De Standaard besteedt vier bladzijden aan de biografie van Claus door Mark Schaevers . Een uitgebreid interview met Schaevers en een recensie door Marc Reynebeau.

In die vier pagina’s is er amper een woord te vinden over het literaire werk. Des te meer over Claus' collaborerende familie en zijn eigen fascinatie voor het nazisme, zijn roem- en mythevormingobsessie, zijn leugens, zijn vrouwen.

Die ingrediënten waren overigens tijdens Claus' leven al interessanter voor de media en het grote publiek, met als hoogtepunt, zijn gemediatiseerde euthanasie.

Claus wordt al jaren niet meer gelezen. Daaraan zal de 1000 pagina’s tellende biografie van Schaevers niets  veranderen. Die zal overigens eveneens door een uiterst beperkt aantal mensen gelezen worden.

Met ‘4-tune popt’ breken we  uit onze klassieke schulp!  Onder creatieve leiding van onze dirigent Bert Verdonck

     nemen we je mee op een muzikale reis door de wereld van de popmuziek. 

     We laten ons begeleiden door  een stellair ensemble van muzikanten: Koen Wellens (piano), Eric Bosteels (drum),

     Carlo Van Belleghem (basgitaar), Achilles De Raedt (gitaar), en de soulvolle tonen van Frank Deruytter (sax)

     zullen je betoveren met hun muziek.  Als kers op de taart, zal '4-tune popt' het ongelooflijke talent

     van rijzende ster Sikudhani laten horen, een jonge artieste die onze harten veroverde in 'The Voice Kids'.   

   Omcirkel dus 17 maart in je agenda en maak je keuze:  

      🎶 namiddagvoorstelling om 15u

      🎶 avondvoorstelling om 19u

  🎫Tickets: VVK/kassa € 14;  -12 jaar € 10; via 4tunekoor@gmail.com of via onze enthousiaste koorleden 

     Mis je kans niet voor dit bijzondere concert, dat een viering belooft te zijn van talent, creativiteit en de liefde voor muziek! 

     We kijken er naar uit om je te verwelkomen! 

     Stip ook volgende concertdata aan in je agenda : 

     22 september : een romantisch concert in de kerk van Zevendonk, en 

     15 december : een feeëriek kerstconcert in de kerk van Retie.

Minister-met-opgerolde-hemdsmouwen,

een tragikomisch huiselijk dispuut

Mevrouw Van Tigchelt vond het maar niks, zeker nu haar man minister was. Paul dag na dag op tv zien verschijnen met opgerolde hemdsmouwen. Wat het nog erger maakte, soms had hij ze nog slordig opgerold ook.

Ze had reeds in alle mogelijke toonaarden gevraagd: ‘Polleke, trek toch dat mooie ministerjasje aan dat ik speciaal gekocht heb’. Maar er hielp geen lievemoederen aan. Ook niet dat ze er in Weelde schand van spraken. ‘Hebt ge Pol van den bakker weer in zijn hemdsmouwen op tv gezien? Ge zoudt toch denken dat ne minister ne fatsoenlijken frak kan kopen!’ Inderdaad, dat zou iedere gewone mens denken.

Maar de minister hield het been stijf en de mouwen opgerold. ‘Het gaat om de perceptie’, had hij al meermaals tegen zijn charmant zeurende vrouw gezegd. ‘Opgerolde hemdsmouwen suggereren daadkracht, stevige aanpak, geen gezever. Soms moeten ze er ook wat slordig, wat gekreukeld uitzien. Dat versterkt het nog allemaal. Het kiespubliek denkt dan: die kerel gaat ertegenaan!'.

Mevrouw Van Tigchelt dacht er het hare van. Bijzonder pijnlijk en schokkend contrasterend vond ze de foto van haar Paul naast die eindeloos modieuze Annelies met haar gazelleogen. Naast zo’n vrouw ga je toch niet met opgerolde hemdsmouwen in een tv-studio zitten. ‘Wat moet die CD&V-madam toch van mij denken’, woelde diep in haar binnenste.

