Categorie: Parochie

Zuster Leen Mestdagh uit Beveren-Leie schrijft vanuit Brazzaville, oktober 2015
Beste missievrienden,
een lieve groet vanuit Brazzaville in deze oktober-missiemaand 2015 !
Ik ben nu net een jaar in Brazzaville. We hebben het voorbije jaar heel veel geloop gehad om de papieren voor ons terrein in orde te krijgen. Sinds deze maand hebben we die in ons bezit.

Voor de maand oktober hebben ze ons beloofd een boorput te steken. Eens we water hebben, kunnen we beginnen bouwen. Een onderneming hier wil ons helpen om het terrein te nivelleren. Daarna willen we eerst een omheining bouwen omwille van de veiligheid. We krijgen daarvoor steun vanuit de Provincie West-Vlaanderen.

Of we dan een eerste gebouw zullen kunnen optrekken hangt af van de mogelijke sponsors. Het is tegenwoordig niet zo eenvoudig om aan subsidies te geraken. Ter plaatse is dit volledig uitgesloten. Vanuit Europa is de steun heel beperkt.

Onze grote droom voor Brazzaville is "een vormingcentrum voor beroepsopleiding". We denken aan alles wat te maken heeft met bouwen : metselaars, lassers, loodgieters, schilders, ... Een opleiding van zes maanden en drie maanden stage. Dit voor jongeren, zowel meisjes als jongens, van 17 jaar. De bedoeling is immers dat ze daarna de arbeidswereld in kunnen. De stad Brazzaville is in volle expansie, er zijn heel veel bouwwerven ... We hopen dan ook onze jongeren te kunnen helpen om aan werk te geraken op één van de vele werven.

Het is een droom, maar we geloven er in ... Dag na dag bouwen we eraan.
We waarderen ten zeerste jullie solidariteit, jullie steun, Vele kleintjes maken een groot "Die vijf broden en die twee vissen" zijn hier dagelijkse realiteit.

Met dank aan zuster Leen voor de foto's.

DANK vanuit Brazzaville in naam van onze jonge mensen
Zr Leen Mestdagh Zuster van Don Bosco Missionaris in Congo-Brazzaville
Voor wie onze missie graag wil steunen, kan dit door te storten op:
Rekeningnummer
Iban: BE73 4256 1657 6960 - KBC - Brusselstraat 213 - 1705 DILBEEK
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH – CONGO-BRAZZAVILLE

Voor wie een fiscaal attest wenst
Iban: BE84 4358 0341 0159 - VIA DON BOSCO - Leopold II laan 195 - 1080 BRUSSEL
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH – CONGO-BRAZZAVILLE fiscaal attest gewenst

Zuster Leen Mestdagh zoekt financiële hulp voor bouw van Centrum voor Beroepsopleiding
Zuster Leen Mestdagh, Brazzaville 24 mei 2015
Beste, mijn beste wensen voor een innig feest van Pinksteren en een mooi feest van Maria Hulp van de Kristenen!
Beste missievrienden en weldoeners,
Sinds oktober laatstleden ben ik in Brazzaville om er samen met mijn medezusters deze nieuwe aanwezigheid vorm te geven. We krijgen zo stilaan een beeld van wat het worden kan. Vandaar dit schrijven om financiële hulp …

In Congo, zoals in vele landen hier, is de bevolking heel jong. De omkadering van de jonge mensen is problematisch, heel in het bijzonder als het gaat om de inschakeling in het sociale en professionele leven. Het meisje bevindt zich in alle opzichten in de minst gunstige situatie. Na 26 jaar marxisme - leninisme, gevolgd door een tiental jaren van burgeroorlog leven de Congolezen in heel moeilijke omstandigheden. De jongeren zijn daarbij het sterkst getroffen. 

De werkloosheid is bij de jongeren bijzonder hoog, vooral voor meisjes en jonge moeders. Vele jonge meisjes leven in erbarmelijke toestanden en zijn vaak slachtoffer van misbruik. Ze zijn ten prooi aan de wereld van drugs en prostitutie. Door zwangerschap verlaten ze vroegtijdig de schoolbanken.
De ongeletterdheid wint terrein in een land dat voordien goede cijfers behaalde voor scholarisatie. Om niet te spreken van AIDS die bij de jonge meisjes ravages aanricht.
Onze aanwezigheid hier te Brazzaville is nog heel jong. We hopen een Centrum voor Beroepsopleiding te kunnen oprichten met zorg en omkadering voor tewerkstelling. De richtingen die interessant lijken en vooruitzichten van tewerkstelling bieden ook voor meisjes:
• Bouw (metselaar – loodgieter – vloerdekker - schilder)
• Koudetechniek
• Elektronica
• Infografie

We hopen van harte op deze manier te kunnen bouwen aan een betere toekomst voor onze jonge mensen hier. We vonden een vaste stek op twintig kilometer van de binnenstad. Een gunstig gelegen stuk grond van 7422,85 m² vlakbij de geasfalteerde nationale weg die Brazzaville met Pointe Noire verbindt.

De missie waar we van dromen:

Een plaats om te ontmoeten en te spelen
• Polyvalente zaal (ontmoeting en vorming)
• Sportterrein (basket/volley)
• Speelplaats
Een school om te leren
• Een Centrum voor Beroepsopleiding met vier verschillende richtingen
• Een basisschool of college
Een huis om te wonen en een Kerk die zin geeft aan ons leven
• Gemeenschapshuis met kapel
• Internaat – foyer
Onze dromen zijn groot, maar we durven erin geloven …
Bovenstaande foto geeft een zicht op wat het geheel kan worden … In de mate dat wij er de middelen voor hebben zal dat plan stuk bij stuk kunnen verwezenlijkt worden.

De eerste uitdagingen:
• een boorput steken en een watertoren bouwen (er is geen waterleiding)
• generatoren voorzien (er is geen elektriciteit)
• het terrein schoonmaken (een stuk “brousse” op een helling)
• het gehele terrein ommuren voor de veiligheid
We zoeken naar financiering … individuele sponsors, groepen en bewegingen, kleine of grote organisaties … voor het geheel of voor een deel ervan …
Wij weten dat het uitwerken van de plannen enorm grote bedragen gaat opeisen, maar als wij al zouden kunnen beginnen met het terrein af te bakenen en een boorput te steken dat zou al een hele hulp vooruit zijn! Kunt u ons helpen? Kunt u ons wegwijs maken?
We danken u van harte in naam van de vele jonge mensen hier.

