Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Archief

Het fundamentalisme van Vermeersch

Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, in De Standaard van 28 april 2014:

'Sommige filosofen hijsen de witte vlag, en belijden dan maar een fundamentalistisch geloof in de wetenschap, op dit moment misschien wel de heersende religie. Waarbij Etienne Vermeersch de opvolger werd van Godfried Danneels als aalmoezenier van Vlaanderen.'

Wat mij betreft, de spijker op de kop. Althans wat Vermeersch betreft.

Mocht Godfried Danneels zich als aartsbisschop de hele tijd gemanifesteerd hebben als een soort van fundamentalistische aalmoezenier van Vlaanderen, hij zou totaal bedolven geraakt zijn onder onbarmhartige kritiek en bagger. En ik ben er zeker van dat de mediafiguur die Vermeersch in de eerste plaats is, zich niet onbetuigd gelaten zou hebben in het fileren van de kardinaal.

Daarentegen worden het fundamentalistisch geloof in de ratio en de wetenschap, en de geëxalteerde betoogtrant van Etienne Vermeersch door de media bejubeld als een van de voornaamste bijdragen tot het intellectuele leven en de morele bevrijding van België en de rest van de wereld.

Het ergste en tegelijk ridicuulste is dan nog, dat Vermeersch himself daarvan klaarblijkelijk overtuigd is en tot het creëren van dat imago vol overgave heeft bijgedragen.

Kom nou, Etienne.

Geschreven door Gust Adriaensen om 07:55

'Pilgern'

Pilgern

Tijdens een zesdaagse pelgrimstocht op de Zwitserse Via Jacobi tussen Sankt-Gallen en Brunnen, vonden we in een van de kapellen langs de route, de volgende tekst.

Unterwegs sein
Mit nur dem Nötigsten auf sich
Auf seinen Schritt achten
Sein Tempo gehen
Bergauf
Bergab
In der flachen Talebene
Idyllische Wald en Wiesenwege
Bächen Flüssen und Seen entlang
Auf zermürbenden Asphaltstrassen
Unter sengender Sonnenhitze
Im strömenden Regen
Immer weiter
Dem Ziel entgegen Santiago de Compostela
Zum Grab des Apostel Jakobus

Gehen so weit die Füsse tragen
Den Körper spüren
Ruhig werden im Geist
Im gleichmässigen Schritt die Gedanken ziehen lassen

Beschwerden ertragen
Schmerzende Beine
Wunde Füsse
Die Last des Rucksacks
Einsamkeit
Manchmal Hunger und Durst

Rasten
Etwas Einfaches essen
Still werden in einer Kapelle
Staunen über die Natur
Auftanken im Gottesdienst
Und in der Erholung der Nacht

Verweilen am Etappenort
Die Begegnung und das Gespräch mit anderen Pilgern
Nicht alleine auf dem Weg
Sondern in einem Strom
Durch die Jahrhunderte hindurch
An Zeitzeugen vorbei

Den Weg in Vertrauen gehen
Daran glauben dass Richtung gezeigt wird
Mal um Maul
Vom Apostel
Der Vorsehung
Deinem Engel
Von Gott der uns führt und leitet
Auf diesem Weg
Und überhaupt im Leben

Pilger
Dein Weg ist Gleichnis
Du gehst entgegen dem grossen Ziel
Geh

Geh mit Gottes Segen

 

e.j.wehrli

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

Zalig Pasen!

Zalig Pasen!

Geschreven door Gust Adriaensen om 19:01

'Geen Pasen zonder Goede Vrijdag'

Karlijn Demasure: 'Geen Pasen zonder Goede Vrijdag'.

De Vlaamse theologe Karlijn Demasure is door paus Franciscus aangesteld tot directeur van het Internationaal Centrum voor seksueel misbruik in de Kerk. De bedoeling is dat het Centrum wereldwijd opleiding geeft aan verantwoordelijken rond seksueel misbruik.

In een eerste reactie vanuit Ottawa (Canada), waar zij decaan is van de faculteit Menswetenschappen aan de Saint Paul universiteit, zei mevrouw Demasure, dat er sterk op preventie zal ingezet worden maar dat ook de misstappen en de pijn uit het verleden niet uit het oog verloren zullen worden.

'Er is geen Pasen zonder Goede Vrijdag', zei ze. Zo ook kan er niet effectief aan preventie gewerkt worden, kan er niet zomaar een nieuwe bladzijde worden omgeslagen, als er niet veel en intense aandacht blijft voor de misstappen, de wonden en de pijn uit het verleden.

Ondertussen wordt duidelijker en duidelijker dat de katholieke Kerk, ook al tijdens het pontificaat van Benedictus XVI, een van de weinige instellingen is die stringente maatregelen heeft genomen en neemt tegen seksueel misbruik.

