Een geldautomaat in elk dorp? Overbodige cash voor de ‘vergeten Vlaming’

Arthur Orlians

Schepen van Financiën in Mechelen (Open VLD). Schrijft deze bijdrage in eigen naam.

De Standaard, dinsdag 4 april 2023 

Opnieuw meer bankautomaten plaatsen zodat digitale analfabeten makkelijker aan geld raken, is de verkeerde aanpak, vindt Arthur Orlians. Het is alsof je iemand die moeite heeft met e-mail, een nieuwe vulpen koopt.

--------------------

 Er loopt daar in Mechelen een (wereld)vreemde man rond, vervuld van zijn eigen grote, onaantastbare digitale gelijk. Een Open-VLD'er is hij en hij beheert via QR-codes de Mechelse schatkist, een woord dat hij overigens verafschuwt samen met de sukkelaars die nog altijd met munten en bankbiljetten winkeliers lastigvallen.

Zijn afschuw vindt hij terecht, want hij waant zich een ziener en een profeet, die weet wat er te gebeuren staat en die keihard waarschuwt. 'De ­‘ver­geten ­Vlaming’ zal weer cash kunnen afhalen, maar hij zal nooit leren werken met een mobiele bankapp', aldus de sombere boodschapper.

De genadeslag, het onverbiddelijke Mechelse liberale, digitale orakel, volgt dan: 'Nooit zal die knullige Vlaming deel uitmaken van de toekomst!' Vreselijk. Om in elkaar te krimpen. Laten we met z'n allen een poging doen om ons , geïnspireerd en geleid door deze Mechelse digigoeroe, asap vertrouwd te maken met Payconiq! Dan, alleen dan, is er een kansje om deel uit te maken van de toekomst!

Want het moet allemaal snel, sneller, snelst. Al de filosofen en sociologen, psychologen en psychiaters, die geregeld het helse tempo, de ratrace als belangrijke oorzaken van burn-out, depressie, agressie, suïcide, onder de aandacht brengen, en pleiten voor meer individuele en maatschappelijke traagheid, zou het zwijgen opgelegd moeten worden. Zij zijn een gevaar voor de samenleving.

Want een maatschappij die echt rekening houdt, ook in haar organisatie, aldus dit Orakel van Mechelen, met 'het tempo van de traagsten leidt tot stilstand, achterstand en achteruitgang'.

Deze Mechelse profeet , die alleen maar een toekomst ziet voor degenen die 'kunnen werken met een mobiele bankapp, blijkt voorzitter te zijn van een sociale huisvestingsmaatschappij (op zijn mobiele bankapp kan hij de stand van zijn vergoedingen 24/7 volgen). De vraag is: hoe zit het met het tempo van de bewoners? En organiseert deze rappe digischepen zijn maatschappij in het tempo van die bewoners of niet?

Deze wonderlijke Mechelse digischepen gebruikt/misbruikt iets heel concreets maar wel eerder banaals –cash of digitaal-, om een veel ruimere ideologische boodschap de wereld in te sturen.

Die zit in het volgende zinnetje: 'Maar een samenleving mordicus organiseren in het tempo van de traagsten leidt tot stilstand, achterstand en achteruitgang'. Dit is de essentie van een donkerblauwe neoliberale mens- en maatschappijvisie. Zij beschouwt traagheid en 'trage mensen' als hinderlijke remmen op beweging, voorsprong, vooruitgang, wel te verstaan economische en financiële.

Met die 'traagsten' moet dus zo weinig mogelijk rekening gehouden worden. Volgens het Digitale Wonderkind van Mechelen moet de samenleving georganiseerd worden in het tempo van de rapsten. Want snelheid, dat is noodzakelijk om de materieel-financiële blauwe hemel te bereiken.

Een vraag die rijst: zouden de zgn. sociaal-liberalen -wordt Somers daar soms niet toe gerekend?- het eens zijn met deze ultrarappe jongen.

De norbertijnen van Postel...

In zijn homilie op het hoogfeest van Sint-Jozef, verwees abt Testaert van de abdij van Postel, naar de apostolische brief Patris corde -  Met het hart van een vader, die paus Franciscus in 2021 publiceerde.

