Berichten van 14 juni 2010 tot 15 juni 2010

Albert Ottevaere en Paula Dendauw, Tomberg 7 te Beveren-Leie vierden op zaterdag 12 juni hun 60ste huwelijksverjaardag. Daar Paula niet zo goed meer te been is ging een delegatie van het stadsbestuur ten huize van de jubilarissen. Albert is geboren op 7 januari 1929 te Harelbeke en Paula op 26 mei 1931 te Deerlijk. Ze kregen één zoon Patrick, 3 kleinkinderen: Nancy, Haidy en Twinky en ondertussen zijn daar ook nog 4 achterkleinkinderen bijgekomen, 3 jongens en één meisje.

Beiden liepen school tot hun 14de. Albert ging aan de slag in de bouw en kwam bij een paar verschillende werkgevers terecht o.a. bij de firma Bekaert te Zwevegem. Paula zocht het in de textiel. Aanvankelijk startte ze bij de firma Steverlinck te Vichte om vervolgens bij de firma Van Gheluwe en – Christiaens aan de slag te gaan en Albert later bij te staan als zelfstandige.

Albert en Paula leerden elkaar kennen in een danszaal te Waregem. Die kennismaking werd uiteindelijk bezegeld met een huwelijk. Op 2 juni 1950 verschenen ze voor de Ambtenaar van de Burgerlijke Stand te Deerlijk waar ze elkaar hun jawoord gaven. Na hun huwelijk ging het paar inwonen bij de ouders van Albert in Harelbeke. Na 2 jaar kwamen ze zich in Beveren-Leie vestigen en 11 jaar lang wonden ze in de Paanderstraat, toen nog de Waterstraat. “In die tijd was het niet gemakkelijk om aan een eigen woonst te geraken”, vertelde Albert. “De komst van de woningen op de Tomberg was voor ons de uitkomst en in 1968 konden we onze eigen woonst hier betrekken”. Enkele jaren later verlieten ze Beveren-Leie en gingen ze zich in Gistel vestigen. Daar baten ze 19 jaar lang café “De Ringo” uit. En nee, valt Paula in, “Onze woonst hier bleven we houden want het was niet de bedoeling om ons daar definitief te gaan vestigen. We kwamen allebei graag naar Beveren terug”. En dat deden ze zo’n 15-tal jaar geleden.

Beiden hielden ook van reizen. Zo kwamen ze o.a. in Spanje, het Zwarte Woud (Duitsland) en Frankrijk en 26 jaar lang genoten ze van een verblijf in hun stacaravan in Rochefort. “Dat is nu echter verleden tijd”, zeggen ze beiden. “We gingen ginder vaak wandelen maar ik kan dat niet meer”, zegt Paula, “en sinds we een ongeval hadden met de wagen durft Albert ook zover niet meer rijden. Onze caravan staat dus nu te koop”. Daarnaast had Albert zijn hart verloren aan het minivoetbal waar hij actief mee begon op zijn 40ste. Hij was de keeper van de ploeg en omdat hij steeds in een zwarte outfit verscheen kreeg hij de naam van ‘Zwarte Panter’. Op zijn 60ste stopte Albert met het minivoetbal. Nu genieten ze samen van TV kijken en voor Albert is sport volgen zijn hobby. Samen met hun gezin en vrienden vierden ze hun diamanten jubileun in restaurant Gruuthuse.

Leon en Lucienne uit de Leenakkerstraat te Beveren-Leie vierden op zondag 13 juni hun 60ste huwelijksverjaardag. Deze feestelijke dag ging van start om 10.30 uur met een ontvangst op het gemeentehuis. Zowel Leon als Lucienne zijn geboren en getogen in Beveren-Leie: Leon werd geboren op 13 augustus 1925 en Lucienne op 7 januari 1927. Hun huwelijk werd gezegend met 5 kinderen: Annie, Eddy, Danny, Jerry en Kathy. Daarbij kennen ze de vreugde van 11 kleinkinderen: Nick, Wim, Tom, Jeroen, Jelle, Ilse, Nele, Sofie, Sara, Steffi, Shana en 5 achterkleinkinderen: Tyl, Toon, Laura, Iluna en Victor.

