Berichten van 23 mei 2010 tot 24 mei 2010

49 jongens en meisjes vierden hun eerste communie in Sint-Jan de Doperkerk
Op zondag 23 mei om 10.30 uur vierden 49 jongens en meisjes hun communiefeest in de Sint-Jan de Doperkerk. De sfeervolle viering werd voorgegaan door E.H. Luc Suys in de overvolle parochiekerk. Hierbij een paar sfeerbeelden. 

Foto's van de eerste communie zijn te bekomen bij:
fotografe Patricia Christiaens, Grote Heerweg 164, Beveren-Leie
 Tel. 056 70 60 30 879,  GSM 0479 97 70 67

---

De communicantjes omringd door E.H. Luc Suys, hun directeurs en hun leerkrachten

We herkennen: Kiana Ameye, Brend Claeys, Elke Deblaere, Rosalie Fleurent, Fran Hullebusch, Niels Hullebusch, Loïc Martinez, Estée Lambert, Anke Roobrouck, Marthe Steeland, Lisa Téren, Emile Vandecasteele, Sander Vandenborre, Sander Van Geluwe, Abbe Van Respaille, Raf Avet, Hélène Cappon, Robin Cooremans, Nathan Courtens, Fran Debaere, Catho Delbeke, Matisse Deraedt, Alixe Dujardin, Michèle Gekiere, Rune Messiaen, Océane Missoul, Amber Naessens, Joey Nuyttens, Femke Stevens, Yasmine Vandenbroucke, Jan Vanthuyne, Vasquez Esteban Verdugo, Tanguy Baert, Joran Courtens, Thymo D' Angelo, Iris Debaere, Emma Descamps, Xander Dheedene, Casper Dhulst, Floris Eggermont, Hélène Harinck, Maxime Huygelier, Fran Pappijn, Morgan Pauwels, Delphine Simons, Dauwe Van Daele, Henri Vandebril, Simon Vandenbroucke en Stijn Vanhoutte.

In de namiddag trokken we dan naar de Plaatse, op nieuwjaarsbezoek bij vaders ouders. In een paar boodschappentassen droegen we de geschen­ken mee voor grootvader Fons en grootmoeder Rommeke. Onveranderlijk waren dat grote zelfgebakken koekebroden en een paar stukken peperkoek bestrooid met suikerkorrels.

Peperkoek? Ach wat! Dat woord past niet in deze herinneringen. Welke Bevernaar had het toen over peperkoek? Pen­nepisse, zeiden we en we vonden er geen graten in dat het een beetje rauw klonk. Wel was het een woord dat onze nieuwsgierigheid wekte en waar­aan we allerlei beschouwingen vastknoopten. Als scholier waren we im­mers zowel met het eerste als met het tweede deel van dat samengesteld woord vertrouwd.

De hele familie kwam daar samen op de Plaatse bij grootvader en groot­moeder. Geen klein bier! Urenlang was het er al zo vol als in de gelagzaal van De Engel op de jaarlijkse Geitenfeesten. Er hing lawaai van gepraat en gelach waar je met geen persen kon door slaan. Het luwde enkel wat als we aan tafel gingen zitten om de boterhammen met kaas tekeer te gaan.

Na het eten legde de mannen een kaartje en het vrouwvolk ging bij elkaar hokken, om oude en nieuwe familiegebeurtenissen uit te rafelen. Onderwijl liep grootmoeder Rommeke over en weer zover dat ging. De nonkels kregen een pint of een klare en de dames een glaasje krieken-op-je­never. Her kleine grut moest met een paar zelfgebakken nieuwjaarswafel­tjes genoegen nemen. We hadden er echter een handje van weg om moe­der en de tantes de met jenever doorsopte krieken af te bedelen, of ze die­velings uit hun glas weg te grissen.

Het was doorgaans late avond als we huiswaarts keerden door de don­kere Plaatse en langs de even donkere Kleine Heerweg. Straatverlichting was er toen schier niet en het was erg eenzaam. Ons enig gezelschap was de veilige hand van vader of moeder en soms de roep of de wens van andere nieuwjaarders die we in het gemoet kwamen.

Ik herinner me nog dat we, bij heldere vriesnachten, bleven staan op de hoogte even voorbij het wegel­tje naar de Tomberg. Vader wees dan in de richting van het noorden. De torens van Ruiselede zei hij. Als we scherp keken, zagen we inderdaad heel in de verte de lichtjes van de hoge radiomasten pinkelen. Sterretjes met miljoenen andere sterren aan de nachtelijke hemel.

Ik was altijd blij als we het eenzame Kruise voorbij waren en de toe­zwaaiende deur van ons huisje even later nacht en donker buitensloot. Moeder maakte nog wat lemenvuur in de stoof om onze voeten te warmen en dan kropen we onder de lakens, in de geborgenheid van ons vouteka­mertje. Nieuwjaar was voorbij.
Weldra meer.