Mag een vicerector reclame maken voor een omstre­den commercieel project?

Gert Van Hecken, Ewoud Vandepitte & Tom Cox, medewerkers van de UAntwerpen, vrezen dat de industrie steeds meer greep krijgt op de universiteit.

Dat standpunt van zijn collega’s, verleidde rector Van Goethem tot een scherpe, helaas weinig academische reactie.

Hij neemt ongenuanceerd en zonder ook maar enige ernstige bedenking de verdediging op zich van de vicerector, die dus  in een advertentie reclame maakte voor een nieuw project van een bedrijf in de Antwerpse haven.

Dat Van Goethem, en volgens de rector ook Lenaerts (tja) , opkeken van de 'vorm die het interview gekregen had', klinkt erg ongeloofwaardig, rekening houdend met de mediaervaring die beiden hebben en met de intense contacten die in het bijzonder de vice-rector, bv. via haar bestuursfunctie in Catalisti, heeft met de chemische sector.

In plaats van na te denken over het reële probleem en gevaar van de vervlechting tussen universiteit en bedrijfsleven (zeker in Antwerpen), die door deze docenten op scherp worden gesteld, verkiest Van Goethem zijn collega's voor schut te zetten en voluit zijn vicerector te verdedigen.

Volgens de directeur van het Turnhoutse Jezuïetencollege en voorzitter van de commissie Beter Onderwijs, Philippe Brinckman, (DS, 3 juni) is DE weeffout van het (huidige?) onderwijs dat leerlingen info niet meer omzetten in kennis. We moeten terug naar het (wiskunde)onderwijs 'oude stijl', lezen we eveneens in het artikel. Kan allemaal waar zijn.

Maar dergelijke clichéachtige en sloganeske constateringen en adviezen zijn gemakkelijker te formuleren dan te implementeren.

Kan de heer Brinckman, als eerstelijnservaringsdeskundige bv. preciseren wanneer in zijn school die 'weeffout' zich begon te manifesteren? Welke maatregelen werden daartegen genomen of zag men de onderwijsgevaren daarvan niet in? Als adviesverstrekkers het hebben over 'oude stijl', wat betekent dat dan op het didactische en pedagogische vlak?

Zijn zij echt van mening dat onderwijsmensen erin kunnen slagen een 'oude onderwijsstijl' acceptabel te maken bij leerlingen die mogelijk al jaren, niet door maar ondanks de school, in een sociaalculturele  situatie leven, die totaal verschillend is van de 'oude stijl'?

In Kerk&Leven van 20 april formuleerde Dirk Godecharle  een aantal belangrijke kenmerken en aanbevelingen voor ons Kerk-zijn.

Wij moeten als christenen inderdaad ‘zelfbewust en vrijmoedig de straat opgaan’. Maar als Kerk-zijn ‘vooral gemeenschap vormen’ is, dan moeten we ook geregeld samen vieren. En ‘samen’ betekent: mensen uit alle generaties, uit alle klassen, uit alle rassen. Een religieuze viering, waarin de boodschap van Jezus levend wordt gehouden (een eucharistie, een gebedsdienst) in een kerk, biedt de mogelijkheid om al die mensen samen te brengen en ze telkens opnieuw de energie te geven om naar buiten te komen en zo ‘kan onze boodschap zich  verspreiden als een lopend vuurtje.

Daarop het accent leggen is het belangrijkste, niet het werken aan structuren. Dan moet ook de vraag gesteld worden: werden de voorbije jaren niet te veel middelen en energie besteed aan de herstructurering van het parochielandschap in pastorale eenheden? Is het niet de hoogste tijd voor een diepgaande evaluatie van de pastorale eenheden? Hebben zij ervoor gezorgd dat meer christenen ‘bewust en vrijmoedig de straat zijn opgegaan’? Dat onze plaatselijke christelijke gemeenschappen sterker en diverser zijn geworden? Dat ‘onze boodschap zich verspreid heeft als een lopend vuurtje’?