In datzelfde diepe binnenste hoopte ze vurig dat die ministerbeproeving niet lang meer zou duren. Maar er was ook twijfel. ‘Wat brengen opgerolde hemdsmouwen misschien wel allemaal teweeg bij het kiesvee? In het bijzonder bij het vrouwvolk.'

Toch maar weer aan de slag. In de keuken. Met liefdevolle aandacht een lekker soepje voor haar chouke prepareren.

Tanka voor WALTER VAN DEN BROECK

Olen 1941-Turnhout 2024

-------------------------

Groenten uit Balen

geraken niet meer verkocht.

Walter gaf het op.

De cité verdwijnt voorgoed.

De Brief blijft onbeantwoord.

“Een liberale minister, die eigenlijk geen inzage mag hebben in een lopend gerechtelijk dossier, die daar dan mee gaat leuren bij een buitenlandse instantie als het Vaticaan. Is dat wat we ons voorstellen bij een rechtsstaat?”, aldus advocaten Joris Van Cauter en Fernand Keuleneer.

De spijker op de kop.

 Minister Van Tigchelt,die aanvankelijk gunstig opviel door zijn no-nonsenseoptreden, verloor een tijd geleden de trappers in de Vangheluwemediasoap. Hij is ze nog altijd kwijt. Zonder kennis van het kerkelijk recht, wil hij de paus onder druk zetten met Vangheluwes volwassenenporno.

Torfs noemde Van Tigchelts uitspraken terecht populisme. Blijkt de minister bovendien in die materie een onkundig, brutaal stemmenjagertje te zijn. In Weelde hoorden ze het opnieuw in Keulen donderen: 'Wa zegt Pol van den bakker toch weer allemaal!'

 Het wordt duidelijker en duidelijker met welke nonsensicale inhoudelijke en juridische enormiteiten minister Van Tigchelt voor de dag komt. Dat belet DS niet om er een hele bladzijde  aan te wijden, met als insinuerende kop: 'Kerk heeft weinig interesse voor dossier Vangheluwe..'

De CD&V-voorzitter draagt een enorm grote verantwoordelijkheid in de belaging en bedreiging van Natuurpuntmensen. Schandelijk!

Heeft Mahdi al ooit op die manier, met de voeten vooruit, de ECHTE VEROORZAKERS van de boerenproblemen getackeld?

Het zal zijn partij zuur opbreken.

AUGUSTIJNSE SPIRITUALITEITSDAG

Zaterdag 9 maart  vanaf 9.30 u. tot 16.00 u. op het 'Kontaktcentrum' - Abdij Postel

De Norbertijnen kregen van hun stichter Norbertus de Regel van Augustinus als leefregel. Wie was de H. Augustinus? Wat staat er centraal in Zijn kloosterregel? Welke boodschap hebben wij hieraan?

Dat zijn de vragen die behandeld worden op deze spiritualiteitsdag door Pater Nicolaas Gorts.

Bijdrage : 25 euro (inclusief middagmaal en twee koffiepauzes)

Info en inschrijving : nicolaasgorts@hotmail.com  of 0495 52 46 54

Inschrijving voor 1 maart.

(Afbeelding: H. Augustinus, Rome, 6de eeuw)

De kaart geeft de omvang van vreemde nationaliteiten in Belgische gemeenten aan.

Klik op de afbeelding.

Goede Vrienden, 
 

Lijden en sterven zijn de grootste en meest gevreesde gevaren in ons leven. Ze gaan tevens in tegen ons diepste verlangen naar volmaakt geluk en eeuwig leven in God. Ze zijn het gevolg van de  vrije keuze van het eerste mensenpaar dat de gemeenschap met God hoogmoedig heeft afgewezen. Allen hebben wij dit beperkte leven  geërfd. Jezus Christus heeft door zijn menswording, lijden, dood en verrijzen echter de zonde en de dood overwonnen. Aan deze overwinning kunnen wij deelnemen door uiteindelijk met Hem in liefde en vrijheid te lijden en te sterven, terwijl we ondertussen toch al het mogelijke doen om het lijden te verminderenn en te verzachten. Zo nemen we deel aan het Pasen van Christus en de overgang van dit aardse leven naar het eeuwige leven in God. Dat is de vijfde wezenlijke eigenschap van ons mens zijn. Door ons lijden en sterven met Christus te beleven worden we omgevormd in de verrezen Heer, die de icoon van de Vader is. Zo kunnen we terug de “gelijkenis Gods” verkrijgen, waartoe we geschapen werden.  

