Naar de inhoud

Altijd in beweging met van alles en nog wat...

akke.beakke.be

Archief

Vrijdag 22 juni 2012

hei

Een gedicht van Marie Boddaert 1844-1914

Morgen op de hei

Ik loop langs hei - die ligt in diep azuur
Van zomerhemel rondom neergespreid -
Kleurwarme hei: een brokje oneindigheid
Van kruid en bloem, zover ik mijmrend tuur.

Wereld en mensen weg... Alleen natuur
Zo pas gegleên uit rijk van rustigheid
Met glimlach ongerept: stille innigheid
Van nijver leven in het morgenuur.

Ik schroom te treden op het purprend bruin;
Ik schroom de voet te zetten op het mos
Zo gul aaneengegroeid.... Het lijkt me een bos
Vol lommerpaadjes, of een feeëntuin
Priëelig groen en koel. - Een mensenvoet
Vertreedt zo licht... en weet niet dat hij 't doet.

Serena (1898)

schrijver

Geschreven door Dora om 15:54 Reageer op dit bericht
Donderdag 21 juni 2012

liedje

Een gedicht van Jacobus van Looy 1855-1930

EEN LIEDJE VAN ZEBEDEUS

Nu komt ze van de bron
En gaat ze door de zon,
Licht, tip-top, roze en ros,
Haar gloênde harendos.

En waar de boomstam staat,
Gegroefd als'n oud gelaat,
Spitst ze haar kin naar boven,
Waar al de lovers stoven.

'k Wou het liep al zo naakt
Wat recht is, welgemaakt,
En wandelde in de zonne...
En de rest in capuchonnen.

Gedichten.(1884-1925)

schrijver

Geschreven door Dora om 13:52 Reageer op dit bericht
Dinsdag 19 juni 2012

koekoek

Een gedicht van Frans Bastiaanse 1868-1947

KOEKOEK

Als de vroege koekoek roept
En de lijster, onder 't fluiten
Van de rode bessen snoept,
Loop ik ook mijn woning uit en
Fluit in zonnige' ochtend buiten,
Waar ik zoeter luiden zoek
Dan de lijsters kunnen fluiten,
Dan de koekoek roept: Koekóék!

Koekoek vroeg in 't koele bos,
Lijster in de groene struiken,
Roep de blauwe blinden los
Die een venster hóóg beluiken,
Waar de wingerd-ranken sluiken
Bleek van blaren, teer van tros,
Lijster in de groene struiken,
Koekoek roep de blinden los!

Natuur en leven, S.L. van Looy, Amsterdam(1900)

schrijver

Geschreven door Dora om 16:08 Reageer op dit bericht
Maandag 18 juni 2012

de maagd

Een gedicht van Johan Danser 1893-1920

De maagd

Mijn leven streeft, een snel-vlietende stroom,
Naar 't schriklijk eind, de onbekende dood.
Nader, rusteloos nader: en mijn schoot
Droeg nimmer vrucht, mijn zoetste droom bleef droom.

Het baat niet of ik het beseffen schroom,
Het baatte ook niet dat ik de mensen vlood:
Des nachts ga ik van zware smarten groot
En maakt een hete dorst mijn leden loom.

Dan gaat mijn peinzen langs mijn lege jeugd,
Langs de ijdele uren onbewust doorweend
Toen mijn smalle lichaam rijpte tot vrouw,

En wat daarna kwam: langs mijn korte vreugd,
De hoop van eenmaal met een man vereend
Te zijn, langs al wat nooit gebeuren zou.

Gedichten (1922)

schrijver

Geschreven door Dora om 16:23 Reageer op dit bericht
Zondag 17 juni 2012

stilte

Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931

Stilte voor de storm

Wat brengt mijn tijd?
Géén wilde bewogenheid,
Géén hand zich welvend boven de ogen,
Of stem die opgetogen
Om nieuwe morgens schreit;

Maar slechts een dromend turen
Naar heengevloden uren.
Wellicht is hun ontgleden,
Bij ’t traag teruggetreden,
Iets schoons, dat wij ons kozen. –
Wij rapen twijgen, vruchten, rozen.

Herscheppingen -- Bekentenissen

schrijver

Geschreven door Dora om 20:38 Reageer op dit bericht
Zaterdag 16 juni 2012

zonnetje

Een gedicht van Frederik Hemkes 1854-1887

GIJ ZIJT ME ALS 't ZONNETJE

Gij zijt me als 't zonnetje in de mei,
Zo lieflijk, rein en goed,
Dat bloemen strooit in bos en wei,
En vogels zingen doet;
Toch schildren zon en lentedag
U trouwe liefde niet,
Mijn engel met uw zoeten lach,
Mijn leven en mijn lied!