Pierre Kompany, vader van Vincent:

'Je kan niet én christen zijn én tegen migratie zijn. '

Schooldirecteur Lauwers maakt  onder de (provocerende) titel 'Leerlingen kunnen zonder Barmhartige Samaritaan' in DS van 16 mei,  duidelijk dat zijn school geen katholieke school is en dat het aanbieden van een nieuw vak geen negatieve keuze tegen godsdiensten is. So far, so good.

Maar dan ontbindt de baas van de Simonnetschool in Wetteren (waar hij ook gemeenteraadslid voor Open VLD is)  zijn 'duivels' tegen het christendom, tegen het katholieke instituut. Die 'duivels' blijken aan historische kennis en nuance, een broertje dood te hebben. Een mix van intellectuele luiheid en fanatieke, fundamentalistische antireligiositeit en antichristendom.

'Wij voelen ons niet superieur', poneert directeur Lauwers. 'En we respecteren iedereen die vanuit een religieuze insteek een beter mens wil worden', voegt hij eraan toe. Jawadde! Herlees zijn tenenkrullende, eenzijdige, fanatieke, onhistorische afrekening met het 'katholieke instituut'.

Deze directeur vervult iedereen met wat kennis van de geschiedenis en gelovig of niet, met wantrouwen.

Het  commentaarstuk van Paul Verhoeven in DS van 14 mei, bevestigt wat ik gisteren bij een column schreef: Beke heeft gelijk wanneer hij zegt dat de 'reguliere' media met betrekking tot zijn persoon en functie, hun trechterfunctie verwaarloosd hebben.

En ook De Standaard gaat daarmee ongeremd door. De evaluatie van Beke door Verhoeven, is ongenuanceerd, op het brutale af. Hij noemt hem 'zelfgenoegzaam tot de laatste snik', hij ontzegt hem ook maar 'enige gloed van politieke verantwoordelijkheid'.

En waarom blijft ook Verhoeven, het feit dat een partijvoorzitter minister wordt, voorstellen als iets ongehoords? Doet hij dat ook over bv. partijvoorzitters die burgemeester worden en blijven?

Verhoeven maakt zijn afrekening met Beke nog erger door deze politicus te presenteren als een gevolg van de systeemfouten die hij meent te zien en wenst aan te klagen.

Een (journalistieke) tactiek die wel vaker, ook bij columnisten van DS, is waar te nemen.De neiging om de persoon te doen passen in je systeemkritiek, kan dan heel sterk zijn.

Paul Goossens heeft in DS van 13 mei, terecht aandacht voor de verwijzing door Mahdi naar priester Daens.

Een veel duidelijker en zelfbewuster sociaal beleid, met permanente inzet voor de zwaksten in de samenleving, ook voor migranten en vluchtelingen, is de richting die de christendemocratie moet uitgaan. Doet ze dat niet, dan is ze de naam 'christen' niet waardig.

De plaats van partijen die 'christen' in hun naam hebben en willen behouden, is bij de wat gemakshalve 'linkse' partijen en bewegingen genoemd wordt, partijen die op het sociaaleconomische vlak opkomen voor de zwaksten.

Tegelijk moet de christendemocratie duidelijk haar stem en standpunt laten horen in een aantal ethische problemen, waar zij niet zomaar het eens kan zijn met andere 'linkse' partijen, wil ze nog inhoud geven aan het woord 'christen' in de partijnaam.

Wat Mahdi betreft, moet hij er nu al voor oppassen de sterke, stoere jongen uit te hangen in zijn migratiebeleid. Die stoerheid dreigt al vlug af te glijden naar onchristelijke onbarmhartigheid.

Zelden of nooit heb ik van zelfverklaarde atheïsten (ook niet van tijdelijk bekende, zoals Etienne Vermeersch, nu al zo goed als totaal vergeten) een positieve invulling van hun 'geloofsovertuiging' gehoord of gelezen. Integendeel.

Zij profileren zich in de publieke ruimte bijna uitsluitend door agressieve aanvallen op religies, en bij ons in het bijzonder op de christelijke religie en de Katholieke Kerk. En achter agressie, achter aanvallen, achter negativisme ten aanzien van anderen, zit zeer vaak negatieve onzekerheid, angst.

