hobby

Een gedicht van W.J. van Zeggelen 1811-1879

Wat verboden vruchten ons kunnen brengen toen en nu er is geen verschil...het gaat allemaal zoals het wil. Je kunt angstig zijn voor de strenge man en zijn eventuele straf...maar het kwaad wordt altijd vanzelf gestraft!  Eén Oog die alles ziet en beter een tijdelijke straf dan de eeuwige straf!

Verboden vrucht

Ik was onlangs bij Evert-oom
En klom er in de kersenboom;
Het was wel tegen ooms verbod;
Maar 'k was op kersen zo verzot,
Dat ik mijn vrees voor straf verwon
En plukte wat ik plukken kon.
Juist kwam de tuinman in de tuin,
Ik klom wat hoger naar de kruin,
En wist van angst niet wat te doen,
'k Verschool mij onder 't dichte groen;
't Was schemeravond; bovendien
Kan de oude Jan niet ver meer zien.
Ik vreesde - had hij mij bespeurd -
Hij had mij naar mijn oom gesleurd,
En 'k weet, waar deze wat verbiedt,
Daar is oom gans zo maklijk niet.
Wis zou de tuin naar alle schijn
Voor lang voor mij gesloten zijn;
En de ergste straf nog zou daarna
Mij zeker wachten bij Papa.
Ik gluurde Jan na waar hij liep,
Tot eindlijk oom, o vreugd! hem riep.
'k Was van mijn stuk af door de schrik,
'k Zakte af, maar op dat ogenblik
Brak juist een tak, 'k viel naar beneên
En och, ik brak mijn linkerbeen.

Vier weken lig ik thans te bed,
Mijn broeders hebben dolveel pret.
Wat ik hun vreugde soms benijd!
Wee mij, 't is juist vakantietijd;
Dat zetten, foei, het deed zo zeer!
Daar lig ik nu in spalken neer!
En eer ik van mijn peluw kom,
Is heel de lieve zomer om.
Ik heb nu tijd om na te gaan
Hoe duur die grap mij kwam te staan,
En 'k denk met menig diepe zucht:
Wat gaf mij die verboden vrucht?
Ach, was het proeven suikerzoet,
De nasmaak is als gal en roet.

Een realistisch gedicht geschreven door Gerhard Burgers en voor u gelezen en hier geplaatst...

medicijnman

storm vergruist zinnen
tot flarden in de mist
fatsoen verdween hier
normen zijn vergaan

de top is rot en de boom
die aarde heet, huilt vandaag
bliksems schudden zij
uit over het volk

de top is rot, de kruin
die mooi had moeten wuiven
boog slechts voor hen
met het goud in de ogen

Een gedicht voor u gelezen het is uit een hart geschreven door Hans Cieremans

Een recent gedicht gelezen voor u, de schrijver heet trawant

Knip

Wat heerlijk, de recessie is voorbij
Veel eerder dan ik ooit had durven hopen
Weer afgeladen door de koopgoot lopen
U bent toch zeker ook van de partij ?

Of zit u nog gevangen in een dip
Met beide handen muurvast op de knip.

Mijn antwoord op het gedicht

Voorbij?

Recessie voorbij

En de mens is ineens weer blij

Moeten we weer het koopgenot gevoel krijgen

En daarna weer de endjes proberen aan elkaar te rijgen

Laat de recessie dan ietwat voorbij zijn

Maar de gevolgen zullen langer bestaan

Je begint na een dieptepunt weer van vooraf aan

Of geloven we daar niet in!

Heeft de mens het alleen met alles te kunnen kopen naar de zin!

We moeten wel met z’n allen de economie draaiende houden

Maar ik denk dat vele mensen ziek zijn en verkouden

Van al de hebzucht en koopgedrag

Hiermee boezemen we toch geen ontzag

Het lijkt wel of dat alles kan en mag

Maar de mens moet leren rentmeester te zijn

Dan pas is er een refrein

Waar de mens blij mee kan zijn

Dan kunnen overheden betere bijstand verlenen

Voor mensen die door onverkwikkelijke zaken per ongeluk wenen

Hoewel de mens ook moet leren geduldig te zijn

In tegenspoed valt veel te leren

Terwijl in voorspoed er niet veel valt af te leren

Men heeft alsmaar meer rechten

En dat moet op een gegeven moment iedereen beslechten!

Een kort gedicht van Nicolaas Beets 1814-1903 

ERNST

De toon van echte ernst is waardig, kalm en zacht;
Niet hartontzettend zwaar, noch pijnlijk scherp in de oren.
Een middentoon, welluidend uitgebracht;
Men kan er ’t hart, waaruit hij komt, in horen.
Dat is zijn schoonheid en zijn kracht.

Een gedicht van P.C. Boutens 1870-1943

                                                         Op de thuisreis

In het stergedoofde Zuiden,
In het vroeg ondiepe licht
Bleekt een grote wassen maan,
Als een droom niet meer te duiden,
Een verduisterd zielsgezicht
Door de dagen met ons gaan.