Een heel lieve groet, dankbaar verbonden
Zr Leen Mestdagh, Missionaris in Brazzaville, Zusters van Don Bosco CONGO-BRAZZAVILLE

Rekeningnummer
Iban: BE73 4256 1657 6960, KBC Brusselstraat 213, 1702 DILBEEK.
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH – CONGO-BRAZZAVILLE
Voor wie een fiscaal attest wenst
Iban: BE84 4358 0341 0159, VIA DON BOSCO Leopold II laan 195, 1080 BRUSSEL.
Met vermelding: Zr Leen MESTDAGH – CONGO-BRAZZAVILLE fiscaal attest gewenst

Missiebond Beveren-Leie viert 50 jaar bestaan
Op zondag 26 april vierde de Missiebond Beveren-Leie haar 50 jaar bestaan. Op vraag van het bestuur, om een fotoreportage te maken van deze viering, gingen we met plezier in op één van de luiken.  Namelijk de receptie aangeboden door stad Waregem. Meer weten over het onstaan en het huidig bestuur klik hier.

Het eerste luik van dit gouden jubileum begon om 10.30 uur met een eucharistieviering waar tal van missionarissen voorgingen. De homilie werd vervangen door een presentatie op het scherm, over het leven en werk van de missionarissen. Omstreeks 12.15 uur volgde een receptie in OC ‘t Klokhuis aangeboden door het stadsbestuur. Schepen Pietro Iacopucci wist tijdens zijn speech een aantal anekdotes te vertellen. Zo vertelde hij onder andere dat medestichter en eerste secretaris Henri Velghe, aanwezig op de receptie, goed was voor het binnenhalen van sponsoring.

"Henri schreef in 1966 een brief aan de firma Damart om tegen fabrieksprijs twee gemoltoneerde onderbroeken te ontvangen van het type Thermolactyl dubbele sterke, kleur marineblauw, maat 51. Toen dat lukte vroeg hij er meteen vijf zodat alle paters in het barre noorden konden vermijden dat er lichaamsdelen zouden bevriezen die ook paters van tijd tot tijd nodig hebben“, aldus de schepen.

De aanwezigen kregen een extra jubileum-edtie van de Missiepost aangeboden. Daarin staat de geschiedenis van de vereniging en ook de beschrijving van de 22 Beverse zendelingen. Op vandaag is Zuster Leen Mestdagh nog de enige ’echte’ Beverse missiezuster.

Na de receptie werd dit gouden jubileum afgesloten met een diner voor genodigden.

Ben je geïntereseerd in de Missiepost?
Neem dan gerust contact op met één van de bestuursleden. Een gewoon abonnement kost 8 euro, een steunabonnement 12.50 euro.

Missiebond Beveren-Leie viert zilveren jubileum één jaar na datum
Zondag 21 april 1991 viert Beveren-Leie een merkwaardig jubileum: een kwarteeuw Missiebond. Maar er is nog meer merkwaardigs aan die Beverse missiebond: 450 mensen zijn geabonneerd op het tweemaandelijks tijdschrift, de Missiepost.
"Een unicum is wellicht ook dat de Beverse missiebond zich niet alleen bekommert om de vijf eigen missionarissen - waaronder aartsbisschop Jan Schotte - maar evengoed om een aantal 'aangenomen' zendelingen, verspreid over de vijf continenten", vertelde ondervoorzitter Jan Meersman, sinds 20 jaar verantwoordelijke uitgever en sinds 5 jaar hoofdredacteur van de Missiepost. Eigenlijk werd de Beverse Missiebond op 22 april 1965 gesticht, ten huize van de toenmalige medepastoor, e.h. Michiel Gheeraert. De viering die verleden jaar was gepland - evengoed met mgr. Schotte als eregast- diende in allerijl te worden afgelast door het overlijden van pastoor Baert.

Missiepost
Om het beoogde contact met de missionarissen levendig te houden, werd vanaf de stichting een blad gedrukt. "Oorspronkelijk bestond de inhoud uit een persoonlijke brief, geschreven door een lid van de bond, uittreksels- uit brieven van zendelingen en een historische bijdrage", weet verslaggever Gilbert Vanderhauwaert, die grasduinde in de geschiedenis van de Missiebond. Tot einde 1976 werd het contactblad gratis toegestuurd aan de gegadigden, alleen een vrijwillige bijdrage was welkom. De oplage bedroeg toen 500. "Nadien werd een abonnementsactie opgestart. Het eerste jaar werden er 375 mensen ingeschreven voor een bedrag van 108.000 fr,", aldus Jan Meersman.

"Met de medewerking van de heemkundige kring werd de uitgave van de Missiepost aantrekkelijker gemaakt. Om diverse redenen kwam er in 1987 een einde aan de samenwerking met de heemkundige kring. Het was in Beveren-Leie een goede gewoonte wanneer een missionaris met verlof kwam een Vlaamse kermis te organiseren", aldus de ondervoorzitter. "Met de stichting van de Missiebond werd besloten die feesten tweejaarlijks te organiseren ten bate van al de aangenomen missionarissen. Zo vielen missionarissen die nooit of bijna nooit verlof namen, niet meer uit de financiële boot. Enkele jaren terug werd om organisatorische redenen overgeschakeld op een jaarlijks Breugelmaal, in Beveren bekend als 'de kaasavond'.

Mooi feestprogramma
Zondag 21 april 1991 viert Beveren-Leie het zilveren jubileum van de Missiebond. Momenteel is Jacques Callens voorzitter en het bestuur telt een tiental leden. Eregasten op het feest zijn, naast mgr. Jan Schotte, de missionarissen die zich vrij kunnen maken. Van de mensen die er vanaf het eerste uur bij waren, zijn er maar twee meer actief: de twee "van Spriete", Robert Meersman en André Lavens. Het kan niet anders of ze zullen beiden in de bloemetjes worden gezet. Aan zuster Clemence zal posthuum het gulden ereteken van St.-Donatianus worden verleend. Ze was een kwarteeuw bestuurslid van de jubilerende bond en ruim 50 jaar kloosterzuster.