Christenen van nu en hier hebben er geen moeite mee dat andere mensen niet-gelovig of atheïst zijn. Maar waar halen mensen het recht om op een plompe, primitieve en ultradomme manier een religie en de mensen die christen zijn en tot de Katholieke Kerk behoren, aan te vallen?

Luister naar de zee!

Een poëtische tocht...

Op 17 mei vangt hij aan!

Naar aanleiding van de commotie rond Jan Fabre en de aanwezigheid van zijn kunstwerken in de openbare ruimte, pleit Mia Doornaert in een column in DS van 5 mei, voor een duidelijke scheiding tussen kunstwerk en kunstenaar.

De waarde van een kunstwerk of de aanwezigheid ervan in de openbare ruimte , laten afhangen van de kunstenaar, kan inderdaad een 'dooddoener' zijn van/voor de kunst.

Maar barones Doornaert, misbruikt hier eens te meer een specifiek incident om haar maatschappijvisie en haar afkeer voor andere politiek-maatschappelijke ideeën te etaleren. Zij schenkt wel aandacht aan de verwoording van de redenen en overwegingen waarom (literaire, plastische, muzikale) werken die vrij algemeen als 'kunst' worden beschouwd , waarde hebben op zichzelf, los van de schepper/maker ervan,

Dat is voor Doornaert evenwel niet genoeg. Met gechargeerde voorbeelden gaat zij tekeer tegen de 'nieuwe puriteinen, ziet zij in haar eigen fanatiek, doctrinair denken, een gevaarlijke 'doctrinaire mentaliteit ten aanzien van het verleden' opduiken.

En hoe kan het anders. Vanuit het intellectueel-rechtse benauwend enge tunneltje waarin Doornaert zich knus genesteld heeft, ziet zij DE schuldige: de 'woke-elite'!

Een gelekte mogelijke wijziging van de abortuswet door het Amerikaans Hoog Gerechtshof, bracht in De Standaard weer een pittige discussie over de legalisering van abortus op gang.

Het is opvallend dat ook nu weer  zowel door de voorstanders van abortus als door de media met geen woord gekikt wordt over de rechten van het ongeboren kind. Dat bestaat niet, wordt gewist, of wordt 'verdingd', 'ontmenselijkt'.

De grote promotors, ook in de politiek, van het zelfbeschikkingsrecht, van het respect voor het leven in zijn meest diverse vormen, van het individu, zijn als de dood om ook maar één aandachtflits te hebben voor de meest weerloze slachtoffers van een vruchtafdrijving.

Begrijpelijk omdat het betrekken van het ongeboren kind in het abortusdebat, hen onverbiddelijk confronteert met wat abortus in essentie is: de liquidatie van een zich ontwikkelende mens. Dat plaatst de voorstanders, of ze nu religieus zijn of niet, voor een gigantisch moreel probleem: is het bewust doden van ongeboren leven te rechtvaardigen? Gepoogd wordt die persoonlijke morele verantwoordelijkheid van zich af te schuiven door een zo ruim mogelijke legalisering te eisen, anderzijds door een 'verdinging' van het ongeboren leven.

In een van de reacties op het forum van DS is te lezen: 'Zelf vind ik een ellendig of mensonwaardig leven niet noodzakelijk te verkiezen boven 'geen leven'.

 Een begrijpelijke 'hartenkreet'. Maar hij stelt ook de problematiek op scherp. Als een 'ellendig of mensonwaardig leven' , legale abortussen zou kunnen verantwoorden, dan moet de wetgever erin slagen precies te omschrijven wat een 'ellendig of mensonwaardig leven ' is. Een aartsmoeilijke, zoniet onmogelijke opdracht. Voor de forumdeelnemer als 'welvarende man', hebben die woorden een totaal andere inhoud en geladenheid dan voor honderdduizenden in eigen land en voor miljoenen wereldwijd. Zit er ook geen denkfout in het zinnetje, omdat a priori gesteld wordt dat het 'ellendige of mensonwaardige leven ' van de ouder, ook het (ongeboren) kind veroordeelt tot ellende?

