VATERLAND (D)

Vaterland----------------  Neuenrade,  Sauerland -------------Duitsland

Herfeld & Co. (1901)

Vaterland-Werk

Friedrich Herfeld & Söne Fahrradfabrik

Vaterland Werk Friedrich Herfeld Söhne GmbH & Co. KG was een van de oudste Duitse fietsfabrikanten uit het kleine stadje Neuenrade in Sauerland , die het gelijknamige merk "Vaterland Fahrrad" produceerde. Het bedrijf was een van de oudste fietsfabrikanten in Duitsland. Tot de klanten behoorden onder meer de Duitse detailhandel, van Aldi tot Metro Real (onder de merknaam Ragazzi), en de grootste Duitse groep Fahrrad XXL, bestaande uit de 15 grootste Duitse retailers.

Herfeld & Co. begon met de productie van blaasinstrumenten en accordeons en was destijds een van de grootste postorderbedrijven en fabrikanten van muziekinstrumenten in Duitsland. Het bedrijf is ontstaan ​​uit het familiebedrijf Herfeld en bleef zich tot 1933 voornamelijk richten op de productie van muziekinstrumenten. In dat jaar schakelde men over op de productie van fietsen. Al in 1930 begon het bedrijf met het assembleren en verzenden van fietsen onder het merk “Vaterland”. Sinds 1933 dus eigen productie van fietsen, ze verkochten ze via eigen kanalen. Een van de afnemers was de Duitse post. Tot de andere klanten behoorden onder meer ook de Duitse detailhandel, van Aldi tot Metro Real (onder de merknaam Ragazzi), en de grootste Duitse groep Fahrrad XXL, bestaande uit de 15 grootste Duitse retailers.

In de jaren vijftig werden ook bromfietsen geproduceerd en werden Japanse naaimachines verkocht onder de naam “Ideal”.

De merknaam bestaat al sinds 1906. Het bedrijf produceerde jaarlijks 250.000 fietsen.

Eind 2007 staakte het bedrijf de productie en legde de productie stil.

De voormalige fabriek Vaterland bevond zich in het stadscentrum van Neuenrade, in de wijken Hinterm Wall, Am Stadtgarten en Am Wall. Het bestond uit drie bouwblokken: het kerngebouw met een uitbreiding uit 1927, de fabriekshallen uit de jaren dertig en moderne hallen in het achterste, westelijke deel. De Dienst Monumentenzorg pleitte voor het behoud van het complex, onder andere omdat de fabriek belangrijk was voor de economische geschiedenis van de stad. Wetenschappelijke en stedenbouwkundige redenen pleitten voor het behoud en gebruik ervan.

Het productiegebouw in het centrum van Neuenrade werd in de zomer van 2011 gesloopt. Het voormalige, monumentale bestuursgebouw uit breuksteen is bewaard gebleven en gerenoveerd. Op de locatie werd een wooncomplex voor senioren gebouwd.

TRUXA (D)

TRUXA -- Lengerich i.W. -- Mainz ----Duitsland

1954 Truxa GmbH Fahrzueg- u. Maschinenbau GF    Ernst Upmeir (behoort sinds 1940 bij Geier)

Mainz ,1955 verhuis naar Lengerich.

Bron: Frank Papperitz

PATRIA (D)

PATRIA-- Weyersberg, Kirschbaum & Cie. (WKC)—Solingen---- Duitsland

De Patria-fabriek bestaat sinds 1898 in Oost-Westfalen te Solingen en vervolgens in Bielefeld, Duitsland.  (Patria , à  Solingen puis Bielefeld, Allemagne - Depuis 1898)

Patria WKC is de merknaam voor voertuigen, vooral fietsen en motorfietsen , van het Solingense bedrijf Weyersberg, Kirschbaum & Cie. (WKC). Het merk is sinds 1971 eigendom van de Lippe -fietsenfabrikant Kleinebenne GmbH .

PATRIA

Het bedrijf werd in 1883 opgericht door de fusie van de twee al lang bestaande bedrijven Gebr. Weyersberg en WR Kirschbaum, die beide voorheen alleen wapens vervaardigden, voornamelijk bajonetten. Vanaf dat moment heette het Weyersberg, Kirschbaum & Cie. (WKC). In 1893 was het personeelsbestand gegroeid tot ongeveer 630 medewerkers. Vanaf het midden van de jaren negentig van de negentiende eeuw vervaardigde het bedrijf ook fietsonderdelen: crankversnellingen, naven, pedalen en kettingen. In 1898 kwam de eerste complete fiets op de markt onder de merknaam “Patria” (Latijn patria = vaderland). Het bedrijf, een van de grootste in de stad, ontving de eerste twee telefoons van Solingen, de nummers waren 1 en 2.

