Naar de inhoud

Altijd in beweging met van alles en nog wat...

akke.beakke.be

Archief

lentelust

Een gedicht van Gentil Atheunis 1840-1907

Lentelust

Wanneer het ijs zal dooien
Bij zoele zuiderwind,
Zal vreugdig zich ontplooien
Elk harte, dat bemint.

Dan zal de Mei ontwaken,
De jeugdige, lustige Mei,
En zingend zich vermaken
Langs heuvel, dal en wei.

En waar de Mei zal zingen,
En waar de Mei zal gaan,
Zal 't zwellend botje springen
En 't frisse bloemtje ontstaan.

Dan zullen bomen, hagen,
Langs weide en heuvel en dal,
Zo menig nestje dragen
Waar 't heimlijk piepen zal.

Dan zal ik langs de velden,
In geur en kleur en licht,
Haar 't zoet geheim vermelden,
Dat diep in 't hart mij ligt.

En wil zij knikkend blozen,
De zoete liefste mijn,
Dan zal 't vol zang en rozen
In beide ons harte zijn.

Uit het hart (1874)

schrijver

Geschreven door Dora om 16:27 Reageer op dit bericht

snoepwinkeltje

Een gedicht van M.A. de Wijs- Mouton

Snoepwinkeltje

In de donkere straat
waar het belletje gaat,
Kletst ‘t deurtje al rinkelend open
Komen in ‘t kamertje klein
Bij ‘t lampenschijn
De kleutertjes binnen geslopen.

En ‘n dappere vent
In zijn knuistje een cent,
Stapt naar voor en blijft grinnikend zwijgen.
Tot de koopvrouw geleerd,
Zijn fortuin inspecteert,
En verteld wat hij daarvoor kan krijgen.

‘t Is ‘n reep zwarte drop,
Koek met suiker er op
Een kleurbal, een zuurbal, een wafel
Een zoethouten stok
Of ‘n kleurige brok
Ligt alles bijeen op tafel.

Als de kapitalist
Zich wat dikwijls vergist,
De koek en de suiker beduimelt,
scheldt de juffrouw verwoed,
Dat ie ‘t kostlijke goed
Met zijn smerige vingers verkruimelt.

De kleuter verbaasd,
Dat de juffrouw zo raast,
Smoest stiekum wat met zijn kornuiten,
De keus wordt bepaald,
De kleurbal betaalt,
Dan schooien zij slent’rend naar buiten.

In de donkere straat
waar ‘t troepje nu gaat,
Wordt hevig gewikt en gewogen;
Dan zuigen z’ om beurt,
tot de bal is verkleurd,
En hun rijkdom illusie vervlogen.

schrijver

Geschreven door Dora om 10:31 Reageer op dit bericht

ontstegen

Een gedicht van Marie Metz-Koning 1868-1929

Ontstegen lente

Een vogel fluit; de buien zijn voorbij.
In zonlicht juicht de breed-gezwollen stroom.
Nu zijn der mensen ogen blij en vroom
Bij 't voelen van een lieflijker getij.

De zuiderzoelte kust de leden loom.
O, zaligheid van de avond, als gevlei
Van rozengeur geloven in ons lei
Aan de eeuwge schoonheid van een liefdedroom.

O, wrede lente, o, zware kruisiging!
Voor wie der kleine liefde niet ontsteeg,
En eenzaam is; uw lieflijk aanzijn leeg
Gelijk een schrijnend afzijn onderging.
O, lente, die in god-geluk omving
Hem die uit Zich tot Zich bevrijding kreeg!

schrijver

Geschreven door Dora om 11:50 Reageer op dit bericht

gij

Een gedicht van Emanuel Hiel 1834-1899

O, gij voor wie de driften zwijgen

O, gij voor wie de driften zwijgen
Wanneer de droppels door uw borst
Als door een doek der liefde zijgen
Ter lessing van des kindjes dorst,
Wat zijt ge schoon en opgetogen,
Iets zoets ontstraalt uw dromende ogen.
Iets, dat getuigt hoe gij geniet,
Iets, als in ‘t oge der gazelle,
Wanneer zij in de klare welle
Met lust zich rein weerspiegeld ziet.

Bemerkt ge niet in ‘t teedre wichtje.
Als in de bron, uw evenbeeld,
In wiens onnozel aangezichtje
Nu reeds de reine liefde speelt?
Ik voel het, ‘k ben voor u verdwenen,
Maar toch mijn harte zal niet wenen,
Een kindeke ligt op uw schoot,
Dat gij met feller gloed zult minnen
Dan ‘t woest gestorm der hete zinnen,
Dat u de mannenliefde bood.

O heilig, driemaal heilig wezen,
Waaruit het vlees zo fris verrijst,
O, laat mij in uw blikken lezen
De vreugde die uw ziele spijst
Met liefde voor de schone wereld,
Terwijl aan uwe borsten perelt
De melk in volle zuiverheid,
Terwijl uw kindje ligt te woelen
En teer maar innig moet gevoelen
De moeder is de onsterflijkheid.