De moderne geneeskunde  beschikt over alle mogelijkheden om stervenden daarbij op goede wijze te helpen.

Uiteraard vraagt dit een andere mentaliteit dan onze huidige doodscultuur, zowel van de dokters en verplegers als van de familie van de stervende zelf. En er zijn er die zich daarvoor in deze geest met een aanstekelijke overtuiging inzetten zonder te vluchten in de huidige, dodende euthanasiepraktijk (1). Ziehier enkele van hun ervaringen.  Zij beseffen dat ieder mens uiteindelijk in het diepst van zijn wezen een religieuze  honger heeft: “Wat wij er ook van denken, we dragen allen een zaadje van de eeuwigheid in ons” (a.w. blz. 171-172). Ze willen eerst duidelijk afrekenen met de huidige euthanasiepraktijk en laten ons de  duistere keerzijde ervan zien door enkele voorbeelden te geven. “Wie lijdt wil begeleidt worden, zelfs al wil hij sterven” (a.w., blz. 81). Een dokteres maakte zich al vroeg vertrouwd met de euthanasiepraktijk maar telkens ze euthanasie pleegde was ze drie dagen ziek (a.w., blz. 21). Een dokter die euthanasie pleegt, bekent met tranen in de ogen dat hij ’s nachts soms met angstzweet wakker wordt en voor zich het gelaat ziet van hen die hij het fatale spuitje gaf (a.w. blz. 193). En hoe macaber kan de  sfeer zijn bij euthanasie. Er is inderdaad een  enorm verschil tussen  het doden van iemand en iemand zijn/haar “goede dood” gunnen. “Na euthanasie is er een ijzige stilte op de dienst” (a.w. blz. 184). 
 

Deze gewetensvolle verzorgers bieden weerstand aan euthanasie en nemen hun volle verantwoordelijkheid door iets veel beters aan te bieden: palliatieve zorgen. Zij willen dat er geïnvesteerd wordt in kwaliteitszorg (a.w. blz. 105). Zij maken duidelijk dat ze de patiënt nabij zullen blijven tot het einde, dat zijn/haar leven waardevol blijft, dat zij daarbij veel lijden kunnen verzachten en alle onderliggende zorgen willen ter harte nemen (a.w. blz. 26 en vv). “Hoe natuurlijker het sterven, hoe natuurlijker ook het rouwproces zal zijn” (a.w. blz. 43).  De palliatieve zorgen zijn er geenszins  op gericht om het leven te  verkorten of te verlengen maar het is een manier om waardig en menselijk te leven tot het einde  toe. Zij zien het als hun taak, hoop te  geven en het leven te beschermen ook  van hen die euthanasie vragen. Het zijn vooral de resultaten van deze levenshouding die zo indrukwekkend zijn. Een patiënt vraagt euthanasie maar krijgt in de plaats daarvan uitgebreide palliatieve zorgen en leeft nog drie jaar. Hij zegt dat hij maar wat blij is dat ze destijds op zijn vraag naar euthanasie niet zijn ingegaan (a.w., blz. 29). Een dame van  50 jaar, die 32 medicamenten per dag neemt en 4 zelfmoordpogingen heeft ondernomen eist, gesteund door haar man, euthanasie. Ze krijgt daarentegen de nodige palliatieve zorgen. Na aanvankelijk heftig protest aanvaarden ze wat hen wordt aangeboden. Uiteindelijk sterft de vrouw vredevol in de armen van haar man. Een week later komt de man de dokter bedanken met een doos pralines en vraagt hem of, als zijn tijd gekomen is, hij ook op deze wijze mag begeleid worden. Deze derde weg van palliatieve zorgen omvat tevens palliatieve sedatie, die het bewustzijn vermindert en de pijn verlicht. Deze sedatie wordt telkens opnieuw op punt gesteld en is meestal van voorbijgaande aard. Zij is geenszins gericht op de verkorting van het leven. Zowel palliatieve zorgen als palliatieve sedatie zijn onverenigbaar met euthanasie. 
 

