Maandag 17 juni 2013
Zuster Leen Mestdagh over haar Missie
Zuster Leen Mestdagh vertelt over haar missie
Dat Zuster Leen met vakantie is in Beveren-Leie en haar 25 jaar professie viert gaven we al in een vorige rubriek mee. Zuster Leen verricht reeds 17 jaar missiewerk in Afrika en is momenteel werkzaam in opvoeding en onderwijs in Gabon. Op vaderdag verzorgde ze de homilie in de federatie Leiekant en vetelde o.a. over haar missiewerk.
Zuster Leen vertelt
"In Port-Gentil leven we in een vrij moderne havenstad. Mensen trekken er naar toe op zoek naar werk, naar toekomst … voor henzelf, voor hun familie. De aanwezigheid van petroleum in die streek heeft er grote bedrijven doen ontstaan. Enorme industrieterreinen palmen beetje bij beetje, ongerepte stukken natuur in. De stad groeit steeds verder aan. Een bonte mengeling van rassen en talen zorgt voor een kosmopolitische stad waarin naast het bedrijfsleven vooral het uitgangsleven fel ontwikkeld is. De wereld van eten en drinken, drugs en alcohol, de prostitutie … geweld en banditisme zijn er dagelijkse kost. Vooral jonge mensen zijn er het slachtoffer van.
In onze missie proberen wij een ruimte te scheppen waar jonge mensen thuis kunnen komen. Naast de basisschool hebben we een jeugdcentrum met bibliotheek, een dansschool, muzieklessen en de vele vormende activiteiten …We hebben een zondagwerking voor kinderen van de lagere school en we werken in de parochie en op het bisdom in catechese en jeugdwerk.
In onze gemeenschap zijn we met vier zusters: twee Gabonese, een Congolese en ikzelf.
In de beroepsopleiding trekken we vooral jongeren aan die om de één of andere reden niet aan hun trekken kwamen in het algemeen onderwijs. De meeste meisjes hebben de leeftijd van vijftien tot vijfentwintig jaar en bijna allen hebben al één of meerdere kinderen. Ze staan er vaak alleen voor en hebben het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Hen weer doen geloven in toekomst door hen een beroep aan te leren is één van onze prioriteiten. Ze kunnen kapster worden, banketbakker of styliste. We hebben honderdtwintig jongeren in vorming bij ons.
Via avondonderwijs bieden we aan volwassenen de kans om te leren lezen en schrijven. Drie klassen van ongeveer twintig mensen. De meesten van hen komen uit West-Afrikaanse landen, maar ook sommige Gabonese jongeren groeiden op zonder enige vorm van onderwijs. Het gaat soms over kinderen die zijn opgegroeid op één van de eilanden waar geen scholen zijn, maar meestal gaat het om sociaal moeilijke familiesituaties waardoor schoollopen onmogelijk werd: alleenstaande moeders, vaders die hun verantwoordelijkheid niet opnemen of die omwille van de werksituatie vaak buitenshuis zijn. Wie werk vindt op een boorplatform heeft geluk, maar moet wel telkens een volledige maand van huis weg. Wie zijn papa op de boorplatforms heeft kent hem slechts zes maanden op het jaar.
De grote concentratie van blanken: Europeanen, maar ook Aziaten en mensen uit het Midden Oosten zorgt voor een uitgebreid net van ongecontroleerde prostitutie. Voor wat geld en onderhoud verkopen de meisjes zich. Ook bij ons ontdekken we regelmatig situaties waar meisjes naar de prostitutiewereld stappen om hun schoolgeld te kunnen betalen. Hen begeleiden naar het herontdekken van hun waardigheid is een hele opgave. Toch mogen we de ervaring opdoen dat het mogelijk is. Na hun tweejarige opleiding en stage hebben ze de mogelijkheid om op een waardige manier voor henzelf en hun kinderen in te staan. Sommigen nemen die kans met beide handen vast. Ze zijn het die ons bemoedigen om door te gaan.
In Port-Gentil zijn we al meer dan 40 jaar aanwezig. Vele oud-leerlingen zijn tegenwoordig werkzaam in één van de lokale bedrijven of hebben zelf hun kapsalon, hun naaiatelier opgericht. Dank zij hen kunnen we vaststellen dat ze dank zij de opleiding die ze bij ons hebben gevolgd de kans hebben gehad om zich op een zinvolle manier in de samenleving in te schakelen. Ook dit jaar mochten we ondervinden dat onze afgestudeerde jongeren werk vinden. Velen van hen blijven een heel positieve band met ons onderhouden.
Net zoals in het Evangelie … jonge mensen leven geven, nieuw leven … en ze dan terug aan de maatschappij schenken …
Vorig weekend hielden we tentoonstelling en verkoop van alle gerealiseerde werken. Het is een manier om uit de werkingskosten te geraken.
Van de staat krijgen we geen subsidies. Het schoolgeld dat de leerlingen betalen (of niet betalen) laat ons niet toe om ons vormingscentrum draaiende te houden. De organisaties die ons tot nu toe geholpen hebben vanuit het buitenland doen dit niet meer of veel minder omwille van de besparingen ten gevolge van de crisis.
Zonder hulp kunnen we voorlopig nog niet … Vooral in het Centrum voor beroepsopleiding hebben we hulp nodig. We rekenen dan ook op uw milde steun.
Crisis is er, en daardoor wordt het voor iedereen zoveel moeilijker. Voor de armsten wordt het dubbel zo zwaar. Wellicht nodigt de crisis ons uit en mogen we leren wat het betekent om alles eerlijk te verdelen zodat ieder goed leven kan.
