kruis en kandelaars. Daarna hebben we plechtig de eucharistie gevierd en een permanente aanwezigheid in gebed verzekerd tot morgen vroeg. Om middernacht hebben we de inhoud vastgesteld, er was een schedel met het litteken van een nagel. We hebben foto’s genomen en de kist dichtgetimmerd.
Donderdag is het 's morgens al erg druk. Er wordt opgeruimd en gepoetst. In de voormiddag komen onze Grieks katholieke bisschop Jean Abdo en de Syrisch katholieke bisschop Baraca toe, met enkele priesters en zusters. Ook moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel arriveren. Tegelijk blijven mensen toekomen. In de hal wordt thee met een versnapering aangeboden. Enkele vrouwen gaan meteen al naar de kerk en beginnen voor de kist van de heilige Elian te bidden en te zingen. Uiteindelijk gaan allen naar de kerk voor een dienst en de verering van mar Elian. Ons kerkje loopt overvol. De bisschoppen danken het klooster voor de redding van deze kostbare relikwie. Daarna wordt nog een processie gehouden met de relikwie en uiteindelijk in de koffer van de auto van de Syrisch katholieke bisschop neergelegd. De relikwie krijgt een plaats in de kerk van de heilige Elian in Homs. Tussen de aanwezigen is er een erg bedroefde moeder. Haar zoon werd maanden geleden al ontvoerd. Haar tweede zoon, ook soldaat in Aleppo, kreeg vrijaf om Pasen te komen vieren. Hij heeft samen met ons de Goede Vrijdag-dienst in Qâra gevierd. Na het Paasfeest is hij teruggekeerd en werd eveneens ontvoerd. Heilige Elian en alle martelaren van Syrië vroeger en nu, bid voor ons opdat we met dezelfde durf Jezus Christus zouden verkondigen als het enige heil voor alle mensen, breng de ontvoerden weer thuis en troost de moeders.
Aan het avondmaal krijgen we een bijzonder spannend verhaal te horen, waarvan we hopen dat het ooit te boek gesteld wordt. Het is een aaneenschakeling van wondere gebeurtenissen: hoe moeder Agnes-Mariam vernam dat de tombe van mar Elian vernietigd was, hoe onze mensen daar geraakten op een ogenblik dat er geen enkele burger in de buurt mag komen, omdat er altijd terroristen als scherpschutters achter blijven om nog zoveel mogelijk dood en vernieling te zaaien vooraleer ze zelf ontdekt worden. Bovendien is heel het terrein, zoals in Palmyra, bezaaid met mijnen en springstof, dat de terroristen zo gesofistikeerd geplaatst hebben dat alles ontploft bij de minste werking van een gewone gsm. De Russen zijn ook hier meesters in het ontmijnen. Verder moest men tussen de ruines nog naar die tombe zoeken. Een delikate en gevaarlijke onderneming die dank zij de goede verstandhouding en de welwillende medewerking van het Syrische leger, de Hezbollah en hoge Russische militairen tot een goed einde gebracht werd.

Leugen, bedrog en manipulatie

De VS verkondigen luid en fier dat ze Abu Firas al-Souri, de leider van Jabhat al-Nusra gedood hebben in Idlib. En zo zijn miljoenen mensen weer op de hoogte van de geweldige inzet van de V.S. Op dinsdag 5 april laat de Syrische minister van buitenlandse zaken, Faysal Miqdad evenwel weten dat niet de VS maar de Syrische luchtmacht deze leider samen met 25 medestrijders gedood heeft in het dorp Kafr Jalis. Wie zou daar nog naar luisteren? Immers, in de hele Atlantische pers wordt voortdurend herhaald dat Syrië en Rusland de oorzaak zijn van alle ellende. De leugens over de dood van de Russische dissident Alexander Litvinenko (wiens vader en broer bij herhaling getuigd hebben dat de Russische autoriteiten daar voor niets tussen zitten!), over het neerhalen van het lijnvliegtuig van Maleizië MH 17, ‘door de Russen’, over de “invasie van Oekraïne” enz. ... worden als de waarheid verkondig. Voor Syrië en zijn president zijn er de leugens over de bloedige repressie die het land in een burgeroorlog stortte en 300.000 doden maakte, over de gifgasaanval in Ghouta, over een president die zijn volk bombardeert en uithongert, en die tot aan zijn enkels in het bloed staat. De inhoud van heel de Atlantische pers kan herleid worden tot: leugen, bedrog, manipulatie, Syriafobie en Russofobie. Het wordt tijd dat er een aanklacht ingediend wordt bij het internationaal strafhof tegen de westerse journalisten, politici en hun handlangers op grond van misdaden tegen de menselijkheid en volkerenmoord. Er moet een grondig onderzoek komen naar de verantwoordelijken van de monsterleugens, hun werkwijze en de tragische gevolgen ervan. Het zijn deze leugens die criminelen aanmoedigen om land en volk te blijven uitmoorden voor de politieke en economische doeleinden van gewetenloze wereldheersers.

Grote Syrië-conferentie

Grote Syrië-conferentie op zondag 17 april 2016 om 13.00 u in het Elzenveld Conferentiecentrum, Antwerpen, Lange Gasthuisstraat 45, waar moeder Agnes-Mariam en ik zullen spreken, samen met P. Paulus Sarti van de Chaldeeuwse Liga, Marwa Osman, een Libanese politieke analyste, Rima Darious van de Syrische jongerenraad, Yvette Shamier en Malik Samoel van het vertegenwoordigingsorgaan van de Syriërs in Nederland (CSN)... In een afzonderlijke mail stuur ik gewoon hun aankondiging door omdat ik de tekst met foto’s niet gecopiëerd krijg (Lach niet, velen van mijn leeftijdgenoten zijn slimmer dan ik, en gebruiken dus helemaal geen internet of email!) Volgende keer hoop ik meer uitleg te kunnen geven.

P. Daniel

Michaël J. Sandel, Amerikaanse politieke filosoof:

'Een maatschappij die geen gemeenschappelijk doel nastreeft of geen gemeenschappelijke zingeving erkent, verwordt tot een democratie zonder democraten, een maatschappij van individuen, waarin ieder zijn leven leidt, bij geschillen zijn rechten opeist, maar nooit verder kijkt dan zijn eigen belang reikt.'

Lentewandeling

Stralend lenteweer:
de vogels zingen het uit.
Gewandel alom.
De knoppen springen open
in het park. Zienderogen.

Het grootste aantal supergrote belastingontduikers van België, de zgn. off-shore Belgen, die terug te vinden zijn in de Panama Papers, woont in de stad Antwerpen. Niet minder dan 91 asjeblief.

Luister naar de gebedsintentie van paus Franciscus voor de maand april via onderstaande link.

De Panama Papers brengen nog maar eens het bewijs dat er ook door de kapitaalkrachtigste en invloedrijkste Belgen op een gigantische schaal aan belastingontduiking wordt gedaan en dat het niet de fiscus is die de fraude aan het licht brengt en probeert te beteugelen maar wel de journalistiek.

Dat brengt Karel Anthonissen, gewestelijk directeur  van de BBI-Gent ertoe, onomwonden te schrijven dat 'er in ons land een manifeste onwil is om zwart geld te onderscheppen'.

Wie zal hem ongelijk geven. En het is niet alleen de top van de fiscus die de supergrote belastingontduikers de hand boven het hoofd houdt. Dat is alleen maar mogelijk doordat de opeenvolgende regeringen hoofdzakelijk met woorden de fiscale fraude bestrijden maar als de dood zijn om de fraudeurs, en zeker de allermachtigsten, de prang op de zwarte neus te zetten. Het meest stuitende en hypocriete alibi om de wetsovertreders te beschermen, is de al vaak gehoorde clichézin: 'We pakken resoluut de fraude aan, maar we zullen geen heksenjacht ontketenen!'

De staatskas loopt elk jaar miljarden mis door de fraude. Karel Anthonissen schrijft het zo: 'Er wordt onnoemelijk veel fraude vergeten en vergeven. Ik denk dat dat gewild is, tenminste door bepaalde segmenten in onze samenleving.'

Inderdaad. En ondertussen worden de gaten in de begrotingen opgevuld door de centen uit de zakken van de modale Belg te halen. En groeien er in brede lagen van de bevolking een fundamenteel onrechtvaardigheidsgevoel en een diep misprijzen voor de financiële en politieke toplagen.

Natuurpunt:

'De overheid tovert geregeld gewone grond om tot bouwgrond. Tussen 2011 en 2014 werd zo maar liefst 700 miljoen euro meerwaarde gecreëerd, die bijna integraal verdwijnt in de zakken van grondeigenaars en speculanten. Uit cijfers van Ingrid Pira (Groen), blijkt dat in dezelfde periode minder dan 1% terugvloeide naar de schatkist.

Naast speculatie, werkt dit ook de verdere verstening van Vlaanderen in de hand. Dat komt omdat de planbaten niet goed werken: er zijn te veel vrijstellingen, en de heffing op de meerwaarde verloopt in schijven van slechts 1 tot maximum 30%. Natuurpunt vindt dit ontoelaatbaar, en pleit al enkele jaren om de planbaten fors op te krikken.'

Van 16 tot en met 20 mei 2016 vindt er op het gastenkwartier van de abdij van Postel een retraite plaats die openstaat voor allen met als thema "Geloof in Gods barmhartigheid."

Pater Benny Berrens, Norbertijn van de abdij van Postel, zal deze retraite begeleiden.

Dagelijks sluiten we aan bij het getijdengebed en de H. Mis van de abdijgemeenschap van Postel. Er is mogelijkheid tot aanbidding van het Allerheiligste Sacrament.

Tijdens de retraite is er ook gelegenheid om het sacrament van de biecht te ontvangen.

Meer informatie vindt u in de folder in bijlage.

XI/13
Vrijdag 1 april 2016

Een ezel, olijventakken en kinderen

In de byzantijnse liturgie heeft iedere zondag van de vasten een bepaald thema. Zaterdag voor Palmzondag is gewijd aan de opwekking van Lazarus en de zondag wordt de plechtige intocht van Jezus in Jeruzalem gevierd. Tegen de gewoonte van de gewone zondagen in, beginnen we deze morgen al met een uitgebreide morgendienst. En na de plechtige dienst van Palmzondag ’s middags hielden we met een ezel een processie op het terrein tussen de bomen. Abouna Georges zorgde voor de gezangen en ik zat op een stevige ezel en werd gelukkig door twee mannen op een erg oneffen parcours voor het vallen behoed. Er werden vele foto’s genomen. Een filmpje staat op onze website (maryakub.net). Voor de duidelijkheid: die met vier poten is de ezel. Na de lange tocht was het om beurt aan ieder die wilde om met de ezel nog een ritje te doen. Een processie als op de kermis. En ‘s avonds nog een uitgebreide vesperdienst. Al zitten we helemaal in de sfeer van de Goede Week, toch wordt de verjaardag van een van onze trouwe vrijwilligers, die bij onze gemeenschap hoort, gevierd met een sketch. We doen het in de grote zaal aan de ingangspoort omdat ook bevriende moslimfamilies aanwezig zijn. De jarige heet Ibrahim en daarom wordt het verhaal van het offer van Abraham gespeeld, wat ook door moslims gewaardeerd werd. Door de klucht heen komt toch de boodschap naar voren. En zo beëindigen we de Palmzondag.

Witte Donderdag en de moeders van de martelaren

Op Witte Donderdag gaat onze aandacht naar de eucharistie, de instelling van het priesterschap, Jezus’ Hogepriesterlijk gebed en het verraad van Judas. ’s Middags zingen we de vespers waarna de eucharistie, de zegening van brood en wijn en de zegening met de olie. In de vroege namiddag worden echter in Qâra de “moeders van de martelaren” gevierd. Op de grote speelplaats van een school is er een herdenking voorzien. Zr. Claire Marie en ik worden verwacht als vertegenwoordigers van Mar Yakub. Vier groepen van kinderen, in keurige kledij voeren dansjes op. Telkens brengt een van de kinderen vooraf de soldatengroet waarbij ze een lange hulde aan de overledenen declameren. Je voelt de eenheid en fierheid van een volk dat samen het lijden weet te dragen. Alles verloopt in een blijde sfeer en af en toe zie je bij een moeder een traan wegpinken. Er zijn vele jonge moeders met kleine kinderen. Ter afsluiting was er een heel lange tafel gevuld met allerlei lekkere gerechten, waar de vele “gevierden” staande aten. Ik weet niet waarom wij zo gedwongen werden om mee te eten maar we hebben het dankbaar aanvaard. Terug thuis hielden we voor de mannen de dienst van de voetwassing. Omdat er moslims bij waren was het weer een gelegenheid om enige uitleg te geven. Vandaar ging het naar de feesttafel. De tafels waren mooi versierd en er was een goede maaltijd voorzien. Ondertussen werd een groot deel van het evangelie van Johannes voorgelezen. Vandaar ging het naar de kerk voor de lange dienst waarbij alle passieverhalen met betrekking tot Witte Donderdag en Goede Vrijdag gelezen worden. Deze dienst duurde tot na twee uur in de morgen. Het is eigenlijk de bedoeling gans de nacht te waken bij Jezus en sommigen blijven na de dienst inderdaad nog een tijd in stil gebed. Donderdagnacht en gans de avond was er geen elektriciteit. En alsof alle natuurelementen meeleefden, weigerde ook ons kostbaar minjoultje (zonnepanelen) plots elektriciteit te leveren. Alle pogingen tot herstel leverden niets op tot paaszaterdag. Het was bovendien guur weer, met stevige wind en zelfs een beetje regen. En op zondag was er een stralende Paaszon.

Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Paaszondag

In de voormiddag van Goede Vrijdag is er weer een lange dienst. Het middagmaal is erg eenvoudig en kort. De meesten drinken thee en eten wat droog brood. Er wordt ook niet veel gewerkt deze dagen. Daarna volgen nog de lange vespers en ’s avonds rijden we met zijn allen naar Qâra om in een de overvolle parochiekerk, “de begrafenis” van Jezus mee te vieren .Dit is een dienst van 2,5 uur, heel mooi met meerdere processies waarbij ook de kinderen met kaarsjes opstappen. Het “epitaphios” (een kostbaar doek waarop de begrafenis van Jezus geborduurd is) met bloemen versierd, wordt enkele keren in processie rondgedragen in de kerk. Het verbeeldt de rondgang van Jezus die de doden in het “dodenrijk” opwekt.

Op Stille Zaterdag worden ’s middags de vespers gezongen met de 15 lange lezingen uit het O.T. die een voorafbeelding vermelden van Jezus’ sterven en verrijzen, o.a. gans het boek Jona. ’s Middags arriveren zr. Carmel en moeder Agnes-Mariam. Het is de eerste keer in hun leven als religieuzen dat ze niet de hele Goede Week hebben kunnen vieren, wegens het vele werk voor de hulpverlening in heel Syrië. Daarna volgt een eerder eenvoudige Latijnse paasnachtviering. Tot in de vroege uurtjes worden in de refter nog paasliederen gezongen met een kleine versnapering.
De “heilige en grote zondag van Pasen” is in de byzantijnse liturgie een explosie van vreugde om Jezus verrijzenis, een soort ‘geestelijke dronkenschap’ van de Kerk, gekenmerkt door een zee van brandende kaarsen, schitterende gewaden en gezangen, uitbundige uitroepen van het volk, voortdurende bewierokingen en een “troparion” (een eigen poëtisch vers voor ieder feest) van Pasen dat wel honderdmaal herhaald wordt: “Al Massiechoe kam... Christus is verrezen uit de dood, door de dood heeft Hij de dood overwonnen en hen die in het graf verbleven tot leven gewekt”. Alle aanwezigen zijn in het wit gekleed of hebben een wit kleed om. We hebben het allemaal heel plechtig gevierd. Eerst kwam de “aanval” (‘hadjme’). De priester slaat met het kruis op de deur van de kerk en beveelt de poort te openen voor de “Koning van de Glorie”. Binnen vraagt de duivel wie dit is. Uiteindelijk stoot de priester, die Christus verbeeldt, de poort open als teken van de intrede van de verrezen Heer, de Koning van de Glorie. Het is alsof nu de Eucharistie zelfs in de hel gevierd wordt. Dan volgde de uitgebreide eucharistie. Het geheel heeft ongeveer 3,5 uur geduurd. De begroeting daarna is ook telkens dezelfde: “Al Masiechoe kam.... chakkan kam!” Christus is verrezen... waarlijk verrezen. ’s Avonds zingen we nog de speciale paasvespers waarin het evangelie van Johannes 20, 19-25, de verschijning van de Verrezen Heer aan de apostelen, in zoveel mogelijk verschillende talen gelezen wordt. Dat Evangelie verhaalt de zending de Verrezen Heer Jezus aan zijn Apostelen.. De apostelen zullen vanaf nu in de hele wereld en in alle talen het Goede Nieuws verkondigen! Deze keer was er vanwege onze Fransman ook het Bretoens bij. Spontaan volgt hierop in de kerk weer een soort volkszang en -dans met alle bekende paasliederen.