In 1897/1898 beleefde de rijwielindustrie haar eerste crisis, waardoor de helft van de arbeiders werd ontslagen. Vanaf dat moment verlegde het bedrijf de focus ook naar de productie van andere apparaten zoals tondeuses, bijlen en suikersnijders ( kapmessen ).

Tussen 1899 en 1901 vervaardigde het bedrijf ook een klein aantal auto's met eencilindermotoren.  Er werden ook tricars, op basis van motorfietsen, die een persoon of bagage tussen de voorwielen konden vervoeren vervaardigd.

Nadat deze crisis was overwonnen, werden er tot de jaren 1910 jaarlijks tot 35.000 fietsen geproduceerd bij WKC. Na de Eerste Wereldoorlog steeg de jaarlijkse productie tot ongeveer 100.000 stuks. Daarmee werd WKC een van de tien grootste fietsenfabrieken van Duitsland. Het personeelsbestand van WKC groeide tot circa 1.200 medewerkers. De pogingen van het bedrijf om motorfietsen te gaan produceren mislukten echter. In de nasleep van de mondiale economische crisis ging het moederbedrijf Siegen-Solinger Gussstahl-Aktien-Verein , waartoe WKC sinds 1922 behoorde, in 1929 failliet. Door afzonderlijke afdelingen uit te besteden, waaruit later onafhankelijke bedrijven ontstonden, kon de productie van fietsen, wapens en tondeuses echter bij WKC doorgaan.

Naziperiode

Tussen 1933 en 1945 herwon de firma WKC haar reputatie van hoogwaardige blanco wapens te produceren en werd ze zo de belangrijkste leverancier van sabels aan de Wehrmacht (Duits leger). Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren de gebouwen van de WKC, die in 1932 van het oorspronkelijke adres in het stadscentrum naar de wijk Merscheid waren verhuisd, het doelwit van het Britse bombardement op Solingen en werden ze bijna allemaal verwoest.

Van 1948 tot 1952 financierde Patria WKC een eigen wielerploeg  en had bekende renners als Erich Bautz uit Dortmund en Oskar Thierbach uit Dresden onder contract. In 1953 moest het bedrijf, dat inmiddels niet alleen fietsen maar ook bromfietsen en kleine motorfietsen produceerde, de productie stopzetten. Rond 1956 bood Patria WKC opnieuw drie bromfietsmodellen aan (MS 50/55, MS 50/56 en Derby). De wapenafdeling van Weyersberg, Kirschbaum & Cie. produceert nog steeds blankewapens. [

Sinds 1971 worden fietsen met de merknaam Patria vervaardigd door de fietsenfabrikant Ernst Kleinebenne , later Kleinebenne GmbH, in Leopoldshöhe bij Bielefeld. In 2014 presenteerde Patria het prototype van haar eerste bakfiets op Eurobike . De fabriek bouwt uitsluitend stalen frames met nokken.

KLEINEBENNE GMBH -- LEOPOLDSHÖHE – BIELEFELD

Ernst Kleinebenne, de grootvader van de huidige directeur Jochen Kleinebenne, was in de jaren dertig voorman bij de fabrikant Dürkopp in Bielefeld - een groot bedrijf aan de August-Bebel-Straße. Daar werden lange tijd de Dürkopp- en de minstens even bekende Adler-fietsen gebouwd. Maar de medewerker had zijn eigen ideeën en grootse plannen, hij wilde zelf fietsen ontwikkelen en frames bouwen.

In 1950 richtte hij het bedrijf Ernst Kleinebenne op. Al snel begon hij met de productie van fietsframes voor andere fabrikanten. Een bloeiend bedrijf voor iemand die zijn vak verstond zoals hij. Maar de ambities van het bedrijf gingen nog verder: in de jaren zeventig namen ze het oude merk Patria over, het kwam uit de 'staalstad' Solingen. Onder deze naam werden al aan het begin van de twintigste eeuw fietsen vervaardigd, en later vooral messen en lemmeten, producten waar Solingen bekend om stond.