Om 10u30 wordt de viering ingezet met een plechtig geconcelebreerde eucharistieviering waarin aartsbisschop en rechterhand van de paus, Jan Schotte, zal voorgaan. Hij wordt bijgestaan door een tiental priesters, w.o. deken André Vannecke, Omer Tanghe, pastoor-emeritus Arthur De Pourcq, e.h. Gillioen en pastoor Luc Suys. De viering wordt opgeluisterd door de St.- Gregoriuszanggilde. Omstreeks het middaguur verplaatst het hele gezelschap zich naar meer profaner oorden in de St.-Jansstraat 149. "Daar bij de missiebond elke frank naar de missionarissen gaat, ligt het voor de hand dat elke genodigde zijn bijdrage in de kosten betaalt", aldus. ondervoorzitter Jan Meersman. Wie de receptie wil meemaken, betaalt 200 fr. ; voor receptie én feestmaal 1000 fr. Dat er op het menu ook "Schotse" zalm wordt geserveerd zal wel toeval zijn zeker. (S.O.)
^{_{Bron: Uit krantenknipsel van woensdag 3 april 1991,samen met foto's gekregen van wijlen zuster Paula Callewaert.}}

Deel 5 van: 'Michiel Gheeraert, we willen het eens zeggen'
Onderpastoor te Beveren-Leie
Kapelaan Gheeraert was reeds twaalf jaar te Koksijde toen het bisdom zorgde voor verandering van lucht. Het werd Leielucht dit keer. Rootlucht. Zoals hij ook in zijn kinderjaren had opgesnoven.

Op 3 september 1960 kwam hij in Beveren aan. Hij nam zijn intrek in het huis van Gerard Hyngheer, die kort voordien pastoor van Wulvergem geworden was. Het duurde niet zo bijster lang voor de nieuwe onderpastoor wegwijs werd in Beveren. Had hij hier immers Freddy Buyck niet als kollega en kende die de Bevernaars niet tot in hun fijnste streken en eigenaardigheden?

Samen met hem toerde hij de Parochie af. Ze hadden elk een bromfiets en meer dan eens hebben we ons hart vastgehouden toen we die twee rijders voor het Godsrijk, roekeloos zagen voorbijstuivenMichiel Gheeraert had algauw in de gaten dat hij hier minstens evenveel werk zou krijgen als in Koksijde. De mensen maken graag eens een praatje met een priester en waren daar ook niet de organisaties die in Beveren gedijen als vruchten op een goed bemeste akker?

Hij kreeg direkt de zorg voor de Boeren en Middenstandsorganisaties toegewezen en werd daarnaast ook proost van de Chiro-afdeling voor jongens. Onderpastoor Gheeraert was pas een jaar in Beveren toen de eerste Gezinsgroep van O.L.Vrouw er kwam. Hij werd aalmoezenier. Een paar jaar later ontstond een tweede groep. Ook hier werd hij de geestelijke raadsman. In die kern van een twaalftal Beverse gezinnen heeft hij bezielend werk verricht. Hij wist heel goed waar hij heen wilde, Sommigen zagen het hoofdschuddend aan dat hij zoveel van zijn tijd gaf aan zo weinig mensen. Hijzelf was er echter zeker van dat die kern op een dag zou openbreken en het parochiaal leven beïnvloeden. Hij heeft de bal niet zover misgeslagen onze onderpastoor. Onder zijn impuls werd in het jaar l965 de Missiebond opgericht. 'Het waren ongeveer allemaal mensen van de Gezinsgroepen die het pionierswerk hebben opgeknapt. Nooit zullen we de eerste vergadering vergadering bij hem thuis en de woorden waarmee hij het programma van de Missiebond uitstippelde. Onze missionarissen moreel en materieel steunen en zorgen dat die missionarissen hun parochie hier beïnvloeden en voor de problemen van de Wereldkerk openbreken. In naam is Michiel Gheeraert 'proost' van de Missiebond. Dat is echter een woord waar hij zelf niet zoveel om geeft. Het ruikt hem te veel naar 'ambt' naar 'aangesteld zijn-over'. En dat schuwt hij als de pest. Dat woord drukt ook niet uit wat hij voor de Missiebond werkelijk is. Mogen we het hier eens onbewimpeld zeggen?

Voor ons is hij de vriend. De man die schouder-aan-schouder meegaat met de anderen. Die met zijn vriendschap voor elk afzonderlijk de Missiebond tot een vriendenploeg heeft saamgesmeed. Die ons warm maakt voor de universele opdracht van de Kerk die wijzelf zijn. Ziezo, het staat er! Meer met het wierookvat zwaaien gaan we niet doen hoezeer hij het ook verdient. Hij wordt er kittelorig van en ware in staat dit nummer van de Missiepost uit de omloop te laten halen. Hij wete echter dat heel veel mensen hem dankbaar zijn voor het werk dat hij in 1965 in gang heeft gestoken. En niet alleen de missionarissen. Einde 1967 kreeg hij er nog een yereniging bij. Enkele Beverse gehandikapten waren aangesloten bij de Katolieke Vereniging voor Gehandikapten, afdeling Harelbeke. Het liep echter niet zo gesmeerd als men het wel had gewenst. Om diverse redenen werd toenadering gezocht met onze zustergemeente Desselgem en een K.V.G. afdeling Beveren-Desselgem werd opgericht. Onderpastoor Gheeraert werd verzocht de geestelijke zorg ervoor op zich te nemen. Ook die Bond voor Gehandikapten is met een stukje van zijn hart gaan lopen. Heeft hij immers niet altijd veel van zijn tijd gelaten bij zieken en gebandikapten , bij hulpelozen en bij mensen die het lastig hebben? Werk bij uitstek voor een priester eigenlijk. Wat heeft Kristus anders gedaan?

Allerwegen is men zich aan het beraden over de taak en het leven van een priester. En nochtans staat het in het Evangelie. Of schrikken zelfs de geestelijken voor de konsekwenties van dat Evangelie terug? Zieken, gehandikapten, mensen die het moeilijk hebben op een of ander gebied, zij zijn de beste remedie tegen de verburgelijking van het priesterleven. Onderpastoor Gheeraert heeft dit begrepen. Elke parochiegeestelijke wordt ook gekonfronteerd met de problemen van de jeugdzorg. Moeilijke problemen de dag van vandaag. Helemaal niet meer te vergelijken met de kopzorgen die kapelaans twintig jaar geleden hadden. Michiel Gheeraert heeft het terdege ondervonden. De jeugd loopt niet meer warm voor idealen die met 'de schone ziel van 't kind' te maken hebben. Och, kwalijk kunnen we het ze eigenlijk niet nemen. De jeugd heeft haar ogen niet in de zak. Ze heeft best in de gaten hoe verschrikkelijk rauw er soms met het idealisme van de jongeren omgesprongen werd. Toch heeft die jeugd haar idealen. Nu evengoed als vroeger. Ze liggen echter op een ander vlak. Dikwijls heb ik Michiel Gheeraert een tikje bitter weten vertellen over de slinkende belangstelling voor de Katolieke Burgers- en Middenstandsjeugd en later voor de K.J.H.