Dank om uw meeleven, dank om uw steun!", Zr Leen Mestdagh
Dat Zuster Leen met vakantie is in Beveren-Leie en haar 25 jaar professie viert gaven we al in een vorige rubriek mee. Zuster Leen verricht reeds 17 jaar missiewerk in Afrika en is momenteel werkzaam in opvoeding en onderwijs in Gabon. Op vaderdag verzorgde ze de homilie in de federatie Leiekant en vetelde o.a. over haar missiewerk.
Zuster Leen vertelt
"In Port-Gentil leven we in een vrij moderne havenstad. Mensen trekken er naar toe op zoek naar werk, naar toekomst … voor henzelf, voor hun familie. De aanwezigheid van petroleum in die streek heeft er grote bedrijven doen ontstaan. Enorme industrieterreinen palmen beetje bij beetje, ongerepte stukken natuur in. De stad groeit steeds verder aan. Een bonte mengeling van rassen en talen zorgt voor een kosmopolitische stad waarin naast het bedrijfsleven vooral het uitgangsleven fel ontwikkeld is. De wereld van eten en drinken, drugs en alcohol, de prostitutie … geweld en banditisme zijn er dagelijkse kost. Vooral jonge mensen zijn er het slachtoffer van.
In onze missie proberen wij een ruimte te scheppen waar jonge mensen thuis kunnen komen. Naast de basisschool hebben we een jeugdcentrum met bibliotheek, een dansschool, muzieklessen en de vele vormende activiteiten …We hebben een zondagwerking voor kinderen van de lagere school en we werken in de parochie en op het bisdom in catechese en jeugdwerk.
In onze gemeenschap zijn we met vier zusters: twee Gabonese, een Congolese en ikzelf.
In de beroepsopleiding trekken we vooral jongeren aan die om de één of andere reden niet aan hun trekken kwamen in het algemeen onderwijs. De meeste meisjes hebben de leeftijd van vijftien tot vijfentwintig jaar en bijna allen hebben al één of meerdere kinderen. Ze staan er vaak alleen voor en hebben het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Hen weer doen geloven in toekomst door hen een beroep aan te leren is één van onze prioriteiten. Ze kunnen kapster worden, banketbakker of styliste. We hebben honderdtwintig jongeren in vorming bij ons.
Via avondonderwijs bieden we aan volwassenen de kans om te leren lezen en schrijven. Drie klassen van ongeveer twintig mensen. De meesten van hen komen uit West-Afrikaanse landen, maar ook sommige Gabonese jongeren groeiden op zonder enige vorm van onderwijs. Het gaat soms over kinderen die zijn opgegroeid op één van de eilanden waar geen scholen zijn, maar meestal gaat het om sociaal moeilijke familiesituaties waardoor schoollopen onmogelijk werd: alleenstaande moeders, vaders die hun verantwoordelijkheid niet opnemen of die omwille van de werksituatie vaak buitenshuis zijn. Wie werk vindt op een boorplatform heeft geluk, maar moet wel telkens een volledige maand van huis weg. Wie zijn papa op de boorplatforms heeft kent hem slechts zes maanden op het jaar.
De grote concentratie van blanken: Europeanen, maar ook Aziaten en mensen uit het Midden Oosten zorgt voor een uitgebreid net van ongecontroleerde prostitutie. Voor wat geld en onderhoud verkopen de meisjes zich. Ook bij ons ontdekken we regelmatig situaties waar meisjes naar de prostitutiewereld stappen om hun schoolgeld te kunnen betalen. Hen begeleiden naar het herontdekken van hun waardigheid is een hele opgave. Toch mogen we de ervaring opdoen dat het mogelijk is. Na hun tweejarige opleiding en stage hebben ze de mogelijkheid om op een waardige manier voor henzelf en hun kinderen in te staan. Sommigen nemen die kans met beide handen vast. Ze zijn het die ons bemoedigen om door te gaan.
In Port-Gentil zijn we al meer dan 40 jaar aanwezig. Vele oud-leerlingen zijn tegenwoordig werkzaam in één van de lokale bedrijven of hebben zelf hun kapsalon, hun naaiatelier opgericht. Dank zij hen kunnen we vaststellen dat ze dank zij de opleiding die ze bij ons hebben gevolgd de kans hebben gehad om zich op een zinvolle manier in de samenleving in te schakelen. Ook dit jaar mochten we ondervinden dat onze afgestudeerde jongeren werk vinden. Velen van hen blijven een heel positieve band met ons onderhouden.
Net zoals in het Evangelie … jonge mensen leven geven, nieuw leven … en ze dan terug aan de maatschappij schenken …
Vorig weekend hielden we tentoonstelling en verkoop van alle gerealiseerde werken. Het is een manier om uit de werkingskosten te geraken.
Van de staat krijgen we geen subsidies. Het schoolgeld dat de leerlingen betalen (of niet betalen) laat ons niet toe om ons vormingscentrum draaiende te houden. De organisaties die ons tot nu toe geholpen hebben vanuit het buitenland doen dit niet meer of veel minder omwille van de besparingen ten gevolge van de crisis.
Zonder hulp kunnen we voorlopig nog niet … Vooral in het Centrum voor beroepsopleiding hebben we hulp nodig. We rekenen dan ook op uw milde steun.
Crisis is er, en daardoor wordt het voor iedereen zoveel moeilijker. Voor de armsten wordt het dubbel zo zwaar. Wellicht nodigt de crisis ons uit en mogen we leren wat het betekent om alles eerlijk te verdelen zodat ieder goed leven kan.
Dank om uw meeleven, dank om uw steun!", Zr Leen Mestdagh
Geschreven door Beverse Weetjes om 10:19
Reageer op dit bericht