Er valt ook nog iets anders op. Een kritische houding ten aanzien van abortus, verleidt een aantal voorstanders tot een reductie van de problematiek tot de meest extreme afwijkingen van het kind, tot misdadige omstandigheden waarin de zwangerschap tot stand kwam, tot levensgevaar voor de moeder. Andere reacties geven aan dat een abortus wettelijk moet mogelijk zijn wanneer verwacht wordt of gedacht wordt dat een kind een 'ellendig of mensonwaardig leven' tegemoet gaat of dat de moeder (vader, naaste omgeving) in het kind een gevaar ziet voor de eigen sociaal-economische situatie, of voor het verworven comfort.

 Het eindpunt van dergelijke evolutie zou kunnen zijn dat er een juridisch kader wordt geëist voor een individuele beslissing om een kind te aborteren voor welke persoonlijke reden dan ook.

Overigens is er een vraag die bijna nooit wordt gesteld of totaal onderbelicht blijft: hoe komt het dat ook in een (relatief) welvarende en (hoog)geschoolde samenleving als de onze en ondanks alle mogelijke voorbehoedsmiddelen (m/v) , er nog geaborteerd wordt?

Dat 'alle partijbonzen niet thuis geven' , pleit niet voor hen. Op die manier manifesteren ze een schrijnend gebrek aan geloof in de boodschap en het belang van hun partij en beweging.

Het feit dat ze zich verantwoorden door te oreren dat hun huidige positie belangrijker (lees: comfortabeler) is dan het voorzitterschap, maakt het nog erger. Zij hebben die positie te danken aan de partij, en voor een groot stuk aan de vorige voorzitter. Zij hebben ertoe bijgedragen de poten onder de stoel van Almaci door te zagen en nu zij gevallen is, weigeren de bonzen hun verantwoordelijkheid op te nemen. Niet fraai. Zeker niet voor Groen.

Wie het het bruinst (groenst?) bakt, is Calvo. De man, die mokkend en rancuneus als een kind omdat hij naast een ministerportefeuille pakte, zijn partij en vooral Almaci enorm veel schade berokkende, wil nu ook niet zijn zwalpende partij leiden.

'Ze moet het politiek landschap durven te vernieuwen met minder groot gelijk en meer nieuwsgierigheid', orakelt hij. Doe dat dan, man!

Paus: "Oorlog doet me lijden en huilen"

Een poëtische tocht...

Op 17 mei vangt hij aan!

Sta even stil en bedenk...

Nuccio Ordine, filosoof, schrijver, hoogleraar literatuur,

in Tertio:

'Scholen en universiteiten omvormen tot fabrieken die professionelen afleveren, is een imense vergissing. Het onderwijs moet in de eerste plaats burgers voortbrengen, gecultiveerd, solidair, in staat om de ander en het gemeenschappelijke goed te respecteren.'

In een opiniestuk in De Standaard van 20 april, onder de titel 'Er is zinvol leven mogelijk mét dementie', stelt An Haekens, ouderenpsychiater bij de Alexianen Zorggroep in Tienen, dat we  geen nood hebben aan een uitbreiding van de euthanasiewet, wel aan maatschappelijke solidariteit en actie. We moeten af van ons eenzijdig negatieve beeld van dementie.

In Kerk&Leven van 20 april, formuleert Dirk Godecharle  een aantal belangrijke kenmerken en aanbevelingen voor ons Kerk zijn.

Wij moeten als christenen inderdaad ‘bewust en vrijmoedig de straat opgaan’. Maar als Kerk zijn ‘vooral gemeenschap vormen’ is, dan moeten we ook geregeld samen vieren. En ‘samen’ betekent: mensen uit alle generaties, uit alle klassen, uit alle rassen. Een religieuze viering, waarin de boodschap van Jezus levend wordt gehouden (een eucharistie, een gebedsdienst) in een kerk, biedt de mogelijkheid om al die mensen samen te brengen en ze telkens opnieuw de energie te geven om naar buiten te komen en zo ‘kan onze boodschap zich  verspreiden als een lopend vuurtje.

