Zoals elke zaterdag ging ik Carina gisteren ophalen in Hoboken. Ze was zonder rollator van haar kamer naar de receptie geraakt en dus vond ik het in de namiddag tijd voor (letterlijk) een stapje verder : een echte wandeling op straat ! Lijkt simpel maar is veel moeilijker dan een ziekenhuisgang : losliggende of ongelijke stenen, putjes, fietsen op het voetpad enz

We wandelden naar het Willy Vandersteen Plein, op 100 meters van ons huisje. Dat ging verbazend vlot en na een kwartiertje op een bank zitten bij de speeltuin, waggelden we weer naar huis. De terugweg ging een stukje trager maar aansluitend ging Carina daarna vrij vlot de trap op naar de eerste verdieping. En toen was het rusten geblazen tot het tijd was voor het avondeten.

Vandaag ben ik naar de rommelmarkt op de Dageraadplaats, in mijn eentje want voorlopig onmogelijk voor Carina maar dat komt nog wel. Echt lang ben ik niet gebleven, na een terrasje was het tijd om thuis naar AA Gent – RAFC te kijken. Europees voetbal is nog altijd mogelijk na de 0-3 overwinning !

Niet veel beleefd de afgelopen tijd. Elke dag met tram/bus over en weer naar Hoge Beuken, behalve in het weekend want dan mag Carina altijd voor een nachtje naar huis. Alles gaat nog altijd traag en toch merk je aan kleine dingen dat er vooruitgang is.

Als het niet regent – en dat doet het tegenwoordig bijna nooit - stap ik ook twee of drie keer per week de dierentuin binnen. Zondag ben ik op de Cockerillkaai naar Antwerp Classic Car Event geweest. Wat een belevenis ! Meer dan 1000 auto’s : uitgebouwde Porsches, onbetaalbare Aston Martins, perfect onderhouden R4’s, Amerikaanse bullebakken waarmee je van benzinepomp naar benzinepomp kan rijden en nog veel meer.

Vandaag heeft Carina een nieuwe buurvrouw in haar kamer gekregen. Met Anita, de vorige buur, klikte het meteen maar ik vrees dat het met deze niet zal lukken. Het is voor die vrouw natuurlijk ook even wennen aan haar nieuwe omgeving maar ik zou er ook niet blij mee zijn. Ze bonkt met haar rolstoel overal tegenaan, eet haar boterhammetjes op een niet echt smakelijke manier. Bovendien staat ze niet echt open om een praatje te maken, misschien kan ze het gewoon niet – dat wordt allemaal nog even afwachten. Ze moet vier keer per dag aerosollen, dat geeft een redelijk irritant geluid dat het volume van de televisie overtreft. De verpleging vroeg aan Carina om een oogje in het zeil te houden want blijkbaar heeft ze ook regelmatig epilepsie aanvallen. Mij lijkt het eerder iemand om in een ziekenhuis te liggen en niet in een revalidatiecentrum.

Vroeger was het een jaarlijkse traditie : meestappen in de 1 mei stoet. De laatste jaren waren we nooit in België maar ik heb de manifestaties wel meegemaakt in verschillende Spaanse steden.

Vandaag schitterend zonnig weer om de oude gewoonte terug op te pakken en dus stond ik deze ochtend om 10u klaar aan het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen. De manifestanten waren niet allemaal fan van elkaar : er waren duidelijk verschillende groepen te onderscheiden. De partij Vooruit, de (rode) vakbonden en de strijdvaardige PvdA liepen allemaal mee alsook kleinere drukkingsgroepen. Onderweg kom je dan een heleboel bekende koppen tegen. Op de foto met uiterst linkse Peter Mertens en de legendarische Leona (+ dochter Maya) Detiège, het hoort er allemaal bij maar Patrick Janssens laat ik links liggen, of eerder centrum rechts ... Tegen een gezapig tempo werd het parcours afgelegd en het eindpunt was de Grote Markt waar nog een aantal optredens voorzien waren.  Daar zat ik toevallig op een bankje naast Kris Merckx, intussen ook al 80.