Archief

De jongen lacht

Moeder zal 'n hempje naaien,
laat het wieltje lustig draaien
draaien, draaien, draaien.

Van het geel katoen 'n lapje,
van 'n witte kant 'n hapje,
en de knoopjes van wit been
draaien 't hempje gauw ineen.

Jongen met zijn blote pootjes
blote beentjes, blote kootjes
stapt op 't witte beddewaad
als 'n wonderflank soldaat.

Kijkt de zonne uit de hemel
schaterlacht als brongewemel
stoeit en schatert springt en zingt
dat de kleine kamer klinkt.

Donker scheert vaak langs de ruiten,
honger komt er dikwijls muiten,
maar als 't kleine jongske lacht
vliedt die ganse duivelsmacht.

Moeder zal 'n hempje naaien,
laat het wieltje lustig draaien
draaien, draaien, draaien.

Zangen van hoop (1919)

Onvoorwaardelijke liefde...

Bezongen in de mooiste liederen,
welke moeilijk tot hun recht komen.
Ieder schuift het aan de kant,
maar roept het in al z'n dromen.

Het geloof erin is voorwaardelijk,
eerst zien en voelen vanuit een ander.
Om je omver te blazen van je troon,
de mond snoeren, fragiele tegenstander.

Ooit wist onze ziel, wat ware liefde is,
we zijn allemaal al op die plaatst geweest.
Maar herinneren het ons vaag niet meer,
door troebele bezoedeling in onze geest.

Liefde is geen verdorven machtsstrijd,
welke je hard schreeuwt naar iemand.
Om in de duisternis achter te blijven,
gebroken, het hart tot geruisloze stilstand.

Onvoorwaardelijke liefde...,
laat zich niet bedwingen van onderhandel.
Het is puur, zuiver, eerlijk en magisch,
het 'zijn', veranderd je levenswandel...

Morgen

O Dromen die de dag begint,
De dag bezint,
De dag bemint,
Hoe zal ik ooit u loven.
De landen liggen morgen-klaar,
Mijn oog ziet nog geen zorgen daar,
Geen troost hoef ik te borgen waar
Die wast in 's harten hoven.
De bergen blauwen in de vert,
De stromen blinken in de vlakt,
De bloesemboom is wit-gesterd,
Het dorp is rood- en blauw-gedakt.
En mensen werkende op het land,
En kinderen buitlende naar school,
Zijn overal en niemand bant
Van 't hart de droom waarin ik dool.
O Vogelstem die zingend trilt,
En stijgt, en schalt ons boven 't hoofd,
Hoe zijt gij mij gelijk, zo wild,
Zo gans uzelf, zo onverdoofd.

De Kristaltwijg

Gelukkig, Januari!

Zijn we blij met Januari,
zijn we gelukkig met het feit,
dat December echt voorbij is,
zeg maar: verleden tijd?

Zijn we dankbaar dat we heel zijn,
volgevreten van de zooi,
zijn we langzaamaan aan ’t lijnen,
want die rollen, zijn niet mooi!

Maar ik moet je zeggen,
totaal niet ten spijt,
die vetrollen, hoef ik heel niet kwijt,
gegeten heb ik niet met Kerst.

Oud en Nieuw geveld door griep
op mijn nest ( bed)
maar God wat ben ik blij,
die overeten overdadige
Decembermaand is gelukkig voorbij!

Kom! ontrol de leeuwenstandaard!

Kom! ontrol de leeuwenstandaard!
Op! voor Vorst en Vaderland!
Kom! de vrijheid van de landaard
Is bedreigd met smaad en schand!
Op! sta op! bij krijgsgedommel;
Kom! broeders, naar het veld!
Luister! ginder slaat de trommel,
Die ons reeds de zege meldt!
O Vaderland! o Vaderland!
Aan U mijn hart, aan U mijn hand!
O Vaderland! o Vaderland!
O heilig Vaderland!

Broeders! op! Uw heldendegen
Steun' de fiere leeuwenvaan!
Broeders! op! de vijand tegen!
't Geldt het vrije volksbestaan;
't Geldt uw roem, uw naam, uw grootheid!
Wie laf is, vreze 't staal.
Mannen haten vreemde snoodheid!
Vreemden boei en vreemden praal.
Voor 't Vaderland! voor 't Vaderland!
Met mannenhart en mannenhand!
Voor 't Vaderland! voor 't Vaderland!
Voor 't vrije Vaderland!

Neen! men zal U nooit verdelgen,
Wat een vijand praalt en pocht;
Vrijheid! vrijheid! erf der Belgen,
Edel kleinood, duur gekocht!
Ja, beloven wij het heilig
En plechtig deze stond:
D'as der Vadren ruste veilig
In der Vadren vrije grond!
O Vaderland! o Vaderland!
Ik blijv' U trouw met hart en hand!
O Vaderland! o Vaderland!
O edel Vaderland!