Ook de opvolgers van de oprichter van het bedrijf, Fred en Dieter Kleinebenne, zonen van de oprichter, vertrouwden op Made in Germany en vervaardigden voor veel klanten stalen frames. Het merk Patria werd opnieuw een begrip in de fietsensector.

Patria blijft Made in Duitsland

Eind jaren tachtig kwam er een keerpunt: onder meer door de uiteindelijke opkomst van de auto werd de fiets aanvankelijk tot een marginaal fenomeen in de samenleving gedegradeerd. Economisch gezien betekende dit dat de fietswereld kleiner werd. Veel fabrikanten overleefden het alleen maar doordat ze overstapten op in het Verre Oosten geproduceerde aluminium frames. Het werd lastig voor de staalframeproducent uit Bielefeld. En feitelijk moest Patria in de jaren negentig ook een beslissing nemen: stop je met de productie of zoek je een niche, iets dat anderen niet konden doen? Door de gewijzigde marktsituatie was het niet meer mogelijk om op de oude voet verder te gaan. Het was passend dat Jochen Kleinebenne, de huidige directeur, die net zijn ingenieursstudie had afgerond en de koers kon helpen bepalen in de richting waar Patria vandaag de dag bekend om staat: namelijk op maat gemaakte frames van hoogwaardig staal.

De focus ligt op ergonomie, dat wil zeggen de persoon voor wie de fiets is gebouwd. Iets wat vrijwel geen enkele andere fietsenfabrikant in Duitsland deed of kon doen; hun frames werden immers in het Verre Oosten geproduceerd, ver weg van de klant. Vanaf dat moment zijn speciale wensen en maten voor Patria geen probleem meer , maar eerder hun ‘unique selling point’.

Dit zou echter niet lukken zonder een belangrijk hulpmiddel: Jochen Kleinebenne ontwikkelde de Velochecker, waarmee de toekomstige fiets precies kan worden afgestemd op de koper. Gewoon op maat. De Velochecker is het geometriemodel van een fiets en is verkrijgbaar bij de Patria-dealer. De framevariabelen zoals zithoek, bovenbuislengte en vele andere kunnen worden gevarieerd, zodat de perfect afgestelde Velochecker ons de exacte afmetingen geeft voor de ideale fiets van de klant - en Patria zijn frame daarop kan bouwen.

Tegenwoordig werken er 25 medewerkers in Leopoldshöhe bij Bielefeld, van wie velen er al lang werken. Op een oppervlakte van ongeveer 1.300 vierkante meter worden jaarlijks ongeveer 2.500 fietsen geproduceerd. Trend: stijgend. Steeds meer klanten maken nu gebruik van de mogelijkheid om op maat gemaakte fietsen te bestellen – en ook het aantal op maat gemaakte e-bikes neemt toe in vergelijking met standaardfietsen.

PFEIL (D)

Pfeil ----  Bad Salzuflen, Schötmar i. L. --- Duitsland

In 1938 naar Sudbrack.

Bron: Frank Papperitz

FANAL (D)

Fanal Schötmar i.L. , Bad Salzuflen

In 1935 naar SUDBRACK  

Bron: Frank Papperitz

GEIER-WERKE (D)

GEIER-WERKE ---------------LENGERICH i/W-------------Duitsland

De Geierfabriek werd rond 1910 opgericht door Ernst Upmeier, die aanvankelijk werkzaam was als fietsenhandelaar en slotenmaker . Na de Eerste Wereldoorlog produceerde Upmeier zijn eigen fietsframes en in 1919 bouwde zijn zoon Gustav Upmeier de eerste fiets. Halverwege de jaren twintig werd de productie uitgebreid met fietsonderdelen. De omzet groeide gestaag, zodat in 1933 een nieuw bedrijfspand werd betrokken. Dit was het begin van de Geier-Werke Lengerich, die sinds 1935 Geier-Fahrradwerke Ernst Upmeier & Söhne heette, nadat de in 1897 opgerichte Geier Fahrradfabrik Hannover was overgedragen aan Oscar Upmeier.

