Archief

Maannacht

Over de tuinen schijnt de maan,
'k Hoor een zucht door de bomen gaan,
Eenzaam ligt de brede laan
In de kalme nacht.

Twijgen trillen in 't blauw-wit licht,
Hoge kruinen verdringen zich dicht
Achter 't lange vergezicht
Van der lane pracht.

Stil verdroom 'k de milde tijd,
Nu de maan haar zegen spreidt,
Nu het land, door hààr gewijd,
Rustig slaapt en wacht.

Tonen en tinten (1900)

Waarom

Als na de kalme zomernacht
Mijn voet bij ’t liefelijk ochtendblozen
Door veld en weiden om gaat dolen
En soms, vermoeid van ’t rusteloos dwalen,
De onbestemde tred verzacht,
Dan boeien fris ontloken rozen
En hemelsblauwe veldviolen
En witte leliën der dalen
Het meest mijn boezem door haar pracht.

En daalt de zon in ’t westen neer,
Verspreidt zich ’t liefelijk schemerduister
En heerst er stilte langs de dreven,
Terwijl de maan, zo statig blinkend,
Zich spiegelt in het zilvren meer,
Dan hoor ik gaarn ’t zephirgefluister
En hoe de tedere snaren beven
Der windharp, door het woud weerklinkend
Als tonen uit een reiner sfeer.

En vraagt ge, waarom wel dit schoon
Het allermeest mijn hart kan boeien?
Ik vind ’s viooltjes blauwe glansen
In de ogen van mijn meisje weder;
Ik zie, dat op haar zachte koon
Ook frisse lenterozen bloeien,
Dat lelies ’t voorhoofd haar omkransen,
Terwijl haar stem, zo zielvol teder,
Zo zacht klinkt als der windharp toon.

---------------------------------------------
zephir: zachte, zuidwestelijke zomerwind

Dichterlijke mengelingen (1880)

LACHEN EN SCHREIEN.

Ik wenste dat mij mocht gebeuren,
Nu en voortaan,
Heel goed te zijn voor hen, die treuren,
Nu en voortaan.

Want als ik blijf behou'en
Gezang en de vreugd daarvan,
Dan weet ik, dat ik al wie rouwen
Oneindig troosten kan.

Want al mijn zangen in mij
Zijn boodschappers van vreugd :
Zij dragen goede tijdingen,
En hemelse verblijdingen,

En 't vlieden van hun Licht gewaad is liefelijk gewin mij,
Daar ik ze alleen in 't vlieden zie en 't vlieden mij
slechts heugt.

De mensen klagen,
Dat vreugde vliedt:
Laat vreugden vlieden, laat mensen jagen,
Wij zien ze vlieden en klagen niet.

Want al wat schoon is,
Is schoon wijl 't vliedt,
Want schoonst van een citer zijn toon is
't Sterven, het stijgen niet ...

En daarom staren
We op 't vliedend-schone,
En zeggen zacht: na vreugd zal 'k vreugd ontwaren,
Die 't leven lone.
Veel zang en schone dromen,
Om zoet te slapen tot het ochtend-domen:
Want vreugden vlieden opdat vreugden komen.

Schrei daarom niet, want als gij schreit,
Dan zal ik zelf gaan schreien wij1 ik schrijf,
En al die schonen bloemen van mijn zang
Zal 't zijn of er een dauw van tranen drijv'
Om hen, om mij, tot 'k eindlijk lang, heel lang,
Zal moeten wenen en geen trooster blijf,
En niet meer schrijf en enkel lijd.

Schrei niet, schrei niet: mijn zang is veel te teer:
Daar blinkt een traan in de ogen van mijn zang,
Zijn wangen zijn zo bleek, ik zend hem u:
Trek 'm aan uw knie en zeg: kind, ween niet meer,
Want ik ben ook niet somber, 'k was 't te lang,
Zit neer en glimlach nu.

Dan zal hij lachen door zijn tranen heen,
En zeggen: zie, 't verdriet zelfs is een vreugd;
Want grootste vreugd is lachen na geween,
En dat doe 'k veel en dat 's mijn deugd.

Verbittering

De namen van wie eens mijn vrienden waren
werden tot as tussen mijn tanden, en ik spuw ze uit.
eenzaam schijnt men te moeten zijn in deze dode landen,
het leven dooft in kaars na late nachtkaars uit.

Porta Nigra (1934)

Een hartenkreet van An Terlouw...