Daarop het accent leggen is het belangrijkste, niet het werken aan structuren. Dan moet ook de vraag gesteld worden: werden de voorbije jaren niet te veel middelen en energie besteed aan de herstructurering van het parochielandschap in pastorale eenheden?

Is het niet de hoogste tijd voor een diepgaande evaluatie van de pastorale eenheden? Hebben zij ervoor gezorgd dat meer christenen ‘bewust en vrijmoedig de straat zijn opgegaan’? Dat onze plaatselijke christelijke gemeenschappen sterker en diverser zijn geworden? Dat ‘onze boodschap zich verspreid heeft als een lopend vuurtje’?

Als op die vragen het antwoord negatief blijkt te zijn, dan is heel die herstructureringsoperatie een maat voor niets. Zouden heel wat parochies niet beter stand gehouden hebben, als al die energie en middelen geïnvesteerd geweest waren in de plaatselijke christelijke geloofsgroepen? 

Bovendien blijkt een groeiende 'verambteling' zich af te tekenen, die vaker en vaker in botsing dreigt te komen met het vrijwilligerswerk. En zonder vrijwilligers kunnen de plaatselijke kerkgemeenschappen niet bestaan.

VEELZEGGEND!

Tijdens de algemene audiëntie toonde paus Franciscus een Oekraïense vlag en kuste ze.

Hij veroordeelde de wreedheden en riep op tot vrede

Klik op onderstaande link.

Vandaag had de 79ste herdenking van het bombardement op Mortsel plaats.

Pieter Serrien, historicus, auteur van 'Tranen over Mortsel' en voorzitter van de 'vzw 5 april 1943', hield een toespraak waarin hij de verschrikking die Marioepol nu meemaakt plaatst naast de verschrikking die Mortsel 79 jaar geleden moest ondergaan.

Klik op onderstaande link.

Klik op onderstaande link voor een ontroerende en indrukwekkende uiting van solidariteit met het lijdende Oekraïne, in gebed en gezang.

Bijlagen:
Oekraïne-VID-20220320-WA0004.mp4 (8 MB)   

'Is nationalisme nog van deze tijd', vraagt Mark Reynebeau zich in DS van 23 maart af.

Vaak kan een (eng) nationalisme inderdaad beheerst en geïnfecteerd worden door angst voor het vreemde, het nieuwe, het verlies. Als zodanig is nationalisme in wezen conservatief. Vanuit die angst is er ook de (gevaarlijke) neiging om kenmerken, eigenschappen, waarden die de 'nationale identiteit' vormen, aanwezig te achten bij iedereen, of om die , desnoods met repressie en geweld, op te leggen.

Een dergelijk naar culturele homogeniteit strevend volksnationalisme, waarvan ook Vlaamse nationalisten voorstander zijn, staat inderdaad diametraal , zoals ook Reynebeau stelt, tegenover de realiteit van de 'heel hybride, fluïde en gefragmenteerde cultuurnetwerken ' van de hoogontwikkelde Europese landen.

In dat opzicht is het volksnationalisme, zoals het ook bij ons in de nationalistische partijen een invulling krijgt, een achterhaalde ideologische en politieke visie. In het Rusland van Poetin is die totaal ontspoord en uitgemond in enkele barbaarse oorlogen.

Is het niet opvallend dat barones Mia Doornaert in volle Oekraïneoorlog haar aandacht richt op de Franse presidentsverkiezingen? Houdt zij zich gedeisd omdat zij in haar columns van de voorbije jaren, bewondering en begrip voor die autocraat, die sterke leider demonstreerde?