De tijd zowel van de therapeutische hardnekkigheid als van de euthanasie is eigenlijk al voorbij. Beide zijn ongeschikte, verouderde en mensonwaardige oplossingen voor stervenden en ongeneeslijk zieken. Het aangehaalde boek toont met veel praktische voorbeelden een veel betere weg: palliatieve zorgen. Dokters uit vorige eeuwen hadden niet de middelen waarover de moderne geneeskunde beschikt, maar zij waren in staat om stervenden te begeleiden tot het einde toe. Met de enorme toename van medisch-technische mogelijkheden dreigt deze noodzakelijke begeleiding en dit attentvol nabij zijn  verloren te gaan. We mogen de wijsheid uit het verleden niet minachten maar combineren met de huidige goede mogelijkheden.
 

Ziehier een voorbeeld van  palliatieve zorg, ruimschoots voordat de uitdrukking werd uitgevonden. Tot enkele decennia geleden vond dit nog plaats in vele Vlaamse gezinnen. Vijf jaar voor haar sterven kreeg de moeder van een groot gezin een hersenbloeding en werd half verlamd. Aanvankelijk kwamen deskundige verplegers haar thuis verzorgen en oefeningen geven, maar zij was er niet gelukkig mee. Vader, die een stoere bouwvakker was, besloot resoluut zelf voor moeder te zorgen. Op de kortste tijd werd hij met de hulp  van de oudste dochter een attentvolle verpleger. Hij zorgde voor alles, voor het aan- en uitkleden, voor de hygiene, het eten en reed haar rond in de rolstoel. En zij was er heel blij mee. Nochtans was het enige wat ze nog kon, haar negen kinderen, een kruisje geven op het voorhoofd en met haar hand even hun wang strelen. Ze is thuis  gestorven omringd door vader en al haar kinderen. Onmiddellijk na haar sterven zette de oudste dochter het lied in dat moeder graag zong: “Als moeder  zong was heel het huis in vreugde...”. 
 

Al blijven lijden en sterven voor ons grote mysteries, ze kunnen wel degelijk een diepe betekenis hebben. Vanuit het christelijk geloof begrijpen we dat ze noodzakelijk zijn voor onze omvorming in de  verrezen Christus.    

  P. Daniel    
 

1. Timothy DEVOS e.a., Euthanasie, l’envers du décor. Réflexions et expériences de soignants, Préfaces de Jacques Ricot et de Herman De Dijn, Editions Mols, juni 2019).

Over de mooie maar stoute prinses, de lelijke en geile bisschop, de mooie maar nukkige postduif:

Zuhal kon de slaap niet hervatten. Woelen dus. Van rug naar rechterzijde en omgekeerd. Links had ze al vele jaren afgezworen. Ze was wakker geschoten vanuit een drietal dromen.

De eerste was een ambetante. Had zij zich al wel voldoende duidelijk losgemaakt van de Alevitische geboorterituelen? Was haar naam gewist uit alle mogelijke registers van het Alevitisme?

De tweede had al meer weg van een nachtmerrie. Ze had de pen van Vangheluwe vastgehouden bij het schrijven van de brief, DE brief naar Rome. Ze had hem in de snavel van de abdijpostduif gestopt en bevolen: 'En nu fluks naar de paus!'. Maar dat rotbeest had geen haast. Het bleef boven de abdij en boven de grijnzende kop van Vangheluwe en het woedende hoofdje van Zuhal cirkelen. Zat die verdomde postduif ook in het complot?

En toen dook Jan op. Een echte nachtmerrie. Wanneer zou die man beseffen dat hij meer dan lang genoeg M-P geweest was en dat hij plaats moest ruimen voor haar, de ware Coming Lady! Maar nee hoor, die bleef maar zitten. Het frustreerde haar mateloos.