En weet u wat ik hier over zeggen wou?
Soms voel je wel de kou van dat gejij en gejou
Maar gaat men kil het u uitspreken...
Dan moet je gaan oppassen wie er tegen je spreken
Hoewel vroeger het respect wel in de aanspreekvorm zat
Omdat we als jonge mensen diep ontzag voor leeftijd hadden
Maar dat is allemaal op de tocht komen staan
Dus spreekt men bijna iedereen met jij en jou aan!
De mensen zijn wat respect diep in de kou komen te staan!
Zo zijn we jaren voort gegaan
En spreekt de jeugd een oudere van 70 jaar gewoon met jij aan!
In mijn oren klinkt het raar
Maar de maatschappij maakte dit allemaal waar!

Nu ga ik even naar God
Wat heeft die weinig respect ontvangen
Maar Hij daalde diep af naar mensen met grote zonden
Hij toonde daarin respect voor het leven van ieder mens
Maar de mens blijft een onopgevoed stuk vlees
Zo is het van de beginne af altijd geweest!

JIJ, JOU en Respect

Zeg maar U
als jij dat vindt,
zeg maar jij
als U vindt,
dat het gepaster is
om jij te zeggen,
maar hoe ga je
in vredesnaam
kinderen uitleggen
dat jij,
ineens U
moet worden,

’t Zit ‘m niet
in de woorden
jij en U,
nee,
het zit hem in alles
wat ernaast staat,
dat is precies,
waar het bij ’t jijen
en jouwen
niet over gaat,
want respect,
zit ‘m niet
in de aanspreekvorm!

MET ELK/ANDER

Geef je hand aan een hand
om je eigen hand te ontdekken

geef je hart aan een hart
om je eigen hart te ontdekken

geef je ziel aan een ziel
om je eigen ziel te ontdekken

geef je geest aan een geest
om je eigen geest te ontdekken

eigenlijk is dit geven van liefde aan een ander
om te ontdekken, dat dit kan met elk/ander

Een gedicht van Nicolaas Beets 1814-1903

Kindermin.

Vroeg en veel, en altijd nog
- Zou het ooit vermindren? -
Minde ik jonge kindren;
Zieltjes zuiver van bedrog;
Oogjes, die niet jokken;
't Voorhoofdje onbetrokken;

't Hartje zonder arg of list,
Zonder zorg of vrezen;
't Lief en lachend wezen;
't Mondje, tot een kus gespitst,
Vriendlijk aangeboden;
En geen kunst van node.

Die reeds drie geslachten heeft
Om zich heen zien spelen,
Zal het niet vervelen,
Als hij 't vierde nog beleeft
Treedt hij, eer het opkomt, af;
Laat het spelen op zijn graf.

Nog eens winterloof (1892)

Nooit heb ik je lippen gekust

Nooit heb ik je lippen gekust
Zo eindeloos lang was mijn zwerven,
nooit heb ik je lippen gekust,
nooit aan je boezem gerust.

Nooit heb je alles gezegd,
zo eindeloos lang was mijn zwerven,
nooit heb ik je alles gezegd,
noch mijn hand op je lokken gelegd.

Nooit riep ik door lach of door taal,
zo eindeloos lang was mijn zwerven,
nooit riep ik door lach of door taal,
of vreemd verhaal….

En daarom kan ik sterven….

----------------
uit: Regenboog

De kluizenaar

Hoog, op de bergtop, rijst de kleine kluis,
Uit groenend hout en mossig riet geboren;
Door spar en lork vaart een zacht gedruis,
En wie daar zingen, doen een loflied horen;

Vrij dartelt om de hut de vale muis, -
Het dal ligt in de gloed der zon te gloren,
Maar in de grauwe pij, voor 't houten kruis,
Ligt de eenzame, in geprevel als verloren:

De grijze zoekt de vrede in eigen-kwellen,
En wil zich martlen tot een heilig man,
En schijnt geen traan van 't zinkend oog te tellen, -

Doch zon en bloem en vogel gruwt er van:
Hij zoekt het leed, dat zij verblijd ontsnellen, -
En vrede heeft, wie vreugde vinden kan....

Gedichten (1914)

Meiboek II

Ik wist niet dat dit alles was zo mooi.
Zo staat ook wel een meisje vol in bloei,
De bruigom loopt om haar en streelt het haar,
Zijn spitse ving’ren door haar gouden haar:
En loopt nu onwetend heen en zoekt in spel
Matheid en slaap. Dan treedt op zijn drempel
Een bloot beeld: onder ’t witte bedgordijn
Glijden er blikken en een woordentrein.
Dat’s om te wenen, want de mijmering
Over een ding, is teerder dan het ding.

Mei boek II 1889