Hij zat daar dan bij ons aan tafel en rookte gespannen de ene sigaret na de andere. Steeds ' blauwe Davros'. Wie weet dit niet in Beveren! Zijn woord was scherp dan en de ontgoocheling maakte het soms snijdend. Dan kon hij plots glimlachen. Is er nog koffie in de kan? Graag nog een kopje. Het zal ergens deugd aan doen. Ik heb het nu eens afgespuwd. Morgen herbeginnen we en het zal weer beter worden. Zo heeft hij de hoogten en laagten van de K.B.H.J. en de K.J.M. meegemaakt. Ten nauwste erbij betrokken. Verdrietig als het niet wilde vlotten en vol van intense vreugd als de wind uit de goede richting woei. Ook voor de jongens van de Beverse Chiro-afdeling is hij steeds een goede proost geweest. Niet dat hij een van die wildebrassen van onderpastoors is die ze zich laten op voorstaan dat ze nog evengoed spelen kunnen als de jeugd. God nee! Dat moet je bij Michiel Gheeraert niet zoeken. Hij komt er zelfs vlakaf voor uit dat omgang met beginnende tieners niet zijn sterkste zijde is. Wat hij ze echter tracht mee te geven aan levensverdieping is steeds de rnoeite waard.
En is het nu heus zo broodnodig dat de geestelijke raadsman van een jeugdorganizatie in alles zijn speurende neus steekt en bij elke gelegenheid zijn bedillende stem laat horen? Onderpastoor Gheeraert is van mening dat je de leiders beter zelf laat beslissen en werken. Hij is er echter evenzeer van overtuigd dat je er ook moet bij staan om ze als oudere vriend te helpen.
Zo is eigenlijk de gehele mens Michiel Gheeraert. Iemand die zeer goed zijn eigen begrenzing kent. Die het feit aanvaardt dat hij geen alleskunnende muurbreker is. En die daarom zo graag zijn eigen bezieling doorgeeft aan anderen, waarvan hij weet dat ze wegen kunnen bewandelen die voor hem ontoegankelijk zijn.

Op 31 mei 1947 wordt het dus vijf en twintig jaar dat bisschop Henricus Lamiroy hem opnam in de rijen van Gods priesters. Vijf en twintig jaar! Een heel eind in een mensenleven. Gewis zal de bescheiden 'onderpastoor' dan een balans willen opmaken. Wie doet dit niet bij zulke gelegenheid? 

We kennen hem goed genoeg om te weten dat hijzelf daarbij meest oog zal hebben voor de kansen die hij in die periode misschien heeft gemist. Wellicht zal hij er een beetje droevig bij worden. Hij wete echter dat wij aan de andere kant van die balans onze dankbaarheid neerschrijven. Onze dankbaarheid om alles wat hij voor ons gedaan heeft en om alles wat hij voor ons betekent. En wees maar niet bevreesd voor de eindafrekening Michiel Gheeraert. Die dankbaarheid weegt zwaar door. Je zal het zien. Ze betekent immers dat we van je houden en je waarderen als mens, als 'priester, en als vriend, aldus het verhaal van Michel Debrouwere.

Michiel Gheeraert was onderpastoor in Beveren-Leie tot 1976. Tot in 1984 was hij pastoor in Ardooie, waarna hij op rust ging in Ingelmunster.
Gheeraert Michiel Jozef °Wielsbeke 18/03/1923  †Tielt, 11/11/1986

Weldra het laatste deel in aanloop van 50 jaar Missiebond Beveren-Leie. Daarin hebben we het over het uitgestelde zilveren jubileum.

Deel 4 van: Michiel Gheeraert, we willen het eens zeggen
Onderpastoor in Koksijde 
De jonge priester had de wens uitgedrukt direkt als onderpastoor in een parochie te worden ingezet. Hij wilde liever niet jarenlang in een of ander kollege begraven worden. Trouwens kon hij zijn moeder, zijn jongere broer en zijn kleine zus aan hun lot overlaten? Sedert het tragisch overlijden van zijn vader was hij zo een beetje familiehoofd geworden. Het bisdom hield rekening met die wens. Einde februari van het jaar 1948 werd hij als onderpastoor naar Koksijde gezonden. Koksijde bij de zee.

Thans telt die gemeente verscheidene parochies. De laatste jaren werd er immers veel gebouwd. Toen Michiel Gheeraert er arriveerde bestreek de parochie Koksijde-Dorp echter nog het hele gebied. Een flinke brok was het wel. Koksijde is ongeveer driemaal zo groot als Beveren. Ideaal eigenlijk voor een onderpastoor om er zijn aanloop te nemen. Jeugdig geweld uit zich nog het best in flink wat beweging. Onderpastoor Gheeraert heeft me dikwijls laten verstaan dat hij het ginder niet zo gemakkelijk had in het begin. Een ander soort mensen dan hier. Koeler. Geslotener. Een vreemdeling moet eerst door een pantser van wantrouwen heenbreken. Als ze je echter eenmaal aanvaarden, dan doen ze het met de warmte die onder hun stugge uiterlijk schuilgaat. MichieI Gheeraert heeft dit ondervonden en het behoort tot zijn mooiste herinneringen.

Nu nog vertelt hij vaak met een soort heimwee over de ' goede oude tijd' in Koksijde. Hij had er de handen vol met alle soorten verenigingen. Het nauwst schijnt hem daar de arbeidersorganisatie aan het hart gelegen te hebben. Niet dat hij het altijd zo gemakkelijk had met de bestuursleden. God nee. Het waren onbevangen kerels, die van hun hart geen moordkuil maakten. Je kwam er echter nooit bedrogen aan uit. Wedden op twee paarden kenden ze niet.