Op 15-2-2016 schreef zij onder de titel 'Poetin onze redder': 'Zijn beleid is niet moeilijk te ontcijferen. 1:hij toont dat Rusland een betrouwbare bondgenoot is en zijn vrienden niet laat vallen in tegenspoed. 2: hij wil het enige resterend steunpunt voor zijn vloot in de Middellandse Zee behouden. 3: hij demonstreert dat Rusland weer een te respecteren wereldspeler is. 4: hij kan voor Europa een redder in de plaats van een boeman worden. Inderdaad, de Europese Unie kraakt onder de vluchtelingenstroom. Poetin werpt zich nu op als degene die in Syrië een orde kan helpen herstellen die de stroom doet opdrogen, en zelfs vluchtelingen laat terugkeren. Als dat gebeurt zal, ongeacht de aard van die herstelde orde,iedereen hem dankbaar zijn.'

Twee filmploegen zijn sinds maart 2019 in de weer om de natuur in ons land vast te leggen op beeld. Van het Zwin aan zee tot diep in de Ardennen: ‘Onze natuur’ wil het wilde België in volle glorie tonen. Het is een project van Hotel Hungaria, VRT en Agentschap voor Natuur en Bos. Op 21 september zal de film te zien zijn in de filmzalen en later ook nog in zeven delen op Canvas. 

Klik op onderstaande link voor de trailer.

'Onze natuur', een film over de wilde natuur in België.

Klik op onderstaande link.

In DS van 21 maart wijst gouverneur Berx  haarscherp op de bevoegdheidsafbakening en de taakverdeling tussen federale en regionale overheden.

Klaarblijkelijk wil de NVA, met op kop praatvaar De Wever, de regionale verantwoordelijkheid van zich afschuiven wanneer die te gecompliceerd of electoraal te oninteressant is. Jawadde!!

Bei seiner Sonntagsansprache verurteilt Papst Franziskus abermals den Krieg in der Ukraine. Er bezeichnet ihn als ungerechtfertigtes "sinnloses Massaker" und fordert die Staats- und Regierungschefs auf, "diesen verabscheuungswürdigen Krieg" zu beenden.

"Die gewaltsame Aggression gegen die Ukraine lässt leider nicht nach", sagt Papst Franziskus vor Zehntausenden von Menschen auf dem Petersplatz im Vatikan. Jeden Tag wiederholten sich Gemetzel und Gräueltaten.

In DS van 17 maart 2022, pleit Timothy Garton Ash ervoor, dat de EU duidelijk maakt dat Oekraïne lid kan worden van de Europese Unie.

Ashton heeft gelijk wanneer hij uitspraken als 'zij horen bij de Europese familie', gewauwel noemt als die familie niet zo concreet mogelijk duidelijk maakt dat Oekraïne lid kan worden van de EU.

Of de toetredingsprocedure daarvoor per se moet aangepast worden om een sneller lidmaatschap mogelijk te maken, is een politieke en technische kwestie.

Laat de EU zich ten aanzien van landen die de wens uitdrukken lid te worden van de 'Europese familie', vooral leiden door economische overwegingen, of spelen ook culturele en democratische criteria een rol? Is de EU ruimdenkend genoeg en heeft ze een voldoende sterk geloof in haar waarden, om landen die misschien nog niet voldoen aan de (economische, financiële) criteria van de huidige club, toch in de 'familie' op te nemen en ze met respect te begeleiden? Of is de EU eerder een zelfgenoegzaam bastion van 'geslaagden', die zichzelf nooit in vraag stellen, en de 'buitenstaanders' duidelijk maken: ' Je komt er niet bij, zolang je niet bent als wij' ?

Pope on Ukraine: 'In the name of God, stop this massacre!'

Sibo Kanobana waarschuwt in DS van 10 maart voor het 'reduceren van de oorlog tot de acties van één individu dat zou doorslaan. Het gevolg is, aldus de auteur, dat we de brede ­politieke en economische omstandigheden die de oorlog mogelijk maken, uitwissen.

Dat is m.i. een terechte waarschuwing. Uiteraard mag deze overweging er niet toe leiden dat de verantwoordelijkheid van individu's zoals Poetin, Stalin, Hitler, Mussolini, ... uit het oog wordt verloren. Maar de verleiding is altijd groot om de schuld voor de misdaad die een oorlog is, uitsluitend af te schuiven op amorele machtswellustelingen.