Naar het Oosten reikt mijn reizen,
Waar de diepe horizon
Achter donkre heuvlen brandt:
Van hun toppen zie ik rijzen
Straks de stille gouden zon
Over 't onbegrensde land.

Weinig lange weken straalden
Zon en maan voor oog en voet
Vreemde paden schoon en licht -
Nimmer week wat rees of daalde,
Aan de kimmen van 't gemoed
Weerglans van uw aangezicht.

Eer een tweede zon zal stijgen,
Nacht de komst der maan vermoedt,
De eerste ster door 't donker bloedt,
Zien mijn ogen weer ziels eigen
Vaste zon, uw oog doorgloed
Van het licht dat ebt noch vloedt!

Uit de bundel: Vergeten liedjes

Een gedicht van Marie Bodaert 1844-1914

Maanlicht

Geklommen was de maan naar boven,
Had wolken stil uiteengeschoven,
sneeuwengrot leek zij te turen,
En zilversneeuw in ‘t rond te sturen.

‘t Was of de warme zomeraarde
Het koelend zilver gretig gaarde:
Al meer en meer had ze opgevangen
Tot al van zilver was omvangen.

Een koel, blank kleed dat verre strekte
En velden wijd en weien dekte;
Blanktrossige bomen daar geheven
Leken in zilvermeer te leven.

Zilver was ‘t al. De duinen lagen,
Als reuzen door de slaap verslagen
In glimmend pantser breed ter neder
Een zeemeeuw sloeg de zilverveder.

Dreef door het zilver van de heemlen,
en bleekte weg in ‘t zilverscheemlen
Boven de zee van licht doorglommen,
Waar kleine slaaprige golfjes zwommen.

Een schrijven van Willem Bilderdijk 1756-1831

Wijn

Eerst een luchthart maakt de wijn,
dan een ekster, dan een zwijn;
maar verheert hij eens ’t gemoed,
ieder drup kost mensenbloed.
Weg die beker! Weg van mij!
Liever dood dan razernij.

1827

--------------------------------
luchthart - onverschillig iemand
ekster : dief
zwijn : wellusteling
verheert - overwint

Een gedicht van Theo Thijssen 1879-1943

De Man der Smarte
Hangt aan het hout,
Geschuwd door allen
En uitgejouwd.

De middagzonne
Straalt brandend heet
Zij schroeit de Heiland:
Hem schut geen kleed.

Het volk verguist Hem,
Bespot Hem luid:
‘Gij, valse Godsman,
Uw spel is uit!’

Hij hoort zijn stemme
Zo vlijmend koud:
‘Kom nu, Verlosser,
Kom af van ’t hout!’

De overpriestren
Aanschouwen 't blij:
De Waarheid zieltoogt,
Zij zijn nu vrij!

Daar hangt Hij bloedend
Aan 't merk der schand;
Hij, d'eeuwge Koning
Van 't Godlijk Land.

Zijn wonden schrijnen
En 't drupplend bloed
Vergaart zich samen
Aan 's kruises voet.

Maar 't Hart des Heilands
Het bloedt nog meer,
Zijn ziele buigt zich
Bedroefd terneer.

Maar van Zijn lippen
Ruist 't warm gebed:
‘Vergeef 't hun, Vader!
O! Red hun! Red!...'

De Man der Smarte
Hangt aan het kruis;
Zijn ziele smacht naar
Het Vaderhuis.

Voor het brekend oge
Wordt 't donkre nacht.
Zijn lippen staamlen:
‘Het is volbracht!’.

Het hoofd nu buigend,
Geeft Hij de geest,
De grote Christus!...
Hij is geweest!...

Maar Englenreien
Verkonden ’t lied:
‘De eeuw’ge Christus,
Hij sterreft niet!

Zij Geest blijft leven,
Trotseert de dood,
Na zwarte nacht groet
Hij ’t morgenrood!

Zijn Geest van Liefde
Wordt niet geblust;
In Zijn naam vindt eerst
De Sterv’ling rust!’

En Englenkoren,
Zij heffen aan:
‘Wat eeuwig goed is
KAN niet vergaan!’

Een gedicht van Jaqueline van der Waals

Oktober

De blaadjes waaiden
Langs alle wegen,
De blaadjes draaiden
In kringen rond -
Ik liep te drentelen
En kwam ze tegen,
Ik zag ze wentelen
Over de grond.

Het was oktober,
Wanneer de blaren,
Rood als rood koper,
Of geel van kleur,
In dichte scharen
Neer komen strijken -
Ik liep te kijken
En snoof de geur.

Uit de bundel: Laatste Verzen (1923)

Wilt gij bemind en eerlijk leven?
Dan wil ik u een regel geven.
Vier dingen dient gij wel te weten:
Geleden onrecht snel vergeten
Ontvangen weldaad lang gedenken
Geen mens door achterklap krenken
En hebt gij lust uw leed te wreken
Zo gaat en betert uw gebreken
Want een die betert zijnen staat
Doet leed degene die hem haat.

Gedicht van Jacob Cats