In 1932 begon Upmeier met de productie van motorfietsen , waarvoor hij de 74 cc-motor van Sachs kocht . Grotere populariteit kregen echter de gemotoriseerde driewielers , die ontworpen waren voor het vervoer van goederen en personen. Vanaf 1935 werden ze uitgerust met een 125 cc ILO- motor en konden ze een lading van maximaal tweeënhalfhonderd kilo vervoeren . De zwarte driewielers werden geleverd met een laadbak of een gesloten bak. De maximumsnelheid van de voertuigen bedroeg ongeveer 40 km/u. Ze hadden een terugtraprem . Vanaf 1938 bood Geier versterkte modellen aan met DKW -motoren. Tegelijkertijd ontwikkelde de fabriek Geier een motorfiets met een modern buizenframe. Voor de IAA van 1939 bracht Upmeier echter nog twee versies van een driewieler uit, waarvan de krachtigste de “Geier-Motor-Liefer-Dreirad” type 100/S 3RT was met een 100 cc DKW-motor, die volgens de reclame een “hoogwaardig vervangend voertuig voor geïmproviseerde bestelwagens” was dat een topsnelheid van 35 km/u bereikte. Het was een voorlader met twee wielen aan de voorkant, een bak met daartussen een deksel of eventueel een voordeur en daarachter een brede stang als stuur om de bak te kunnen zwenken. Het voertuig had een driewielrem, waarbij de voetrem op de voorwielen bediende; De wielbasis bedroeg 1450 mm, de spoorbreedte 1100 mm en de totale lengte ongeveer 2400 mm. Het achterframe, de motoropstelling, het zadel en de brandstoftank kwamen overeen met die van een motorfiets. De krachtigere versie met een 3,5 pk motor en een laadvermogen van 200 kg in plaats van 125 kg werd in 1941 aangeboden voor 635,00 Reichsmark. 

De Tweede Wereldoorlog leidde tot een verandering in de productie! Er moesten onder andere handgranaten worden geproduceerd.

Na de oorlog werd een groot deel van de fabrieksinstallaties door de bezetter ontmanteld, waardoor de productie alleen onder moeilijke omstandigheden kon worden hervat. Maar al in 1948 werden de eerste 150 bromfietsen met een 98 cc ILO-motor gebouwd. Ze kwamen overeen met het laatste vooroorlogse model, maar al in 1949 was tegen meerprijs een telescopische vork leverbaar in plaats van de parallellogramvork .

Op de eerste grote fietsbeurs in Frankfurt am Main in 1950 presenteerde de fabriek Geier een nieuwe motorfiets. De Geier-Volksmofa was de goedkoopste bromfiets op de beurs . Het voertuig was leverbaar in een eenvoudige grijze lakkleur voor slechts 535 DM. Tot 1953 produceerde de fabriek Geier haar eigen motorfietsen. Naast de eigen motorfietsen en motorfietsen met ingebouwde motoren werden er ook tweewielers voor andere fabrikanten geproduceerd, bijvoorbeeld voor de Torpedofabriek in Frankfurt, die in de oorlog werd verwoest . Later werd de bromfiets “Necko” met Sachs-motor toegevoegd, verkrijgbaar bij Neckermann-Versand , die ook onder de eigen naam L300 van het bedrijf werd verkocht.

De verliezen die ontstonden door de teruggang in de markt voor tweewielers werden gecompenseerd door de ketelbouw , die ook door de Geierfabriek werd geëxploiteerd. In 1967 werden de economische problemen echter steeds duidelijker, wat in maart 1968 leidde tot een faillissement . Volgens de documenten van het stadsarchief werd het bedrijf in 1974 ontbonden. De fabrieksgebouwen werden gesloopt tijdens de stedelijke herontwikkeling. Tegenwoordig is er niets meer over van het bedrijf dat ooit meer dan 600 mensen in dienst had.

EICHE  (D)

Eiche -- Moers am Rhein – Duitsland

 In 1953  naar Bergstolz. 

Bron: Frank Papperitz

Moers of Mörs, in het Nederlands (verouderd) en uit te spreken als Meurs, is een stad en gemeente in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen.

HWM (D)

HWM --- Hans Werner Muller – Solingen ---Duitsland

Opgericht in 1924.

Bron: Frank Papperitz

HI-BI-DU-RI (D)

HI-BI-DU-RI --------------Köln/Keulen ------------ Duitsland

HI-BI-DU-RI = HIER BIST DU RICHTIG ! (hier ben je juist)

1949 - 1962 Konfektionsmarke der Interesengemeinschaft des Fahrrad-Mechaniker Handwerks; voorloper van de ZEG  (Massaproduktiemerk van de Vereniging van Fietsmonteurs) Fietsen werden blijkbaar aangekocht bij verschillende merken/leveranciers.