Ze was rechtop gevlogen toen de tronie van Jan altijd maar dichterbij kwam en hij met een zwaar Antwerps accent siste: ‘Ge krijgt de MP-zetel niet, sliep, sliep.’

Snikkend sliep ze eindelijk opnieuw in. Op haar linkerzij.

Goede Vrienden, 

“Van de dagen van Johannes de Doper tot nu toe breekt het Rijk der Hemelen zich met geweld baan en geweldenaars maken het buit” (Mattheus 11, 12). Dit is een mysterieuze uitspraak van Jezus. Voor geweld en geweldenaars (Grieks: biastai) heeft Hij over het algemeen geen goed woord. We worden gered door geloof in vertrouwvolle overgave aan Hem, die niets anders dan zachtheid en barmhartigheid is. Wij beschouwen deze uitspraak als een toelichting op de vijfde eigenschap van ons  mens-zijn: we zijn geroepen om door lijden en sterven omgevormd te worden in Christus, d.w.z. om deel te nemen aan het proces van de overgang van dood naar verrijzenis met Jezus. We zijn immers gedoopt in zijn lijden, sterven en verrijzen.  Dit is geen zoetsappig gebeuren. Het is een gewelddadige afbraak en totale vernietiging van ons aardse leven opdat het omgevormd zou worden.  De graankorrel moet werkelijk sterven, rotten en vergaan. Daaruit komt de prachtige volle aar te voorschijn. Zo is Jezus  werkelijk gruwelijk gegeseld, gekruisigd en gestorven en pas daarna van het kruis gehaald en  verrezen.

Lijden en dood zijn door de zondeval in de wereld gekomen. Sindsdien hebben alle mensen van alle tijden hiermee geworsteld: wat is de zin van mijn lijden en sterven? In onze tijd lijkt het moeilijker dan ooit de betekenis hiervan te  begrijpen, te aanvaarden en te beleven.  Onze huidige medische wetenschap en techniek zijn tot zulke fantastische realisaties in staat dat sommigen denken hiermee  alle problemen helemaal te kunnen oplossen, ook het lijden en sterven. Dit  medisch-technisch denken heeft onder meer geleid tot “therapeutische hardnekkigheid”, nl het steeds maar nieuwe operaties uitvoeren en technieken proberen, ook wanneer dit, gezien de leeftijd en de gezondheidstoestand van de betrokkene geen enkele zin had. In feite wordt daarmee het lijden vergroot en het natuurlijk sterven bemoeilijkt: de  medische apparatuur werkt prima terwijl de mens zelf zo goed als dood is.

Deze handelwijze is inmiddels grotendeels verlaten en vervangen  door “palliatieve zorgen”, nl. het zoveel mogelijk verzorgen en verzachten van de pijn zonder operatief ingrijpen. Het is een geduldig begeleiden van de stervende in al zijn noden tot  op het ogenblik van de totale overgave. Dat is ook de echte betekenis van “euthanasie” (goede dood) de mens die op zijn wijze en zijn tijd zijn aardse leven loslaat en sterft. We zijn hartstochtelijk door God bemind én geroepen om te beminnen. Liefde echter is in ons aardse leven onafscheidelijk met  lijden verbonden. Daarom betekent het woord  “passie”  in vele moderne talen  tegelijk hevig liefhebben  én heftig lijden, dat bekroond wordt door het sterven.

Een van de meest  tragische gevolgen van het niet begrijpen en niet aanvaarden van de zin van lijden en sterven vanuit het christelijk geloof, is de huidige praktijk van ‘euthanasie’ als het zelf actief  (laten) beëindigen van zijn leven. Dit is inmiddels in de openbare opinie zo  algemeen aanvaard dat  velen  niet  meer begrijpen hoe zinloos en onmenselijk dit is, gegroeid uit een fanatieke vrijzinnige ideologie. De heidense Griekse arts en  “vader” van de westerse geneeskunde Hippocrates (460-377 voor Christus!) wist wel dat het menselijk leven heilig is en legde dit vast in zijn beroemde “eed van Hippoctrates” die als  basis gold voor het medisch handelen alle eeuwen door, wat in onze tijd lichtzinnig verloochend werd. Het actief doden van een stervende is iedere  beschaving onwaardig en met de moderne medische mogelijkheden totaal onverantwoord. De “Bengaalse nachtegaal”, de Indische mystiek-religieuze dichter en filosoof Rabindranath Tagore (+ 1941) begreep vanuit zijn hindoe-geloof eveneens de diepe betekenis van het sterven, toen hij schreef in “Zwervende vogels”: “De stempel van de dood geeft waarde aan de munt van het leven” (blz. 32).