Wie bij de hond slaapt, krijgt zijn vlooien

We willen ons oprecht meeleven betuigen jegens de slachtoffers van de moordaanslagen in Brussel op 22 maart: 32 doden en een veelvoud van gewonden. Plots worden onschuldigen brutaal uit het leven weggerukt, wat een wonde blijft in het leven van een volk. Toch moeten we de moed hebben naar de diepere oorzaken te zoeken. Hoe kunnen bekende terroristen op het moment van de hoogste veiligheidsmaatregelen en op de meest centrale plaatsen zonder enige moeite een zulke gruwelijke slachtingen aanrichten? We willen het aan anderen overlaten om volgende vragen te beantwoorden. Is dit onbekwaamheid of medeplichtigheid van onze diensten? Gaat het om een “valse vlag” in dienst van duistere economische en geo-politieke belangen? Wat ons bekommerd is het feit dat media en politici van ons land, zoals van zovele andere westerse landen, al jaren lang openlijk de kant van de terroristen hebben gekozen, wat onder meer het drama van Syrië heeft veroorzaakt. Onze betrokken minister heeft de jihadisten die in Syrië kwamen moorden en vernielen zelfs openlijk geprezen en (in een interview van 26/4/2013) gezegd: “Misschien zullen we nog een monument maken voor hen als voor de helden van een revolutie”! Hij dacht er niet aan de Syrische regering en het leger te helpen in hun strijd tegen het terrorisme, integendeel. Putin en Assad hebben dergelijke oorlogszuchtige politici herhaaldelijk gewaarschuwd dat ze ooit zelf slachtoffer zullen worden van wat ze aanwakkeren. En nu is het zo ver. Laten we duidelijk zijn: België (en Europa) heeft deze aanslagen grotendeels aan zichzelf te danken en als onze politici en media niet grondig van koers veranderen, mogen we voor de toekomst nog meer van hetzelfde verwachten.

Verder zal de houding van ons land en van Europa tegenover Turkije niet zonder dramatische gevolgen blijven. Er is geen Europa mogelijk zonder Rusland en geen veilig en welvarend Europa zonder samenwerking met Rusland. Het is het Europa van Lissabon tot Vladivostok, van de heilige Benedictus en van de heilige Vladimir. Europa verkiest echter Rusland te diaboliseren en zichzelf in de voet te schieten om de VS te plezieren. Anderzijds heeft Turkije met Europa nagenoeg niets gemeenschappelijk. De Europese houding tegenover Turkije staat haaks op zijn werkelijke belangen. Er wordt alles .gedaan om Turkije ter wille te zijn. Turkije is de grootste oorzaak van de ellende in Aleppo, het economisch hart van Syrië. Het heeft alle bedrijven ontmanteld of verwoest waardoor in één klap 130.000 families in de armoede werden gestort. En dat was nog maar het begin. Turkije steunde de jihadisten opdat Syrië helemaal zou ontwricht worden met een massa vluchtelingen tot gevolg. Turkije helpt openlijk Daesh en andere terroristen tegen Syrië terwijl tot vandaag toe stromen jihadisten langs Turkije in Syrië worden geloodst. Onafhankelijke journalisten in Turkije die dit staatsterrorisme aanklagen worden opgepakt, opgesloten of definitief uitgeschakeld. Tenslotte heeft Turkije de onafhankelijke pers in eigen land gemuilkorfd. En wat is de reactie van Europa? Het heeft Turkije rijkelijk beloond met miljarden en zal de toetreding tot de Europese Unie bespoedigen. Een maand geleden (XI/10) schreven we over twee mogelijkheden. Ofwel wordt Europa wakker, neemt afstand van Turkije en werkt samen met Rusland en het terrorisme wordt daadwerkelijk bestreden. Ofwel laat het Turkije begaan en het terrorisme zal wereldwijd weelderig tieren, nu in Europa. Ondertussen heeft Europa zijn ziel aan Turkije verkocht. Turkije weet nu dat het ongestraft kan verder gaan. Een derde mogelijkheid is nu nog dat het regime van Erdogan toch eens zal instorten.

We dienen de verantwoordelijkheid van Turkije met betrekking tot de aanslagen in Europa en België ernstig te nemen. Er zijn wel degelijk redenen om te veronderstellen dat Turkije de aanslagen inn Parijs en Brussel bevolen heeft (Thierry Meyssan, Mauvais temps pour le président Erdogan, réseau voltaire, 31 maart 2016). De Turkse regeringskrant “Star” publiceerde op de morgen van de aanslagen in Brussel een uitgebreide aanval: “België een terroristenstaat”. Toeval? Het verwijt België dat het aan de Koerdische leiders politiek aziel aanbiedt en toegestaan heeft te betogen tegen de gruwelen van Turkije. Turkije wil België onder druk zetten en ook Frankrijk dat beloofde in N.Syrië en Irak een Koerdische staat te maken. De koning van Jordanië verwijt overigens openlijk aan Turkije dat het een jihad voorbereidt in Europa (“Jordan’s king accuses Turkey of sending terrorists to Europe”, David Hearst, Middle East Eye, March 25, 2016). Anders gezegd: de talrijke terroristen in Europa maken deel uit van de gewone Turkse politiek (http://sputniknews.com/politics/20160326/1037015241/erdogan-leaked-memo.html#ixzz441a1j7Ez). In een blinde en onverantwoorde haat tegen Syrië en Rusland, omarmt Europa nu Turkije zoals sommige landen eens het nazi-regime omarmden en daarmee de oorlog tegen zichzelf aan het voorbereiden waren.
Syrië, de wieg van een nieuwe wereldorde
Een kwart eeuw geleden stortte de Sovjet-Unie in. De VS en hun westerse bondgenoten begonnen hierna een overheersing van de gehele planeet met extreem onrecht. Dank zij Rusland neemt deze periode van een “unipolaire Amerikaanse wereld” met de zogenaamde “triomf van de grote democratieën” een einde. De “internationale gemeenschap van Parijs-Londen-Washington” ligt op sterven. De “muur van de arrogantie” met “de as van het goede” is afgebroken.
Deze historische verandering is zich aan het voltrekken in Syrië, “de moeder van onze beschaving”. Syrië heeft weerstand kunnen bieden aan haar valse “broeders” van het oosten en haar valse “vrienden” van het westen. De Russische diplomatie wordt het symbool van een herstel van vrede en recht. De leiders van Washington, Parijs, Londen en Ryad hebben hun gezag verspeeld om hun wil op te leggen aan het soevereine Syrische volk.
Dit is de overgtuiging van Michel Raimbaud, Franse oud-ambassadeur in Mauritanië, Soudan, Zimbabwe, Syrië en nu lid van de coördinatie voor de soevereiniteit van Syrië en tegen de inmenging (o.a. in “Syrië, en route pour un nouveau ordre mondial”, 5 februari 2016). Hij is ook de schrijver van het lijvige boek “Tempête sur le Grand Moyen-Orient”, Ellipses, 2015. Uiteraard reageert hij fel tegen de illegale en immorele politiek van zijn eigen land. In een lang artikel beschrijft hij nu gedetailleerd de massaslachting en de chaos van de voorbije 25 jaar, aangericht (in naam van het goede, zelfs in naam van God!) in Irak, Lybië en Syrië, met vermelding van de voornaamste verantwoordelijken en hun handlangers uit Europa en het Midden-Oosten.
(Michel Raimbaud, Le chemin de Damas, les ruines, le sang et les larmes, 29/3/16 ; fr/index.php?option=com_content&view=article&id=10033:le-chemin-de-damas-les-ruines-le-sang-et-les-larmes&catid=75:a-la-une).

Het gebeurde...

Op palmzondag werd in het Franse park Puy-du-Fou, dat de wortels van Frankrijk in ere wil herstellen, de terugkeer gevierd van de authentieke ring van Jeanne d’Arc uit de 15e eeuw, een van de kostbaarste relikwieën uit Frankrijks geschiedenis, als een verbindingsteken tussen het Franse volk en de hemel. Een massa volk... zonder enige vertegenwoordiging van de katholieke Kerk! Een enthousiaste heropleving van het christelijk geloof zonder clerus! Een schitterende prestatie van Philippe de Villiers met zijn zoon Nicolas, die directeur is van het inmiddels beroemde park.

Op Pasen is Moeder Angelica op 93 jarige leeftijd gestorven. Zij werd als Rita Rizo (uit Canton, Ohio) een zuster Claris van de Altijddurende Aanbidding die in 1981 in een garage in Alabama startte met EWTN (Eternal Word Television Network), dat uitgroeide tot het grootste Amerikaanse katholieke TV station, inmiddels in zowat 230 miljoen gezinnen in 140 landen bekeken. Op wondere wijze bood diaken Bill Steltemeier, een zakenman, zich aan en bleef tot aan zijn dood in dienst van EWTN. Ik heb haar ontmoet in Eindhoven toen ze door Piet Derksen, die haar financieel steunde, werd uitgenodigd. Ze vertelde haar levensverhaal. Ze wist dat ze drie hoofdverantwoordelijken nodig had voor een TV station: een technieker, een jurist en een bankier. Toen ze naar de bank ging om geld te lenen, vroeg de bankdirecteur naar haar maandloon. Hij verwachtte uiteraard een hoog vast maandelijks bedrag. Haar antwoord was: “Dat weet ik pas aan het einde van iedere maand”! Toen ze met het bidden van het rozenhoedje begon, kreeg ze van verschillenden te horen dat geen TV kijker geïngeresseerd is in het zien bidden van een rozenhoedje. Haar antwoord was: “Ik zorg er voor dat het bidden van het rozenhoedje boven geraakt (bij de satelliet) en Hij zal er wel voor zorgen dat het terug bij de mensen komt!” Het groot succes van EWTN is uiteraard verbonden met het charisma van moeder Angelica maar verder vooral met het feit dat EWTN altijd onverkort het katholieke geloof heeft verspreid, zonder aanpassing aan wisselende theologische modetrends. Moeder Angelica had een grenzeloos vertrouwen in Gods Voorzienigheid, een diep besef van het bovennatuurlijk karakter van het christelijk geloof en een sterke overuiging van het heilzame van het lijden. De laatste jaren heeft zij veel geleden en zij wilde zolang mogelijk blijven leven om iedere dag met haar lijden bij te dragen aan de verlossing van de wereld.

Op Paasdag schijnt in Lahore, Pakistan een aanslag gepleegd te zijn op christenen die Pasen vierden: 72 doden waarvan een 30-tal kinderen en 340 gewonden. Vanuit Washington, de VN, Frankrijk, London werd deze aanslag fel afgekeurd. Nergens werd echter vermeld dat het christenen zijn die door radicale islamisten werden vermoord. France 24 voegde er zelfs bij: “De moslims blijven de eerste slachtoffers van het terorisme in Pakistan”. En terwijl Europa moslims en terroristen gastvrij ontvangt wordt het voor bedreigde christenen uit het Midden-Oosten steeds moeilijker om een visum te krijgen. De genocide van christenen gaat verder onder de grootste westerse onverschilligheid.

Op Pasen heeft het Syrische Leger samen met zijn bondgenoten het historische Palmyra op de terroristen van Daesh heroverd. Het leger heeft er bovendien een aanzienlijk wapendepot ontdekt. Het is naast een militaire vooral een psychologische overwinning, waarvoor president en leger felicitaties ontvingen, o.a. van Putin en Ban Ki-Moon. Rusland helpt met de opruiming van de mijnen én met het herstel van de archeologische site. Westerse politici en media delen het entousiasme om deze overwinning duidelijk niet. Een voorstel vanwege Rusland over de bevrijding van Palmyra en een samenwerking bij het herstel van dit werelderfgoed, werd door de westerse landen dan ook verworpen. Ondertussen heeft president Vladimir Putin in de beroemde St. Georges zaal in het Kremlin een aantal militairen en specialisten van de verdediging van het Russische leger gedecoreerd en alle betrokkenen tot en met het Russische volk bedankt en gefeliciteerd om het schitterende werk dat zij verricht hebben. Zij hebben in Syrië de wildgroei van de kanker van het terrorisme gestopt. Hij gaf een model van een toespraak: eenvoudig en waarheidsgetrouw, vol erkentelijkheid voor de inzet van ieder. Deze inzet heeft 32 miljard roebel gekost, zegt Putin, maar we hebben de kans gehad ons personeel en materieel te testen niet in kunstmatige legeroefeningen maar in de werkelijkheid van een zinvolle oorlog als bijdrage aan het herstel van de wereldvrede.

Op 30 maart 2016 gaf president Bashar al-Assad een interview aan “Sputnik” en “Ria Novosti” en zegt dat de militaire hulp van Rusland en de vrienden van Syrië aan de militaire successen van het Syrische leger zullen bijdragen tot een politieke oplossing, niet omgekeerd. Het terrorisme in Syrië en Irak, aldus de president wordt geteund door Turkije, Saoedi-Arabië, en westerse landen zoals Frankrijk en Engeland. Het vluchtelingenprobleem wordt veroorzaakt door het terrorisme, maar ook door de sancties die het leven verstikken. De schade aan de economie en de infrastructuur wordt geraamd op 200 miljard dollar. Het herstel zal lang duren maar hierbij zullen Rusland, China en Iran helpen. Er wordt gestreefd naar een regering van nationale eenheid. Hierbij hebben buitenlandse leiders geen enkel recht om zich in de plaats van de wil van het volk te stellen. Er is geen sprake van een van buitenaf opgelegde zogenaamde overgangsperiode. Als het volk het wenst, zullen er wel vervroegde presidentsverkiezingen komen. Alles moet evenwel gaan langs het parlement en de constitutie.
Al Masiechoe kam! De Heer is waarlijk verrezen!

P. Daniel

Nieuwkomers in ons land moeten voortaan een verklaring ondertekenen waarin ze beloven zich in onze maatschappij te integreren en onze wetten, waarden en normen te respecteren. U vindt hieronder  de letterlijke tekst waaronder ze hun handtekening moeten plaatsen.

Na lezing van de tekst rijst de vraag of deze 'nieuwkomersverklaring' ook niet ter ondertekening voorgelegd moet worden aan alle 'oude Belgen'.

Nu wordt de indruk gewekt dat alle autochtonen, de principes en waarden en engagementen die in de 'nieuwkomersverklaring' vermeld worden, erkennen, toepassen en beleven. Niets is natuurlijk minder waar.

Toets een en ander even af aan je eigen situatie, belevings- en waardekader of die van je sociale of professionele klasse. Het is ook niet zo moeilijk studie- en bewijsmateriaal te vinden inzake sociale en financiële discriminatie (denk maar aan de ongelijke verloning van vrouwen en mannen) binnen de autochtone bevolking. Over de beheersing van een vlotte, verstaanbare taal door de 'oude Belgen' is ook heel wat te zeggen. Enz., enz.

Kortom, deze vooral symbolische 'nieuwkomersverklaring' moet eigenlijk voorgelegd worden aan iedereen. Nu wordt de indruk gewekt dat 'wij, de autochtonen', voortreffelijke, wetsgetrouwe, en volledig geïntegreerde burgers zijn, onkreukbare aanhangers van de Verlichting. En dat 'zij, de allochtonen' daarvan het gevaarlijke tegendeel vormen.

Zoals de 'hernieuwing van de doopbeloften' voor christenen een betekenisvol ritueel is, kan voor de 'Belgische inboorlingen' een plechtige erkenning van al de waardevolle dingen die in de 'nieuwkomersverklaring' worden opgesomd, misschien de start betekenen van de consequente toepassing van al die waarden en principes in hun leven en dat van de gemeenschap, in de economische, financiële en politieke besluitvorming.

Als de 'authentieke Belgen', net als de 'nieuwe Belgen', gedwongen worden de mooie 'nieuwkomersverklaring' te ondertekenen, gaan zij , autochtonen en allochtonen, ongetwijfeld samen een heerlijke, nieuwe wereld tegemoet. A Brave New World.

-------------------------------------------------------------------------------

U wenst duurzaam in dit land te verblijven. Nieuwkomers, zoals u, worden reeds vele jaren in dit land verwelkomd.

Nieuwkomers, zoals u, zijn vaak afkomstig uit landen met een andere culturele achtergrond. Zij wensen hun leven in dit land uit te bouwen. De inwoners van dit land zijn echter gehecht aan bepaalde rechten, plichten, vrijheden en waarden. Om in vrede en veiligheid samen te leven is het belangrijk dat u te kennen geeft rechten, juridische beslissingen, plichten, vrijheden en waarden te erkennen en dat u zich bereid verklaart om ze na te leven.
In het raam van uw verblijfsaanvraag verwachten wij daarom dat u deze verklaring ondertekent.

Ik, ondergetekende, verklaar hierbij dat ik mij engageer om ervoor te zorgen dat ikzelf, evenals mijn eventuele kinderen, gedurende ons verblijf in België, ons in de samenleving zullen integreren en er op actieve wijze aan zullen deelnemen.

Met het oog daarop verklaar ik het volgende:

- Dit land respecteert de mensenrechten zoals zij werden vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. België onderschreef bovendien het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, wat ervoor zorgt dat de mensenrechten afdwingbaar zijn. Ik zal de wetgeving van dit land naleven en de democratische principes van dit land respecteren.