Ook de vrouwengilde had zijn grote bekommernis. In Koksijde kenden ze geen twee soorten vrouwen. Of je welstellend was of niet, je behoorde zusterlijk tot dezelfde organisatie. En geloof maar niet dat een dame met veel duiten een bescheidener gildezuster op de kop had kunnen zitten als ze het al gewild had. De vereniging zou het niet genomen hebben. De Koksijdse vrouwen keken naar wat ze bond, niet naar bijkomstigheden waarin ze verschilden. Verstandig bedacht eigenlijk, maar je moet er heel wat ouderwetse vooroordelen kunnen voor op zij schuiven.

Toen kapelaan Gheeraert ginder enkele jaren was, kreeg hij ook de nieuw opgerichte Bond voor Gepensioneerden onder zijn hoede. Algauw werd die bond een van zijn troetelkinderen. Waren er immers niet veel mensen bij waarmee hij vroeger reeds dikwijls en met graagte een praatje gemaakt had? Je moet eens horen hoe hij nu nog vol warme genegenheid vertellen kan over de Koksijdse 'petjes en metjes' , en over hun eigenaardigheden. Die mensen moeten in al hun eenvoud een diepe indruk gemaakt hebben op hem.

In Koksijde had Michiel Gheeraert ook de zorg over de parochiale bibliotheek. Een kolfje naar zijn hand eigenlijk, maar dan een kolfje dat nogal wat tijd vraagt. Je bent er immers niet vanaf met het invullen van fiches en registers en het schoon houden van de boekenkasten. Een goed bibliotekaris moet zo ongeveer alles lezen wat zijn inboedel bevat. Als de mensen je vragen stellen moet je immers, kunnen antwoorden. Het ligt derhalve voor de hand dat hij dikwijls zal gelezen hebben tot de nacht reeds een heel eind over het slapende Koksijde voorbij geschoven was. Ja, een kapelaan had het in Koksijde wel druk in die dagen, vooral ' s winters. Dan hadden de mensen immers tijd. Dan konden ze eens aan iets anders denken dan aan de boterham die er bij de vakantiegangers te halen viel.

Ja die vakantiegangers. Kapelaan Gheeraert wist ervan mee te spreken. Je kwam er van soorten tegen. Allen hadden ze echter dit gemeen dat ze uit het jachtige leven in een soort paradijs van rust waren terecht gekomen. Sommigen gingen in die rustige omgeving aan het nadenken en wilden dan wel eens even met een priester spreken. Nadenken heeft blijkbaar nooit iemand kwaad gedaan.

Omwille van die vakantiegangers had Michiel Gheeraert eens een klein incidentje met zijn pastoor. Die wilde dat hij in het Frans zou sermoenen terwille van zijn Brusselse gelegenheidsparochianen. Je ziet van hier! Wie onderpastoor Gheeraert enigszins kent, weet dat een Brusselaar op hem werkt als een rode lap op een stierr. Waren het dan nog gewone Waalse mensen geweest. Maar Brusselaars. Arrogante Brusselaars! Nee mijnheer Pastoor, u zal naar iemand anders moeten uitkijken. Ik vertik het. De pastoor heeft toen niet verder aangedrongen. Hij zal evenwel spijtig gevonden hebben dat zijn kapelaan niet meer begrip opbracht voor de belangen van zijn kollekteschaal.

Weldra deel 5: 'Onderpastoor in Beveren-Leie'

Ben jij Elias?
Precies 10 jaar geleden was Beveren-Leie in de ban van: ‘Ben jij Elias?’. Heel wat Beverse vrijwilligers, van decorbouwers, naaisters… tot en met de vele spelers op de bühne werkten aan dit succesvol totaalspektakel mee. Wellicht zullen ook velen zich de stunt van 26 februari 2005 herinneren. Toen staken Bart Labeeuw en Germain De Vlaminck de klokkentoren in een fluogeel jasje. Bart Delombaerde zorgde voor de stof, geschonken door de firma Seyntex uit Tielt en DK Rental uit Waregem stelde gratis een hoogtewerker te beschikking om de klus te klaren. De voorstellingen gingen door in de Sint-Jan de Doperkerk op 4, 5, 6, 7 en 11 en 12 maart 2005. De overhandiging van de opbrengst en het daarop volgend slotfeest vonden plaats in OC 't Klokhuis op 22 april 2005.
Onderstaande nog nooit gepubliceerde foto's, Beverse Weetjes bestond toen nog niet, geven een beeld van de voorbereidingen, verschillende voorstellingen en het slotfeest.

"Ben jij Elias ?" anno 2005
De titel van dit totaalspektakel is ontleend aan een passage uit het evangelie die verhaalt hoezeer de mensen in de war gebracht waren door de opvallende verschijning van Johannes de Doper (patroonheilige van de parochie Beveren-Leie). Hij kondigde een historisch keerpunt aan, voor de ontwikkeling van de mensheid: "Hij die na mij komt, zal dopen met geest en vuur." In dit totaalspektakel maken we mee hoe Johannes het voorwerp van spot en woede wordt, zien we zijn kinderlijke pure houding, maar ook de confrontatie met het vuur van het braambos en de vlammenwagen. 

Alles ondersteund met knappe zelf gecomponeerde muziek en gebracht door plaatselijke musici. Maar er komt ook een volkszanger op en een 'meute' die wil stenigen, er zijn stekelige demonen en verheven engelen, zij allen wisselen elkaar af op de grote scène. Scharnierpunt in het geheel vormt het doopsel. Naast deze sterke symboliek zijn er zeven onuitroeibaar krachtige zinnen uit het evangelie, allemaal in de ik-vorm geformuleerd. 

Marcel Callewier situeert Johannes de Doper dit keer hoofdzakelijk in de periode voor hij inzicht verwierf. Een zoekende Johannes dus, net zoals ieder van ons. Zoekend naar de zin van het leven en symbolen helpen ons toegang te krijgen tot diepe ervaringen en begeleiden ons op onze zoektocht. De opbrengst ging naar de twee Beverse missionarissen, pater Frans Labeeuw en zuster Leen Mestdagh. De 15.000 euro die ze elk kregen zouden besteed worden aan onderstaande projecten.