De media schepten er blijkbaar plezier in de Kerk en de clerus over de hekel te halen. Veel minder aandacht en onderzoekswerk hadden en hebben ze over voor de misbruiken in andere geledingen van de samenleving, bv. het onderwijs, het jeugdwerk, de sportwereld, de zorgsector, enz.

Het wordt de hoogste tijd dat media en politici en de gerechtelijke wereld en de publieke opinie, ook in die sectoren het seksuele misbruik resoluut aanpakken. 

Geschreven door Gust Adriaensen om 19:00

De Gentse neuzekesoorlog

De Grote Gentse Neuzekesoorlogsmiley-tongue-out.gif

Het kon niet blijven duren op de Gentse groentemarkt. Het liep echt de spuigaten uit. De twee neuzenverkopers leefden al lang op voet van oorlog. Het was in het verleden bij verbaal geweld gebleven en soms vlogen de cuberdons wel in het rond -wat niet onaangenaam was voor de omstanders-, maar nu was de fase van het fysieke geweld gestart. Kopstoten, vuistslagen, en het had geen haar gescheeld of ze hadden mekaars neus warempel afgebeten.

Tijd voor burgervader Daniël Termont om wijs en resoluut op te treden. Schorsing voor de twee neuzenkemphanen tot 1 mei. En toen kwam Daniël op een lumineus idee: een uitnodiging aan twee andere kemphanen om de plaats van de geschorste verkopers in te nemen. Toch wel een aantrekkelijk aanbod in deze verkiezingstijd.

Elio ging direct in op de vraag van zijn 'goeie vriend Daniël'. Ook Bart aarzelde niet. Na zijn pandaverkleedact had hij geen enkele rem meer om welke rol dan ook te spelen. Bracke had het hem weliswaar afgeraden achter een piramide cuberdons te gaan staan maar tegen intimi had Bart langs zijn neus weg verklaard dat hij al geruime tijd de overtuiging was toegedaan dat het beter was geen enkel advies van Siegfried op te volgen.

En zo staan onder ruime belangstelling tijdens deze mooie lentedagen twee politieke zwaargewichten, allebei, dat mag gezegd worden, gezegend met een forse neus, op de Groentemarkt in het prachtige Gent, achter de mooi opgestapelde paars-roze neuzekes.

Di Rupo met een paars-roze strikje, aanminnig en aandoenlijk in zijn magnifiek beheerste onhandig-, verlegen- en bedremmeldheid. De Wever, een zwart-gele schort met leeuwtjesmotief voorgebonden, zoals gewoonlijk wat nors, wat nijdig, wat wantrouwig, wat agressief, wat verongelijkt, wat gespannen om zich heen spiedend.

Bart heeft voor zijn kraampje, getooid met leeuwenvlag (zwarte klauwen svp), een bord geplaatst met de reclameslogan 'Hier de beste neuzen voor de welgestelde, hardwerkende, fiscaal uitgezogen Vlaamse ondernemer'. En de mensen die bij hem aanschuiven passen duidelijk bij wat er op het bord staat.

Elio houdt het eenvoudiger. Een kaartje met 'Neuzekes voor elke Belg' leunt tegen een piramide lekkernijen. En het is waarlijk een bont gezelschap dat Elio's neuzen wil savoureren. Autochtonen en allochtonen. Chic en sjofel gekleed. Zelfs een uitgebreide familie Roma heeft wat centen over voor de Di Rupoversie van de Gentse cuberdons. En ook Termont kiest ostentatief voor de neuzen van Elio.

De twee verkopers houden het voorlopig vrij beschaafd. Soms maken ze wel een lange neus naar mekaar maar op mekaars neus getimmerd, hebben ze tot dusver niet gedaan.

Daniël Termont is uiterst tevreden over zijn initiatief. Hij overweegt zelfs Elio en Bart de kans te geven nog langer hun neuzen te verkopen. Op de vraag wie van de twee de beste koopwaar heeft, antwoordt de geliefde Gentse burgemeester zonder aarzelen: 'Den Elio'. Maar hij voegt eraantoe: 'Ik moet toegeven, mijn culinaire smaak is niet zo verfijnd en duur. Ik ben een gewone volksjongen, geboren in een woonwagen. En ja, de Di Rupocuberdons zijn meer aangepast aan de smaak van de gewone Belg, van de gewone Gentenaar en van de gewone toerist.'

En niemand zal ontkennen dat Termont voor alles wat er bij het gewone volk omgaat en leeft, een fijne neus heeft.

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

De Gucht zou beter zwijgen

Nu na een intern onderzoek de top van de BBI laat weten dat er niks mis is met het antwoord dat een hoge ambtenaar aan De Gucht gaf, na diens herhaaldelijk aandringen, ontbindt de EU-commissaris al zijn duivels.

Nadat hij in een gênante Terzake-aflevering, zijn haat voor belastinginspecteur Anthonissen uitgebreid had kunnen uitspuwen, is nu staatssecretaris voor fraudebestrijding, Crombez, aan de beurt. Die had het namelijk aangedurfd omfloerst te verklaren wat iedereen veel scherper dacht: de handelswijze van De Gucht is onaanvaardbaar.