- Ik respecteer de vrijheid en de persoonlijke integriteit van iedereen. Ik begrijp en aanvaard dat in dit land iedereen recht heeft op de fundamentele vrijheden zoals zij liggen vervat in de grondwet. Deze vrijheden zijn:
•Vrijheid van meningsuiting: iedereen mag vrij zijn overtuigingen mededelen, zowel gesproken als geschreven. Het aanzetten tot haat of geweld is echter een strafbaar feit en geeft aanleiding tot een veroordeling door de rechter.
•Vrijheid van vereniging: niemand kan in dit land gedwongen worden om deel uit te maken van een vereniging of géén deel uit te maken van een vereniging.
•Vrijheid van eredienst: iedereen mag kiezen welke godsdienst hij aanhangt. Iemand mag er ook voor kiezen géén godsdienst aan te hangen. Iedereen heeft het recht van godsdienst te wijzigen of zijn godsdienst af te vallen
•Vrijheid van beleving van seksuele geaardheid: een relatie tussen twee mannen of twee vrouwen beschouwen we in dit land als gelijkwaardig aan een relatie tussen een vrouw en een man. Twee vrouwen of twee mannen kunnen met mekaar trouwen, en samen kinderen grootbrengen.

- Ik begrijp en aanvaard dat, in dit land, mannen en vrouwen dezelfde rechten en plichten hebben en dat zowel mannen als vrouwen in dit land hun bijdrage leveren aan de samenleving. Mannen en vrouwen hebben dus dezelfde rechten op onderwijs en werk, mannen en vrouwen kunnen allebei deelnemen aan het democratisch proces, waaronder verkiezingen. Zowel mannen als vrouwen hebben de verplichting om belastingen te betalen .
•Deze gelijkheid geldt voor alle meerderjarige mannen en vrouwen: in België vanaf 18 jaar. Elke meerderjarige, man of vrouw, kiest vrij, zonder dwang van ouders of familieleden een beroep, een woonplaats of een partner
•Ik begrijp en aanvaard dat beide ouders in dit land de plicht hebben om in het onderhoud van hun kinderen te voorzien, en dat alle kinderen, jongens én meisjes, dezelfde kansen krijgen. Ik zal ervoor zorgen dat mijn kinderen de best mogelijke opleiding en opvoeding krijgen zodat zij actieve burgers worden van de samenleving.
•Ik begrijp en aanvaard dat jongens en meisjes in dit land dezelfde rechten hebben. Daarom mogen jongens en meisjes niet gedwongen worden om te huwen.

- Ik begrijp en aanvaard dat het in dit land strafbaar is om geweld te plegen tegenover een andere persoon, ook tegenover een echtgeno(o)t(e) of kinderen. Dreigen met geweld is in dit land ook strafbaar.

- Ik begrijp en aanvaard dat België elke daad van terrorisme zeer streng veroordeelt. Ik begrijp en aanvaard dat elke persoon die getuige is van een poging tot misdrijf dat het leven van andere mensen in gevaar brengt of de fundamenten van de samenleving wil aantasten, vanzelfsprekend alles in het werk stelt om dit misdrijf te voorkomen en dit bij de politie aan te geven.

- Ik begrijp en aanvaard dat integreren in de samenleving, een voorwaarde is om te blijven genieten van een verblijfsrecht in dit land.
•Ik begrijp en aanvaard dat, om te kunnen genieten van een verlenging van mijn verblijf, de redenen waarom ik mijn verblijf gekregen heb nog steeds moeten gelden.
•Ik begrijp en aanvaard dat elke betrokkenheid bij een misdrijf de toekenning en het behoud van mijn verblijfstitel ernstig in gevaar kan brengen.

- Ik begrijp en aanvaard dat de kennis van de taal van de regio waar ik mij zal vestigen (Nederlands, Frans of Duits) essentieel is om te komen tot een actieve participatie aan de samenleving. Ik zal daarom voldoende inspanningen leveren om deze landstalen aan te leren en ook om wegwijs te worden in de samenleving. Ik begrijp en aanvaard dat ik daarvoor gebruik kan maken van de inburgeringstrajecten waarin de deelstaten van dit land voorzien.

- Ik begrijp en aanvaard dat, in dit land, burgers en gezinnen zélf verantwoordelijk zijn om in hun levensonderhoud te voorzien. Ik zal daartoe de nodige inspanningen leveren. Ik begrijp en aanvaard dat het volgen van de inburgeringstrajecten waarin de deelstaten voorzien, goede kansen biedt om zelfvoorzienend te worden.

---------------------------------------------------------------------------

Allegro

Jag spelar Haydn efter en svart dag
och känner en enkel värme i händerna.
Tangenterna vill. Milda hammare slår.
Klangen är grön, livlig och stilla.
Klangen säger att friheten finns
och att någon inte ger kejsaren skatt.
Jag kör ner händerna i mina haydnfickor
och härmar en som ser lugnt på världen.
Jag hissar haydnflaggan – det betyder:
”Vi ger oss inte. Men vill fred.”
Musiken är ett glashus på sluttningen
där stenarna flyger, stenarna rullar.
Och stenarna rullar tvärs igenom
men varje ruta förblir hel.

Ik speel Haydn na een zwarte dag
en voel een simpele warmte in mijn handen.
De toetsen zijn willig. Milde hamers slaan.
De klank is groen, levendig en kalm.
De klank zegt dat de vrijheid bestaat
en dat iemand de keizer geen belasting betaalt.
Ik steek mijn handen diep in mijn haydnzakken
en doe als iemand die de wereld in alle rust aanschouwt.
Ik hijs de haydnvlag – dat betekent:
‘Wij geven ons niet over. Maar willen vrede.’
De muziek is een glazen huis op de helling
waar stenen rondvliegen, stenen rollen.
En de stenen rollen er dwars doorheen
maar iedere ruit blijft heel.
---------------------------------------------------
Tomas Tranströmer, Zweden, Nobelprijs 2011

--------------------------------------------------

Mijn aandacht werd op het gedicht Allegro van Tomas Tranströmer getrokken door een stukje van Bernard Dewulf in het dS-Weekblad. Zowel het gedicht van Tranströmer als de tekst van Dewulf (in bijlage) zijn na de terreuracties in Brussel bijzonder veelzeggend en indringend.

Na de paasmis op het Sint-Pietersplein groette paus Franciscus uitgebreid het vroegere Belgische koningspaar.

Ongetwijfeld raakte de paus ook de moorddadige terreur in Brussel aan.

Koning Albert en koningin Paola woonden in Rome de kruiswegplechtigheid bij in en rond het Colosseum.

Luister naar de paasboodschap van Luc Van Looy, bisschop van Gent, en Gerard de Korte , bisschop van Groningen.

Klik op onderstaande link.

Luckas Vander Taelen, Brusselaar en ex-Groenpoliticus,  voelt de behoefte om zijn hart te luchten en om schuldigen te zoeken voor de barbaarse terreur . Het weze hem gegund.

Maar stellen dat 'we' , hij bedoelt daarmee de politici-, altijd de andere kant opgekeken hebben en dat in die nalatige houding de oorzaak van de terreur ligt , is de waarheid geweld aandoen en dat weet hij ook. Overigens, tot niet zo lang geleden behoorde hij dan ook tot die 'we'.

Vander Taelen laat dus ook uitschijnen dat die terreuraanvallen niet zouden gebeurd zijn, als 'we' niet de andere kant hadden opgekeken. Dat steunt nergens op, is wishful thinking.

Vander Taelen is sterk in het beschuldigen van 'anderen', van de 'politici', zelf had hij ooit ook een politiek mandaat en hij manifesteert zich nog altijd als politicus in de brede betekenis. Maar echte oplossingen draagt hij niet aan.

Misschien moet hij de terreuracties van de laatste 20 jaar eens overlopen: New York, Parijs, Madrid, Londen, Grozny.... Hebben de Amerikaanse, Franse, Spaanse, Britse, Russische , ...politici ook de hele tijd de andere kant opgekeken?

Zo eenvoudig is het allemaal niet, meneer Vander Taelen! En het zo voorstellen dat het allemaal de schuld is van incompetente en lakse politici, is verre van correct en gewoonweg hatelijk en verwerpelijk in deze tragische omstandigheden.

Georges Bataille, Frans filosoof:

'Omdat men eindig is, gaat men te ver. Het is de dreiging van de rand. Er is niets achter de rand, achter de dood. Dit nihilisme voedt het zinloze geweld.'

-Bijna 165.000.000 Europeanen  (of 38% van de bevolking) lijden onder depressie, angststoornissen, slapeloosheid of dementie, volgens een grote nieuwe telling in dertig Europese landen.

-1 op de 4 Belgen is in behandeling voor een depressie of een andere psychiatrische aandoening.

-1 op de 10 Belgen slikt antidepressiva, dat zijn 700.000 pillen per dag tegen depressie.

-1.100.000 Belgen kochten in 2009 minstens 1 doosje antidepressiva.

-220.000 Belgen lijden aan een dwangstoornis.

-Rilatinegebruik bij Vlaamse kinderen met de diagnose ADHD: 2005: 15.000

            2009: 30.000

-1 op de 166 Vlamingen heeft een autismespectrumstoornis.

-In België is zelfdoding de eerste doodsoorzaak in de leeftijdsgroep van 25 tot 34 jaar, de tweede doodsoorzaak bij jonge mannen van 20 tot 24 jaar, en de derde doodsoorzaak bij vrouwen van 20 tot 24 jaar.

-Vlaanderen noteerde in 2007 met 161 zelfdodingen per miljoen inwoners het tweede hoogste cijfer binnen de Europese Unie.

-In 2008 lag het Vlaamse zeldodingscijfer met 1.027 anderhalve maal hoger dan het Europese gemiddelde.

XI/12
Vrijdag 18 maart 2016

Een monastieke lente

De lente die zich enkele weken geleden al aankondigde breekt steeds meer door. Af en toe is er een ijzig koude wind of een geweldige storm, met soms wat regen. Meestal schijnt echter overdag een flinke zon. Er wordt gespit, gezaaid, geplant en gesnoeid. Het spitten wordt meestal voorafgegaan door het bewerken van de grond met een “pioche”. Vele plekken en hoeken in tuin en op het terrein zijn sinds de oorlog een echte vuilnisbelt geworden. Er wordt opgeruimd en proper gemaakt. De jonge Fransman die nu bij ons verblijft is op alle terreinen even vaardig. Het is een meevaller nu we het vooruitzicht hebben dat we voor het eerst sinds de oorlog weer ons eigen terrein kunnen bewerken. Tevens worden de voorbereidingen getroffen om weer aan de bijenteelt te beginnen. Hoewel we tijdens de vasten in principe ’s zondags ‘s avonds niet naar filmen kijken, hebben we op aanraden van onze Fransman deze zondag toch van een leerrijke film genoten: Solutions locales pour un désordre globale, 2010. Hij toont helder aan hoe wereldwijd miljoenen mensen in de armoede werden gestort doordat de plaatselijke landbouw vervangen werd door chemische bedrijven of andere grote fabrieken en ondernemingen. Toch blijkt op eenvoudige wijze de rijkdom en vruchtbaarheid van de aarde benut te kunnen worden voor eigen voeding en onderhoud. Tenslotte logeren deze dagen enkele vrijwilligers van de Rode Halve Maan bij ons, om in Qâra een nieuw hospitaal op te richten. En ze denken dat reeds na enkele weken klaar te krijgen.

Tegen de verwachting en gewoonte in kon abouna Geoge deze zondag niet komen en zo werd het ’s middags een “Latijnse” viering (met byzantijnse en Arabische elementen) in plaats van een byzantijnse dienst. Deze keer is het thema van beide vieringen evenwel gelijk. In de byzantijnse liturgie wordt de heilige “Maria, de Egyptische” gevierd als model van boete en in de Latijnse viering wordt het Evangelie van de overspelige vrouw gelezen. Deze Maria is op 12-jarige leeftijd van huis weggevlucht, op zoek naar avontuur en plezier. En dat heeft ze ruimschoots kunnen beleven totdat ze bij een groep pelgrims terecht komt die naar Jeruzalem gaan om daar het feest van heilige Kruis te vieren (14 september). Zij sluit zich hierbij aan terwijl ze haar liederlijk leven verder zet. Wanneer allen in Jeruzalem de kerk van het hl. Kruis binnen gaan wordt zij door een innerlijke macht verhinderd. Zij wordt zich plots sterk bewust dat haar leven grondig moet veranderen en besluit dit ook te doen. Vanaf dat moment wordt zij als mee naar binnen gezogen en knielt voor het Kruis. Daar besluit zij de rest van haar leven in boete en gebed door te brengen, wat zij ook doet. Zij trekt naar de woestijn en leeft daar 47 jaar een streng leven van boete en gebed. Dan ontmoet zij de monnik Zosimus aan wie zij heel haar leven opbiecht. Zij vraagt hem voor haar “de heilige mysteriën” mee te brengen (de Eucharistie), wat die priester een jaar later ook doet. Wanneer die priester een volgende keer terugkeert vindt hij haar dood, uitgestrekt in het zand, met een briefje naast haar: “Na het nuttigen van de heilige mysteriën ben ik gestorven, begraaf hier het lichaam maar van de arme Maria en bid voor mij.” Dit is in het jaar 378. In de byzantijnse liturgie is zij een bijzonder voorbeeld van bekering en boete. Wij lazen vandaag het evangelie van de overspelige vrouw en de meesterlijke reactie van Jezus. Aan de overijverige aanklagers die haar volgens de wet van Mozes willen stenigen, zegt Jezus: “Laat degene onder u die zonder zonden is, het eerst een steen op haar werpen” (Johannes 8, 7). Allen druipen af, de oudsten eerst. Zo heeft Jezus op onovertroffen wijze het geweld geopenbaard in hun eigen hart. Wanneer we anderen willen veroordelen, begint onze bekering op het ogenblik dat we in onszelf de bron van het geweld ontdekken en erkennen.

Verwoestend bedrog en bevrijdende waarheid

Het geweld kan de waarheid niet verstikken. Ooit wordt de waarheid toch openbaar. Helaas is de waarheid ondertussen niet in staat om het geweld tegen te houden. Erger nog, ondanks het feit dat de waarheid bekend is, blijft de leugen onverminderd zijn verwoestend werk verrichten in Syrië en elders. De niet bestaande massavernietigingswapens van Irak waren voldoende voor een vernietigende inval in 2003. De leugens over de massamoorden van M. Kadhaffi waren weer voldoende om in 2011 aan de verwoesting van Libië te beginnen. Uit de uitgelekte emails van H. Clinton hebben we nu de bevestiging gekregen dat het inderdaad de bedoeling was te verhinderen dat Kadhaffi met Afrikaanse landen een eigen munteenheid zou maken. De westerse bankiers en de grote bazen van de economie voelden zich benadeeld. Een oorlog zou trouwens de wapenbazen plezieren. En aan buit geen nood: goud, olie, wapens. Dezelfde monsterleugens hadden bijna Syrië vernietigd en overgeleverd. Obama had een jaar eerder de weg daartoe geëffend. Het gebruik van chemische wapens zou een rode lijn zijn. Hij wist goed dat de rebellen zelf met chemische wapens speelden, met de hulp van buitenlandse geheime diensten. Trouwens, Carla del Ponte had zich als eens in een onbewaakt moment in deze zin uitgelaten. Een UNO onderzoekscommissie wordt met veel mediavertoon naar Damascus gestuurd. Alle aandacht wordt toegespitst op gifgasaanslagen. En wat een toeval (?) dat juist wanneer de hoge heren gearriveerd zijn, vlak onder hun neus een gruwelijke gifgasaanval gepleegd wordt in Ghouta op kinderen die twee weken eerder ontvoerd waren uit alawitische dorpen van Lattakia (waar de media met geen woord over gerept hadden). Immers, in Ghouta was de bevolking al lang gevlucht. Geen enkele mainstream journalist stelt zich één enkele kritische vraag. Voordat de commissie enige vaststelling heeft kunnen doen, kraaien alle westerse politieke leiders dat Assad moet gestraft worden. Ook onze vrt specialisten verkondigden met de zekerheid van middeleeuwse waarzeggers dat Assad de schuldige was! Ondanks herhaaldelijk aandringen van de Syrische regering om de ware schuldigen op te sporen, kon de commissie maar geen antwoord geven. Uiteindelijk hebben ze nu officieel moeten toegeven dat het Syrische leger hierin geen schuld treft. Wie echter dan wel schuldig is, schijnt geen belang meer te hebben en niemand te interesseren. Daar was de hoge onderzoekscommissie ook niet voor opgericht. Zij moest een beschuldiging vinden tegen Syrië. En ze vonden niets. Obama was al onderweg met zijn oorlogsbodems. De Engelsen voelden nattigheid en deden niet mee. Nu zat Obama daar, hoog op het dak. Gelukkig was er Poetin nog, een gespecialiseerde hoogtewerker. Met Assad had hij afgesproken om de gelegenheid te baat te nemen om die gevaarlijke rommel van gifgas te laten opruimen. Het Syrische leger had die chemische wapens niet gebruikt en was dat ook helemaal niet van plan. En meteen was dit een kans voor Obama om van het dak te komen zonder al te veel gezichtsverlies. En wat schrijft onze vrt “conflictjournalist” nu? Hij brengt nog steeds de oude fabeltjes van voorheen en spreekt over de “bommen van Assad” en “toen Assad chemische wapens inzette”. Van enig kritisch inzicht nog geen spoor. Het is om te huilen of zouden we er een bonte avond mee geven? Die andere vrt “kenner” is al niet minder straf. Hij kruipt zogezegd in de huid van een Syriër en laat die man zeggen “wij wilden alleen maar brood”... Hij wil ons wijsmaken dat het volk vreedzaam protesteerde en het leger hen bloedig onderdrukte. Toen ik hier kwam in 2010 kosten ’n vijf-tal platte broden 1/10de van een €. Geen enkele familie die voor 1 € brood kocht, kon dit op één week opgegeten krijgen. Nu zorgt de regering trouwens er nog voor dat het brood goedkoop blijft, al is de rest extreem duur geworden. Het is duidelijk dat onze vrt-kenner en conflictjournalist nog steeds in de huid van een CIA-agent rondlopen en alles doen om de oorlogspropaganda aan te moedigen opdat dit land als een van de nog weinige zelfstandige landen eindelijk ook ten prooi zou vallen aan de westerse heersers. Vijftig jaar geleden is de CIA hier begonnen met staatsgrepen om het Amerikaanse plan van de pijpleiding voor Qatar en Saoedi-Arabië door Syrië te krijgen en Rusland de pas af te snijden. Syrië bleef een onafhankelijk land, het wilde zijn eigen volk dienen en niet de belangen van Amerika. Dat is de reden van de oorlog. James A. Lucas legt in een uitvoerig gedocumenteerd artikel uit dat de VS sinds W O II meer dan 20 miljoen mensen gedood hebben in 37 landen (US killed more than 20 million people in 37 “victim nations” since World War II, Global Research, 7 maart 2016). En William Engdahl zegt onomwonden dat de Syrische crisis niets met religieuze principes of wat ook te maken heeft. Het gaat om olie en macht en niets anders, zoals we vorige keer al (: http://sputniknews.com/middleeast/20160306/1035851666/syria-crisis-oil-talks.html#ixzz4272IcN52)

