Naar de inhoud

Altijd in beweging met van alles en nog wat...

akke.beakke.be

Archief

na schooltijd

Een gedicht van Cornelis Honigh 1846-1896

Na Schooltijd

Hoezee, hoezee! de School is uit,
En 't werk vandaag weer af.
De kindren mogen spelen gaan
En zonder vrees voor straf.

De meisjes lopen heel bedaard,
Vooraan gaan Koosje en Kee.
Kijk, daar is kleine Lida ook,
In 't midden van die twee.

Ze was van daag voor 't eerst op school,
Zo blij komt ze er vandaan,
Dat ze aan haar moeder vragen zal,
Of ze elke dag mag gaan.

De jongens zijn al ver vooruit,
En lopen wie om 't hardst.
Jan deed graag mee, maar denkt: ‘mijn lei -
‘Valt die, dan krijgt ze een barst.’

‘Toe, zusje,’ zegt hij, ‘draag mijn lei,
Je hebt toch ook een tas,
En krijgertje, zegt Moeder, komt
Voor meisjes niet te pas.’

‘Zeg, zusje, wil je 't voor me doen?’
En Klaartje zeide: ‘Ja!’
‘Zo gij straks voor me slingren wilt,
Als 'k touwtje springen ga.

‘Dat's goed,’ zei Jan, daar liep hij heen,
Zo hard als hij maar kon.
Nieuwsgierig ben 'k, wie van die vier
Dat spelletje wel won.

Kijkjes in 't rond (1881)

schrijver

Geschreven door Dora om 16:45 Reageer op dit bericht

ellendigen

Een gedicht van Johan Danser 1893-1920

DE ELLENDIGEN

ZIJ zijn de zwervers met de doem geboren
Van eenzaamheid en eindloos-schrijnend leed:
Hun wereld heeft haar diepste schoon verloren
Sedert hun droefheid alles ledig weet.

Geen helle droom, geen vreugd kan hun behoren,
Liefde is hun nooit een zacht-verwarmend kleed:
Zij pogen slechts het stil verdriet te smoren
Dat rustloos aan hun zieke leven vreet.

Soms heffen zij hun onverzaadbaar smachten
Naar een wiens lach hun twijfel overwon
Maar horen nooit het antwoord op hun klachten

En dwalen weer en zoeken vredes bron,
Ellendig in de duisternis der nachten,
Ellendig onder 't branden van de zon.

Gedichten (1922)

schrijver

Geschreven door Dora om 19:16 1 reactie Reageer op dit bericht

lente

Een gedicht van C.S. Adama van Scheltema 1877-1924

Lente

De zon is verschenen!
De aarde straalt -
Zij heeft een verdwenen
Geluk in mijn ogen gehaald.

Ik ben alles vergeten
Wat ik zo even wist -
Ach: wat is 't dat we weten?
Wat is 't! wat is 't!

Wat is 't dat we willen,
Dan de kranke aarde in 't
Zonlicht te tillen -
Als een arm ziek kind!

schrijver

Geschreven door Dora om 16:12 Reageer op dit bericht

leven

Een gedicht van Marie Metz-Koning

Ik weet niet, lief, hoe 't leven ons zal leiën

Ik weet niet, lief, hoe 't leven ons zal leiën
Nog vaster samen, of wat meer vaneen....
Al reikt verlangen ook naar 't hoogste heen,
We kunnen alles van de toekomst beiën;

Want onzer voeten wankelbare schreên,
En onzer zielen zonderbaar gedijen
Waar dat ons brengen zal in later tijën,
Weet, sedert God ons stierf, mijn lief, niet één!....

Maar laat ons trouw zijn, en onz' woorden wijën
In waarheid, lief, die bracht niet vaak vaneen;
En als we ons leed doen, trotsjes, laat ons glijën
Naar zacht vergeven, dat steeds 't hoogst me scheen;
En als we ons voelen soms, schoon saam, alléén....
Laat ons dan in elkanders armen schreien.

schrijver

Geschreven door Dora om 11:24 Reageer op dit bericht

wekkers

Een gedicht van Gerrit van de Linde 1808-1858

Wekkers

In 't onbekende Zuiën,
Waar men onder andere van klokken en pendules niet weet, mitsgaders van 't beieren, kleppen en luien,
Weten de horologiemakers natuurlijk met hun lege tijd geen raad,
En nemen daarom dienst als wekkers ten nutte van de Staat:
En als je dan 's morgens eens heel vroeg klaar wilt zijn, gewassen en geschoren,
Dan wekken ze je gewoonlijk 's avonds te voren.