Bron: Frank Papperitz

GOLD-SIEG (D)

GOLD-SIEG ----------------Siegburg i. Rhld. ---------------- Duitsland.

1925 – 1953, Eduard Goldberg groothandel.

Bron: Frank Papperitz

Siegburg is de districtshoofdstad en daarmee de bestuurlijke zetel van het district Rhein-Sieg in de regio Keulen.         

SIMPLON (D)

Simplon -------- Köln/Keulen --------------- Duitsland

In 1940 naar LINDLAU

Bron: Frank Papperitz

GOLD-RAD (D)

Gold-Rad – -- Keulen ---- Duitsland

Gold-Rad is het merk waaronder het Keulse bedrijf Goldberg van 1892 tot 1998 fietsen produceerde. Het bedrijf werd in 1892 opgericht door Benjamin Goldberg in Siegburg, nadat hij zijn opleiding tot stoffeerder had afgerond. Zijn interesse lag bij de fiets en hij probeerde naaimachine- en fietsenfabrikanten te vertegenwoordigen, waaronder ‘ Allright ’. Hij bedacht de naam “Gold-Rad”, liet deze naam beschermen en verhuisde in 1910 naar Keulen nabij de Ebertplatz . De eerste catalogus met onze eigen modellen verscheen in 1912.

Met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog daalde de verkoop aanvankelijk, maar herstelde zich in de loop van de oorlog toen de vraag naar fietsen weer toenam als gevolg van een tekort aan benzine. Het bedrijf overleefde de inflatieperiode en kon zelfs extra vestigingen en distributiecentra in andere steden openen. In 1930 werd in Keulen-Ehrenfeld een moderne fietsenfabriek geopend . Het bedrijf overleefde ook de wereldwijde economische crisis met hoge werkloosheid dankzij de vindingrijkheid van de eigenaren. Net als tijdens de oorlog werd er steeds meer vraag naar fietsen als goedkoop vervoermiddel, en Goldberg zette een systeem op waarbij klanten hun fietsen in maandelijkse termijnen konden afbetalen.

“Gold-Rad” richtte zijn eigen koersteam op en contracteerde bekende professionele coureurs. Bij wielerwedstrijden gebruikte Goldberg de zogenaamde ‘glazen auto’, een vrachtwagen met een glazen ‘vitrine’ van waaruit reclamefolders werden uitgedeeld. Een bijzonder reclamesucces kwam toen Toni Merkens uit Keulen op de Olympische Spelen van 1936 de gouden medaille op de sprint won met een speciaal voor hem gebouwde ‘gouden fiets’.

In de jaren dertig bracht ‘Gold-Rad’ met groot succes een fiets met hulpmotor van Fichtel & Sachs op de markt. Op dat moment werd ook een afdeling opgericht voor de productie van auto- en motorfietsonderdelen.

Er ontstonden problemen tijdens het nationaalsocialistische tijdperk vanwege de zogenaamd Joods klinkende naam “Goldberg”; De bedrijfseigenaren toonden echter aan dat hun christelijke wortels teruggingen tot 1640. Vanaf het begin van de Tweede Wereldoorlog voorzag het bedrijf de Wehrmacht van fietsen, reserveonderdelen en gereedschap. Tijdens het bombardement werden productieruimtes en kantoren verwoest en werd alles wat bruikbaar was naar een depot in Bergisch Gladbach gebracht. De oprichter van het bedrijf, Benjamin Goldberg, stierf in 1944; zijn twee zonen Albert en Carl waren zijn opvolgers.

Na de oorlog werd een nieuwe productiefaciliteit geopend in Keulen-Riehl. De productie van kindervoertuigen en fietsen begon in 1950. De familie Goldberg was niet alleen vindingrijk als het om verkoopstrategieën ging, maar kon door voortdurend nieuwe ideeën in de voertuigbouw ook tientallen jaren lang het voortbestaan ​​van “Gold-Rad” verzekeren. Vanaf 1950 produceerde “Gold-Rad” ook kindervoertuigen en bijzondere fietsmodellen zoals indoorsportfietsen. Vanaf deze tijd tot halverwege de jaren vijftig werden er ook motorfietsen met 98 cc-motoren en motorfietsen en bromfietsen aangeboden.

Het bedrijf werd in 1998 gesloten.

HANDICAP (D)

Handicap ------- Alwin Hofacker & Co ------------Opladen i. Rhld. ------ Duitsland

1953: Alwin Hofacker & Co. ; eigenaar: max Hepp.

Bron: Frank Papperitz

Opladen ligt 15 kilometer ten noordoosten van Keulen aan de spoorlijn naar Wuppertal .

BECKER (D)

BECKER -----Hermann Becker - -- KÖLN/Keulen --- Duitsland

Vanaf 1985 bij DOMKRONE.

COLONIA (D)

 COLONIA--------Köln/Keulen ------- Duitsland

1898: Merkbescherming voor Joh. Heinrich Stein, herstellingen en handel in fietsen.

1900: Colonia-Fahrrad- Werk , Karl Werth, firma in 1901 uitgedoofd.

1913 - 1925 Colonia – Fahrrad – und Maschinen GmbH, groothandel geregistreerd in 1907.

1922: Colonia – Fahrrad – und Maschinenfabrik, deze firma werd in 1928 door de Roland-Masch.-Ges. overgenomen.

1924 naar KKK.

Bron: Frank Papperitz

ROLAND (D)

Roland----- Roland - Maschinen – Gesellschaft ------ Cöln (Köln)/Keulen ------ Duitsland

1905-1928: Roland-Maschinen – GmbH , groothandel, in 1928 overgenomen door Colonia.

Door de schrijfwijze  van de stadsnaam met een C, weten we dat het markplaatje van voor 1919 is.

Van 1857–1919: officiële schrijfwijze was Cöln.

Sinds 1919: officiële naam is Köln.

FRANZ DEDERICK (D)

FRANZ DEDERICK --- Neusserstrasse 29 – Köln/Keulen ----- Duitsland

DOMKRONE (D)

DOMKRONE   Circa 1965---- Hermann Becker (ook Becker) -- KÖLN/Keulen --- Duitsland.

Op het merkplaatje zien we de Dom van Keulen.

Locatie: Keulen (Köln), deelstaat Noord-Rijn-Westfalen (Nordrhein-Westfalen), Duitsland.

Naam: Dom van Keulen (NL), Kölner Dom (Duits). In het Duits heet het officieel Hohe Domkirche St. Peter und Maria.

De bouw werd gestart in 1248. In de 15e en 16e eeuw werd de bouw grotendeels stilgelegd wegens financiële en politieke redenen. Hervatting van de bouw begon in de 19e eeuw op basis van oorspronkelijke middeleeuwse plannen, en de kathedraal werd uiteindelijk afgerond in 1880. Dit betekent dat de bouw zich uitstrekte over meer dan 600 jaar — een van de langste bouwperioden in de Europese kathedraalgeschiedenis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Dom beschadigd door bombardementen, maar bleef toch grotendeels gespaard vergeleken met de rest van de stad.

FAHRRADKÖNIG VICTOR MEESS (D)

Fahrradkönig Victor Meess -– Victor Meess-- Neumarkt 36 Köln (Keulen)  --- Tel. 21 73 73----Deutchland/Duitsland.

1938 -Victor Meess was een fietshandelaar uit Keulen, hij verkocht o.a. DÜRKOPP fietsen (connectie met Suprema - Fahrradkönig).

Bron: Frank Papperitz

PENNING 'CYCLISME MILITAIRE', 1913 (FRANKRIJK)

Penning 'Cyclisme Militaire', 1913

Tussen een lot Franse balhoofdplaatjes vond ik deze medaille die werd uitgereikt aan Franse militaire wielrenners.

Voorzijde: Burger (vermoedelijke Antoine Wolber) drukt de hand van een Franse infanterie soldaat, op de achtergrond rechts leidt Marianne een Franse infanterieaanval. Marianne is sinds de Franse Revolutie de nationale personificatie van de Franse Republiek, als personificatie van vrijheid, gelijkheid, broederschap en rede , en tevens een uitbeelding van de Godin van de Vrijheid. In de afsnede staat: 'Cyclisme Militaire 1913'. 

Keerzijde: Het Vrijheidsbeeld in New York ( ontworpen door de Franse beeldhouwer F. Bartholdi en tevens het logo van de firma Wolber) met rechts op de achtergrond twee wielrenners. Opschrift: 'Offert par A. Wolber', onderaan het monogram van Wolber.

Vervaardigers monogram 'E.F.'. Brons. De medaille heeft een diameter van 46 mm en weegt 45,2 gram.