Die brief opent met de woorden: ‘Met het hart van een vader: zo heeft Jozef Jezus liefgehad, die in alle vier de evangeliën “de zoon van Jozef” wordt genoemd.’ De paus deelt in deze tekst vervolgens een aantal persoonlijke overwegingen over de ‘buitengewone figuur’ van St. Jozef. Zijn verlangen om dit te doen groeide tijdens de pandemie.

Gewone mensen

‘Te midden van de crisis die ons treft, hebben we kunnen ervaren dat “ons leven wordt gebouwd en in stand gehouden door gewone mensen – die meestal worden vergeten – die niet verschijnen in de krantenkoppen en tijdschriften of in de schijnwerpers staan van de nieuwste show, maar die ongetwijfeld de beslissende gebeurtenissen van onze geschiedenis van vandaag schrijven: artsen, verpleegkundigen, supermarktmedewerkers, schoonmakers, verzorgers, vervoerders, ordehandhavers, vrijwilligers, priesters, religieuzen en vele, vele anderen die hebben begrepen dat niemand zich alleen redt. […] schrijft de paus.

Hij prijst al deze gewone mensen die dagelijks geduld oefenen en hoop geven. ‘Hoeveel vaders, moeders, opa’s en oma’s, onderwijzers laten onze kinderen niet met kleine en dagelijkse gebaren zien hoe ze een crisis het hoofd moeten bieden en doorstaan, door hun gewoonten aan te passen, de ogen omhoog te richten en het gebed te stimuleren. Zoveel mensen bidden, offeren en bemiddelen voor het welzijn van allen.’

Hoofdrol

De paus wijst erop dat iedereen in de heilige Jozef de man kan vinden die onopgemerkt blijft, de man van de dagelijkse, discrete en verborgen aanwezigheid, een bemiddelaar, een steun en een gids in moeilijke momenten. ‘De heilige Jozef herinnert ons eraan dat allen die schijnbaar verborgen zijn of op de achtergrond staan, een ongeëvenaarde hoofdrol spelen in de heilsgeschiedenis. Aan hen allen een woord van erkenning en dankbaarheid,’ aldus de paus.

Lees de complete brief Patris corde hier.

Zou het echt wel gaan om een tegenstelling tussen stad en platteland? De interessante tekst van Deliège zit vol met elementen die wijzen op wat vroeger gewoonweg een sociale klassenstrijd werd genoemd. Het is de botsing tussen degenen die zich materieel veel kunnen permitteren, ook als (de bescherming van ) het milieu in het geding is, en mensen die zich bedreigd voelen in hun broodwinning en toekomst. Die breuklijn loopt niet tussen stad en platteland.

Het is natuurlijk tactisch-electoraal interessant voor een nieuwe politieke partij, een zondebok aan te duiden voor de concrete onzekerheid en angst bij een bevolkingsdeel. Succes verzekerd bij verkiezingen.

De BBB hoedt er zich voor de schuld te leggen bij de industriële, grootschalige landbouwevolutie gedurende de laatste halve eeuw, bij de boerenorganisaties en de individuele boeren die in die ontwikkeling meestapten. Veel eenvoudiger is 'de elite in Den Haag' tot kop van Jut te maken.

De vraag is: wat gaat Caroline Van der Plas met al die stemmen doen?

In DS van 14 maart stelt Elisabeth Kruyfhooft dat de lessen godsdienst en levensbeschouwing 'net zo belangrijk zijn als Nederlands en wiskunde'. 'Schaf die vakken niet af!', is de titel van haar opiniestuk.

Vanuit haar onderwijservaring en op een kernachtige manier, formuleert zij wat de waarde van de lessen godsdienst en levensbeschouwing in het onderwijs kan zijn.

Zij kunnen inderdaad aan jonge mensen een taal aanreiken om genuanceerder te leren denken over mens en samenleving. Lessen godsdienst en levensbeschouwing kunnen het perspectief van hoop, liefde , verdraagzaamheid plaatsen tegenover de destructieve haat en wraak. Zij kunnen het belang van vergeving en medeleven doen doordringen waardoor radicalisme en fundamentalisme vermeden kunnen worden.

Inderdaad, lessen godsdienst en levensbeschouwing zijn uiterst belangrijk.