Syrië en Rusland, voorboden van een nieuwe wereldorde

Voor de Syrische crisis besteden de westerse media hun voornaamste energie, middelen en tijd aan het diaboliseren van Putin en Assad. Daarmee wordt de schuld van eigen misdaden handig in hun schoenen geschoven. De werkelijkheid is zowat het tegendeel van wat de media ons willen wijsmaken. Je kunt het zien als het negatief van een foto. Wat als negatief wordt voorgesteld is in feite positief en omgekeerd.
Op maandag 14 maart kondigt Putin aan dat een groot deel van de Russische legermacht vanaf de volgende dag uit Syrië teruggetrokken wordt. En zo gebeurt het. Onze media fantaseren rond “de verborgen agenda” van de “onbetrouwbare Russen”. Sommigen speculeerden over een breuk tussen Moskou en Damascus en zagen al nieuwe kansen voor de “gematigde rebellen”. De werkelijkheid is dat Putin vanaf het begin klaar en duidelijk gezegd heeft dat de Russische tussenkomst beperkt zou zijn in omvang en tijd, om een politieke oplossing te bevorderen. Hij was niet zo naïef van te denken dat hij hier het wereldterrorisme, door zovele landen gesteund, alleen zou kunnen oplossen. Zijn interventie was wel bijzonder efficiënt. Zowat 10.000 km2 met 400 steden en woongebieden werden heroverd. Het Syrische leger werd gemoderniseerd. De grote terreurgroepen zijn gekortwiekt en worden nu in het nauw gedreven. Hun tunnels, wapenfabrieken en –opslagplaatsen zijn vernietigd. De export van de gestolen olie is grotendeels afgesloten en vernietigd. Als een echt grotere broer laat Rusland nu de eer aan Syrië om Palmyra en Raqqa, de oogappel van Daesh te heroveren en het zal Syrië hierbij ondubbelzinnig blijven steunen. Rusland (met Hezbollah, Iran) heeft als enige het internationale recht gerespecteerd. Het handelde op uitnodiging en in samenwerking met de wettige Syrische regering, vandaar ook zijn groot succes. Het benadrukte de soevereiniteit van dit volk en de integriteit van zijn grondgebied. Tegelijk steunde het de nationale verzoeningsbeweging in heel het land en de humanitaire hulp werd flink opgedreven. Er zijn nu 102 hulpverenigingen klaar om de Syrische bevolking te helpen. Omwille van het staken van de vijandelijkheden, door een aantal rebellengroepen aanvaard, kan het leger zijn energie besteden aan het verder bestrijden van de grote terreurgroepen, nl. Daesh, Al Nousra (Al-Qaida in Syrië) en het islamitisch front (van Saoedi-Arabië). Acht commandanten, sleutelfiguren van de oppositie en 30 groepen respecteren het bestand. De beslissing om met de terugtrekking te beginnen heeft Putin vlak voor het begin van de vredesgesprekken in Genève afgekondigd. Een sterk moment voor Rusland en helemaal geen verzwakking voor Syrië. Zij die verwachten dat de Russen, naar het voorbeeld van de Amerikanen, jaren lang zouden wegzakken in een moeras dat ze zelf geschapen hebben, kunnen nu een totaal andere wereld zien groeien. Na vijf maanden van Russische interventie helt de balans definitief over in het voordeel van Syrië. De identiteit van Syrie, de eenheid van volk, leger en regering zijn sterker dan ooit. Het wordt steeds duidelijker dat niemand van buiten af het recht heeft te bepalen door wie en hoe het Syrische volk nu of in de toekomst moet bestuurd worden. Dat komt enkel aan het Syrische volk toe. Of om het met de woorden van S. Lavrov te zeggen: “De strijd tegen het terrorisme betekent helemaal niet dat iemand zich mag mengen in de interne aangelegenheden van een volk”. En wat Putin betreft, hij blijkt een unicum in de huidige politiek te zijn door in eenvoudige woorden te zeggen wat hij doet en te doen wat hij zegt.
Syrië en Rusland. Zoals de barbaren van weleer hebben de westerse heersers geen enkele belangstelling voor, noch kennis van de ware grootheid van deze landen en volken. Het betrekkelijk kleine Syrië, de bakermat van de beschavingen gaf het kostbaarste goed dat de mensheid ooit ontvangen heeft, het joods-christelijk geloof. Het immense Rusland, zo groot als China en Amerika samen, is het land van de geniale schrijvers en kunstenaars, de grote wetenschappers en onovertroffen handboeken van natuurkunde, wiskunde en scheikunde, de modus vivendi van ontelbare verschillende volkeren en nu van zijn herwonnen christelijke traditie en de vitaliteit in de orthodoxe monastieke gemeenschappen. De Europese Unie met zijn eurocraten en schimmige instellingen is verworden tot de zoveelste Amerikaanse staat, een kunstmatige grootheid die op instorten staat, een totale verloochening van het Europa van Lissabon tot Vladivostok. Syrië en Rusland zijn de voorboden van een nieuwe wereld. Hier gaat de unipolaire wereld, gedomineerd door de VS en hun vazallen over in een multipolaire wereld, waarin onder meer Rusland, Iran, China geen slaven van het westen zijn, maar gelijkwaardige partners. En de grote leiders, die door het westen ten onrechte als de gruwelijke dictators en schuldigen van alle ellende worden gebrandmerkt en samen met hun volk genadeloos worden bevochten, zullen de geschiedenis ingaan als de echte bevrijders van het Midden-Oosten, de wegbereiders van een nieuwe wereldorde en de feitelijke beschermers van een Europa zonder wortels en zonder visie.

Het allerbelangrijkste nieuws

Tijdens de komende Goede Week en vooral tijdens de dagen van het heilige Triduum (Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Paaszaterdag) voorziet de byzantijnse liturgie vele en lange diensten die het grootste deel van de dag en zelfs een deel van de nacht in beslag nemen. We bidden ook om Gods zegen over jullie. We sturen echter volgende week met Goede Vrijdag geen nieuwsbericht. Je vindt op onze website (www.maryakub.net) nu onder meer wel een bezinning over het belang van Jezus’ Kruisdood voor de mensheid (“The Apocalyps has begun...”). Dit is het echt belangrijke gebeuren: “Jezus slaakte een luide kreet en gaf de geest” (Marcus 15, 37). In deze kreet en in dit sterven zijn alle verzuchtingen en alle onschuldige slachtoffers van de mensheid van alle tijden vervat. Hiermee wordt voor goed de geschiedenis in twee verdeeld. En het zijn heidenen die hiervan het eerst getuigenis afleggen. Zij plaatsten het opschrift boven zijn hoofd: “Deze is Jezus, de Koning van de Joden” (Matteus 27, 37). Alle volken zijn geroepen om Zijn Koningschap te erkennen. En de honderdman, die medeverantwoordelijk was voor de uitvoering van deze doodstraf en het allemaal heeft zien gebeuren, getuigde onomwonden: “Waarlijk, deze mens, was Zoon van God” (Marcus 15, 39). De leerlingen van Jezus volgen Hem na van dood naar verrijzenis. Dit is een opdracht voor gans ons leven. Iedere dag kunnen we werken aan de verrijzenis van ons hart, maar de verrijzenis van ons lichaam zal God ons geven aan het einde der tijden.
Aan allen een vruchtbare Goede Week en een Zalig Paasfeest.
P. Daniel

Jurist en filosoof Thierry Baudet in Tertio:

'We hebben als maatschappij behoefte aan collectieve rituelen. Ik pleit er meer bepaald voor de rituele dimensie van het christendom in onze seculiere maatschappij te herwaarderen. Ik hou niet van godsdienstrelativisme. Het christendom is voor mij niet zomaar een religie naast alle andere wereldgodsdiensten.

Fundamentele concepten als gewetensvrijheid en scheiding van kerk en staat, die aan de basis liggen van onze democratische rechtsorde, konden slechts ontkiemen in een religieuze context die deze ideeën omarmde en tot wasdom bracht.

De keerzijde van gewetensvrijheid is persoonlijke verantwoordelijkheid als basis van denken en handelen. Met René Girard ben ik het eens wanneer hij het christendom de grootste revolutie in de menselijke geschiedenis noemt, omdat het de mens bewust maakt dat het kwaad in hemzelf aanwezig is. Vanuit dat besef leven, is een belangrijke morele oefening.'

Paus Franciscus:

Niemand kan uitgesloten worden van Gods barmhartigheid.

De Kerk is het huis waar iedereen welkom is en niemand wordt afgewezen.

Het losgebarsten schandaal binnen het Antwerpse politiekorps -niet minder dan 2200 man sterk en het best bewapend van alle korpsen- beroert de gemoederen.

Ook de politieke. En dan komt de burgemeester in het vizier. 'Rotte appels vervelend voor Bart De Wever', kopt een krant. Het zou wel eens erger dan 'vervelend' kunnen worden.

De burgemeester draagt de bestuurlijke en politieke eindverantwoordelijkheid voor het politiekorps. Dat is plezant en electoraal interessant wanneer kan uitgepakt worden met goede resultaten in bv. de bestrijding van de criminaiteit. Maar die eindverantwoordelijkheid is er ook,  wanneer er iets fundamenteels misgaat. En dat is inderdaad veel minder plezant.

Welke consequenties voor zijn functioneren als ambtsdrager, hij daaraan verbindt, is wat het Antwerpse politieschandaal betreft, nog niet duidelijk.

Uiteraard is de Antwerpse burgemeester niet persoonlijk verantwoordelijk voor de misbruiken in zijn korps. Maar de administratieve en politieke verantwoordelijkheid van politici -ministers, burgemeesters- in dergelijke situatie, roept onvermijdelijk de vraag naar een eventueel ontslag op. Remember de dioxinecrisis, de ontsnapping van Dutroux, enz.

En terecht kan nog maar eens de vraag gesteld worden of het verantwoord is dat de burgemeester van een stad met meer dan een half miljoen inwoners en van een van de grootste havensteden ter wereld, die functie cumuleert met het lidmaatschap van het parlement en het voorzitterschap van de grootste politieke partij.

Te veel hooi op de vork, versnipperde aandacht zijn nooit goed. De Wever is geen Uebermensch.

De Standaard en de VRT peilden ook naar de populariteit van een aantal politici en stelden een lijst samen met de populairste 30. Welke politici de peilers opnemen in de enquête bepaalt uiteraard de samenstelling van de lijst. Het is goed mogelijk dat politici die een hoge populariteitsscore zouden kunnen halen, niet konden aangeduid worden.

Opvallend is ook dat de top tien samengesteld is uit 6 ministers en 1 staatssecretaris uit de federale en Vlaamse regering en 2 voorzitters van regerende partijen. Oppositielid Johan Vande Lanotte handhaaft zich op de 8ste plaats, wat toch wel een merkwaardige prestatie genoemd kan worden.

Wellicht nooit vertoond in de Belgische politieke geschiedenis van de laatste decennia, is de grote populariteit van een Franstalige politicus. Premier Michel, de behoeder van de Belgische staatsstructuur, klopt voorzitter De Wever, de voorvechter van een Vlaamse republiek, in de populariteitspoll. Het kan een pijnlijk teken aan de wand zijn voor de Vlaamse nationalisten. Die pijn wordt nog scherper gemaakt door het belabberde resultaat dat minister-president Geert Bourgeois behaalt.

Het kan Boourgeois een troost zijn dat uit deze populariteitslijst nog maar eens blijkt dat populariteit weinig of niks te maken heeft met werkkracht en competentie. Die kwaliteiten kunnen de minister-president zeker niet ontzegd worden. Nochtans strandt hij op de tiende plaats. Dat Maggie De Block nu al zo lang en met ruime voorsprong de populairste is, heeft zij zeker niet te danken aan haar politieke en bestuurlijke talenten. Die zal ze wel bezitten, hoop ik, maar wie echt in het oog springende prestaties en realisaties van minister De Block kan opnoemen, mag zijn vinger opsteken. Nee, De Block dankt haar populariteit voor een groot deel aan haar figuur.

Het moge een troost zijn voor de politici die het niet goed (meer) doen in de populariteitsranking: als toekomstig politicus Sven Nijs in de enquête was opgenomen, dan zou hij onmiddellijk Maggie De Block het populariteitsvuur aan de schenen hebben gelegd!

(De top tien: 1. De Block 2. Peeters 3. Michel 4. De Wever 5. Crevits 6. Francken 7. Beke 8. Vande Lanotte 9. De Croo 10. Bourgeois)

De peiling van De Standaard en de VRT geeft aan dat de NV-A het slechtste resultaat boekt in 6 jaar en dat CD&V langzaam uit een diep dal klimt.

Er is veel kans dat NV-A nog verder wegzakt. De grote baas van de rechtse neoliberale vijver waarin ook CD&V en Open VLD aanvankelijk visten en dachten heel wat vette vissen binnen te halen, is te nadrukkelijk NV-A.

De christendemocraten beseffen al een tijd dat ze zich duidelijker moeten profileren op waarden die christelijk én sociaaldemocratisch zijn, in plaats van mee te helpen aan de afbraak van de sociale bescherming van de zwakkeren in onze samenleving. De hielen likken van de nationalisten heeft de partij helemaal geen goed gedaan.

Ongetwijfeld heeft de NV-A ook meer en meer te lijden onder het voorzitterschap van De Wever. Het zit ingebakken in zijn natuur dat hij verdeelt en polariseert. Niet alleen in Vlaanderen, in België, maar ook in zijn eigen partij.

Tot slot: de NV-A heeft de voorbije jaren de 800.000 coöperanten van Arco geregeld geschoffeerd en de Arco afgeschilderd als een criminele bende. Als het van NV-A afhangt zal het ACW, nu Beweging.net afgeslacht worden en kunnen de honderdduizenden coöperanten fluiten naar hun centen.

Ook die antisociale houding breekt de partij nu zuur op.

Uit een peiling van De Standaard en de VRT blijkt dat Groen, SP.A en CD&V winst boeken. NV-A en Open VLD vertonen dalende populariteitscijfers.

In een brief over het Jaar van de Barmhartigheid spreekt paus Franciscus onder meer over abortus. Lees wat de paus precies schrijft.

In een inleiding stelt de paus dat hij wenst dat het Heilig Jaar van de Barmhartigheid voor alle gelovigen een ervaring zou zijn van nabijheid van de Vader, wiens tederheid bijna tastbaar is, zodat ieders geloof gesterkt mag worden en de getuigenis effectiever.

De paus schrijft verder: Eén van de ernstige problemen van onze tijd is duidelijk de veranderende verhouding tot het leven. Een wijdverbreide en gevoelloze mentaliteit heeft geleid tot het verlies van de juiste persoonlijke en maatschappelijke gevoeligheid om nieuw leven te verwelkomen.

Sommigen ervaren de tragedie van een abortus met oppervlakkig bewustzijn, alsof zij de extreme schade die zo’n handeling inhoudt niet begrijpen. Vele anderen geloven echter dat ze geen andere keuze hebben, hoewel zij het moment zelf als een nederlaag beschouwen. In het bijzonder denk ik aan al die vrouwen die hun toevlucht hebben gezocht tot abortus. Ik ben mij wel bewust van de druk die hen tot deze beslissing heeft geleid. Ik weet dat het een existentiële en morele beproeving is.

Ik heb zo vele vrouwen ontmoet die in hun hart het litteken dragen van deze hartverscheurende en pijnlijke beslissing.

Wat er is gebeurd is ten diepst onrechtvaardig; maar alleen het begrijpen van de waarheid kan ons in staat stellen de hoop niet te verliezen. De vergeving van God kan niet ontzegd worden aan iemand die berouw heeft, vooral niet als die persoon met een eerlijk hart om het sacrament van verzoening vraagt. Mede om die reden heb ik besloten, niettegenstaande andere bepalingen, om aan alle priesters tijdens het Heilig Jaar de volmacht te geven om absolutie te schenken voor de zonde van abortus aan degenen die dit hebben laten plegen en die hier met berouwvol hart vergeving om vragen.