Aan Johanna's nagedachtenis deel III (1933)

schrijver

Geschreven door Dora om 11:24 1 reactie Reageer op dit bericht

brief

Een gedicht van Albert Verwey 1865-1936

HAAR BRIEF

Nu zit ik hier alleen en schrijf,
Maar ´t schrijven laat mij onvoldaan,
'k Voel iets dat ik niet schrijven kan
En laat op 't eind iets anders staan.

Ik wou hem zeggen wat ik denk,
Maar weet niet hoe ik 't schrijven zal:
Want wat een mens in woorden schrijft
Mist stem en lach, ach stem vooral.

Dat maakt mij angstig of ik soms
Verkeerd schrijf wat ik zeggen wil.
Was hij maar hier of ik bij hem,
Dan zei ik 't zacht en lachte stil.

schrijver

Geschreven door Dora om 19:43 Reageer op dit bericht

lentezang

Een gedicht van René de Clercq 1877-1932

Lentezang

Daar komt de Lente:
Ze spreidt algauw
Haar hoge tente
Van licht en blauw!

De velden laaien
In zonnegloei;
De weiden waaien
Vol bloemenbloei!

Het beekje huppelt
Zo vlug en fris;
En zilver druppelt
Van bies en lis.

De bomen strekken
Hun armen uit.
De wilgen lekken,
De berk loopt uit.

Al! takken, twijgen,
Al wierookwerk!
De leeuweriks stijgen
Op vlammenvlerk!

En liefde en hopen
Het al doordringt:
Het hart gaat open,
De ziele zingt.

O zonnedagen!
O geur en fleur!
Een hemelwagen
Staat vóór de deur.

Liedren voor 't volk (1903)

Illustratie: Champs de printemps door Caude Monet (1840-1926)

schrijver

Geschreven door Dora om 11:39 Reageer op dit bericht

eenzaamheid

Een gedicht van Marie Metz-Koning 1868-1926

Eenzaamheid

Van alle dingen die de mensen wachten
In aards verlangen naar gelukkig zijn,
Is niets zo doelloos als 't vergeefse trachten
Naar één te worden door tezaam te zijn.

Bij alle vreugden die de mensen derven
Is niets zo zeker als de zekerheid:
Alleen te leven en alleen te sterven
In eigen pijn van eigen zielenstrijd.

Er peilen ogen en er tasten handen
Die nimmer dringen in der vreemden geest;
Die nimmer reiken dan aan zielenwanden
Waar vreemde smart gekerkerd is geweest.

We leven naast elkaar als arme blinden
En tasten naar die andren om ons heen.
We zoeken andren om onszèlf te vinden
In de eenzaamheid van eigen ziel alleen.


Ascona, 1922

Verzen

schrijver

Geschreven door Dora om 09:39 Reageer op dit bericht

waar

Een hartenkreet die me aansprak en hier geplaatst
Schrijver Wim en verder onbekend

waar te gaan

Waar te gaan als de weg gesloten is.
zoekend naar een zijweg oh kon ik maar vliegen
alsof ik alles maar constant mis
constant tegen mezelf loop te liegen

En dan? terug of gewoon stoppen?
En nu? verder met waar te gaan zonder resultaat?
ergens binnen gaan zonder kloppen?
of... is het allemaal te laat

Ik weet wel dat morgen komt met nieuwe dingen
dat morgen mogelijk een oplossing geeft
maar nu loop ik me in allerlei bochten te wringen
en is er niks in mij wat echt leeft


Geschreven door Dora om 21:41 Reageer op dit bericht

zandlopermaker

Een gedicht van Heiman Dullaert 1636-1684

Op het graf van ene ZANDLOPERMAKER

Hij die door stoffig zand, terwijl hij heeft geleefd,
‘t Verloop van ieder uur in 't glas gewezen heeft,
Wijst in zijn eigen stof, aan d'ogen daar toe open,
Nu 't aller uren uur, dat niemand kan ontlopen.

Dullaerts Gedichten (1719)

schrijver

Geschreven door Dora om 14:34 Reageer op dit bericht

éénmaal

Een gedicht van P.N. van Eyck 1887-1954

Laat mij nog éénmaal

Laat mij nog éénmaal met U gaan:
Uw woord was mij zo strelend zacht!
Beween nog eens mijn stille waan,
Mijn liefde en droef verborgen klacht.

Laat mij nog éénmaal met U gaan
En luistren naar dit teer gerucht,
Dat uit U schreit in traan na traan
Om 't leed, waarvan mijn peinzen zucht.

Laat ons nog éénmaal samenstaan -
De wereld wenkt zo grijs, zo wijd...
Geef mij nog éénmaal, vóór wij gaan,
Uw troostende barmhartigheid.

Eén enkle maal: dan zal Uw hart
Vergeten wat gij thans beschreit -
Mijn droefenis die zwijgend mart,
Mijn smart die om Uw droefheid lijdt.

Geef mij nog ééns Uw koele hand:
Dan zal 'k voor altijd van U gaan,
En dwalen langs 't verlaten land,
En klagen van mijn laatste waan.

schrijver

Geschreven door Dora om 14:32 Reageer op dit bericht

Meer van Altijd in beweging met van alles en nog wat...

↑ Terug naar de berichten