Pater Frans Labeeuw is van plan om in Lidhar 11 klassen bij te bouwen en te voorzien van basis-meubilair. Zijn inzet voor deze St. Mary's School is heel belangrijk omdat degelijk onderwijs werkelijk dé ontwikkelingsmotor voor elke samenleving is. Pakistan is arm en de bevolking kan alleen zijn zelfredzaamheid vergroten door goeie scholing. Zo emancipeert de bevolking en krijgt de democratie een grotere kans om eisen te stellen aan de overheid. Om te kijken naar de echte noden van de bevolking in plaats van zoveel te investeren in het leger en in wapens. Pater Frans vertelt graag over kinderen die dankzij het onderwijs uit de miserie geraakten samen met hun familie. Want dat zijn lichtende voorbeelden voor andere families. In een nieuwe wijk waar Caritas Labore bouwde voor duizend allerarmste gezinnen, ontbrak het nog aaneen school. Met zijn parochie nam Pater Frans het initiatief om de school te bouwen. En in 2 jaar tijd is er een spectaculaire groei van de leerlingen, zodat nieuwe klassen nodig zijn. En daarin een minimum aan meubilair en didactische uitrusting.

Zuster Leen Mestdagh werkt in Oyem, in een kleine stad in het noorden van Gabon. Zij woont er aan de rand van het uitgestrekte woud dat bijna het hele land overdekt. Haar inzet is vooral voor het jeugdcentrum omdat zovele jonge mensen op zoek zijn naar 'hoop' voor hun toekomst. Daarom is er een vormingscentrum voor jonge vrouwen en kunnen de jongeren er hun naschoolse tijd op een leuke maar geïnspireerde manier doorbrengen (sport, spel, gesprek..) Maar de laatste tijd zijn er heel veel waterproblemen. Het regenwater moet beter opgevangen worden, maar daar zijn investeringen voor nodig : een grote dakgoot, een leiding en voorraadbakken. Zo zal er voldoende water zijn voor schoonmaak en onderhoud. Voor het drinkwater is er echter een filter nodig. (En over zuiver drinkwater kan zuster Leen meespreken, zij liep onlangs een zware vergiftiging op en moest hier serieus van herstellen !)

Zuster Leen schrijft: "In naam van de zovele jonge mensen wil ik u bij voorbaat danken. Het initiatief om de opbrengst van het massaspel te verdelen onder de twee Beverse missionarissen spreekt over dat blijvend elan van solidariteit dat onze Beverse Parochie kenmerkt. Weet dat deze tekenen van verbondenheid ons heel veel deugd doen..."

Deel 3 van: 'Michiel Gheeraert, we willen het eens zeggen'
Op weg naar het Priesterscchap
Als je aan een priester vraagt hoe hij ooit op de gedachte gekomen is die richting in te slaan kijkt hij je veelal een beetje verontschuldigend aan. Waarom ik priester geworden ben? Ik weet het niet zo precies. Het is in mij gegroeid. Aarzelend eerst en twijfelend, maar dan als een dwingende noodzaak. Ik heb er onderpastoor Gheeraert nooit naar gevraagd, maar ik ken hem goed genoeg om te weten dat ook zijn antwoord in die richting zou wijzen. Hij is een man bij wie iedere overtuiging langzaam groeit.

Met veel twijfels eerst, maar niet meer om te buigen daarna. Ook zijn priesterroeping zal vermoedelijk zo gerijpt zijn. Na de grote vakantie van het jaar 1941 trok hij naar het Klein Seminarie te Roeselare. Twee jaar lang hebben ze hem daar volgepropt met wijsgerige begrippen en stelsels allerhande. Wat een 'man Gods' toch al niet moet kennen zou je zo denken.

Roeselare moet voor alle kandidaat-priesters van toen zo een beetje een vagevuurtje geweest zijn. Zo iets tussen staan en hangen. De 'filozofen' waren te groot voor de gewone kollege leerlingen en te klein om in het eerwaardig gezelschap der teologanten opgenomen te worden. Ik kan me dan ook best indenken dat Michiel Gheeraert in september 1943 met een gevoel van bevrijding de weg naar het Groot Seminarie te Brugge insloeg. Het leyen aan het Groot Seminarie is nu heel anders geworden dan toen.

Luc Callewaert heeft er ons in de tijd zo smakelijk van verteld, dat je nog lust zou krijgen ook eens een jaartje op de banken te gaan zitten daar. Toen Michiel Gheeraert er zijn geleerdheid opdeed, lagen de kaarten echter totaal anders. Strenge tucht en een ruime mate van beslotenheid. Och, het hele leven was anders toen dan nu. Als je echter ziet hoe hij herleeft bij het ophalen van oude seminarie-herinneringen, moet je wel besluiten dat die mannen daar ook wel hun pretjes zullen gehad hebben. De studie mocht dan nog zo zwaar zijn en de tijdsomstandigheden nog zo hard.

In het jaar 1947 was het zover dat hij tot priester gewijd werd. Op 31 mei nam bisschop Henricus Lamiroy hem op in de 'orde van Melchisedech voor alle eeuwigheid'. Plechtige beeldspraak eigenlijk dat van die orde van Melchisedech. Het duidt op iets groots, iets verhevens. De oude schrijvers wisten werkelijk, hoe ze het moeten zeggen. Michiel Gheeraert zelf moet het echter eenvoudiger gezien hebben.

Op de gedachtenissen die uitgereikt werden bij zijn eremis op 2 juni te Wielsbeke kwam slechts deze sobere tekst voor "Heer Jezus, mocht dit offer U welgevallig zijn en een bron worden van beloning voor mijn dierbare vader in de hemel. Mijn priesterleven weze een zegen voor moeder, broer, zuster, familie en dorpsgenoten en ook voor allen die mij enig goed deden om Uw Naam. O.L. Vrouw van Vlaanderen, zegen mijn apostolaat bij mijn volk".

Weldra deel vier 'Onderpastoor in Koksijde'

Deel 2 van: 'Michiel Gheeraert, we willen het eens zeggen'

De jeugd van Michiel Gheeraert in Wiesbeke
Het verhaal van ieder mens begint bij zijn wieg. Onontkoombaar. Ook Michiel Gheeraert kan daar niet onderuit. Hij werd geboren op 18 maart 1923 te Wielsbeke.

Zoals bij de meesten van ons heeft zijn wieg dus aan de Leieboorden gestaan, zij het een paar kilometer verder stroomafwaarts. Zijn vader was Hilaire Gheeraert die de langste tijd van zijn leven over het vlas gebogen stond, en zijn moeder de stille vriendelijke Elisa Vromman, afkomstig uit Meulebeke. Over de kinderjaren van een mens valt nooit veel te tekenen. Misschien als er een Ernest Claes in de buurt is. Maar anders? Michiel Gheeraert volgt ook hierin de algemene regel.