Deze penningen werden uitgereikt  als eremetaal aan militaire wielrenners. Soms werd de wedstrijdafstand  er in gegraveerd, evenals de naam van de renner en de behaald plaats.

WOLBER

Antoine Wolber  werd geboren op 2 mei 1863 in Saint-Étienne ( Loire ) en stierf op 29 maart 1927. Hij was een Franse industrieel en oprichter van de Franse firma en bandenmerk: La Manufacture générale de caoutchouc et de pneumatiques A. Wolber. Wolber produceerde fietsbanden voor de merken "Military", "Liberty" en "Le Bon Courrier" , loopvlakken, binnenbanden, holle en massieve rubbers, gegomd canvas, oplosbaar rubber, maar ook diverse benodigdheden voor de fiets: pedalen, handvatten, remblokken, claxons, pompen, ventielen, etc.

Uit de verschillende geraadpleegde documenten is niet met zekerheid vast te stellen op welke datum het bedrijf A. Wolber is opgericht. Een eerste spoor van de heer Wolber vinden we echter in de "Véloce Sport"  van 17 november 1892, waarin het volgende wordt vermeld: "...De heer Wolber, 25 rue d'Enghein in Parijs, vertegenwoordiger van het bedrijf Torrilhon and Co, zal naar Londen gaan voor de Stanley Show, waar het bedrijf zijn zelfherstellende banden tentoonstelt. De heer Wolber zal verblijven in het Manchester Hotel, Aldergate Street, Londen, waar hij ter beschikking zal staan van fabrikanten die met hem zaken willen doen..."

In 1898 werd in Levallois-Perret een eerste fabriek geopend op een terrein van 1.110  m2. Er werkten 80 mensen. Een tweede fabriek opende in 1904 in Vailly-sur-Aisne. In 1910 besloeg deze 10  hectare en had 400 werknemers in dienst. De fabriek specialiseerde zich in de productie van fietsbanden en bereikte toen 500.000 banden per jaar. Tenslotte werd er een derde fabriek geopend in Soissons.

In 1911 werd het bedrijf A. Wolber, op de Internationale Expositie van de Industrieën en  de Arbeid in Turijn, beloond met een gouden medaille voor haar luchtbanden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden de fabrieken van Vailly-sur-Aisne en Soissons grotendeels verwoest.

In 1972 werd Wolber overgenomen door Michelin. De onderneming bleef nog 27 jaar bestaan, voordat de vestiging in Soissons in 1999 definitief werd gesloten. Het bedrijf werd op 23 september 2011 in gerechtelijke vereffening gesteld en op 9 juli 2012 uitgeschreven.

WOLBER EN HET WIELRENNEN

Samen met Peugeot creëerde Wolber de Tour de France  voor onafhankelijken  van 1910, ook bekend als de Peugeot-Wolber Tour de France. Dat was een wielerwedstrijd  over een afstand van meer dan 3.000  km die plaats vond tussen 7 augustus en 4 september 1910 en waaraan er meer dan 500 deelnemers participeerden.  Wolber lanceerde ook de Grand Prix Wolber, beter bekend als de Wolber GP. Deze wielerwedstrijd , die vanaf 1922 in Frankrijk werd gehouden , gold tot de oprichting van het Wereldkampioenschap voor Professionals in 1927 als een onofficieel wereldkampioenschap. De Wolber GP zou uiteindelijk in 1934 verdwijnen .

Wolber sponsorde in de loop der decennia ook een aantal wielerploegen:

Peugeot-Wolber (1905-1924)

J.B. Louvet-Soly-Wolber (1924)

Météore-Wolber (1924-1926)

J.B. Louvet-Pouchois-Wolber (1926)

Alléluia-Wolber (1926-1931)

J.B. Louvet-Wolber (1927)

De Dion-Bouton-Wolber (1929, 1933)

Lutetia-Wolber (1931-1934)

Alléluia-Wolber-Delangle (1932)

France-Sport Wolber (1933-1934, 1936, 1938-1939)

Alléluia-Wolber (1936)

J.B. Louvet-Wolber (1936-1939)

Dilecta-J.B. Louvet-Wolber (1948, 1953)

Dilecta-Wolber-J.B. Louvet (1954)

Liberia-Grammont-Wolber (1961-1962)

Kamomé-Dilecta-Wolber (1967)

Jobo-Wolber (1975)

Jobo-Wolber-La France (1976)

Puch-Wolber-Campagnolo (1981)

Wolber-Spidel (1982-1983)