Die reflex is ook begrijpelijk. 'Het Kwaad' wordt zichtbaar, concreet, kan aangewezen worden. Ipso facto is er dan ook het kamp van 'het Goede'. Daartoe behoren geeft een moreel comfort. Een ander voordeel van deze reductie is, dat in casu het Westen, zich geen vragen hoeft te stellen over de politieke en economische systemen die zij gebruiken en de politieke en economische wegen die zij concreet gaan.

1. 'Macron, een sterke president van een zwak land', schrijft Mia Doornaert in DS van 10 maart.

   De voorliefde van barones Doornaert voor sterke, vaak autocratische leidersfiguren, komt hier nog maar eens tot uiting. Macron zit nog niet op het niveau van Alexander de Grote of Charles de Gaulle, maar de onafhankelijke expert internationale betrekkingen, ziet toch vergelijkbare patronen, die te maken hebben met de positie van machthebber en volk.

   Alexander de Grote had schrik van een leger schapen onder leiding van een leeuw (daarom is Poetin een angstaanjagende tiran). Charles de Gaulle, de sterke leider, daarentegen, werd onderuitgehaald door een zwak land, aldus Doornaert.

   Opvallend is wel dat het 'zwakke land' i.v.m. de Gaulle, volgens Doornaert het 'fameuze mei 68' was. Dat dreigt ook met Macron te gebeuren, oreert Doornaert. Want hij zou 'vleugellam' gemaakt kunnen worden door een 'onhandelbaar parlement'.

   De columniste zou toch eens duidelijk mogen maken hoe zij de functie van het parlement in onze democratie ziet. Is zij voorstander van een parlement gevuld met schapen?

Deze column ligt in de lijn van haar column in DS van 27 januari:'De Europese Unie (schaapachtig) heeft geen tanden'. Wat verstaat Doornaert onder een EU met tanden? Houdt zij in haar column een pleidooi voor 'macht', tegen het 'recht' in? Dat 'aanpappen met foute regimes' geen probleem vormt als de 'macht' maar geconsolideerd,heroverd of uitgebreid wordt? Suggereert zij dat de bekommernis om de 'democratie', uitermate naïef is en dat de EU zich alleen maar kan doen respecteren en 'macht' kan demonstreren door desnoods in andere landen binnen te vallen? Waarom citeert zij in die column de provocerende, immorele en/of amorele uitspraken van de conservatieve columnist Douthat dat ' een maatschappij die bestuurd wordt door een wreed en arrogant gezag niet noodzakelijk decadent is' en 'een maatschappij in de ban van misdadigheid niet noodzakelijk decadent is'?

Is zij dezelfde opvattingen toegedaan? Dat die machthebbers 'wreed en arrogant', 'misdadig' mogen zijn? Kortom, macht à la Poetin?

Marc Reynebeau in DS:

'Pacifisme moet zeker vandaag nog altijd de juiste optie blijven. Zo niet, dan heeft Poetin al een beetje gewonnen.'

De verontwaardiging over de Russische inval in Oekraïne is groot en dat is volkomen terecht. Oorlog is onaanvaardbaar. Maar is Poetin de boze wolf en is het Westen Roodkapje, vraagt Gie Goris, journalist en voormalig hoofdredacteur van MO*, zich af, in De Standaard van 28 februari.

Ook al beklemtoont Goris zijn verontwaardiging over de Russische inval, zijn bedenkingen over wapenproductie, militaire investeringen, NAVO (die zeker elementen van een debat moeten zijn), dreigen de essentie van de situatie nu onder te sneeuwen en te vergoelijken.

Die essentie is: Rusland, d.i. Poetin, verklaart eenzijdig de oorlog aan een zelfstandig land en start een brutale invasie.

Dat Poetinisme moet een halt toegeroepen worden.

Pope: 'Silence all weapons. Those who wage war forget humanity!'