Niet Crombez maar De Gucht zou nu veel beter zwijgen. Of denkt hij dat het overgrote deel van de mensen onnozelaars zijn? Niemand twijfelt eraan dat de brieven van De Gucht hun effect gesorteerd hebben. Niemand twijfelt eraan dat Jan met de pet bot zou vangen wanneer hij gelijkaardige brieven als De Gucht naar de belastingtop schreef.

De Gucht doet nu precies alsof hij van alle zonden is vrijgepleit. Maar de BBI heeft alleen onderzocht of de fiscus buiten haar boekje is getreden door een antwoord te geven op dringende vragen van meneer De Gucht.

De kern van de zaak De Gucht, ligt nog altijd in de vraag of De Gucht bij het kopen van zijn riante villa in Toscane, op een of andere manier fraude heeft gepleegd. Die vraag is nog altijd niet afdoend beantwoord. Maar het overgrote deel van de bevolking denkt er wel het hare over.

Geschreven door Gust Adriaensen om 12:08

Peter De Roover voorstander van het signum linguae

Peter De Roover, recent bekeerd tot de N-VA, presenteert zich wel als 'leraar' maar van veel taalinzicht en inlevingsvermogen in leerlingen, heeft hij duidelijk geen kaas gegeten. Dat blijkt uit een artikel in De Standaard (11 april), waarin hij samen met een ander N-VA-kandidaat-kamerlid, op een karikaturale manier tekeergaat tegen een voorstel van de groene Gentse schepen voor onderwijs, die ervoor pleit de kindjes toe te laten op de speelplaats hun eigen taal te gebruiken. 

Als je De Roovers artikel leest, wordt het al vlug duidelijk dat het De Roover eerder te doen is om een politieke aanval op Groen, dan om echte bekommernis om het welbevinden en de taalontwikkeling van de kinderen.

Bovendien is er met de stelling 'één taal, één speelplaats' iets bijzonder merkwaardigs te constateren bij de nationalist pur sang, die De Roover is. Hij verdedigt namelijk het zeker door de Vlaamse Beweging vervloekte en verafschuwde 'signum linguae'.

Even het geheugen opfrissen: 'Het signum linguae (kortweg ook signum genoemd) was een pedagogisch of taalpolitiek instrument om leerlingen te verplichten ook buiten de lessen de onderwijstaal te spreken. Meestal ging het om een rol papier waarop leerlingen hun naam moesten schrijven als ze betrapt werden op het spreken van hun moedertaal of dialect. Vervolgens probeerden ze het door te geven aan een medeleerling die zij op hun beurt betrapten. Wie op het eind van de speeltijd, de dag of de maand, het signum in handen had, werd gestraft, soms met een geldboete.

In Vlaanderen kwam het signum in zwang nadat de Belgische staat voor het Frans als standaardtaal had gekozen. Minister Joseph Thonissen schafte het gebruik ervan af voor de openbare scholen met zijn circulaire van 1885 ter uitvoering van de taalwetten op het onderwijs van 1883. In sommige vrije scholen bleef het in gebruik tot aan de Eerste Wereldoorlog. Voor de Vlaamse Beweging kreeg de toepassing van het signum een bijzondere symbolische betekenis, aangezien dit in eerste instantie werd aangevoeld als een maatregel tegen het gebruik van de eigen moedertaal. '

De conclusie is duidelijk, ook al zal De Roover, een expert draaikonterij, in alle richtingen kronkelen wanneer hij ermee geconfronteerd wordt: deze man wil, wat het taalgebruik op de speelplaatsen van de scholen betreft, terugkeren naar de taaloekazes van de 19de eeuw! Slechts één enkele taal mag op de Vlaamse speelplaatsen weerklinken!!

Voor 'leraar' De Roover is die ene taal het heilige Nederlands. Niet de moedertaal der kindertjes, waarvoor onze voorouders zo vochten en leden (remember het signum), komt op de eerste plaats maar de opgelegde taal der machthebbers.

'Ene taal'? Ach, De Roover verliest uit het oog dat op alle speelplaatsen van alle scholen in Vlaanderen, honderden varianten van dat 'heilige Nederlands' in gebruik zijn. Van het meest onverstaanbare dialect (te vergelijken met Bulgaars, Turks of Swahili) tot talloze varianten van tussentalen. En deze laatste  bloeien en groeien in de Vlaamse verkavelingen en op de Vlaamse tv-zenders.  En niet te vergeten in het gild der leerkrachten tijdens de uitoefening van hun belangrijke job in de Vlaamse klaslokalen.

En zeker niet te vergeten, bij  talloze politici van alle kleuren, zeker wanneer ze in contact moeten treden met de Vlaamse kiezer. Want je moet natuurlijk, met het oog op je politieke populariteit, respect hebben voor de couleur locale.

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten