Categorie: Parochie

Kapelconcert in Beveren-Leie

 Op zondag 29 maart om 18.30 uur kan terug genoten worden van een kapelconcert in de Sint- Jan de Doperkerk te Beveren-Leie. 

 Joris Vercruysse – fluit, Ciel Lissens – harp en Evita van Dam – cello brengen er onderandere  werken van Bach, Debussy en Saint-Saëns.

 Hoe reserveren: Reserveren voor het concert kan per kerende naar jorisvercruysse@gmail.com (niet verplicht).
 Inkom: Vrije bijdrage.

 Een organisatie van de Pastorale Eenheid Sint-Anna en de kerkraad Sint-Jan de Doper.

Voormalig onderpastoor Beveren-Leie overleden
In woonzorgcentrum De Groene Verte in Merkem is priester André Verstraete op 28 december 2025 overleden. Van 1967 tot 1977 was hij ondermeer medepastoor in Beveren Leie.

"André liep school in de wijkschool van Marialoop bij de zusters van Heule. Na zijn lagere schooljaren trok hij naar het Tieltse college waar hij latijn volgde. Toen begon het al mis te lopen met zijn gezondheid. Hij kreeg gewrichtsreuma, een ziekte die hem gans zijn studietijd parten heeft gespeeld. Op het einde van het schooljaar raakte hij nipt met de hakken over de sloot. Daarmee was het met zijn liefde voor latijn voorlopig amen en uit. Hij ging handel studeren.

Na één jaar handel ging hij over naar de 5de Latijnse en beëindigde de oude humaniora in het jaar 1942. Na de vakantie van 1942 ging hij wijsbegeerte studeren aan het Klein Seminarie te Roeselare en vandaar trok hij in 1944 naar het Groot Seminarie in Brugge. En op 1 augustus 1948 werd hij priester gewijd in de Sint-Andriesabdij van Zevenkerken.

Op 4 december 1948 werd hij leraar aan het Sint-Aloysiuscollege te Diksmuide. Op 1 januari maakte de bisschop een einde aan zijn leerlaarstijd en werd hij medepastoor in Sint-Bavo te Merkem. In de herfst van 1967 werd hij medepastoor in Sint-Jan Baptist te Beveren-Leie en dat tot 4 maart 1977. Toen werd hij tot pastoor van de St.-Martinusparochie te Vladslo om in 1988 aalmoezenier te worden in Handzame en in 2009 met rust te gaan in Merkem. In januari 2023 vierde hij niet alleen zijn 100ste verjaardag maar ook zijn 75 jaar priesterschap".
Naar het Bevers Familiealbum van Michel Debrouwere.

"Medepastoor te Beveren-Leie
In de herfst van het jaar 1967 werd de Merkemse onderpastoor naar het bisdom geroepen. De bisschop bekeek hem onderzoekend en welwillend. Ik ga je naar je streek terugzenden. Er is en plaats vrij in Beveren-Leie, wat zeg je daarvan? De onderpastoor keek vragend naar zijn bisschop op. Beveren-Leie? Nooit van gehoord, Monseigneur. Waar ligt dat ergens? Bisschop Emiel-Jozef De Smedt legde het hem uit. Je rijdt naar Kortrijk, dan de Gentse Steenweg op, en voorbij Harelbeke zal je het wel vinden. Goede reis, mijn vriend, en veel geluk bij je nieuwe volk! Daarmee kon André Verstraete het stellen.

We waren de 26e oktober van het jaar 1967 toen. Het zou echter nog ruim drie weken duren vooraleer hij hier zijn intrek nemen kon. Freddy Buyck, zijn voorganger, die als aalmoezenier naar het leger zou vertrekken, kreeg immers zijn papieren niet tijdig klaar. Hij foeterde wel dat hij ze ginder eens behoorlijk de mantel zou uitvegen wanneer hij er eenmaal arriveerde, maar daarmee waren zijn kisten en koffers het huis nog niet uit.

Beveren-Leie bleek aldra een grote verrassing voor de nieuwbakken medepastoor.
Hij was opgegroeid in het rustige Marialoop en had ongeveer twintig jaar van zijn leven gesleten in de buurt van de traag voortschuivende IJzer. Geen rust en geen vredige traagheid evenwel aan de boorden van de Leie! Alles borrelde en schuimde er van de bedrijvigheid. Daar had je bijvoorbeeld al de jachtige Gentse Steenweg. In Merkem had zijn huis aan een doodlopend zijstraatje gestaan, waar geen mens iets te zoeken had. Hier woonde hij vlak bij die moordende rijksweg. De eerste paar maanden van zijn verblijf alhier gebeurden er twee dodelijke ongevallen in de buurt van zijn woning. Een mens zou van heel wat minder een schrik te pakken krijgen. En dan dat gedreun en gebonk van het nimmer aflatende verkeer. Nee, van slapen kwam er niet veel in huis de eerste nachten.

Ook de kerk viel niet mee. De bisschop had er in zijn wijsheid met geen woord over gerept dat Beveren het eigenlijk met een noodkerk stellen moest. André Verstraete vertrouwde zijn ogen niet al te best toen hij het stoffige gebouw voor de eerste keer betrad. Hij had nóg schuren gezien. Was hij immers geen boerenzoon? Maar dat men mis deed in zoiets! En dan nog voor zo een bloeiende parochie als Beveren toch wel was. Hij begreep er helemaal niets van toen hem verteld werd dat Beveren reeds twintig jaar met dat noodgeval opgescheept zat.

Toch had ons dorp ook blije verrassingen in petto voor zijn nieuwe medepastoor. De rijke diversiteit in de woningbouw bijvoorbeeld. In Diksmuide en Merkem had hij niets anders gezien dan betrekkelijk nieuwe huizen. Allemaal in eendere stroeve stijl opgetrokken. De streek daar was immers totaal heropgebouwd geworden na de verwoestingen van de eerste wereldoorlog. Hier in Beveren lagen de kaarten helemaal anders. Hij trof hier een vrolijk allegaartje van oude huizen en hoeven en stralende nieuwbouw. Hier reikte de oude tijd nog broederlijk de hand aan de nieuwe. Ook de mensen hier vielen mee. Ze vielen eigenlijk best mee.

Toegegeven dat ze van een heel ander slag waren dan het volk aan de IJzer. Ze maken van hun hart geen moordkuil en zijn vrijgevochten als niet één, maar Andre Verstraete ondervond algauw dat er met hen best land te bezeilen valt, als je maar eenmaal weet hoe je ze moet aanpakken. Hij moest niet lang wachten met dat aanpakken. Van zijn voorganger erfde hij de zorg voor de breedvertakte arbeidsorganizatie en pastoor Deltour schoof hem de begeleiding van de Meisjes Chiro toe. Verder waren daar de Heilig-Hartbond voor mannen. Het was genoeg om zijn dagen en avonden meer aktiviteit in te pompen dan hem bij tijd en wijlen lief was.

André Verstraete is nu ongeveer zes jaar bij ons en we hebben tijd te over gehad om hem te leren kennen. Een rustig en onverstoorbaar man, zou je zo zeggen. Iemand die de bedachtzame en wat trage manier van handelen heeft overgenomen van de mensen aan de IJzer. Ja, het ligt in onze aard zich aan uiterlijkheden te misvatten. De man die je voor een rustig filosoof zou verslijten, borrelt in werkelijkheid over van werkkracht en dadendrang. Al eens gelet op de manier waarop hij wat leven en aanschouwelijkheid tracht te brengen in het kerkgebeuren? Hij heeft er slag van om met papier en “sneeuwschuim“ montages op te bouwen tegen het eindeloos grote raam boven het altaar. Dat dit niet zo moeilijk is? Begin er maar eens aan!
Hij kan al eens een tikje langdradig zijn in zijn sermoenen. Toegegeven! Maar de teksten die hij aan dat raam vasthaakt steken vol pit. En ze treffen roos. Keer op keer.
En dan de muziek die hij de zondag voor iedere mis de kerkruimte inzendt terwijl de mensen binnenschuiven. Dat brengt sfeer. Akkoord voor de volle honderd procent.
Maar hebben we er reeds aan gedacht wat dit voor André Verstraete betekent? Iedere week sjouwen met bandopnemer en versterker en klankkasten. Van zijn huis naar de kerk en van de kerk naar huis. We zeggen dat hij het moet doen omdat hij priester is. We zeggen zoveel! Maar zouden er velen zijn die het volhouden zo, jarenlang?

Ik heb hem reeds dikwijls bij mij thuis gehad nu ik niet meer werken kan. Zieken en gehandikapten bezoekt hij inderdaad graag. We kunnen dan samen zitten praten. Uren aan een stuk. Over muziek. Over kerkzang. Over morele problemen. Over geloofszaken. Hij weet van spreken en hij weet van luisteren. Zo zijn er niet velen. Ondertussen drinkt hij een kopje koffie. Eéntje, maar meer niet. Als je echter een sigaartje hebt, zal hij het graag opsteken. Maar hij is een slecht roker. Ik heb dat al lang in de gaten. Drie of vier lucifertjes zeker om het sigaartje brandend te houden. Hij zal dat roken nog moeten leren als hij ooit een deftig pastoor worden wil.

Als proost van zijn verscheidene organisaties is hij nauwgezet. Tot op het detail af. Wat waard is gedaan te worden, is waard goed gedaan te worden. Dat is zijn stelregel. Hij wijkt er nooit van af. Die nauwgezetheid wordt wel eens verkeerd beoordeeld. Hij weet het en het doet hem pijn. Het weerhoudt er hem echter niet van zijn koers te blijven doorvaren.

Andre Verstraete is een man die nog gelooft in de zending die hij bij zijn wijding gekregen heeft. Zijn er heden niet veel anderen? Het heeft er de schijn van althans. We denken soms dat hij een tikje konservatief is. Niet soepel genoeg in de omgang. Maar zou zijn houding geen bewuste of onbewuste afweer zijn tegen het vele dat hij om zich heen ziet gebeuren en dat zijn eerlijk geloof wil aantasten? Ook de progressieven hebben niet altijd al het gelijk aan hun kant. Moeten die twee richtingen niet naar elkaar trachten te luisteren, om daaruit de weg te distilleren die de juiste is? Immer driest doorhollen valt licht. Moeilijker is het waarden te verdedigen die verloren dreigen te gaan.

Over dit onderwerp zouden we nog bladzijden ver kunnen doorbomen. Daarover is het ons echter niet begonnen. We willen enkel wat licht werpen op de figuur van medepastoor Andre Verstraete, die vijfentwintig jaar priester is en het vierde deel daarvan bij ons heeft doorgebracht.

Wanneer we later, veel later, aan hem zullen terugdenken, zal het ongetwijfeld zijn als aan de man die de “luister van Gods Huis boven alles liefhad”. Dat zal de hoofdherinnering zijn die we aan hem zullen overhouden. Juist zoals we van Ernest Lebbe zeggen dat hij goed was, van Joris Quaeghebuer dat hij streng was en rechtvaardig, van Gerard Myngheer dat hij de reus was met het gouden hart, en van Elie Liefooghe dat hij Bevernaar geworden is met de Bevernaars.

Andre Verstraete en de luister van Gods Huis! Ik moet soms een beetje glimlachen als ik hem, doorheen de nevels die in mijn ogen hangen, in de kerk bezig zie. Zo ingetogen. Zo vol eerbied voor wat er aan het altaar gebeurt. Ik glimlach. Ja! Waarom zou ik het ontkennen? Het is geen scherpe sarkastische glimlach evenwel. Nee. Maar die ingetogenheid is een zeldzaamheid geworden. Zouden we er echter niet bij gebaat zijn als we zelf een ziertje van die ingetogenheid hadden? Op 22 juli 1973 gaat onze parochie het zilveren priesterjubileum van medepastoor Verstraete vieren. Hij is nog geen eeuwigheid bij ons, maar er is reeds heel wat om dankbaar over te zijn. Die viering zal dan ook uitgroeien tot een gemoedelijk familiefeest, voor heel de parochie. Ook de missiebond zal er zijn. Dat spreekt. En we zullen graag de tolk zijn van jullie om Andre Verstraete te danken en hem nog vele gezegende jaren te wensen".
Uit het Bevers Familiealum van Michel Debrouwere

De uitvaart vindt plaats op maandag 5 januari om 10.30 uur in de Sint-Bavokerk in Merkem..

 Zuster Leen Mestdagh schrijft vanuit Bafia
Bafia, 15 september 2025

Beste familie, vrienden, weldoeners,
De oktober missiemaand staat voor de deur ! Ik houd eraan jullie te schrijven. Terwijl ik hier in Bafia in Kameroen nog enkele zaken te regelen heb, bereid ik me voor op een nieuwe missie. Op 15 oktober 2025 trek ik naar Koumra in Tsjaad. Het is een volledig nieuwe missie, een eerste aanwezigheid aldaar voor ons als zusters van Don Bosco.
De Salesianen zijn er al een hele tijd en we kregen verschillende uitnodigingen om er ons te vestigen, in het bijzonder voor de opvoeding en de vorming van de meisjes.

Ik was Provinciale toen we in de jaren 2020-2022 verschillende keren naar Tsjaad zijn gereisd om deze missie voor te bereiden. De keuze viel op het bisdom Sahr en van daaruit maakten we kennis met Koumra.
Twee zusters werden uitgezonden om ter plekke de missie mogelijk te maken. Intussen is Koumra bisdom geworden.

De zusters konden een terrein aankopen en een eerste gebouw werd opgericht : een huis om in te wonen, voldoende ruim om enkele meisjes te kunnen onthalen.
Tijdens de vakantie werden twee klassen gebouwd en er komt ook een ruime zaal. Zo hebben we van bij de start de mogelijkheid om activiteiten voor jongeren aan te bieden. Het terrein is groot, bijna zes hectaren, we zullen met de jongeren aan tuin- en landbouw kunnen doen.
Veel kan ik nu nog niet vertellen.

Ook al was ik al enkele keren in de streek daar, wanneer ik in oktober vertrek dan ga ik vooral om te ontdekken, om te kijken, te luisteren … en beetje bij beetje de noden van de (jonge) mensen te ontwaren en dan samen uit te kijken naar mogelijke antwoorden die wij, samen met hen, kunnen bieden

Ooit maakte ik al deel uit van een beginnende missie, toen we in 1996 in Kameroen, in Yaoundé, zijn gestart. Uit ervaring weet ik dat het tijd vraagt, veel geduld en nederigheid … Maar het is deugddoend om na dertig jaar vruchten te mogen zien : jonge mensen die hun weg hebben gevonden in het leven, levendige gemeenschappen met de mensen van ter plekke, leidersfiguren die durven opkomen voor de kleinen en de zwakken … gedreven vanuit het geloof, de hoop … vanuit die kleine goedheid !

Intussen ben ik de zestig voorbij, ik heb niet meer de energie van toen ik dertig was, maar deze nieuwe uitdaging doet in mij de kracht herleven, dankbaar deel te mogen nemen aan wat Gods onderneming is : hoop brengen vanuit de evangelische boodschap en er zelf dagelijks van leven. Weet dat ik op jullie gebed en steun blijf rekenen. Wellicht zal het in voorbereiding van Pasen 2026 zijn dat ik wat concreet nieuws van ter plekke zal kunnen brengen.

Hier in Bafia konden we de bouw van het Centrum voor Beroepsopleiding afwerken. De meubels en de nodige uitrusting werd geïnstalleerd zodat we dit nieuwe werkjaar in dit nieuwe gebouw kunnen starten.

Tijdens de vakantie hebben we een beeld van Marie Hulp van de Christenen ingehuldigd. Dank zij de steun van vele weldoeners.
Voor ik vanuit Bafia in Kameroen vertrek willen we de bouw van het internaat opstarten.
Tot nu toe verbleven een twintigtal internen in het gebouw dat we op het terrein vonden bij aankoop. Intussen beantwoordt dit gebouw helemaal niet aan de nodige normen. We zullen dit gebouw slopen om een gebouw met gelijksvloer en één verdieping te kunnen optrekken. We zullen veertig meisjes kunnen onthalen.

We zullen ook meer ruimte hebben voor het onthaal van arme kinderen die dagelijks een maaltijd krijgen en ook geholpen worden bij hun schoolwerk. Tijdens de kleine en grote vakanties zal ditzelfde gebouw groepen en verenigingen kunnen onthalen ; gelijkvloers : een eetzaal, een keuken, een polyvalente zaal en op de verdieping : slaapgelegenheid in kamers per vier, toiletten en douches, een waskamer met een groot terras waar het linnen kan worden gedroogd. Dit wordt mogelijk door onder andere de steun vanuit de Provincie West-Vlaanderen die één derde van de kosten op zich neemt. Wellicht kom ik na zo’n zes maanden naar Bafia om dit project van dichtbij te blijven volgen en dan ook de nodige bewijsstukken door te sturen. Het project wordt ter plekke goed geleid, we hebben een degelijke ondernemer, we hebben een persoon die de werken controleert en één van de zusters volgt alles op. Ik heb er volle vertrouwen in.

Wegtrekken heeft altijd iets van ‘loslaten’, maar … een nieuwe stek wacht me al op waar ik me volop zal kunnen geven … Ik zie er hoopvol naar uit ! Ik wens aan elk van jullie een heel mooie oktober missiemaand !
Weet dat ik aan jullie denk en voor jullie bid, 

Zr Leen Mestdagh
Bafia KAMEROEN
Binnenkort : Koumra TSJAAD

Voor wie ons wil steunen :
Rekeningnummer Iban: BE73 4256 1657 6960, Bic : KREDBEBB, KBC Baron De Vironlaan 130 1700 Dilbeek
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH.

Voor wie een fiscaal attest wenst:
Iban: BE84 4358 0341 0159, Bic : KREDBEBB, VIA DON BOSCO André Rappegaarde 8 1200 BRUSSEL
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH fiscaal attest gewenst.

Zuster Leen Mestdagh schrijft vanuit haar missiepost in Bafia
Beste missievrienden,
In deze oktober missiemaand kan ik het niet nalaten om een woordje te schrijven. Vooreerst een woord van dank voor de zovele tekenen van meeleven en verbondenheid. Ik was tijdens de maand augustus in Vlaanderen en kon verschillende missiegroepen, organisaties bezoeken.
Ik was samen met een priester uit Bafia, Kameroen, Abbé Marius Aymar Paternel Timbir. Hij is vicaris in de parochie van de kathedraal van Bafia, waar ook wij werkzaam zijn. Voor hem was het een eerste ervaring in Europa, in België, in Vlaanderen. Hij was sterk onder de indruk. De goede ontvangst, het luisteren, de bereidheid om steun te bieden of steun te zoeken deden deugd.
We waren ook aanwezig op de zendingsviering te Beveren-Leie. Zich gedragen weten door zo’n grote gemeenschap van missiegezinde mensen geeft kracht en de eenvoud van bisschop Lode Aerts was ‘sprekend’! Met hernieuwde moed zijn we van begin september weer ‘ter plekke’ waar de zovele (jonge) mensen ons opwachtten.

Dit jaar willen we werk maken van het op gang brengen van inkomsten genererende activiteiten. Daar we in een heel rurale streek leven denken we aan tuinbouw, landbouw en ook visteelt. We willen dit doen samen met onze jonge mensen. De bedoeling is tweevoudig: duurzame ontwikkeling, financiële zelfredzaamheid en strijd tegen werkloosheid, emigratie. We hopen voldoende steun te kunnen vinden bij de verschillende organisaties die we hebben ontmoet.

Ondertussen zijn we bezig aan de afwerking van onze bouw. Een centrum voor beroepsopleiding in restauratie en hotel, coiffure en esthétique, sécrétariaat, modelisme en stylisme. De schilderwerken zijn volop bezig. De meubels zijn in de maak hier ter plekke in Bafia. Voor de uitrusting kregen we hulp en kunnen we terecht in Yaoundé, de hoofdstad. We hopen alles voor mekaar te krijgen voor januari 2025. Intussen is het schooljaar volop bezig. We hebben een twintigtal meisjes in ons internaat/foyer. Zij lopen school in de omliggende colleges en lycea. Enkelen volgen de vorming in ons centrum voor beroepsopleiding dat voorlopig nog onderdak vindt in ons jeugdcentrum.

Dagelijks komen een twintigtal kinderen na schooltijd voor een maaltijd. Ze worden geholpen bij hun huiswerk vooraleer ze huiswaarts keren. Op woensdag, vrijdag en zaterdag is er in ons centrum de jeugdwerking met dans, muziek en sport. Op zondag komen de kinderen naar de patronaatswerking en op de parochie komen verschillende activiteiten op gang: catechese, jeugdbewegingen, koren,

… Er is werk aan de winkel … maar het lukt best! Dit jaar zijn we met z’n vieren en welgeteld uit vier verschillende werelddelen. Zr Tere komt uit Chili, Zr Madeleine uit Vietnam, Zr Charlène is uit Kameroen en ikzelf uit België (Vlaanderen!).
Het is een enorme verrijking om in zo’n verscheidenheid te mogen samen leven en samen werken. Het breekt een mens open voor waar het uiteindelijk om gaat. Het werken met en voor de minstbedeelden maakt ons vrij … we hebben zoveel van hen te leren: ze leven vreugdevol, ze geloven, ze oordelen niet, ze eisen hun rechten niet op.
Don Bosco heeft ons beloofd dat zolang we werken voor de arme jongeren, de voorzienigheid ons niet zal ontbreken.
Daardoor doen we moedig voort en blijven we geloven dat het lukken zal, ook nu de tijden zoveel moeilijker zijn geworden en de financiële steun van buitenaf helemaal niet evident is. Dankbaar zijn we om de giften, de vele kleine projecten, … Ze maken het mogelijk om mensen concreet nabij te komen, hen te helpen en met hen naar duurzame oplossingen te zoeken.
Verbonden, wereldwijd, in deze oktober- missiemaand die ons zo dierbaar blijft.
Dank! Zr Leen Mestdagh, fma

Wie ons graag wil steunen kan dit
Iban: BE73 4256 1657 6960 Bic: KREDBEBB KBC Brusselstraat 213 1702 DILBEEK Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH

Voor wie een fiscaal attest wenst
Iban: BE84 4358 0341 0159 Bic: KREDBEBB VIA DON BOSCO Guldendallaan 90 1150 BRUSSEL Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH fiscaal attest gewenst

“Ontmoetings- en Zendingsfeest” in kerk te Beveren-Leie

Elk jaar opnieuw is het “Ontmoetings- en Zendingsfeest” van de dienst Missiepastoraal te gast op een andere plaats in het bisdom. De editie 2024 komt naar onze pastorale eenheid Sint-Anna in de kerk te Beveren-Leie.

Deze inspirerende namiddag komt tot stand in samenwerking met de stuurgroep Missiepastoraal, de vzw Kontinenten en het Vicariaat Caritas en Diaconie van het bisdom Brugge.

We verwelkomen missionarissen, missiezusters, ontwikkelingswerkers, priesters en leken in zending samen met hun familie en vrienden op zondag 25 augustus 2024. In de kern van het gebeuren wordt er Eucharistie gevierd om 15.00 u. in de Sint-Jan de Doperkerk te Beveren-Leie met als thema: “Kerk is Missie”.
Samen vieren als teken van verbondenheid met de wereldkerk en met de plaatselijke geloofsgemeenschappen uit het Zuiden, die hier wonen en werken. Binnen deze multiculturele zendingsviering, voorgegaan door Mgr. Lode Aerts, bisschop van Brugge, worden we allemaal als gedoopten geroepen en gezonden om missionair te zijn.

De aanwezige missionarissen, missiezusters, ontwikkelingswerkers, priesters en de leken krijgen op het einde van de viering hun zending en een zendingsaandenken en aan alle aanwezigen wordt er ook een attentie overhandigd. De viering wordt opgeluisterd door een Filipijns koor en een plaatselijk gelegenheidskoor.

Na de viering is er een moment van ontmoeting met receptie. Dit in OC ’t Klokhuis, kerkdreef 23 te Beveren-Leie.
We zijn bijzonder dankbaar dat de missiebond Beveren-Leie samen met hun equipe vrijwilligers dit gebeuren mee ondersteunen.

Om praktische & cateringredenen vragen we om in te schrijven op deze zomerse ontmoeting vóór 15 augustus 2024.
Dit kan per mail (bij voorkeur) naar missiepastoraalbisdombrugge@gmail.com of met een SMS of tel. naar 0487/14 62 36 van Marleen Palfliet, medewerker Missiepastoraal of met een briefje naar Missiepastoraal Brugge, t.a.v. Marleen Palfliet, Potterierei 72, 8000 Brugge. Wil graag uw naam of de namen vermelden bij intekening.

Een (heel warme) groet van zuster Leen Mestdagh vanuit Bafia 
Beste missievrienden,
Hierbij mijn brief in deze tijd van voorbereiden op Pasen

Bafia 15 februari 2024
Beste medezusters, beste familie, beste missievrienden,
Een (heel warme) groet vanuit Bafia bij het begin van deze veertigdagentijd. Warm, heel warm is het hier nu … binnenshuis 30° en buiten lopen de temperaturen op tot 40°. Toch houdt dit ons niet tegen om moedig verder weg te banen.

Terwijl ik hier aan het schrijven ben hoor ik de hamerkloppen van onze werkmannen die in volle zon op onze bouwwerf aan het werk zijn. Intussen is de bouw van ons Centrum voor Beroepsopleiding aan de tweede verdieping toe. Gisteren werkten de (vooral jonge) mannen tot drie uur in de morgen om de betonnen plaat te gieten.
Hun moed, hun vertrouwen, hun doorzettingsvermogen zijn te bewonderen. Ze hebben een heel sterke groepsgeest en weten wonderwel op mekaar in te spelen voor deze zo grote onderneming en dit “met de hand” !
Elke emmer beton wordt van hand tot hand tot boven gebracht …
Een spektakel dat je stil doet worden. Dankbaar om wat mogelijk wordt vanuit een moedig samenspel.

In deze warme dagen is onze mechanische waterpomp een punt van ontmoeten. Kinderen, jongeren komen langs om ‘wat water te drinken’. Het is een dankbare plaats voor een babbel, een schouderklop, een bemoedigend woord … Don Bosco had gelijk toen hij zijn jonge priesters aanmaande : “Loop naar de pomp”!

We hadden vorige week een heel mooi weekend in ons bisdom. Vanuit de jongerenpastoraal was er weekend voor spiritualiteit. Meer dan 500 jongeren kwamen er op af : een tocht, aanbidding, een onderricht van onze bisschop Mgr Emmanuel Dassi, een heel mooie eucharistie, een Bijbelkwis en dan de hele nacht gebed, zang en dans. De maaltijd had iets weg van een broodvermenigvuldiging. Alleen God weet hoe we het klaarden om aan al die jonge mensen een bord met rijst en een stuk kip te kunnen geven. We waren heel moe, maar het was een heel deugddoend ervaren van samen zijn en Hem aanwezig te mogen weten.

En dit in een wereld waar zoveel geweld en onrecht heerst. We zijn er niet van gespaard. In onze wijk die reeds gekend is als ‘gevaarlijk’ worden we de laatste tijd zo vaak geconfronteerd met geweld gepleegd door jonge mensen. We worden heel voorzichtig bij mogelijke verplaatsingen, vooral bij avond, maar ook overdag. In het begin van deze week stak een kerel, leerling aan het Technisch Lyceum, een jongen dood. Eén van onze beroepsleerlingen is momenteel in de gevangenis. Twee messteken in de bovenarm van ‘zijn vriend’ zorgden ervoor dat hij werd beschuldigd van moordpoging. En het houdt niet op … Zoveel verscheurdheid, zoveel eenzaamheid, … weinig familieleven.

Vanuit de positieve ervaringen blijven we geloven dat het kan : jonge mensen aantrekken om van hun leven iets moois te maken ; hen een opvoeding, een vorming aanbieden waardoor ze weerbaar worden om voor henzelf en hun familie in te staan ; hopend dat ze vanuit de waarden die ze bij ons meekrijgen iets moois van hun leven zullen terecht brengen.

En ze zijn er die jonge mensen. Vaak doordat ze het geluk hebben te mogen terugvallen op een goede thuis, een familie waar vader en moeder zorg dragen. Ook voor hen zorgen we voor aangepaste vormingsmomenten vanuit de roepingenpastoraal. We dromen samen van toekomst : Hoe een degelijk (christelijk) leven uitbouwen in familie ? Hoe een roeping tot religieus leven, leven als priester onderkennen en erop antwoorden ? Dit mondt dan uit op een meer persoonlijke begeleiding en ondersteuning voor hen die reeds een bepaalde keuze hebben gemaakt. Ze zijn niet met velen, maar ze zijn er … en ze zorgen ervoor dat we er kunnen blijven in geloven. Met hen kan er iets nieuws groeien … voor Kerk en voor wereld. Mijn schrijven wil vooral ook een dank zijn voor de zovele giften, zowel financieel als materieel, de tekens van meeleven en de concrete solidariteit. Het is een riem onder het hart, een steun voor wat we dagelijks proberen te doorleven.

Ik las laatst een heel treffende omschrijving die ik even vertaal. Het kan voor elk van ons een uitnodiging zijn in deze tijd van veertig dagen waarin we ons voorbereiden op Pasen. “Een missionair hart is zich bewust van zijn beperkingen en maakt zichzelf ‘zwak met de zwakken . . . alles voor alle mensen’. Het sluit zich nooit af, het trekt zich nooit terug in zijn eigen veiligheid, het kiest nooit voor de starheid in de zelfverdediging. De missionaris weet dat hij zelf moet groeien in het begrijpen van het evangelie en het onderscheiden van de wegen van de Geest, en dan geeft hij het goede dat mogelijk is, niet op, zelfs niet als hij het risico loopt vuil te worden met de modder van de weg.”
Ik wens aan elk van jullie, jullie families, jullie gemeenschappen een innig feest van Pasen, vanuit de zekerheid dat het LEVEN het haalt op de DOOD.
Verbonden van hieruit Zr Leen Mestdagh
Wie ons graag wil steunen kan dit
Rekeningnummer Iban: BE73 4256 1657 6960 - Bic : KREDBEBB - KBC, Brusselstraat 213, 1702 DILBEEK;
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH

Voor wie een fiscaal attest wenst
Iban: BE84 4358 0341 0159 - Bic : KREDBEBB VIA DON BOSCO, Guldendallaan 90, 1150 BRUSSEL
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH fiscaal attest gewenst

Onderpastoor André Verstraete vierde zijn 101ste verjaardag.
Op vrijdag 12 januari mocht priester André Verstraete, voormalig onderpastoor in Beveren-Leie, 101 kaarsjes uitblazen in WZC De Groene Verte in Merkem. Vorig jaar mocht hij niet alleen 100 kaarsjes uitblazen, op 1 augustus mocht hij ook zijn 75 jaar priesterschap vieren. 

Priester André Verstraete werd geboren op 12 januari 1923 in Meulebeke, als derde telg in een landbouwersgezin met zes kinderen.
"In 1967 werd ik onderpastoor in Beveren-Leie, de kerk was er tijdens de oorlog verwoest en ik zag er de nieuwe kerk bouwen.
Ik heb daar zelfs de eerste mis opgedragen".
Om het volledig artikel te lezen dat verscheen in KW  klik hier

Reveilconcertje door Bevers Harmonieorkest op 1 november 2023 op de begraafplaats te Beveren-Leie

Voor het Bevers Harmonieorkest is het al jaren een traditie om op 1 november muzikale hulde te brengen aan hun overleden leden en bestuursleden met een treurmars op het kerkhof van Beveren-Leie. Sinds enkele jaren worden er her en der 'reveilconcerten' gegeven.

Dit jaar springt het Bevers Harmonieorkest mee op de kar van Stad Waregem. In plaats van de gebruikelijke hymne zullen ze enkele ingetogen nummers spelen tijdens een reveilconcertje van ca 20 minuten om 11.00 uur en dit traditiegetrouw op de begraafplaats in Beveren-Leie. Meer weten over: REVEIL Waregem vergeet zijn inwoners niet klik hier

Zuster Leen Mestdagh schrijft vanuit haar missiepost
"Ik schrijf jullie bij het begin van deze oktober missiemaand vanuit Bafia, waar ik intussen tien maanden werkzaam ben.
Zoals jullie weten vormen we een gemeenshap met vier zusters. We hebben een Centrum voor beroepsopleiding, een Foyer-internaat, een Jeugdcentrum met schoolse en buitenschoolse activiteiten en een Patronaatswerking op zondag voor de kleinsten. We werken mee op parochie en op bisdom voor catechese en begeleiding van diverse jongerengroepen.

We zijn volop bezig met de start van het nieuwe schooljaar.
We beginnen een derde werkjaar in ons Centrum voor beroepsopleiding. In de maand september kregen we vanuit het Ministerie van Tewerkstelling en het Ministerie van Tourisme de volledige erkenning voor ons opleiding in « Hotellerie et Restauration ».
Dit maakt het voor onze leerlingen mogelijk om deel te nemen aan de officiele examens en dan ook een staatsdiploma te ontvangen. Jamergenoeg betekent dit niet dat we op enige financiele steun van staatswege mogen rekenen. Gezien we vooral de meest zwakke jongeren aantrekken met de bedoeling ze weg te houden uit de wereld van drugs en banditisme zijn we genoodzaakt om beroep te doen op uw solidariteit.
De leerlingen betalen schoolgeld en daarmee kunnen we een deel van de salarissen verzekeren.
Voor de rest van de onkosten rekenen we op steun van buitenaf.

Daar het leerlingenaantal toeneemt zijn we genoodzaakt om te bouwen.Gelukkig konden we hulp vinden in Korea.
In de maand september zijn we gestart met de bouwwerken. Het wordt een projekt van twaalf maanden om dit gebouw met twee verdiepingen en de installatie van de verschillende ateliers mogelijk te maken :
« restauration-hotellerie, coiffure, esthétique, stylisme-modellisme, sécrétariat-bureautique, informatique ».

We onthalen dit jaar twintig meisjes in onze Foyer-internaat.
Dit is het dubbel van vorig jaar. We zijn genoodzaakt om een tafel, een paar bedden en kasten aan te kopen.
We zouden hen ook graag een Televisie bieden.
Ook voor hen zouden we moeten kunnen bijbouwen, maar voorlopig hebben we daarvoor nog niet de nodige middelen.

In ons Jeugdcentrum zijn we vaak geconfronteerd met jongeren die niet het nodige schoolgeld hebben om hun studies, hun opleiding, of hun vorming af te werken. We proberen zoveel mogelijk jongeren te ondersteunen, maar onze financiele middelen zijn heel beperkt.

Voor één van onze jongeren wil ik speciaal een oproep doen.
Ronaldine is twintig, ze haalde met succes haar baccalaureat. Ze wil graag universitaire studies aanvatten, maar jammergenoeg heeft ze geen enkele steun van familie. Gedurende één jaar kwam ze met ons meeleven en werken. We zouden haar graag een beurs aanbieden van 655,957 FCFA = 1000 Euro.
We rekenen op jullie mildheid. 

Voor de kinderen en jongeren die we ontmoeten in de Patronaatswerking en de verschillende Jeugdbewegingen hebben we nood aan wat werkingsmateriaal : papier, karton, mapjes, badges, wat sportkledij, danspakjes, …
We zouden ook graag een luidspreker en twee micro’s vernieuwen, want dit helpt ons enorm bij de animatie van grote groepen.

Zo zien jullie maar. We blijven bezig om het voor kinderen en jonge mensen waar te maken :
een betere wereld waar het goed is om wonen !
Ik stuur jullie van hieruit een warme groet, dankbaar voor de zovele tekens van solidariteit.
Zr Leen Mestdagh, Zuster van Don Bosco KAMEROEN

Voor wie ons graag een duwtje in de rug wil geven:
Rekeningnummer Iban: BE73 4256 1657 6960 Bic : KREDBEBB KBC Brusselstraat 213 1702 DILBEEK
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH

Voor wie een fiscaal attest wenst Iban:
BE84 4358 0341 0159 Bic : KREDBEBB VIA DON BOSCO Guldendallaan 90 1150 BRUSSEL
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH fiscaal attest gewenst"

Zuster Leen Mestdagh vanuit haar nieuwe missiepost
Bafia, 13 maart 2023
"Beste familie en missievrienden, Beste medezusters,
Zoals beloofd, schrijf ik jullie vanuit Bafia, mijn nieuwe missiepost, waar ik sinds 11 januari 2023 ben aangekomen. Na een welverdiende tijd van rust in Vlaanderen en een periode van herbronning in Rome ben ik heel gelukkig weer in het gewone werkveld te zijn ingeschakeld".
Zo begint Zuster Leen haar schrijven vanuit haa nieuwe missiepost

"Bafia is een stad centraal gelegen op 120 km ten noorden van Yaoundé, de hoofdstad. Het is de hoofdplaats van het département van Mbam en Inoubou. Bafia heeft 55.700 inwoners en is zo de derde grootste stad van de Provincie, na Yaoundé en Mbalmayo. De meeste mensen horen tot de groep ‘Bafia’ of ‘Yambassa’.

 In Bafia vind je een normaalschool voor onderwijs (ENIEG), 3 lycea, een technische school en enkele colleges voor middelbaar onderwijs. Er zijn verscheidene basisscholen. Een hospitaal voor het district verzekert algemene geneeskunde, chirurgie, gynaecologie, ondonto-stomatologie, pediatrie, … De voetbalclub heeft zijn eigen stadium ‘Ayem’. Er zijn enkele kantoren voor micro financiën en geldtransfert, er is een postkantoor. Er zijn de vele mogelijkheden voor mobiele telefoon. Er zijn twee bakkerijen, enkele winkels en er zijn verschillende markten. De restaurants, bars en tavernes ontbreken niet. Er zijn 4 benzinestations, met moto-taxis voor de zones die niet bereikbaar zijn met de wagen. De hoofdwegen zijn geplaveid. Er is een gevangenis en er is een politiekorps.

 Het is binnen deze context dat ik hier op 11 januari ben aangekomen. Ik was hier amper mijn eerste dag toen één van onze internen werd aangevallen, op weg om wat hout te halen voor het houtvuur. Een fenomeen dat hier de laatste maanden zo sterk aanwezig is. Jonge mannen, vaak onder invloed van drugs, vallen zomaar aan om wat geld of om een telefoon. Gewoonlijk wordt er gedreigd met messen. Het zaait onrust en zorgt er ook voor dat kinderen en jongeren minder gemakkelijk tot aan ons centrum komen voor de buitenschoolse activiteiten. We hopen dat er een oplossing wordt gevonden en dat de autoriteiten ingrijpen. In afwachting daarvan hielden we reeds een vergadering op de parochie om te zien wat we kunnen doen om de veiligheid van onze mensen te verzekeren.
Intussen ben ik hier nu bijna drie maanden ter plekke. Vanuit de verschillende bezoeken als Provinciale is de missie hier mij niet vreemd, maar nu komt het erop aan om de verschillende personeelsleden en medewerkers te leren kennen om op een zinvolle manier samen te werken

In gemeenschap zijn we met zijn met vier zusters : Zr Lorenza Ramirez vanuit de Dominicaanse Republiek is nog op verlof in familie tot eind april, Zr Line Ebogo en Zr Tatiana Siwe, twee jonge Kameroenese medezusters en ikzelf. Twee meisjes die zuster willen worden, Adelquine, Kameroenese et Ronaldine van de Centraal Afrikaanse Republiek, leven en werken met ons mee in gemeenschap. Het Centrum van beroepsopleiding is aan zijn tweede jaar toe. We hebben meer dan vijftig jongeren in vorming : patisserie, keuken, hotellerie, secretariaat en bureautique , coiffure en esthetiek, coupe couture en stylisme. We hebben verschillende niveaus afhankelijk van hun basisdiploma. Dit jaar werd ons centrum erkend door het Ministerie waardoor de leerlingen op het einde van de vorming kunnen deelnemen aan de officiële examens met een erkend diploma.
Op 8 maart 2023 werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan de feestelijkheden voor de ‘dag van de vrouw’. Ik werd er verrast door de uitreiking van een prijs voor uitmuntendheid, een erkenning voor ons Centrum van beroepsopleiding waar we in het bijzonder werken aan de promotie van de (jonge) vrouw. Jammer genoeg krijgen we geen financiële steun. De grote uitdaging zijn immers de werkingskosten, want van de staat ontvangen we geen subsidies.
De leerlingen betalen schoolgeld en daarmee betalen we de leerkrachten en de monitoren. Ook al proberen we om het schoolgeld zo laag mogelijk te houden, voor de meeste leerlingen is het niet evident om dit ook te kunnen betalen. Voor investering en materiaal rekenen we op hulp van buitenaf. Voorlopig huist dit Centrum voor beroepsopleiding in de lokalen van het jeugdcentrum. We zouden dringend moeten kunnen bouwen.

Voor meisjes die van de dorpen komen hebben we een internaat/foyer.
Enkelen volgen de vorming in ons Centrum voor beroepsopleiding, anderen lopen school in één van de colléges, lycea. Ze dragen bij voor de kosten van water en elektriciteit, zelf staan ze in voor hun maaltijden.

De ouders sturen zo nu en dan wat voeding (maniok, mais, …) of wat geld. Om hen beter te kunnen onthalen zouden we ook het internaat (foyer) moeten kunnen uitbreiden en dit samen met de bouw van het Centrum voor beroepsopleiding.
We zijn volop bezig met de plannen en we kijken uit naar mogelijke organisaties om dit project te kunnen financieren. Nu de regens hervatten zijn we opnieuw gestart met het aanleggen van een moestuin. We proberen een aantal groenten zelf te verbouwen, alsook maniok, mais en bakbananen. Een aantal jongeren komt ons helpen voor het bewerken van het land, de meisjes helpen mee op zaterdag.
Zo proberen we de kosten voor voeding wat te drukken en zorgen we ervoor dat iedereen kan eten, ook wie geen geld heeft.
’s Avonds organiseren we studiebegeleiding. Daarvoor rekenen we op enkele leerkrachten van een nabijgelegen lyceum. Jongeren die moeilijkheden hebben met wiskunde, taal of wetenschappen, kunnen terecht in een groep waar ze door een leerkracht worden begeleid bij het studeren.

In de namiddag is ons centrum open voor naschoolse activiteiten : sport, muziek, zang, dans, manuele activiteiten … Op zondagnamiddag kunnen ook de kinderen terecht voor enkele speelse activiteiten : puzzelen, kleuren, tekenen, knutselen, balspelen, touwtje springen, …

De kinderen van de lagere school vlakbij, maar ook de kinderen van verder afgelegen scholen komen dagelijks lang om water te drinken. Een mechanische pomp zorgt ervoor dat ze bij ons constant drinkbaar water kunnen krijgen.
Een aantal kinderen uit armere gezinnen komen dagelijks voor een middagmaal dat hen gratis wordt aangeboden. Daarna blijven ze ook voor hun huiswerk alvorens naar huis terug te keren. Op de parochie werken we mee in de voorbereiding op doopsel, eerste communie en vormsel. De catechese brengt grote groepen van kinderen en jongeren bijeen ; ook een aantal volwassenen worden voorbereid op het ontvangen van de sacramenten : doopsel, vormsel en huwelijk.

We ondersteunen verschillende groepen en jeugdbewegingen, ter plekke en ook soms in verder afgelegen parochies in het bisdom. Een van onze zusters werkt mee in het pedagogisch centrum van het bisdom voor de begeleiding van het godsdienstonderricht in de verschillende katholieke scholen van het bisdom.

Dit alles vormt een boeiend geheel van de vele activiteiten met en voor jongeren hier.
De moeilijkheden, de uitdagingen ontbreken niet.

Zowat één op twee dagen hebben we geen elektriciteit. Gelukkig hebben we een generator waardoor de activiteiten in het centrum voor beroepsopleiding kunnen doorgaan. Wel zijn er de grote kosten voor de brandstof en het onderhoud.

Drie weken geleden hadden we een enorm onweer bij het begin van het regenseizoen. Op drie plaatsen hebben we herstelwerken aan de daken en een deel van onze omheining ging volledig tegen de grond.

Op het stuk grond dat we als tuin bewerken was er dringend nood aan een betere afwatering, want door de grote regens spoelde een deel van de aarde gewoon weg en kwam één van de twee zaaltjes onder water te staan.
Een boom viel om op het dak van deze zaaltjes, waardoor we ook dit dak volledig moeten herstellen.
Werk aan de winkel, maar vooral grote kosten.

Vorige week lukten we er niet meer in om water tot in de watertoren te pompen. De elektrische pomp werd beschadigd door modder. Vanop meer dan 120 m diepte moest die uit de boorput worden bovengehaald om te worden hersteld. Daar op diezelfde boorput ook de mechanische pomp werd geïnstalleerd, moest ook die worden gedemonteerd. Een klus die zowat zeven dagen in beslag nam en waardoor we al die tijd zonder water zaten. Voor ons, en voor de vele kinderen en jongeren die dagelijks langskomen om drinkbaar water te vinden was het een hele beproeving

Deze week viel er bij onweer een palmboom op de elektriciteitsdraad langs de weg. Dit, net op de leiding waarop onze elektriciteit is aangesloten. Een te grote spanning rukte enkele draden los, waardoor we in huis en in het centrum voor beroepsopleiding tot 400 volt ontvingen in plaats van 220 en daarna niets meer. Gelukkig kregen we vlug hulp van onze elektrieker, wachten op hulp van de elektriciteitsmaatschappij zou ons alleen maar op de lange baan hebben gezet. Alles kwam na twee dagen in orde, maar we verloren toch enkele apparaten die niet beveiligd waren door een regulator.
Vaak moeten we tot in de hoofdstad Yaoundé (op 150 km) voor inkopen of voor documenten. In het binnenland vind je niet alle materiaal en er is nog zo weinig aan diensten voorzien. En zo verlopen de dagen in soms heel praktische activiteiten, dan weer in lesgeven of in begeleiding van jonge mensen. Een boeiend gebeuren van meebewegen in wat God van ons verlangt in een streek die uitnodigt tot werkzaam aanwezig komen voor en met de armsten.
Een leven dat uitnodigt tot eenvoud en gelukkig zijn, geduldig weerbaar wanneer het allemaal niet loopt zoals gepland. Vertrouwvol gaan we verder de weg die Hij ons wijst, samen … We rekenen op uw gebed, we rekenen op uw steun. 
Een lieve groet Zr Leen Mestdagh, Zusters van Don Bosco Kameroen"

Wie graag wil steunen kan dit:  Rekeningnummer:
Iban: BE73 4256 1657 6960 Bic : KREDBEBB KBC Brusselstraat 213 1702 DILBEEK Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH
Voor wie een fiscaal attest wenst
Iban: BE84 4358 0341 0159 Bic : KREDBEBB VIA DON BOSCO Guldendallaan 90 1150 BRUSSEL Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH fiscaal attest gewenst