Mogen de priesters deze grote taak ten uitvoer brengen met woorden van oprecht welkom in combinatie met een overweging die de ernst van de begane zonde uitlegt. Mogen zij hen wijzen op een weg van authentieke bekering waarmee de ware en vrijgevige vergeving van de Vader, die alles met Zijn aanwezigheid vernieuwt, te bereiken.

Franciscus

Paus Franciscus over migranten en vluchtelingen:

'We zijn een samenleving die door de globalisering van de onverschilligheid, de ervaring van het schreien en het lijden vergeten is.'

'Deze crisis, die kan gemeten worden in aantallen en statistieken, willen wij echter benaderen met namen, verhalen, families.'

'Wij moeten geen muren bouwen, maar bruggen. Er is geen behoefte om de deuren te sluiten, we moeten ze openen.'

'Beste leden van het Europees Parlement, de tijd is gekomen om samen aan het Europa te bouwen dat niet gefocust is op de economie maar wel op de heiligheid van de menselijke persoon en van de onvervreemdbare waarden.'

OPEN BRIEF

Aan Zijne Excellentie de Heer Didier Reynders,
Belgisch Minister van Buitenlandse Zaken

Excellentie,

Als Belg in Syrië, wil ik me richten tot U, een geëerde minister van ons geliefd land, om informatie te verschaffen over mijn situatie, en U tevens te vragen verder mee te werken aan onze bescherming en die van de bevolking.

In 2010 ben ik, pater Daniel Maes, een norbertijn van de Vlaamse abdij Postel-Mol naar Syrië gekomen, in dienst van de de religieuze gemeenschap van Mar Yakub, Qâra, Qalamoun. Ik kwam met vele vooroordelen en argwaan. Het contact met de bevolking en het land bezorgde me echter een cultuurschok. Het is waar, de persoonlijke politieke vrijheden bleken niet erg groot te zijn, maar evenmin belangrijk (hierin is inmiddels grote verandering gekomen onder meer door een meer partijen stelsel). Daartegenover stond evenwel de harmonieuze maatschappij van de vele verschillende gelovige en etnische groepen, die al eeuwen lang in vrede samenleefden. Verder was er de weldadige oosterse gastvrijheid en een zeer grote veiligheid, die wij in ons eigen land nooit hebben gekend. Stelen en baldadigheden waren nagenoeg onbestaande. Het land had geen schulden en kende geen daklozen. Integendeel, vele honderdduizenden vluchtelingen van omringende landen werden opgenomen en ook onderhouden als eigen burgers. Het dagelijks leven was bovendien zeer goedkoop, zoals de voeding. Ook scholen, universiteiten en ziekenhuizen waren gratis, zelfs voor ons vreemdelingen die tot een Syrische monastieke gemeenschap behoorden, zoals we zelf mochten ondervinden.

Inmiddels is er een verschrikkelijke oorlog uitgebroken. Met eigen ogen hebben wij gezien hoe vreemdelingen (niet Syriërs) brutale protestmanifestaties organiseerden tegen de regering. Zij maakten er zelf foto’s en filmen van, die door het TV station Al Jazeera in Qatar, wereldwijd werden verspreid met het valse bericht dat het volk in opstand kwam tegen een dictatuur. Hierbij nodigden zij de jongeren van ons dorp uit om zich bij hen te voegen. Er werden aanslagen en moorden gepleegd om beurt in soennitische en in christelijke middens om de indruk te wekken dat het ging om wraak als bij een interne burgeroorlog. Ondanks deze pogingen om haat en ontwrichting te brengen, bleef het volk één. De Syriërs protesteerden als één familie tegen de buitenlandse terreurgroepen en tegen de landen die hen steunen. Honderdduizenden onschuldigen werden vermoord, waaronder zeer vele regeringssoldaten en veiligheidsmensen. Scholen, ziekenhuizen, infrastructuur werden grondig verwoest.

Enkele miljoenen burgers vluchtten naar het buitenland. De meesten vluchtten evenwel in het land zelf naar zones die door het leger worden beschermd. Immers, de regering beslist had niet zijn oliebronnen in de woestijn te beschermen maar wel zijn eigen bevolking. In november 2013 waren wij zelf het doelwit. De aanvallen en beschietingen van tienduizenden zwaar gewapende strijders om ons heen waren zo erg dat er menselijk gesproken, geen mogelijkheid meer bleek om aan dood en verwoesting te ontkomen. God zij dank, is gans onze gemeenschap op meer dan wonderbare wijze hieraan toch ontsnapt, en tot heden ongedeerd gebleven, samen met de bevolking van Qâra, dank zij het leger. Daarna bracht de tijdige Russische tussenkomst, op vraag van de Syrische regering, een grondige kentering en werden eindelijk allerlei terroristische groepen eindelijk deskundig bestreden, waarvoor het volk erg dankbaar is en blijft. Dit geeft ook hoop. Toch blijven duizenden jihadisten, door het buitenland bewapend, getraind en grof betaald toestromen om alsnog de moedige weerstand van het volk te breken.

Zo beleven wij nu de grootste humanitaire crisis sinds WO.II. Wij trachten hieraan tegemoet te komen en iedereen in nood te helpen, vooral vanuit drie centra die door onze gemeenschap werden opgericht: in Damascus, in Tartous en in ons klooster zelf. Toch hebben we een tweetal weken geleden ook in het meest getroffen Aleppo hulp kunnen bieden met niet minder dan 8.500 pakketten, een ambulance en de vierde “hopitainer”, een uiterst kostbaar mobiel hospitaal. Daarom ontving Moeder Agnes-Mariam, stichteres en overste van dit klooster, recent in Moskou, in naam van de gemeenschap de belangrijke Femida-prijs voor vrede en rechtvaardigheid. Uiteraard kunnen wij deze hulp slechts blijven geven dank zij de milde steun van onze zeer vele weldoeners, van sommige internationale organisaties en landen zoals Nederland, die bereid zijn ons te steunen om mensen te helpen in de grootste nood, onverschillig tot welk geloof of etnische groep zij ook behoren.

Met groot vertrouwen richten wij ons tot u met de vraag u niet door leugens en mediamanipulatie te laten misleiden, maar moedig te erkennen wat werkelijk in Syrië gebeurt. Laten we de recente tragische voorbeelden niet vergeten. Op grond van grove leugens werden volkeren uitgemoord en landen verwoest. Bepaalde grootmachten wilden zich meester maken van de olie, het goud, de banken, de wapenvoorraden. Ook ons land hielp mee om bepaalde landen in de totale chaos te storten, waarin ze nu verkeren. Het waren illegale en mensonwaardige acties. Waarom?

Syrië is een soeverein land, de bakermat van de oudste beschavingen en de wieg van het kostbare christelijk geloof. Het heeft een wettige regering en een wettig gekozen president, door de overgrote meerderheid van het volk met zijn verschillende geloofsgemeenschappen en etnische groepen gedragen. Geen enkel internationaal recht kan enige inmenging door vreemden hier rechtvaardigen. De beslissing over zijn toekomst of regering komt alleen aan het volk zelf toe. Zult u meehelpen op grond van
grove leugens dit volk met zijn regering verder uit te moorden en te verwoesten, tegen alle internationaal recht en menselijke waardigheid in? Moet de vluchtelingenstroom nog groter worden? Behaagt het u een heel volk in een uitzichtloze ellende te storten omdat grootmachten hier hun pijplijn willen, zich meester willen maken van de olie, de gas of van dit zeer strategisch gelegen land? Vrede en veiligheid voor dit volk vereisen de erkenning van de onschendbaarheid van zijn grondgebied, van zijn onafhankelijkheid, zijn nationale eenheid en zijn culturele eigenheid. Bovendien, moet een broos bestand van de vijandelijkheden nu weer door nieuwe illegale, militaire interventies verbroken worden?

Excellentie, een waardig en bekwaam staatsman bereidt de toekomst voor, respecteert het internationaal recht, de soevereiniteit van andere landen, zoals hij wil dat deze van zijn eigen land gerespecteerd wordt en hij dient zijn volk (het Latijnse woord “minister” betekent “dienaar”). Wees moedig, neem contact met de Syrische regering, herstel de diplomatieke betrekkingen, hef onmiddellijk alle sancties op tegen het volk, omdat zij niets anders zijn dan economisch terrorisme, biedt edelmoedig uw hulp en mogelijkheden aan in naam van het Belgische volk. Wie echter de belangen van vreemde grootmachten dient om andere volken in de diepste ellende te storten, is een terroristenleider, de naam van staatsman onwaardig. Mogen we vragen dat u zich niet (meer) aan de kant van de moordenaars, maar aan kant van de onschuldige slachtoffers zult scharen? Dit verwachten wij, het Syrische volk, en zovele mensen van goede wil in België en elders van U. Hiervoor zullen zij u zeer dankbaar zijn en de toekomst zal u eren als een waardig staatsman.

Wil samen met onze noodkreet tevens onze eerbiedige groeten aanvaarden,
P. Daniel Maes (uit Postel-Mol) - Deir Mar Yakub, Qâra, Syrië - 11 maart 2016

XI/11

Vrijdag 11 maart 2016

Halfvasten voorbij

Het christelijk geloof in het oosten kent eigenlijk geen afzonderlijke, persoonlijke devoties. Alles wordt geïntegreerd in de liturgie zelf. Hier ligt ook het grote verschil tussen de vele persoonlijke Mariadevoties in het westen en de liturgische Mariaverering in het oosten. Zo herdachten we de zondagen van de vasten respectievelijk de iconenverering, de relikwieën en het heilig Kruis. Vorige zondag ging de aandacht naar Johannes Climacus (het Griekse ‘klimaks’ = ‘ladder’) wiens “Ladder van deugden” (Latijn ‘Scala Paradisi’) beschouwt wordt als een model voor de geestelijke strijd in de veertigdagentijd. Dit werk wordt in de monastieke traditie bij voorkeur in de vastentijd gelezen. En vorige donderdag werd “de grote canon van de vasten” gezongen, samengesteld door de heilige Andreas, aartsbisschop van Kreta (rond 720). De 9 ‘oden’ of gezangen bevatten samen 320 ‘tropairen’ of poëtische verzen, gebeden. Het is een indrukwekkende vesperdienst die meer dan twee uur duurt.
Zaterdagavond komt een jongeman uit Frankrijk toe. Hij wil een tijd komen helpen en meeleven. Hij is osteopaat en als boerenzoon uit Bretagne goed thuis in de landbouw, maar hij zou graag nog verder studeren om geneesheer te worden. Hij heeft al ontwikkelingswerk gedaan in Australië en op de Filipijnen. Naast Frans spreekt hij ook goed Engels. Het klikt meteen. We eten samen met de fraters en gaan kennismaken met de rest van de gemeenschap. Onze verantwoordelijke voor de ploeg van de Rode Halve Maan heeft bijzonder veel last van rugpijnen. Na een eenvoudige massage van tien minuten blijkt hij er al van verlost te zijn. Natuurlijk komen meteen meerderen met dezelfde klacht naar boven, maar dat is voor later. De volgende dagen merken we dat hij een bijzonder handige kerel is in de tuin en op het terrein. Er wordt flink wat aangeplant.
Zondagnamiddag nemen we hem mee voor een bezoek aan de pastoor van Qara. Eerst nemen we deel aan de eucharistie van de parochie om half vijf. Daarna worden we al meteen uitgenodigd door een familie om even koffie te komen drinken, wat we graag aanvaarden. Daarna trekken we naar de pastorie. De eigenlijke bedoeling is abouna Georges helpen om een dynamische huwelijkspastoraal uit te bouwen. Concreet: de overgang maken van “een cultuur van de dood” naar een “cultuur van het leven” en de ware vrijheid. De contraceptieve cultuur wordt hier niet met zulk een agressieve campagne in de openbare opinie gevoerd als in Europa, maar de contraceptieve praktijk blijkt al even erg te zijn. Hoe zijn we daar achter gekomen? Een van de verantwoordelijken van de hulpploeg, een ingenieur, kwam een tijd geleden vertellen dat hij verloofd is en dat hij graag met zijn meisje eens langs wilde komen voor een goede christelijke huwelijksvoorbereiding. Ze zijn beiden uit Qara. We hebben er toen een gezellige avond van gemaakt samen met de fraters. We vroegen hoe zij hun huwelijk zagen en het werd een leerrijke uitwisseling over het wezen van het christelijk huwelijk: eenheid, trouw, onverbreekbaarheid, vruchtbaarheid... Dat er wetenschappelijke, natuurlijke methoden bestaan om eigen vruchtbaarheid zelf te beheersen, schenen ze niet te weten. Ze waren er geweldig aan geïnteresseerd. Ik vroeg hen een echtpaar of dokter te zoeken die daarvan op de hoogte is maar die bleken in Syrië onvindbaar. Zo namen we dan contact met onze deskundige en toegewijde vrienden van het Sensiplan® in België. We verzamelden en kregen de nodige informatie om een grondige voorlichting te geven aan de pastoor opdat hij alvast overtuigd is van het grote belang hiervan. De contraceptieve cultuur is de grootste ramp van de laatste halve eeuw, niet alleen op gebied van de gezondheid maar ook op gebied van het morele leven. Al jaren geleden werden door de Wereld Gezondheids Organisatie de twee bestanddelen van iedere contraceptieve pil gekatologeerd onder de gevaarlijkste kankerverwekkende stoffen voor de gezondheid van de mens. Bovendien is het percentage van echtscheidingen bij echtparen die contraceptie gebruiken 50 % terwijl dit voor hen die de natuurlijke methoden benutten minder van 4 %. Als je dit in Europa vertelt, jaag je meteen een massa mensen de kast op (waaronder theologen, andere - logen en - peuten). Eens zal de waarheid toch doordringen. Ook de pastoor is enthoesiast en denkt al aan voordrachten over heel het bisdom. Helaas, hier is een dergelijk onderwerp nog te zeer taboe, zeker voor een priester. Er zal hulp moeten komen van buitenaf of we moeten een jong dynamisch koppel vinden, waarvan de vrouw Syrisch is en die deskundige “consulenten” willen worden. Het zou een historische ommekeer kunnen brengen in dit land. Jawel, er zijn op dit ogenblik nog andere zorgen maar deze bijdrage zou van onschatbare waarde zijn. Laten we bidden voor een volgende stap en een goede oplossing: NFP in Syrië!
We krijgen op vrijdag (een school-vrije dag) bezoek van de jonge pastoor van Nebek die met een groep van 17 jonge catechisten een bezinningsdag wil houden. Dat is juist de dag dat de akathisthymme ter ere van O.L.Vrouw ’s middags in haar geheel wordt gezongen.
In de loop van de week kregen we nog bezoek van een Franse pastoor met een groep sympathieke parochianen. Dat ze geen enkele moeilijkheid ondervonden bij hun reis, is een aanmoediging en verdient navolging. Het is een aangename kennismaking. Er is ook een waalse journalist bij die ons vroeger al eens kwam opzoeken (in de abdij Postel) en een goede reportage maakte. Ik vroeg hem of de mentaliteit in België stilaan gunstig aan het veranderen is, maar dat was volgens hem niet erg het geval. Hij verwees naar de dwaze uitspraken van onze minister van buitenlandse zaken. Dit was voor mij de spreekwoordelijke druppel die mijn emmer deed overlopen. Vandaar mijn open brief, in het Nederlands en het Frans. Mag uiteraard vrij verspreid worden, hoe meer hoe liever.
(P.S. Laat me nog even vermelden dat ik op mijn bericht vorige keer - Parels uit de Russische orthodoxie – verschillende erg positieve reacties mocht ontvangen, wat ik beschouw als een belangstelling voor ware geestelijke diepgang. Moge deze belangstelling steeds meer toenemen).

Enkele activiteiten

We herinneren aan de Mars voor Syrië, nu zaterdag 12 maart, Spuiplein, DEN HAAG, 14.00 u (Contact: +32 (0)472 77 79 03 – vrij_syrie@telenet.be; Affiche: http://i66.tinypic.com/2hoemty.jpg;Facebook: https://www.facebook.com/events/431296530401838/)
Er is ook nog een manifestatie voorzien nu zondag 13 maart 14.00 u, Avenue Franklin Roosevelt 3, Bruxelles (Affiche http://i63.tinypic.com/25qd4lf.jpg; Contact: +32 (0)485 29 29 26 - sadee012345@yahoo.fr)
Zaterdag 12 en zondag 13 maart organiseert FSSP (Maison St. Paul, rue des Minimes, 27, 1000 Brussel) ontmoetingen met moeder Agnès-Mariam (www.fssp.be). Zaterdag om 15.00 u. Zondag na de eucharistie van 9.30 u, rond 11.45 u
Maandag 14 maart om 13.00 u wordt door de Poolse Europarlementariër M. Marek Jurek en anderen een “diner débat” georganiseerd met moeder Agnes-Mariam in het Europees parlement.
P. Daniel
P.S. In een afzonderlijke bijdrage voeg ik hierbij een open brief aan onze minister van buitenlandse zaken, een Nederlandse en een Franse versie in pdf.

Bekijk de videoboodschap van paus Franciscus voor de maand maart. Klik op onderstaande link.

Oxfam heeft een rapport gepubliceerd dat aantoont hoe onze economie ten dienste staat van de 1% allerrijksten.

Om dat schokkende onevenwicht te herstellen, moeten onder andere de belastingparadijzen worden aangepakt!

Volgende belangrijke acht basisartikels horen zeker ook thuis in een Vlaamse grondwet. Een gratis advies aan Bourgeois. Vrij naar Animal Farm van George Orwell:

1. Al wie zich Belg noemt, of meent een Belg te zijn, is een vijand.
2. Al wie foutloos ‘Wat Wals is, vals is’ kan zeggen, is een vriend.
3. Geen enkele Vlaming zal zich draperen in een Belgische vlag.
4. Geen enkele Vlaming zal voor de Rode Duivels supporteren.
5. Geen enkele Vlaming mag een aflevering van ‘Thuis’ of van ‘Familie’ missen.
6. Geen enkele Vlaming mag in een Louis XIV-bed slapen.
7. Geen enkele Vlaming mag Franse of Waalse wijn drinken.
8. Alle Vlamingen zijn gelijk maar sommige Vlamingen zijn meer gelijk dan andere.

De journalist Roderik Six beweert in Knack dat 'ook in Europa de georganiseerde religie zich aan censuurdrift bezondigt'. Als bewijs van die zeer algemene beschuldiging, vermeldt hij een rechtszaak die door een Franse katholieke organisatie werd aangespannen tegen het vertonen van een film. Toch wel erg magertjes om 'de georganiseerde religie' te beschuldigen van censuurdrift.

Ik wil de heer Six een aantal inspiratietips aan de hand doen voor een hele reeks artikels over censuur- en andere driften van bv. het kapitalisme.

Vele lezers hebben ongetwijfeld belangstelling voor wat journalist Six zoal denkt over de productiedrift, de consumptiedrift, de winstdrift, de modedrift , de reclamedrift, en ja ook, de censuurdrift van de kapitalistische religie.

Ferdinand von Schirach, bestsellende misdaadauteur en advocaat, in 'Waardigheid is kwetsbaar':

'We hebben nood aan een Europese natie, nu meer dan ooit. De begrippen die ons vormen, de tolerantie, het respect voor de medemens, de rechtsstaat zijn Europese dingen. En het zijn waarden die erg beïnvloed zijn door het christendom.

Laten we ven een stap terugzetten. We zijn zelf voor een groot deel natuur. We moeten slapen, eten en andere vruchtbare zaken doen, maar één ding maakt ons verschillend: we hebben ons tegen de natuur verzet.

De natuur is, om het met Darwin te zeggen, het recht van de sterkste. Wij hangen precies het tegendeel aan: wij beschermen de zwakste. Dat is onze grootste verwenznlijking, ondanks onze dierlijke aard. Dat is mens te zijn.

Het idee dat de medemens even waardevol is als mezelf, ook al is hij veel zwakker, dat we van de medemens geen object maken, dat we hem niet opeten, dat we hem niet slaan, of dat we hem niet buitensluiten, dat we hem achten als mens. Dat is waardigheid.

Dat hebben we uitgedrukt in het christendom. Het was onvoorstelbaar: iemand zei dat er hoop, geloof en liefde is, maar vooral liefde. Dat is het wezenlijke, juist dat maakt Europa uit.'

XI/10
Vrijdag 4 maart 2016

Rustig aan herstel werken

Al beleeft Syrië een woelige periode, we trachten in de gemeenschap rustig verder te bidden en te werken. Het voorplein wordt opgeruimd en de vele gaten in het plaveisel worden hersteld. De open plekken in de aanplanting van de rozemarijn en de lavendel worden met nieuwe scheuten opgevuld. Op het terrein worden vele tientallen dode bomen verwijderd: bomen van olijven, amandelen, abrikozen, granaatappels, vijgen, kersen, appelen, peren... Velen hebben helaas de oorlog niet overleefd en er worden nieuwe geplant. We benutten de vroege lentezon in de hoop dat er achteraf geen onverwachte koudegolf meer komt. Ondertussen gaat ook de hulpverlening onverminderd verder, waarvoor telkens de nodige pakketten dienen klaar gemaakt te worden. En de handgemaakte sierkaarsen beleven een ongekende creativiteit. Potjes, blikjes ... alles is bruikbaar om nieuwe vormen uit te proberen. Je ziet hier kaarsen in alle vormen en kleuren.

Ondertussen hebben we de helft van de vasten al achter de rug, maar de opdracht van de “geestelijke strijd” blijft actueel voor de rest van de vasten en van ons leven. Als naar goede monastieke gewoonte lezen we in deze tijd de verhalen van Palladius, bisschop van Hélénopolis (363-425). Hij was aanvankelijk monnik in Jeruzalem en daarna in Egypte. Daar leefden toen duizenden monniken, in grote groepen, in kleine groepen of als kluizenaars. De woestijn had voor de Egyptische monniken in de IVe en Ve eeuw een dubbele betekenis. Het was de plaats van de grote rust, ingetogenheid en ontbering, ver van de wereldse drukte, waarbij zij door handenarbeid en voortdurend gebed tot vereniging met God trachtten te komen. Tevens was het de plaats van de duivel die zich nestelde in hun gedachten en gevoelens (eer, macht, bezit, jaloezie, lusteloosheid, seksuele bekoringen allerhande...). De monniken bestreden de duivel op eigen veld, naar het voorbeeld van Jezus. Tevens was het een strijd tegen zichzelf en tegen zijn eigen gedachten. In zijn beroemde “Histoire Lausiaque” geeft Paladius 71 verhalen over het leven van oude monniken, die hij meestal zelf gekend heeft. Het is als een geschiedenis van het oude monnikenleven in Egypte met menig pittig verhaaltje. Ziehier de geschiedenis van “Mozes de Ethiopiër”. Hij was een fameuze bendeleider, die het drama van zijn leven meemaakt en besluit voortaan monnik te worden. Hij trekt zich terug in een armzalige kluis in de woestijn om te bidden. Toevallig komen juist bij hem enkele brutale rovers binnen in de gedachte dat er wat te stelen viel. Hij heeft er geen moeite mee om ze K.O te slaan en hij sleurt ze naar vader abt en zegt: “vermits het mij niet toegestaan is iemand nog kwaad te doen, lever ik hen aan u over.” Daar ontdekken de rovers dat hun vrome monnik de fameuze bendeleider van weleer was. Ze zijn er zo door getroffen dat ze ook monnik willen worden! Er is dus voor de leiders van Daesh en andere groepen nog hoop, al zal het nu heel wat meer inspanning vergen om hen eerst K.O. te krijgen.
(P.S. De uitgebreide foto-reportage van de humanitaire hulp aan Aleppo, vorige keer aangekondigd, is toch niet op onze website gezet, waarvoor onze verontschuldiging.)

De zoveelste oorlog: macht en hebzucht, olie en gas

Al is het aantal goedgelovigen die de “politiek correcte” voorstelling van de oorlog in Syrië geloven, snel aan het verminderen, er zijn nog te veel mensen die de geoliede mediacampagne blindelings blijven volgen. In Syrië zou een spontane volksopstand door een gruwelijke dictator bloedig onderdrukt zijn, waaruit een burgeroorlog is ontstaan, die maar blijft voortduren omdat die dictator zich aan zijn macht vastklampt. Een van onze Belgische politieke luidsprekers heeft deze week zelfs gemeend de Syrische president openlijk te moeten aanklagen, uiteraard omdat hij zogenaamd zijn volk martelt, uithongert en uitmoordt. Daarmee huilt deze excellentie, als een van de gewillige beulen, mee met de wolven in het bos om de aandacht af te wenden van de echte misdadigers en ongestraft land en volk verder te helpen uitmoorden. (Zou onze minister beseffen dat hij van het volk lang niet de helft waardering krijgt en verdient dan degene die hij voor het strafhof wil sleuren?) Zowat twee weken geleden beschuldigde de Amerikaanse kolonel Steve Warren de Russen ervan twee hospitalen in Aleppo gebombardeerd te hebben, terwijl de Russen in steden geen bombardementen tegen de burgerbevolking uitvoeren en het Amerikaanse vliegtuigen waren die daar gebombardeerd hadden. Dagelijks blijven onze media Assad en Poetin, het Syrische en Russische leger beschuldigen, zonder zich eens af te vragen waarom juist zij door het volk op handen gedragen worden. Ook de Amerikaanse politieke klasse is er verregaand in geslaagd deze gefabriceerde versie te doen geloven aan de grote massa, om zo de militaire en terroristische acties tegen Syrië te blijven goedkeuren. Een monsterleugen gaat er gemakkelijker in dan een kleine leugen, dat wisten de nazi’s al. Het is telkens een verademing wanneer iemand uit de hoogste lagen van de Amerikaanse politiek de zaken eens eerlijk vertelt. Robert Kennedy jr is de zoon van Robert Kennedy, die vermoord werd in 1968, twee maanden nadat Maarten Luther King was vermoord. Hij is dus de neef van de eveneens vermoorde jongste president van de VS, John F. Kennedy. De slachtoffers hadden allemaal iets gemeenschappelijks. President John Kennedy wilde de wapenindustrie wat aan banden leggen. Robert wilde het werk van zijn broer verder zetten en M.L. King had een massa Amerikanen op de been gebracht in een protest tegen de oorlog in Vietnam. De bazen van de wapenindustrie tegenwerken is dus levensgevaarlijk.

Robert Kennedy jr heeft bijzondere belangstelling voor de Amerikaanse Midden-Oosten politiek. In een lang artikel in Politico vraagt hij zich af waarom de Amerikanen voor de Syriërs niet welkom zijn. In de ondertitel geeft hij meteen al een antwoord: zij haten niet onze vrijheden maar ze haten het feit dat wij onze idealen in hun land verlochenen, gewoon om de olie. In 1949 aarzelde de toenmalige Syrische president Shukri-al-Quatli zijn goedkeuring te geven aan het Amerikaanse plan van de Trans-Arabische Pipe-line, die de olie van Saoedi-Arabië langs Syrië naar Libanon moest brengen voor Europa. De CIA pleegde een staatsgreep, zette de president af en bracht haar marionet Husni al-Za’im aan de macht. Vooraleer deze het Amerikaanse plan kon goedkeuren werd hij echter afgezet door het volk, dat Quatli terug tot president maakte. Van dan af blijft de CIA in het Midden Oosten onafgebroken oorlog voeren in dienst van de Amerikaanse olie. Ze organiseerde in Syrië een nieuwe mislukte staatsgreep in juli 1957. “Mijn oom John” zo schrijft Robert Kennedy, was toen razend op Eisenhower en eiste dat het recht van zelfbestuur voor de Arabische landen zou gerespecteerd worden en dat de Amerikaanse imperialistische inmenging zou stoppen. “Mijn grootvader Joseph Kennedy” zat toen in een commissie die het wangedrag van de CIA onderzocht en haar pogingen tot staatsgreep in Jordanië, Syrië, Iran, Irak en Egypte scherp veroordeelde. Sindsdien is het echter alleen maar erger geworden. In september 1957 gaf Eisenhower de opdracht er alles aan te doen om in het Midden-Oosten de indruk te wekken dat alle ellende het gevolg is van een interne “heilige oorlog”. “Wat wij een oorlog tegen het terrorisme noemen is niets anders dan een oorlog om olie... De enige winnaars zijn de bouwers van militair wapentuig en de oliemagnaten”.

Neen, de huidige crisis in Syrië is echt niet begonnen in 2011 met een vreedzame volksopstand tegen een dictator, zoals de “politiek correcte” visie luidt. “De feiten bewijzen dat wij de crisis hebben veroorzaakt, maar dat we weinig macht hebben om ze ook op te lossen”. In het begin van de jaren tachtig van vorige eeuw werden de moslimbroeders al geholpen om een reeks bloedige aanslagen te plegen, o.a. met de onthoofding van 80 rekruten, allemaal allawieten. Het was de zoveelste poging om de regering omver te werpen. Na een mislukte moordaanslag op president Hafez (de vader van de huidige) was voor hem de maat vol. Hij kreeg twee projectielen toegeworpen, de ene schopte hij terug aan afzender en de tweede doodde zijn lijfwacht. Hierna maakte hij nogal drastisch een einde aan de aanslagen door heel het nest van de moslimbroeders uit te roeien. De onmiddellijke aanleiding voor de huidige oorlog is echter het voorstel in 2009 van Qatar, dat met een pipe-line zijn gas door Saoedi-Arabië, Jordanië, Syrië en Turkije naar de Middellandse Zee en Europa wilde brengen. Bachar al-Assad weigerde omdat hierdoor de trouwe bondgenoot Rusland een zeer zware slag zou toegebracht worden. Bachar onderhandelde bovendien met Iran, een andere trouwe bondgenoot, voor een gazoduc van Iran door Syrië naar Libanon en zo naar Europa. Dit was het startsein voor de VS, Qatar, Saoedi-Arabië en Israël om een efficiënte “Syrische oppositie” te vormen en het land ten val te brengen. De CIA gaf zes miljoen dollar aan de TV BARADA van de “Syrische oppositie”, gevestigd in Londen, om deskundig het beeld van een onduldbare Syrische dictator in de openbare opinie te beitelen. Daarmee konden ze voldoende reportages en video’s fabriceren én verspreiden van “een president die baadt in het bloed”. Hiervoor boden (en bieden nog!) de Amerikaanse gevangenissen zelf overvloedig materiaal. En dagelijks krijg je nu het nieuws over Syrië vanuit het zogenaamde “Syrisch observatorium voor de rechten van de mens”, een organisatie van de moslimbroeders in Londen! Bovendien is dit ook zowat de enige bron waar de UNO met plezier naar verwijst. Meteen begrijp je waarom onze ministers, wanneer ze over Syrië praten, zoveel onzin uitkramen en zich schaamteloos achter de moordenaars plaatsen. Naast deze mediasteun blijven de gewapende oppositiegroepen zelf massaal financiële, logistieke en militaire steun krijgen, al vijf jaar lang. Om de uitzichtloze ellende, die zij hierdoor veroorzaken voor het volk, bekommeren onze excellenties zich helemaal niet. “De stroom van miljoenen vluchtelingen naar Europa zijn het gevolg van onze pipe-line oorlog en van de blunders van de CIA”, aldus Robert jr.

Robert Kennedy jr. zou vanwege zijn land meer respect willen voor de soevereiniteit van andere landen, een drastische vermindering van de militaire uitgaven en een herstel van de vrijheid in eigen land. “De overheersing van de wereld gaat niet samen met het behoud van democratie in eigen land.” Samengevat schrijft hij: “Wij hebben onze waarden verguisd, onze eigen jeugd afgeslacht, honderdduizenden onschuldige mensen de dood in gejaagd, ons ideaal verloochend, onze nationale financies verspild aan zinloze en kostelijke avonturen in het buitenland. Daarvoor hielpen wij onze grootste vijanden en van Amerika, eens de bakermat van de vrijheid, maakten we voor onszelf een burcht voor nationale veiligheid terwijl we voor de internationale gemeenschap een paria werden op moreel vlak”. (Why the Arabs don’t want us in Syria. They don’t hate our “freedoms”. They hate that we‘ve betrayed our ideals in their own countries – for oil, 23/2/16, http://www.politico.eu/article/why-the-arabs-dont-want-us-in-syria-mideast-conflict-oil-intervention/).

Zal de “volkerenmoord” op de christenen nog toenemen?

In de tweede Tsjetsjeense oorlog (1999-2000) probeerden jihadisten al een islamitisch emiraat op te richten. In Grozny deden ze precies hetzelfde als wat ze nu in Rakka (Syrië) doen: de sharia opleggen en mensen onthoofden. De man die hen bestreed en uiteindelijk overwon was, tot spijt van wie het benijdt, jawel, Vladimir Poetin.
Op 10 februari 2016 overhandigde Vitali Tchourkine, de Russische ambassadeur, aan alle leden van de UNO veiligheidsraad een rapport van twee bladzijden met een tiental onweerlegbare grove schendingen van resoluties door Turkije, al jarenlang straffeloos gepleegd. Het bijzondere van dit rapport was dat de genoemde namen en organisaties die bij deze schendingen betrokken zijn, rechtstreeks verbonden waren met de Tsjetsjeense jihadisten. Het verschil is dat nu de AKP, de partij van president R.T. Erdogan de jihadisten steunt, zodat nu de Turkse staat zelf betrokken is: het is staatsterrorisme.
De toekomst van het terrorisme in Syrië, Irak, Libië en heel de wereld zal verregaand bepaald worden door Turkije. Ofwel kan Turkije ons zand in de ogen blijven strooien, blijft in de NAVO en integreert steeds meer in Europa en dan zal Turkije de handen vrij hebben om het terrorisme ongehinderd te verspreiden. De djihadisten zullen in heel de wereld toenemen. Het zal steeds meer worden zoals Finian Cunningham schrijft: “ De NAVO heeft de draad opgenomen waar nazi-Duitsland mislukte” (NATO at War... on the World, Sputnik International, 16 februari 2016). Ofwel wordt Europa wakker, neemt afstand van Turkije en stoot het uit de NAVO en dan zullen de VS zich meer bij Rusland voegen om samen het wereldterrorisme te bestrijden. Voor een groot deel zal het hiervan afhangen of de volkerenmoord van de christenen in het Midden-Oosten verder gaat of niet. Europa, quo vadis?