Vaak is een Meidag koud en grijs:
Zoo dikwerf schuilt de zon,
En geeft de tere bloempjes prijs,
Die ze in de morgen won;
Bij u haalt meenge lentedag
In trouwe liefde niet,
Mijn engel met uw zoeten lach,
Mijn leven en mijn lied!

Gij zijt me als 't zonnetje in de mei,
Zo lieflijk, rein en goed:
Dat brengt gebloemte in bos en wei,
Gij vreugde in mijn gemoed;
Hoe licht en zonnig iedre dag,
Wanneer mijn oog u ziet,
Mijn engel met uw zoete lach,
Mijn leven en mijn lied!

De oude huisvriend(1882)

schrijver

Geschreven door Dora om 21:37 Reageer op dit bericht
Vrijdag 15 juni 2012

vrienden

Een gedicht van Hendrik Marsman 1899-1940

Twee vrienden

De maan maakt de nacht tot een sneeuwwit veld.
een man heeft zijn vriend van zijn leven verteld:

er is door dit spreken een wonder gebeurd:
hun harten zijn zozeer eender gekleurd

dat de een als hij soms naar de ander ziet
bij zichzelve zegt: maar ben ìk dat niet?

een vrouw; nog een vrouw; een verterend gemis.
het is alsof alles ten einde is:

want één hart blijft thuis en één hart gaat op reis
maar geen van twee vindt het Paradijs.

verzamelde gedichten (1941)

schrijver

Geschreven door Dora om 13:05 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 14 juni 2012

hart

Een gedicht van Frederik Hemkes 1854-1887

EEN HART VAN GOUD

Mijn liefste heeft haar gouden hart
In mijne hand gegeven;
Zó gaan wij, één in vreugde en smart,
Te samen door het leven.

Dat gouden hart, mijn beste goed,
Trouw zal ik het bewaren,
Beschermen met mijn lijf en bloed
In zorgen en gevaren.

Het gouden harte mijner bruid,
Daar gaat geen kleinood boven,
't Maakte al mijn heil, mijn leven uit;
De dood slechts kan 't mij roven.

De Banier, 5(1879)

schrijver

Geschreven door Dora om 21:18 Reageer op dit bericht
Woensdag 13 juni 2012

voorzang

Een gedicht van Herman de Gorter 1864-1924

Voorzang

Er onstaat in mijn hart een nieuwe liefde,
Stil en groot,
Die, evenals een bloem verhief de
Stengel en kelk, zo schoot
Door mijn borst, en door mijn ogen kliefde
Zich de weg, en bood
Zich aan mijn ogen bloot: een nieuwe liefde.

En nu zie ik mijn nieuwe liefde,
Die zich ontweefde
Aan het kristal
Van mijn ogen, door het Heelal
Gaan, alsof een Wezen daar zweefde,
En ik roep uit met zachte schal:
‘Wie zijt gij, mijne liefde?’

En zij zegt tot mij
met een stem zo helder als kristal
En goud, recht staande:
‘Ik ben de liefde
Van uit uw borst gekomen,
De Liefde voor 't Heelal.’

En zacht gaat henen mijn klare Geliefde,
Henen naar de Mensheid.
En zij schijnt als waaraan geen grens leit,
Liefde.

En zal ik 't u vertellen? - mijne liefde,
Die is de Alles omvattende Liefde,
Gaat voor mij uit, heen door de grote zaal -
En ik volg haar - van het stralend Heelal.

En toen is 't of zij, als een gordijn, hief de
Lucht, en ik zag daar voor ons als kristal,
Stralend en donker, en donker als de straal
Van licht in sneeuw en regen, Mensen die leefden.

‘Ziet gij die slaven in hun zwarte ellende?’
Zei zij tot mij met een stem klaar van liefde, -
En zij werd één met hen in zachte liefde, -
‘Die was het die uwe liefde niet kende.’
En ik werd één met haar oneindige liefde,
En met haar zelve, liefde zonder einde.

Zij is de Nieuwe Liefde.
Zij is de Zon
Van uit de Bron
Der Menschheid.

Pan (1912)

schrijver

Geschreven door Dora om 12:03 Reageer op dit bericht
Dinsdag 12 juni 2012

voorjaarskoelte

Een gedicht van J.P.Heije 1809-1876

VOORJAARSKOELTE

Zoele, koele Zuidenwind,
Bode! wie ons hart bemint,
Draagt gij op uw vleuglenpaar
Niet de schoonste tijd van 't jaar?

Bloemengeuren, fris en zoet,
Brengt gij, als der Lente groet;
Vogelfluiten, bladgeruis,
Smelten in uw wiekgesuis.

Goede vriend, zo lang verwacht!
Zeg ons! waait ge dag en nacht?
Kom dan 's nachts ook zonder schroom,
En omzweef ons in de droom!

schrijver

Geschreven door Dora om 16:51 Reageer op dit bericht

Meer van Altijd in beweging met van alles en nog wat...

↑ Terug naar de berichten