De gedichten van den Schoolmeester (1902)

schrijver

Geschreven door Dora om 13:13 Reageer op dit bericht

doodse dood

Een hartenkreet van Hans Uding

DOODSE DOOD

Lief, lief tantetje
vijf dagen heb je daar gezeten
samen met de doodse dood
die stille tijd gesleten
waarom ontluistering jouw deel?

binnengekomen overviel jou de kille kou
de kachel gloeiend rood, heel heet
in alle rust de krant gaan lezen
de doodse dood besloop je snel
aangrijpender beeld kan ik niet schetsen

visioenen achtervolgen mij nog steeds
wankelend heb ik je lichaam neergelegd
gestreeld, daarna ben je weggedragen

we weten nooit, waar en wanneer
de doodse dood is heel vaak onverwacht
onze klok tikt de minuten en de uren
de hartenklop vond bruut zijn eind
jouw warme liefde houdt mij overeind

Geschreven door Dora om 12:44 Reageer op dit bericht

schaakspel

Een gedicht van Omer Karel de Laey 1876-1909

Schaakspel

's Avonds, achter 't linnen windschut,
zaten, in 'n koude cel,
twee gestrenge paters, naast 'n
druipend waslicht, aan het spel.

Tegen 't schaakbord, op de tafel,
lag 'n dik getijdenboek,
met 'n hoornen snuifdoos nevens
en 'n rode zakneusdoek.

't Kampte. De elpenbenen stukken
dreigend vóór malkaar gesteld,
kruisten lijk 'n legerbende,
't wit en zwart gevierkant veld.

Een der paters draalde zenuwachtig,
rond z'n gladde kin,
met z'n lange, mager vingers
en misschoof z'n koningin.

Hij verloor en, monklend, gaf 'n
kopergroene, slechte duit,
en de winner, wederjonstig,
stak zijn hoornen snuifdoos uit.


-------------------------------------
wederjonstig: als wedergunst

schrijver

Geschreven door Dora om 14:17 Reageer op dit bericht

lente

Een gedicht van Eduard Brom 1862-1935

Lente

Daar zijn de knoppen wonderbaar gebroken,
De lentezegen breekt er stromend ùit...
Op koele wuiving drijven zoete roken...
De lucht is één wijd ruisen van geluid!...

Dat lijkt een liefelijke toversproke
Van wijdse heerlijkheid, die plots ontspruit
Bij lichter feeë roede... leve' ontloken
Glorieus... nog pas met rouwklokke uitgeluid!

Zijn 't nu mijn harte-knoppen, die daar breken,
In weelde ùitstromend, bij het laafnis-leken
Van 't warme licht, rein heiligend gespreid?

Dat vreemd bedwelmen... zijn 't mijn harte-aromen?...
Is 't àl een toversproke, in lichte dromen
Eens stil gedroomd als wondre werklijkheid?...

Gedichten (1895)

schrijver

Geschreven door Dora om 12:15 Reageer op dit bericht

vrouwe

Een gedicht van Jacobus Revius 1586-1658

Van een degelijke vrouwe

Hier rust ik zoetjes in de Heer
Een vrouw begaafd met deugd en eer.
Wie dat ik ben of hoe ik hiet
(Is 't mogelijk) en vraag 't mij niet.
Nooit maakt' ik gaarne lang gerel.
Het zwijgen past de vrouwen wel.

------------------------
gerel - (druk) gepraat

Over-Ysselsche sangen en dichten (1630)

schrijver

Geschreven door Dora om 19:25 Reageer op dit bericht

graf em kruis

Een gedicht van E. Raurillard

Graf en kruis

Die iets diers naar 't graf moet brengen,
Plante stil een kruis daarnevens:
Schoon dan de ogen tranen plengen,
In het hart komt hoop des levens.
Waar bij 't kruis de tranen vloeien
Om hetgeen men 't graf moest geven,
Daar gaan schone rozen bloeien,
Rozen, die het kruis omweven.

Rust een weinig (1891)

schrijver

Geschreven door Dora om 22:39 Reageer op dit bericht

Meer van Altijd in beweging met van alles en nog wat...

↑ Terug naar de berichten