Parels uit de Russische orthodoxie

Het overbekende verhaal van de onbekende Russische pelgrim speelt zich af in de tweede helft van de negentiende eeuw. Hij was zo getroffen door het woord van Paulus in 1 Tessalonicenzen 5, 17: “Bid zonder ophouden” dat hij een dergelijk voortdurend innerlijk gebed kost wat kost wilde bereiken. Overal en bij iedereen zocht en vroeg hij, totdat het hem lukte. Op het ritme van zijn hart en zijn ademhaling kon hij dag en nacht bidden: “Heer Jezus Christus, ontferm u over mij”. Hij wilde voortaan niets anders meer doen dan op die wijze God loven en daarbij het evangelie of de spreuken van de vaders lezen. Moeilijkheden deerden hem niet meer en zijn hart liep over van vreugde. Toen hij rondzwierf in Tobolsk, had hij geen eten meer en besloot brood te vragen. Al jaren leefde hij van droog brood, zout en water. Hij kwam bij een zeer vrome orthodoxe familie met twee kleine kinderen terecht die hem dwongen bij hen te blijven overnachten, wat hij slechts na sterke protesten aanvaardde. Zij gaven hem een nieuwe knapzak, nieuwe kleren en schoeisel. De man was rechter en naast hun huis hadden ze een opvangcentrum voor pelgrims, bedelaars en armen. Omdat onze pelgrim keurig kon lezen en schrijven, - wat voor een zwerver toen niet zo evident was - wilde de man weten wat hij voorheen eigenlijk gedaan had. Welnu, onze pelgrim was samen met zijn oudere broer al heel jong wees en zij werden door hun grootouders opgevoed. Zijn broer was eerder wild, opvliegend en werd een dronkaard, terwijl hij stil van aard was. Op een keer duwde zijn broer hem uit het bed, waardoor hij zo ongelukkig viel dat sindsdien zijn linkderarm verlamd was. Grootvader hield veel van de gehandicapte jongste zoon en besloot hem te leren lezen en schrijven. Toen grootmoeder stierf, wilde grootvader dat hij zou trouwen opdat er opnieuw een vrouw in huis zou zijn. Hij stemde er tenslotte noodgedwongen mee in. Zijn vrouw was zeer vroom en erg toegewijd. Grootvader werd zwaar ziek en besloot zijn huis en geld aan de jongste zoon over te maken. Toen grootvader gestorven was bleven de jongste zoon en zijn vrouw alleen achter, de oudste zoon was altijd weg. Op zekere nacht stond heel het huis in brand. Hij kon zich met zijn vrouw slechts op het nippertje redden, maar ze hadden niets meer. Later begrepen ze dat de oudste broer al het geld gestolen had, het huis in brand gestoken en gevlucht was. Zijn vrouw kon heel goed naaien en trachtte daarmee de kost te verdienen, terwijl hij naast haar zat en uit het Evangelie of uit de “filokalie” (de spreuken van de vaders) voorlas. Soms weende zijn vrouw en wanneer hij vroeg waarom ze weende, antwoordde ze: omdat hetgeen hij las toch zo mooi was. Zij hadden een eenvoudige hut kunnen kopen. Zijn vrouw werd ziek en stierf. Als hij in de hut de klederen zag die zij nog gemaakt had, barstte hij in tranen uit en was ontroostbaar. Soms viel hij zelfs bewusteloos. Hier kon hij het leven niet meer verder dragen. Hij verkocht de hut, deelde het geld en de klederen aan de armen uit en vertrok als pelgrim.
Hierop vertelde de heer van het vrome orthodoxe gezin dat hij twee jaar geleden een bijzonder verhaal had vernomen van een bedelaar en dat was de reden waarom hij ook nu het leven van deze pelgrim wilde kennen. Er kwam bij hen een oude, erg verzwakte bedelaar toe met het paspoort van een vrij gelaten soldaat. Hij werd ziek en het gastgezin gaf hem de nodige verzorging maar al vlug bleek dat hij stervende was. Hem werd de ziekenzalving toegediend. De stervende vroeg papier en pen. Hij wilde nog een brief schrijven en vroeg of ze die aan zijn zoon wilden bezorgen in St. Petersburg. De gastheer stond versteld van de keurige wijze waarop deze oude bedelaar de uiterst verzorgde brief schreef. Daarop vertelde hij zijn levensverhaal, op voorwaarde dat de man hierover niets zou zeggen voor zijn dood. Deze oude, zieke bedelaar was eens een rijke prins, die luxueus leefde. Zijn vrouw stierf en hij bleef alleen achter met zijn zoon, die kapitein was van de wacht. Op een avond maakte de prins zich op voor een groots bal en vloog in gramschap uit tegen zijn knecht. Hij sloeg hem tegen het hoofd en joeg hem weg. De knecht was echter zo zwaar gewond dat hij later stierf. Niemand maakte zich daar druk over. Na zes weken echter kreeg de prins nachtmerries, waarbij deze knecht hem in een droom verscheen en hem zijn dood verweet. Dit werd steeds erger, zodat deze knecht ook overdag in zijn verbeelding kwam, samen met vele anderen die hij mishandeld of onrechtvaardig bejegend had. De prins werd zwaar ziek en de beste geneesheren met de beste therapieën konden geen enkele verbetering brengen. Zijn toestand werd alleen maar erger. Tenslotte kreeg hij diep berouw over al wat hij gedaan had, hij ging biechten en besloot het laatste deel van zijn leven in boete door te brengen. Vanaf dat moment verdwenen de nachtmerries en herwon hij zijn vroegere kracht. Hij voelde zich opgelucht. Hij liet al zijn onderhorigen vrij, nam het paspoort van een oude soldaat en vertrok in het geheim, gekleed als een armzalige bedelaar. Zo heeft hij vijftien jaar in Siberië rondgezworven en voelde zich de gelukkigste mens ter wereld. Hij bad en loofde God. Soms ging hij zich bij boeren aanbieden om te helpen bij het werk. De hel en de hemel zitten in onze eigen ziel, zo ervoer hij het. Zijn zoon had meegemaakt hoe hij als in een hel had geleefd en nu wilde hij hem laten weten dat hij ook als in de hemel heeft geleefd. Hij was diep gelukkig, verzoend met God, met de medemensen en met zichzelf. Hij wilde zijn zoon schrijven dat hij in grote vrede sterft. De laatste zin van zijn brief luidt: “Ik bid tot God dat Hij u zijn genade schenkt en ik sluit mijn ogen in rust, in de hoop op het eeuwige leven door de barmhartigheid van de Verlosser van de mensen, Jezus Christus”. (Récit d’un pèlerin russe, traduits par Jean Laloy, Editions Hygiène et Médecine, La Baconnière/Seuil, blz. 131-135. Decennia geleden gaf ik een Nederlandse vertaling van dit boek aan een zoekende Vlaamse jongere. Hij was er zo door getroffen dat hij eerst enkele bedevaarten maakte in eigen land en later te voet naar Compostella, Rome en Jeruzalem trok. Hij is uiteindelijk monnik geworden in een Franse Benedictijnenabdij).
P. Daniel

Het kost niet veel moeite om artikels en uitspraken van politicologen als Ackaert, Devos en Hooghe op te snorren, waarin zij vanuit hun bekommernis om de democratie, cumulatie van politieke mandaten afkeuren. Concentratie van macht is immers nefast voor de democratie.

John Crombez, voorzitter van SP.A, maakte enkele dagen geleden zijn voornemen bekend om binnen zijn partij de cumulatie van parlementslid en burgemeester te verbieden.

Dan verwacht je dat er, zeker van onze democratisch ingestelde politicologen, instemming en steunbetuiging zouden komen. Niks daarvan.

Ackaert en Devos vragen zich af wat de electorale gevolgen kunnen zijn voor de partij van Crombez. Devos denkt dat de nadelen groter zullen zijn dan de voordelen. En Ackaert concentreert zich op de portemonnee van de mandatarissen: voor wie is cumulatie financieel interessant en voor wie niet. Kortom, enthousiasme of positieve feedback is in de verste verte niet te bespeuren.

Hooghe bakt het helemaal bruin. 'Cumulatie moet verdwijnen, maar het is moeilijk om als eerste die stap te zetten', schrijft politicoloog Hooghe. En volgens hem heeft Crombez met zijn voorstel een verborgen agenda!

Op die manier maakt politicoloog Hooghe, verbonden aan de Katholieke Universiteit van Leuven, al meteen Crombez verdacht. Dat is zonder twijfel ook Hooghes bedoeling. Want ook Hooghe heeft een verborgen agenda.

Iedere serieuze democraat, politicoloog of niet, moet een cumulatieverbod toejuichen. Maar Hooghe zou nog liever zijn tong afbijten dan ook maar één positief woord te zeggen over Crombez of het socialisme. Dus kronkelt hij zich in allerlei bochten om het initiatief tot cumulatieverbod binnen de SP.A in vraag te stellen, onderuit te halen en de voorzitter verdacht te maken. Dat is het in se 'goede' omkeren in iets 'verdachts', een handelwijze die nog het best wordt uitgedrukt in het Latijnse 'pervertere'. Foei professor Hooghe!

Onze politicologen hebben een hele voorraad petjes. Naargelang het in hun kraam past of al dan niet spoort met hun maatschappijvisie en politieke overtuiging, zetten ze hun moraliserend, analyserend, calculerend, negatief, positief, supporterend, afkeurend,... petje op.

Het getuigt  van een onvoorstelbaar en leugenachtig cynisme Griekenland de schuld te geven van de vluchtelingencrisis.

Hier doen we alsof onze maatschappij dreigt ontredderd te worden door enkele duizenden vluchtelingen . Een ware politiemacht grendelt de grens met Frankrijk af om toch maar te verhinderen dat haveloze mannen, vrouwen, kinderen, de kuststreek minder aantrekkelijk maken. Burgemeester Lippens speelt al met de gedachte aan een soort Guantánamo om al die mensen in nood onzichtbaar te maken.

Griekenland daarentegen krijgt dagelijks te maken met duizenden vluchtelingen, die meer dood dan levend , vaak ook gewoonweg dood, aanspoelen op de Griekse kusten.

In die situatie als voorzitter van de grootste partij, zonder verpinken toeteren dat het de schuld van de Grieken is, doet niet onder voor een aantal Trumpuitspraken.

Onder de titel 'Decadente Kiezers' schrijft Mia Doornaert in De Standaard van 29 februari een column, waarin zij probeert het succes van Trump te verklaren.

Uit een aandachtige lezing van de column blijkt overduidelijk dat het barones Doornaert er niet om te doen is 'een verwaande populistische kwast van een multimiljardair' onderuit te halen, maar 'de fijnproevers van Europees links' over de hekel te halen. Die volgens haar 'decadente kiezers' stemmen massaal op figuren als als Corbyn bij Labour en Sanders bij de Amerikaaanse Democraten. Zij zijn in de rechtse logica van Doornaert er de schuld van dat Trump het zo goed doet bij de Republikeinse voorverkiezingen.

Met evenveel aplomb kan beweerd worden dat de fijnproevers van Europees rechts, van wie Doornaert ongetwijfeld een exemplaar is, en bij wie het misprijzen voor het gewone volk ingebakken is, -dat er zovelen tegen de armoedegrens aan schurken of er onder zitten, is immers hun eigen schuld-, meer en meer mensen naar de wanhoop en de het extremisme drijven.

In een verzorgde brochure onder de titel 'Barmhartig zoals de Vader' is een lezing van de abt van de Postelse norbertijnenabdij, Frederic Testaert, in druk verschenen. Een derde deel ervan vindt u via volgende links.

In een verzorgde brochure onder de titel 'Barmhartig zoals de Vader' is een lezing van de abt van de Postelse norbertijnenabdij, Frederic Testaert, in druk verschenen. Een tweede deel ervan vindt u via volgende links.

In een verzorgde brochure onder de titel 'Barmhartig zoals de Vader' is een lezing van de abt van de Postelse norbertijnenabdij, Frederic Testaert, in druk verschenen. Een eerste deel ervan vindt u via volgende links.

XI/9
Vrijdag 26 februari 2016

Dinsdag vernemen we telefonisch dat moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel de volgende dag komen en inderdaad arriveren ze woensdag tegen de middag. We hadden nauwelijks de kans om elkaar uitgebreid te verwelkomen of daar komt een ploeg van vijf mannen van de Russische tv toe (1TV.RU). Moeder Agnes-Mariam heeft immers zopas in Moscou de Femida-prijs gekregen. Femida is de Romeinse godin van de rechtvaardigheid, afgebeeld met een blinddoek (om haar onpartijdigheid, objectiviteit), een weegschaal en een zwaard. In feite is het een algemeen aanvaard symbool geworden van de rechtvaardigheid. In Rusland is het zowat de tegenhanger van de Nobelprijs. Deze prijs werd tot heden gegeven aan Russen die zich bijzonder hebben ingezet voor de verdediging van de rechtvaardigheid en de rechten van de mens. De tv-ploeg wil nu een reportage maken van ons klooster. We beginnen in de kerk waar we de vespers van de vastentijd zingen, die door de ploeg ijverig en uitgebreid wordt gefilmd. Onder de vespers valt, zoals naar gewoonte, het licht uit maar dat is voor die lui geen probleem. Daarna houden we een rondgang en ondertussen wordt moeder Agnes-Mariam geïnterviewd. Alles in het Arabisch. Ze hebben hun eigen tolk bij. Het is een eind over de middag wanneer de ploeg klaar is. Wij gaan eten maar zij verkiezen te vertrekken. Nu zijn we even als gemeenschap onder elkaar. We krijgen een uitgebreid verslag met foto’s van het bezoek van moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel aan Aleppo, waar ze konden zorgen voor de uitdeling van 8.500 grote dozen humanitaire hulp, met ambulance en mobiel hospitaal. Uiteraard waren de goeverneur en de bevolking heel dankbaar. Deze belangrijke bijdrage kon gerealiseerd worden, tevens met de hulp van Dorcas, die door de Nederlandse regering wordt gesteund. Ze bezoeken wijken waar al drie jaar niemand durft komen. De volgende dag was inderdaad de toegang weer versperd. Ook bezoeken ze het militaire vliegveld van Quweiris, dat ondertussen een symbool geworden is van de weerstand. De soldaten hebben daar in een geest van uitzonderlijke moed, eensgezindheid en broederlijkheid stand gehouden. Tevens zien we foto’s van het gulle onthaal dat moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel in Moscou te beurt viel. (Over de humanitaire hulp aan Aleppo als historische expeditie hebben we in het Frans en Engels een reportage gemaakt: die maandag op onze website zal staan www.maryakub.net). Na het middagmaal trekken we naar de grote zaal aan de ingangspoort. Daar wachten een 50-tal hoogwaardigheidsbekleders en vertegenwoordigers van Qara en Qalamoun. Zij willen moeder Agnes-Mariam danken. Van haar kant zegt ze dat, wat zij gekregen heeft, voor hen en voor Syrië is, dat wij er zijn voor hen en dat we één familie vormen. Het is een spontane ontmoeting waarbij verschillenden ongedwongen het woord nemen. Tenslotte vraagt ze de mensen haar op de hoogte te houden van de problemen die er zijn. En meteen komt al een grote zorg naar boven. Vele families zijn tijdens de hevige gevechten in 2013 naar Libanon gevlucht en willen nu met duizenden terugkeren, maar ze hebben dringende hulp nodig. Een bijkomende moeilijkheid hierbij is dat sommige vaders ondertussen hun kost goed blijven verdienen door met de terroristen mee te doen. Er wordt afgesproken dat men zal trachten toch gans het gezin op te vangen en de man te overtuigen om de wapens neer te leggen. Men wil wel heel waakzaam blijven en zorgen dat er geen infiltratie van gewapende strijders mogelijk is. En zo worden heen en weer voorstellen gedaan om de eenheid van het volk te bewaren en verzoening te bewerken. De sfeer is allerhartelijkst. Ondertussen worden overvloedig koffie, thee en koekjes aangeboden, geheel in de stijl van de oosterse gastvrijheid. Daarna was het al weer tijd om afscheid te nemen. Het is duidelijk dat moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel niet stil zitten en nu nagenoeg dag en nacht in beslag genomen worden door de dringende hulp voor de Syrische bevolking. Zowat alle Syriërs zullen nog lang steun nodig hebben. Wij vieren ’s avonds de eucharistie met een dankbaar hart om de hulp die we het volk kunnen bezorgen, uiteraad vooral dank zij jullie en de vele weldoeners, waarvoor we uitdrukkelijk willen blijven bidden. Moge God, de Vader van alle mensen, in Jezus de Verlosser, door zijn Geest u overvloedig zegenen. Moge Maria, de Moeder van Jezus haar mantel van barmhartigheid over u uitspreiden. Tegelijk bidden we opdat dit land doorheen het grote lijden, toch mag blijven stand houden, tot diepe verzoening mag komen en uiteindelijk als een nieuw volk mag herrijzen: “Onze Vader...Uw Rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel”.

Wordt de lijdensweg ingekort?