Vrij en frank als d'oude Vadren
Leven wij en sterven wij;
Laat ons slavenzoekers nadren,
Ook onz' zonen leven vrij!
Nooit in Vlaanderens rijke beemden
Zwaai, vreemdling, gij de staf!
Vlaandrens bodem duldt geen' vreemden,
Duld geen' vreemden dan in 't graf!
Mijn Vaderland! mijn Vaderland!
Bemin mijn hart, beschut mijn hand!
Mijn Vaderland! mijn Vaderland!
Mijn dierbaar Vaderland!

Wie de volkren wil verslaven,
Koning of gemenebest,
Sneuvel' onder 't zwaard der braven!
Vrijheid heers' in elk gewest!
Op! staat op! bij krijgsgedommel,
Is 't God die 't pleit beslecht!
Op! voor vrijheid slaat de trommel,
En de zege blijft aan 't recht!
Voor 't Vaderland! voor 't Vaderland!
Ten strijd, ten strijd met hart en hand!
Voor 't Vaderland! voor 't Vaderland!
Hoog leve 't Vaderland!


28 febr. 1848.

Na ons de zondvloed

De lotenverkoop liep weer als een speer
De supermarkten deden gouden zaken
Het vuurwerk straalde hoog boven de daken
Je merkte niet bepaald een crisissfeer

Dus ‘brood en spelen’ blijkt van alle tijden
De weegschaal wil ik nog maar even mijden

---------------------------------------

Wat waar geschreven...het blijft de mens om het
even of ze sterven zonder God
Ze denken wat heb je aan dat geestelijk genot!
We gaan liever met het werelds genot verrot!

OUDEJAARSAVOND IN DE STAL

Geerte, kom, gaan we de stal nog eens rond,
Alles is binnen en 't vee is gezond,
Neem onze Janbaas maar mee op de arm,
't Zal hem niet schaden; daar binnen is 't warm.

Ziet ge de Witkop in 't hoekje wel staan?
Hemel, wat kijkt zij ons wonderwijs aan!
Weet je nog, hoe ik na weken beraad
's Ochtends ter markt ging? Wat werd het toen laat!

't Wou maar niet vlotten; mijn beurs was niet zwaar;
Dit beest te prijzig en dat weer te naar;
Wis, dat de avond u lang viel, mijn schat!
Toen gij de nieuwkoop verwachtte uit de stad!

Dikwijls al heb ik in stilte gedacht:
"t Beest heeft geluk in de woning gebracht;"
Nu geeft ze weinig meer, dat is wel waar -
Geerte, we melken ze toch nog dit jaar!

Eerst stond ze alleen bij de bles, dat was al!
Nu staan er waarlijk al zeven op stal;
Loopt het gewas in het voorjaar wat mee,
Dan koop ik vast er vóór Pinkster nog twee.

Hopen wij op een gezegend Nieuwjaar,
Dat het ons drieën niet scheidt van elkaar;
Zie eens, hoe Janbaas de Witkop daar aait!
Wat zijn ze maatjes - Hoor aan, hoe hij kraait!

De Banier, 4(1878)

Nu dat het jaar is oud en wit

Nu dat het jaar is oud en wit
En elk in zijn behuizing zit
Over het vuur gebogen,
Nu zal een wakkre zang opgaan
En dreunend aan de zolder slaan
Rumoerend in den hoge.

Hoe zit de huisman breed en goed
Op zijnen stoel en welgemoed
Keert hij de rug naar buiten
En tegen kou en overlast
Noodt hij de vrolijkheid te gast
Met neuriën en fluiten.

En dan op een gegeven woord
Zet in hij en onverstoord
Een bas met zware gangen,
Terwijl de vrienden honderd uit
Met tierelierend keelgeluid
Opvolgen en vervangen.

Tuinkoningen in wintertijd
Die al de strenge vorst ten spijt
Hun helder liedje zingen;
Wat ook voor leed heeft aangerand
Of dreigen mag, houd stand, houd stand,
Kloek hart zal ’t al bedwingen.

Gemengde verzen

Wil ik u eens wat vertellen, meisje?

Wil ik u eens wat vertellen, meisje?
Uw hart is net een duivenkot:
Gij doet het deurke nooit in 't slot,
En niemand klopt een tweede reisje...
Maar even licht als 't zich voor elk ontsluit,
Zo laat het ook de rappe vogels weder uit!

Dat gij schoon zijt, wil ik mee belijden -
En waarom zou ik 't ook niet doen?
Doch welke waarde heeft uw zoen,
Zo andren u de mond ontwijden?
Wat zou ik geven om uw liefdewoord,
Waarmede gij ook anderen dan mij bekoort?

Ware ik rijk, zo wilde ik gaarne delen,
En sprake niet van mijn en dijn;
Wat mijn, zou mijner vrienden zijn,
Al waren ze ook nog zo met velen...
Doch liefde is niet als brood en wijn, o neen!
En die ik minnen zal wil ik voor mij alleen!

Liederen (1868)

Een gedicht van J.H. Leopold 1865-1925

Zoek heil...

Zoek heil en heul in uw gedichten; doe als ik
en denk om roem en eer geen ogenblik,
maar vind in verzen vrede en zielsgeluk.

Veracht de wereld en zijn vals behagen
in afbreuk doen, wat groot is te verlagen
en al het kleine en slinkse hoog te dragen.

Verzen (1926)