Dirk Draulans over zelfdoding en euthanasie


Onder de titel 'Het stigma dat op zelfdoding gekleefd wordt, werkt verstikkend' wijdt Dirk Draulans in Knack een artikel aan zelfdoding en ook euthanasie.
Er is weinig consistentie te vinden in Draulans’ exposé. Het is een brokkelig samenraapsel van bekende opvattingen en stellingnames omtrent zelfdoding en euthanasie gecombineerd met een sneer links en een uithaal rechts. De inleiding:'We kunnen niet zelf beslissen of we geboren willen worden, laat staan in welke omstandigheden, dus waarom zouden we dan niet zelf mogen beslissen dat het niet langer hoeft?', is een tenenkrullende aanfluiting van de logica. Hoewel Dirk Draulans uit een katholiek Kempens nest komt en een christelijke opvoeding genoot, getuigt zijn verwijzing naar ‘de christelijke kant van onze maatschappij’, van weinig kennis.
Ik vermoed dat Draulans een pleidooi wil houden voor een absoluut zelfbeschikkingsrecht, dat ook?, vooral?, zou gelden voor zelfdoding, euthanasie…Het verabsoluteren van dat zelfbeschikkingsrecht houdt niet alleen een banalisering van leven en dood in, en van in concreto de onvoorstelbaar grote impact van zelfdoding op familie en vrienden, maar de promotoren ervan weten ook dat het zelfbeschikkingsrecht in de realiteit van ons persoonlijk en maatschappelijk leven nooit volledig is.
Wat erger is, zij accepteren een sterke inperking van dat ‘zelfbeschikkingsrecht’ binnen ons politiek-economisch systeem –ons daarnaar schikken wordt dan beschouwd als een burgerdeugd-, maar zwaaien met het ‘zelfbeschikkingsrecht’ als het gaat om leven of dood. Dirk Draulans blijkt in dit artikel in hetzelfde bedje ziek te zijn.
De bioloog Dirk Draulans is een deskundige en boeiende schrijver en spreker omtrent allerlei fenomenen in zijn vakgebied. In de materie en problematiek van dit Knackartikel, vergaloppeert hij zich mijns inziens.