Moscou en Washington zijn overeengekomen om in Syrië een voorlopig staakt-het- vuren in te stellen. Dit zou vandaag om middernacht ingaan. Het betekent dat de wapens zwijgen, tenzij op beperkte wijze, in geval van wettige zelfverdediging. Verder mag niemand van de ondertekenaars terrein van anderen inpalmen. Vooral houdt dit in dat overal humanitaire hulp zal verleend worden.
Het staakt-het-vuren geldt niet tegenover de groepen die als terroristen door de UNO zijn erkend, zoals Daesh, Al-Nusra en de met Al-Qaida verbonden groepen. Laat me hierbij noteren dat dit al een vooruitgang is tegenover de onzin van een staakt-het-vuren zoals dit tot heden vanuit internationale organisaties graag werd gepromoot. Terreurgroepen zijn ongrijpbaar voor officiële overeenkomsten. Een staakt-het-vuren betekende voorheen dat de gruwelgroepen gewoon naar believen doorgingen of zich konden hergroeperen, terwijl het wettige leger en de politiediensten verlamd werden en de bevolking niet mochten verdedigen. Heb jij de internationale gemeenschap om een staakt-het-vuren horen vragen toen Daesh zijn barbaarse rooftocht begon? Neen, terwijl de media zorgden voor voldoende afschuw, krijgen ze de nodige hulp om een groot deel van Syrië te domineren. Er is evenwel ook nu nog bedrog mogelijk. De Ahrar el-Sham is een door buitenlandse geheime diensten al vóór de crisis opgerichte terreurgroep, verbonden met Al-Qaida, met de bedoeling hier door “volksopstanden” een plaatselijke islamitische staat op te richten onder de sharia. Zij is met de ontwrichting begonnen (daarom hebben de Russen ook meteen deze groep gebombardeerd). Nu heeft deze groep haar naam veranderd in Jaych Halab, zodat zij niet meer op de lijst van de terroristengroepen voorkomt. Moeten Rusland of het Syrische leger daar in trappen, om Kerry en anderen ter wille te zijn? Vervolgens zijn er zeven gewapende groepen die uitdrukkelijk het staakt-het-vuren afwijzen en die zich nu bij Daesh voegen (de partizanen van de sharia, de soldaten van de Levant, de groep van de Krim, de soldaten van Al-Aqsa... ik bespaar u de namen). Het megabedrog blijft maar doorgaan. Alle aandacht zal niet gericht worden op het barbaarse terrorisme, maar op iedere actie van het Syrische leger en Rusland. Zo kan men de schendingen van de overeenkomst aan Syrië toeschrijven en een reden vinden voor nog meer illegale, onmenselijke militaire invasie. Ondertussen zijn op vier dagen tijd weer een 100-tal regeringssoldaten gesneuveld, waar de media achteloos aan voorbijgaan. Zij zullen echter niet vergeten worden door de Syriërs en zeker niet door God!

Er is een zogenaamde Onafhankelijke Internationale Onderzoekscommissie voor Syrië opgericht. Klinkt goed. Vorige dindsdag werd een informele sessie gehouden met leden van de commissie. En wat zien we? Deze commissie heeft een rapport gemaakt op grond van aanklachten van bepaalde ngo’s die Syrië beschuldigen, met valse feiten. Sinds begin van de oorlog heeft de Syrische bestendige afgevaardigde bij de UNO, Bashar al-Jaafari meer dan 600 brieven geschreven met de nodige documentatie over terroristische aanslagen en wreedheden. Op geen enkele brief is enig antwoord gekomen en met geen enkele van deze misdaden heeft de commissie nu rekening gehouden. Verder houdt de commissie geen rekening met de bewijzen van buitenlandse mogendheden die wapens blijven leveren en djihadisten blijven sturen naar Syrië. Als de onderzoekscommissie bekommerd is om de schendingen van de rechten van de mens, waarom is er dan geen enkele veroordeling te horen van Qatar, Saoedi-Arabië en Turkije? Aldus Bashar al-Jaafari. Geheel terecht zei hij dat deze commissie onmogelijk als “onafhankelijk” kan erkend worden vermits ze politiek gekleurd is. Tenslotte zei hij nog dat hij verwacht had dat de voorzitter van de commissie tenminste de aanslagen van de voorbije dagen in Homs en Damascus, waarbij meer dan 130 Syriërs de dood vonden, zou veroordeeld hebben! Daarover kwam echter geen woord. De 29 doden van de recente aanslag in Ankara waren voldoende om Turkije toe te laten Noord Syrië te komen bombarderen, terwijl inmiddels DNA-onderzoek heeft uitgemaakt dat de daders Turken zijn en geen Syriërs. Wie vindt nu een dergelijke ‘onafhankelijke’ UNO onderzoekscommissie nog geloofwaardig? Het is duidelijk dat ook deze commissie weer de Syrische crisis moet voorstellen als een oorlog van het leger tegen het volk, om het land te kunnen verwoesten. Zal dit de ellende van het volk verminderen?

En dan nog iets over de sancties. Ik denk dat de meeste mensen, zoals ik zelf vroeger, niet beseffen wat sancties eigenlijk betekenen. In Frankrijk is Laurent Fabius, de minister van buitenlandse zaken er vandoor gegaan, zoals Michel Raimboud schrijft (Le mensonge, la nausée et les sanctions, 22 februari 2016). Hij vindt het de schandaligste minister die Frankrijk ooit gehad heeft. Een man die de moorden van de rebellen in Syrië loofde, openlijk zei dat de Syrische president geen recht had om op aarde te leven en vooral Syrië met sancties wilde doden. Het doet ons vragen stellen omtrent de oprechtheid van de internationale gemeenschap over het lot van de Syrische bevolking. Reeds voor de Amerikaanse inval in Irak in 2003, hebben de sancties 600.000 kinderen gedood. Toen was Madeleine Albright (de eerste vrouwelijke) staatsecretaris (tot 2001) van de VS. Op een persconferentie vroeg een journalist aan haar of sancties wel verantwoord zijn wanneer daardoor meer dan een half miljoen kinderen sterven. En denk je dat ze dit cijfer ontkende? Helemaal niet. Haar antwoord luidde simpelweg: “wij denken van wel”! Het waren geen Amerikaantjes, maar ‘slechts’ Irakese kinderen. Op Syrië wegen economische, financiële, toeristieke, culturele, sociale, diplomatieke sancties die samen het land wurgen en de bevolking verstikken. De ambassades werden gesloten alsook de luchtvaartmaatschappij Syrianair. De Syrische banken en communicatie (Syriatel) werden geboycot, toeristen bleven weg, de banden met het westen werden doorgesneden. Ondertussen zorgden dezelfde initiatiefnemers van de sancties met hun terroristengroepen voor een deskundige verwoesting van alle belangrijke infrastructuur. Mensen werden gedood als insekten, maar de gestolen olie van Irak en Syrië werd beschermd door de VS en Turkije. Tot eind vorig jaar zorgden multinationals voor een veilig transport naar het zionistisch Israël en vandaar kwam het gewoon op de wereldmarkt. De machtigen der aarde profiteerden er volop van, maar niet het Syrische of Iraakse volk. Na vijf jaar is het volk (zij die nog leven, al of niet gehandicapt) uitgeput, op, zoals een hoogbejaarde, die al zijn reserves verbruikt heeft. Michel Raimbaud: “De criminele en schandalige sancties, die het land en het volk van Syrië doden, moeten opgeheven worden, niet binnen een maand of een jaar, maar nu. Het is geen kwestie van diplomatie maar van eer. Frankrijk zou zich eren wanneer het voor zichzelf, nationaal, alle sancties tegen Syrië zou opheffen”.

De grootste schande uit de geschiedenis van de westerse pers

Wie dagelijks ijverig de dagbladen leest en het tv-nieuws volgt, is niet meer opgewassen tegen een totaal vervormd beeld dat van het internationaal gebeuren gegeven wordt. De voorstelling van de oorlog tegen Syrië en van de huidige slachtingen in Aleppo zullen de geschiedenis ingaan als de meest schaamteloze vervalsingen van de werkelijkheid in de gehele Atlantische pers. Dat schrijf (voor de Amerikaanse pers) Stephen Rinzer, senior lid van het Watson Instituut voor internationale studies van de Brown universiteit. Al drie jaar leeft de bevolking van Aleppo onder de terreur van de terroristen. Water en elektriciteit werden afgesloten. Fabrieken werden afgebroken, vernield en machinerieën naar Turkije gevoerd. Het Syrische leger, geholpen door bondgenoten en vooral Rusland brengen nu eindelijk hoop. De Amerikaanse pers, nagepraat door de hele Atlantische pers stelt de feiten precies omgekeerd voor. Aleppo zou een “bevrijde stad” zijn en wordt nu zogenaamd door het leger gebombardeerd. Assad, de Russen, Iran en bondgenoten worden als de verwoesters voorgesteld, terwijl de Amerikaanse coalitie, Turken, Saoedi’s en “gematigde rebellen” als de grote bevrijders worden gezien. Stephen Kinzer is eerder mild voor de gewone journalisten, omdat ze niet beter weten (mij dunkt dat het wel hun taak is!).. Immers, de financiële en ideologische druk op dag- en weekbladen, tijdschriften en tv-kanalen is immens groot. De grofste leugens zijn nu zelfs ingeburgerd in de campagne voor de presidentsverkiezingen. Tijdens het recente debat in Milwaukee, stelde Hillary Clinton dat de vredesgesprekken van de UNO voor Syrië te danken zijn aan een overeenkomst die zij in juni 2012 sloot in Genève. De werkelijkheid is precies omgekeerd en geen enkele journalist was voldoende op de hoogte om er tegenin te gaan. In 2012 wist H. Clinton samen met Turkije, Saoedi-Arabië en Israël het goede vredesplan van Kofi Annan voor Syrië te kelderen, omdat Iran hierbij betrokken werd en omdat hierin voorzien was dat de wettige regering in Syrië voorlopig zou behouden blijven. En zo is de hele westerse pers verblind. Voor de wereld heeft dit catastrofale gevolgen: “De VS hebben de macht om te beslissen over de dood van volkeren”. Lijden en dood blijven voortduren omwille van de onwetendheid in de openbare opinie over wat er werkelijk gebeurt.

Dezelfde schrijver stelt dat Rusland wordt voorgesteld als onze eeuwige vijand, terwijl het in feite voor ons een ideaal voorbeeld is. Ziehier een omschrijving van zijn overtuiging. Tegenover Afghanistan en Irak hadden wij Rusland moeten volgen en niet militair binnenvallen. In Syrië zijn wij het die een bloedige oorlog begonnen en het volk zal blijven lijden totdat wij onze politiek veranderen. We moeten de wettige regering van Assad steunen, dan kan zij onderhandelen met de binnenlandse oppositie in plaats van met buitenlandse terreurgroepen die wij helpen om het land te verwoesten. Rusland navolgen is goed voor Amerika en voor heel de wereld. Ook Europa zal nooit veilig zijn zonder samenwerking met Rusland. ”Dank u, Rusland”. De campagne voor de presidentsverkiezingen draait vooral rond onze veiligheid om het leger nog sterker uit te bouwen en nog meer vijanden te kunnen vermoorden. Als vijanden worden dan steevast genoemd: Rusland, Iran, China en een of ander land naar keuze van het ogenblik. Hoe het oorlogsgeweld kan verminderd worden komt slechts zelden en ter loops ter sprake. Ted Cruz verwees naar de ellende van de gewone mensen in Raqqa of Falluja en Donald Trump zei uitdrukkelijk dat de inval in Irak een verschrikkelijke vergissing was. Over president Georges W. Bush en zijn raadgevers zei hij: “Zij logen. Ze zeiden dat er massavernietigingswapens waren, maar die waren er niet en dat wisten zij”. (Met dank aan de vriendelijke lezer die deze artikels en de link stuurde: Stephen Rinzer, The Media are Misleading the Public on Syria, <http://www.bostonglobe.com/opinion/2016/02/18/the-media-are-misleading-public-syria/8YB75otYirPzUCnlwaVtcK/story.html>. Hierbij nog twee artikels van dezelfde auteur: On Syria: Thank you Russia, The Boston Globe, 13 februari 2016; The great dumbing-down of US foreign policy, The Boston Globe, 16 februari 2016.) Een andere lezer zond me een goed Nederlands artikel (De waarheid die de media verborgen houden over Assad’s Syrië), naar aanleiding van een reportage van Martin Smith, een Nederlandse journalist die blijkbaar wel waarheidsgetrouw wil zijn. De tekst eindigt aldus: “Het wordt met de dag duidelijker dat er flink gelogen wordt in de media om zo de bevolking op het verkeerde been te zetten, zodat we dit soort oorlogen steunen. We zijn er allemaal massaal ingetrapt tijdens de oorlog in Irak en de Libië-invasie. Achteraf werd pas duidelijk dat er gretig gebruik is gemaakt van propaganda en leugens...” Wanneer zal de waarheid over Syrië openlijk erkend worden en het lijden eindigen?

Hier en daar zijn er gezaghebbenden die al tot een juister inzicht komen en het ook durven verkondigen. Lord Richard Dannart, oud-stafchef van de Britse troepen (2006-2009) zegt openlijk dat Londen een grote vergissing begaat door de djihadisten te steunen in plaats van te doen zoals Rusland en de Syrisch Arabische Republiek te steunen (“Russia is getting it RIGHT in Syria, it’s the UK getting it WRONG, blasts ex-army chief”, Tom Batchelor, The Daily Express, February 16, 2016). Ook de Duitse generaal Harald Kujat spreekt in dezelfde zin (<http://www.ninefornews.nl/duitse-topgeneraal-rusland-zal-vrede-brengen-in-syrie-westen-moet-turkije-in-toom-houden/>). En nu maar hopen dat zij die in de Lage Landen het weer maken, binnen niet al te lange termijn tot inzicht komen, tot welzijn van eigen volk en vooral tot heil van Syrië. We zouden al kunnen beginnen met de zaken eens met hun volle naam te noemen, zoals de NATO: Noord Altlantische Terroristische Organisatie!

Een betekenisvolle doorbraak

In 2014 lanceerden feministen in Spanje hun “trein van de vrijheid”, waarmee ze hun zogenaamd recht op abortus wilden promoten. Hiertegen schreef Mgr. Juan Antonio Rei Pla, bisschop van Alcala de Henares, nabij Madrid, een bijdrage onder de titel: “De zaken noemen met hun naam”. Hij vergeleek deze trein met de treinen naar Auschwitz, die de mensen naar het dodenkamp voerden. Een explozie van verontwaardiging bij de feministen! Ze voelden zich zwaar beledigd. Zij eisten respect voor hun zogenaamde sexuele rechten en rechten van de mens, gepromoot door de UNO-bepalingen en legden klacht neer bij het gerecht. Het gerecht besliste evenwel dat de overtuiging van de bisschop en zijn persoonlijk geloof door de vrijheid van uitdrukking worden beschermd, al kunnen ze storend zijn, kwetsend of onaangenaam. (Salon beige, 19 februari 2015). En wat de holocaust of shoah betreft, - zo voegen wij er aan toe - is het goed deze onbegrijpelijke misdaad niet te vergeten om een dergelijke herhaling te voorkomen. Nochtans kunnen we een systematische cultus, die alle andere gruwelen alsook de misdaden van het zionistische regime zelf in de schaduw blijven stellen, niet aanvaarden. De wereldwijde, decennia oude abortuswet heeft al een onnoemelijk groter aantal van de zwaksten uit de mensenfamilie op gruwelijke wijze ter dood gebracht. Bovendien raast deze trein in volle snelheid nog verder. Daarom is een dergelijke vergelijking meer dan gerechtvaardigd. Proficiat Mgr. Juan Antonio Rei Pla. En deze keer heeft Femida weer eens rechtvaardig geoordeeld.

Graag willen we volgende actie aanbevelen:

Mars voor Syrië, 12 Maart 2016, 14.00 u, Den Haag
Zaterdag 12 Maart 2016 is het 5 jaar geleden dat de zogeheten “Arabische lente” in Syrië begon. Zoals overal in het Midden-Oosten blijkt deze lente nu een winter, aangespoord door buitenlandse agenda’s en met de openlijke financiële, militaire en morele steun van terreurorganisaties, dictaturen en het Westen. Het Syrische volk heeft heldhaftig het hoofd geboden tegen deze schijnrevolutie om haar model van een seculiere eenheidsstaat te verdedigen. Ondanks de verwoede pogingen van takfiri, sectaristen en zionistische agressors, houdt Syrië stand. Vandaag leidt Syrië de revolutie tegen Daesh, een monster geboren uit de internationale steun aan “gematigde” rebellen met de agenda van criminele autarken in Golfmonarchieën. Nu dat zij de hele wereld destabiliseren, is het tijd de legitimiteit van de Syrische strijd te erkennen. Locatie: Spuiplein, Den Haag, aanvang 14.00 u. Toegestaan: Syrische, Nederlandse en Russische vlagge. Niet toegestaan: politieke polarisering en kaping voor sektarisme, Syrië is één. Spandoeken van te voren voorleggen ter goedkeuring, aangezien de ordediensten hiervan op de hoogte willen worden gesteld.. Meer informatie en richtlijnen op de facebook: (Contact: +32 (0)472 77 79 03 – vrij_syrie@telenet.be. Affiche: http://i66.tinypic.com/2hoemty.jpg facebook: https://www.facebook.com/events/431296530401838/)

P. Daniel