Lucienne en Leon leerden elkaar 64 jaar geleden kennen. Het was op een feest dat Lucienne aan Leon vroeg om bij haar te komen zitten. Dat moest ze geen 2 keer vragen en tot op vandaag gaan ze nog steeds zij aan zij. 4 jaar na hun eerste kennismaking stapte het koppel in het huwelijksbootje en verschenen op 14 juni 1950 voor de Ambtenaar van de Burgerlijke Stand te Beveren-Leie. Het huwelijksfeest ging door in Herberg Stad Kortrijk van tante Clara. Hun huwelijksreis ging naar zee. Een cadeau van een oom die daar woonde en het jonge paartje uitnodigde voor een verblijf van 4 dagen.

Een eigen huis vinden was moeilijk in de naoorlogse jaren. Daarom besloten ze om te gaan inwonen bij de ouders van Lucienne aan de Statie in Beveren. Met de komst van de kinderen moest er toch uitgekeken worden naar een eigen nestje en dat vonden ze op enkele meters van de ouderlijke woning.

Er moest natuurlijk ook gewerkt worden om die gasten te “kweken”. Leon was elektrieker en Lucienne opende een winkel van elektrische toestellen. Na enkele jaren werd de winkel gestopt. Dat de 2 oudste kinderen regelmatig iets stuk maakten was misschien wel 1 van de redenen. Lucienne ging toen als huishoudster aan de slag in de Ooievaar te Deerlijk en Leon werd elektrieker in de Linex, eerst in Lauwe, daarna in Wielsbeke. Nadien werd hij een van de pioniers van Interlin, waar hij tot aan zijn pensioen instond voor de elektrische installaties. Hij deed dat zo nauwkeurig dat het hem de bijnaam “arendsoog” opleverde. Leon was ook heel vindingrijk, hij ontwierp en knutselde zelf speelgoed in elkaar. Zelfs de ganse buurt kon meegenieten want hij ontwierp o.a. en gocart met 8 zitplaatsen.

De vooruitgang werd ook in huize Decavel gretig verwelkomd. Het begon met de aanschaf van een moto, waarmee ze zelfs hun vrienden in Parijs een bezoek brachten. Tot Lucienne haar arm als richtingaanwijzer uitstak bij het afdraaien en daarbij een politieagent een mep gaf. Het volgende voertuig was een Volkswagen Kevertje waarmee het gezin vele malen op verrassingsreis trok naar … de zee. Ze trokken ook vele jaren op vakantie met de tent naar Houffalize, steeds een plezierige tijd voor het ganse gezin. Vele zondagnamiddagen waren ook voorbehouden voor het trial. Een sport waar Eddy mee begon, maar waar Leon zich lange jaren engageerde als bestuurslid van de club.

Toen de kinderen één voor één het huis uitgingen en de pensioenleeftijd in zicht kwam, kregen zij meer vrije tijd. Met vrienden maakten zij mooie reizen, die door Lucienne van ver op voorhand georganiseerd werden. Zij waren lid van de petanqueclub waar iedere vrijdagavond een balletje gegooid werd. Na het spel durfden ze wel eens lekker doorzakken bij één of meerdere glaasjes witte wijn. Drie jaar geleden werd Leon echter ziek en aan veel dingen kwam hierdoor ook een eind. Maar zij kunnen zich nog steeds verheugen op de vele bezoekjes van familie en vrienden. De koffie en de koekjes staan er altijd klaar en de pintjes en de chips moeten regelmatig aangevuld worden. Ook hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen komen heel graag thuis in het warme nest bij Lucienne en Leon in de Leenakkerstraat. Zelfs tante Leentje (zus van Lucienne) heeft er haar thuishaven gevonden.
Na de ontvangst op het gemeentehuis mochten Lucienne en Leon de bus op. Die voerde hen samen met hun kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, familie en vrienden naar Zonnebeke waar ze allen samen genoten van een prachtig feest.