Het diepe besef van lijden en sterven vinden we eveneens bij de joodse psychiater Viktor Frankl (+ 1997), de stichter van de derde Weense school, de logotherapie, die niet wil opgaan in de zin van een therapie, maar een “therapie van de zin van het leven” wil aanbieden. In het concentratiekamp kwam hij tot de overtuiging dat ieder leven onvoorwaardelijk zinvol is. Hij koesterde de gedachte van Dostoïevski, nl. dat men zijn  lijden waardig moet zijn. Een absolute zelfbeschikking toekennen aan een mens is een illusie, een mythe. We hebben niet de minste inspraak gehad in ons eigen ontstaan, geestelijke en lichamelijke kwaliteiten of gebreken. Het leven werd ons door God als gave geschonken. In de verantwoordelijkheid voor eigen daden ligt voor hem de waardigheid van het menselijk handelen. Daarom stelt hij voor dat  de VS aan de  westkust het standbeeld zouden oprichten van de  “verantwoordelijkheid” als noodzakelijke aanvulling van het standbeeld van de  “vrijheid” aan oostkust.

De praktijk van euthanasie lijkt op een stroom die steeds meer buiten zijn  oevers treedt. Het begon in de VS (Oregon  Death with Dignity Act, 1997) en kwam naar Nederland (2001) en België (2002). Inmiddels worden de strikte voorwaarden blijkbaar steeds minder nageleefd en is de controle achteraf ook steeds minder efficient. En is het niet veelzeggend dat deze “zelfdoding met assistentie” genoteerd wordt als “natuurlijke dood” en dat de naam van de dokter die euthanasie pleegde zelfs niet vermeld moet worden? Het is ook vreemd dat dokters die euthanasie plegen veelal in de openbare opinie worden geprezen. Zij zouden medelijden betonen,  verdraagzaam zijn en respect hebben voor de patient. Is dit werkelijk zo? Is een dokter die euthanasie pleegt niet eerder een deserteur, die vlucht voor zijn eigenlijke taak van verzorger en begeleider tot het einde,  of een technieker die de praktische vraag van zijn klant  uitvoert of een functionaris  in dienst van een  mensonwaardige wet? Hij durft de confrontatie niet aan met het mysterie van de  dood, dat bij het menselijk leven hoort. Hij ontvlucht zijn persoonlijke verantwoordelijkheid van zorgdrager tot het einde. Is dit bovendien niet een nieuwe vorm van paternalisme in de  geneeskunde? Omdat hij zijn onmacht tegenover het sterven niet kan erkennen, doodt hij hem/haar eenvoudigweg. Als hij op de euthanasievraag ingaat, zegt hij dan niet aan zijn  patiënt: inderdaad, je bent niets meer waard?

Menselijk lijden en sterven verdienen iets veel beters dan een euthanasiepraktijk uit de tijd  van primitieve, heidense samenlevingen. Onder deze vraag blijken meestal vele andere vragen schuil te gaa. Het gaat niet alleen over lichamelijk, maar ook psychologisch, spiritueel en sociaal leed: laat me niet alleen in mijn pijnen, angsten en twijfels, laat me voelen dat ik ook nu nog waardevol ben... Ja, er is een derde weg, naast therapeutische hardnekkigheid en de huidige euthanasiepraktijk. Er zijn al hier en daar dokters en verplegers die deze profetische weg gaan. Daarover willen we volgende keer sprankelende getuigenissen geven (als ‘t God belieft, bij welzijn en leven!)

P. Daniel