Als je er zijn moeder naar vraagt monkelt ze eens wijs en zegt dan dat ieder mens zo zijn eigen herinneringen heeft. Meer krijg je niet los. Maar of onze onderpastoor nu al een bradde bengel geweest is of een stil Jezuskindje, op school visten de onderwijzers al spoedig uit dat het kereltje een knap stel hersens bezat.
Het ware zonde, Hilaire, hem zo zonder meer de rootmeers op te jagen als hij hier zijn jaren uit heeft! Hilaire Gheeraert knikte eens bedachtzaam. Dat wist hij reeds. De uitslagen van zijn oudste logen er niet om. Toen er aan de Wielsbeekse Jongensschool voor hem niets meer te halen viel, trok Michiel Gheeraert dus naar het kollege te Tielt. Niet veel ouder dan twaalf was hij toen. Naar de begrippen van die tijd een bar jonge leeftijd om de humaniora te beginnen. Veel last heeft, hij echter nooit gehad met-Cornelius, Nepos, Caesar, Livius, Sallustius, Vergilius, Cicero, Tacitus en Horatius. Evenmin had hij schrik voor Xenophoon en diens Griekse kornuiten. Michiel Gheeraert gleed door de humaniora als een mes door, zachte boter. Alles met mate, was zijn devies, vooral het studeren. In het jaar 1941 zat de zaak erop en kon hij Tielt met een gerust hart de rug toekeren. Hij had er alles geleerd wat een mens van node heeft om zijn diploma middelbaar te halen. Thans word het bittere ernst. En dat wist hij.

Intussen echter had hij een drama meegemaakt. Het pijnlijkste wellicht wat hij in zijn leven ooit ervaren heeft. Tijdens de gevechten aan de Leie in mei 1940 , werd zijn vader door een granaatscherf gedood en hijzelf werd door de Duitsers weggesleept. Samen met enkele andere Wielsbekenaren werd hij in de gevangenis te Oudenaarde opgesloten. Het heeft in de ontvankelijke jongen een wonde geslagen die nu soms nog aan het schrijnen kan gaan.

Moeder Gheeraert heeft toen een moeilijke beslissing moeten nemen. Van de ene dag op de andere stond ze alleen met twee opgroeiende jongens en een meisje dat nog het kleuterstadium niet ontwassen was. En hoe zou het alles verder verlopen? De Duitsers waren oppermachtig en niemand die in staat bleek hun verwatenheid in te dijken. Moeders kunnen koppig zijn en hard zelfs als hun gezin in het gedrang komt. Elisa Vromman was niet anders. Hadden Hilaire en ik ons niet tot doel gesteld dat de kinders zouden studeren en iemand worden? Goed ! Ik sta er nu alleen voor, maar zo zal het gebeuren. - Niemand zal ooit weten wat het haar gekost heeft aan arbeid en tranen. Maar ze is er wijs door geworden, moeder
Gheeraert, en begrijpend voor mensen die ook met gebroken riemen moeten roeien.
^{Bron 'Het Bevers familiealbum' geschreven door Michel Debrouwere.}

Om het eerste deel te lezen klik hier.
Weldra deel 3 over 'Op weg naar het priesterschap'

50 jaar Missiebond Beveren-Leie
Het bestuur van de Missiebond Beveren-Leie is druk bezig met de voorbereidingen van de viering naar aanleiding van haar 50-jarig bestaan. Deze viering zal doorgaan op zondag 26 april. Op 7 maart wordt de Missiebond gehuldigd op het Feest van de Cultuurraad als jubilerende vereniging.

^{Het bestuur vooraan v.l.n.r. voorzitter Luc Pieters en de bestuursleden Marie-Louise D’Haene en Francine Defroidt. Tweede rij: Myriam Decock en Christine Vandorpe. Achter: José Dujardin, Liliane Defyter, Marie-Claire Deknudt, Jacques Callens, Karel Platteau en Marleen Bekaert.}

Stichter E.H. Michiel Gheeraert

Hoe alles begon
Eind april 1965 verzamelde de onderpastoor Michiel Gheeraert een aantal mensen in zijn huis, om een Missiebond te stichten. Die organisatie wou de Beverse missionarissen en missiezuster een hart onder de riem steken, door met hen te corresponderen, boeken toe te sturen en centen te bezorgen om hun projecten te ondersteunen.
Nu, 50 jaar later slaagt die Missiebond er nog altijd in om die beloftes in daden om te zetten.
Beveren-Leie is een gemeente die al vanaf 1903 missionarissen uitstuurde, de missiezusters pas na de Eerste Wereldoorlog. In totaal zijn er 22 geweest, van pater Joseph Vervaeke, tot zuster Leen Mestdagh anno 2015.
Om het laatste nieuws dat we van zuster Leen Mestdagh kregen te lezen klik hier.

In de loop der jaren organiseerde de Missiebond Vlaamse kermissen, kaasavonden en missiemaaltijden om jaarlijks financiële steun te verlenen. De band echter tussen het thuisfront en de missieposten was het tijdschrift De Missiepost. In dit blad liet Michael, in de volksmond Michel Debrouwere _{^{(+18-04-2011)}} genoemd, zijn pen de volle vrijheid en hij publiceerde vlot geschreven interviews met al wie in het missiewerk betrokken was. Hij wou ‘een kameraadschappelijke, eigen-Beverse sfeer, zonder enige gedwongenheid, ongeveer zoals we een ‘kouterke’ zouden slaan aan de kerkdeur na de Hoogmis’. Maar hij verzorgde ook een heemkundige rubriek, naast zijn leuke artikels vol nostalgie naar het Beveren-Leie van toen. Het tijdschrift verschijnt nog altijd en telt 180 abonnees.

Viering 50-jarig bestaan
De viering van de Missiebond op zondag 26 april omvat een eucharistie met meerdere paters missionarissen, en de homilie wordt vervangen door een powerpointvoorstelling als eerbetoon aan die bijzondere Bevernaars. Daarna is er een receptie in het Klokhuis, en daar zal er een overzichtstentoonstelling te zien zijn. Een jubileum-nummer van de Missiepost met een zeer rijke inhoud én tal van zeldzame foto’s zal ter beschikking zijn. Het wordt echt een uitzonderlijk exemplaar, dat elke Bevernaar zal interesseren.
Beverse Weetjes brengt binnenkort nog informatie over deze mijlpaal…

We gingen ook even grasduinen in eigen archieven
Daar vonden we wat informatie over de allereerste Beverse missionaris Joseph Vervaeke en de stichter van de Missiebond E.H. Michiel Gheeraert.
Pater Joseph Vervaeke werd op 24 mei 1877 geboren op de thans verdwenen hoeve langs de Koning Albertstraat, die laatst door de familie Casteele bewoond werd. Zijn vader was Frederik Vervaeke en zijn moeder Marie-Louise Donckele. Joseph Vervaeke overleed op 1 augustus 1932. Op zijn bidprentje staat te lezen:

TOT GODVRUCHTIG AANDENKEN
Ven den
Eerw. Heer JOSEPH VERVAEKE geboren te Beveren-Leie den 24 Mei 1877
trad in het Seminarie van Scheut, September 1899
wierd priester gewijd, Juli 1903
vertrok naar de Afrikaansche Missiën, (Belgisch Congo) 1903
wierd Pastoor in Port Lavaca Texas, en omliggende Missiën 1920
wierd Pastoor der Belgen in Sau Autonio Texas 1926
overleed te Sau Autonio, Texas den 1 Oogst 1932

Niemand, leeft zoo gerust, niemand sterft zoo veilig als de ware, godvruchtige en gehoorzame zendeling...                       Th. a K.
Want gelukkig is de mensch, die door God geroepen, om zijne bezittingen en bloedverwanten te verlaten, en alle banden te verbreken, bereidveerdig gehoorzaamt en zegt: Heer in de eenvoudigheid des herten breng ik U alles blijmoedig ten offer.
H. Petrus C.
O wat een zaligheid: Zijn eigen nietigheid aan Jesus te geven, om van Hem alles te krijgen, en Jesus Koningschap in zijn herte te vestigen ...
Geliefde FAMILIE, VRIENDEN en KENNISSEN gij allen die zoo goed zijt geweest naar mijn uitvaart mis te komen, vooraleer de kerk te verlaten, bidt voor mij het volgende gebed: tot mijne zielenlavenis. "Verleen o Heer, wij bidden U, dat de ziel van uwen dienaar Iosephus, dien Gij in de wereld met de priesterljjke weerdigheid bekleed hebt, in uwe heerlijke hemelsche woning zich eeuwig verblijde ;'dooronzen Heer Jesus Christus» Bermhertige Jesus, geef hem eeuwige rust.
R.I.P
Drukk. André Nolf, Beveren-Leie

Dankzij Michel Debrouwere en Etienne Ducatteeuw, die ons enige jaren geleden wat boeken toestopten, kunnen en mogen we onderstaande tekst publiceren, waarvoor onze dank. Het artikel over E.H. Michiel Gheeraert, geschreven door Michel Debrouwere, vonden we terug in het boek 'Het Bevers familiealbum', uitgegeven op 31 december 1974.

Deel 1 van: 'Michiel Gheeraert, we willen het eens zeggen'
Schier geen mens bij ons kan zonder aarzelen zeggen waar je de Pastoor Lebbelaan (nvdr nu Kerkdreef) kan vinden. Begrijpelijk is het wel. De naam is nieuw. Nieuw en jong als de boompjes die de weg bezomen. Vroeger heette die straat kortweg "Dorp" en we hebben ook nog de tijd geweten dat men ze de Barmstraat noemde. Barmstraat was een beroerd geval. Grint, putten en bultige stenen. Meer dan één fietsband heeft er zijn adem op uitgeblazen.

Nu is dat alles veranderd. De Pastoor Lebbelaan is een deftige straat aan het worden. Kerk, gemeentezaal, Gemeentehuis en Rijksschool liggen er langs. Van putten en knuistige stenen geen sprake meer. Je rijdt er over vlak beton. Aan de wegkant staan boompjes die groen en veel lommer beloven voor een niet al te verre toekomst. Kortom, een laan zoals de notabelen van een dorp ze graag hebben om er hun deftige woningen langs op te trekken. Aan die Pastoor Lebbelaan woont ook onderpastoor Michiel Gheeraert. Vlak naast de bij tijd en wijle lawaaierige Gemeentezaal en binnen gerieflijk bereik van onze nieuwe kerk.

Onderpastoor Michiel Gheeraert! Hij krijgt de kramp als je hem als 'mede-pastoor' durft aan te spreken. Waarheid moet er zijn, zegt hij, zelfs in de benamingen die je een mens geeft. Daarom blijf ik hem onbeschroomd "onderpastoor" heten. Ook 'kapelaan' mag je gerust zeggen. Want dit herinnert hem aan zijn verblijf aan de zeekant.

Weet je dat Michiel Gheeraert reeds twaalf jaar bij ons is? Hij arriveerde hier ergens in het jaar 1960. De mensen keken hem benieuwd na toen. Welk vlees zouden ze nu in de kuip krijgen. Voor een parochiaan is dat heel belangrijk. Nou, veel vlees was er niet aan, zo te zien. Een lange magere man. Een beetje zwijgzaam. Een beetje schuchter. Een van die soort die je eerst eens onderzoekend aankijkt vooraleer ze traag en bedachtzaam aan het glimlachen gaat.

Onderpastoor Gheeraert kwam hier Gerard Myngheer zaliger vervangen. Geen gemakkelijke taak als je het me vraagt. De goedige reus uit Zuidschote was hier ongemeen populair geweest en zo spoedig zouden de Bevernaars hem wel niet vergeten zijn. We vonden de verandering toen ook wel een beetje groot. Na zoveel joviaal geweld die stille man. Dachten ze in Brugge heus dat er teveel lawaai gemaakt werd in Beveren? Als we het achteraf bekijken, moeten we echter eerlijk toegeven dat het bisdom ons nog niet zo slecht bedeeld heeft toen.

We weten nu dat Michiel Gheeraert lang niet zo een Willem-de-Zwijger is als hij er uitziet. Dat hij, in weerwil van zijn schuchterheid, koppig vasthoudend is en niet zo gauw een idee loslaat. Dat hij wel niet zo vol geweld steekt als zijn voorganger, maar dat hij de dadendrift bij anderen kan losslaan en leiden. Dat hij... Och kom! Laten we er liever een ordelijk verhaal van maken. Het verhaal van de man die reeds vijf en twintig jaar eerlijk zijn best doet om priester te zijn voor de mensen die hij ontmoet.

Weldra deel 2 over de jeugdjaren van E.H. Michiel Gheeraert in Wielsbeke