Archief

Wij weten niet vanwaar wij komen

Wij weten niet vanwaar wij komen,
Wij weten niet waarheen wij gaan, -
En enkel in vermeetle dromen
Wanen wij 't leven te verstaan.

Wij zijn getogen uit een duister,
Dat duizend raadselen omving,
Van vroeger uitgedoofde luister
Herleefde ons geen herinnering.

Op golven worden wij gedragen,
Wij naadren geen beveiligd strand,
En nimmer wenkt op onze vragen
Een teken van 't begeerde land.

De dagen voelen we ons ontglippen,
De ruimte om ons is maatloos wijd, -
En mensen zijn maar nevelstippen,
Vervluchtigend in de eindloosheid.

Hun schimmen komen en verglijden,
In 't niet verjaagd, door wat, door wien?
Wat zijn ons lijden en verblijden
In 't licht der eeuwigheid gezien!

IJdel zijn treuren en verheugen,
Des harten durende ebbe en vloed, -
Want leed en liefde zijn maar vleugen
Van de eeuwge vlam, die teert en voedt.

Wij zien de kringloop der seizoenen,
En hoe uit ieder morgenrood
Een blanke dag deint, en het groenen
Van 't lover uitgeelt in de dood.

De dagen wenden zich tot nachten,
De dorre takken groenen weer, -
Wij armen zien, in blij verwachten,
De nieuwe kentring telkenkeer.

Maar nooit erlangen wij de weelde,
Te wandlen in bestendig licht, -
En 't zand, waar 't argloos kind mee speelde
Stuift over 't graf, waar 't eens in ligt.

Wat baat ons peinzen, wat ons peilen;
Het lood zinkt neer en vindt geen grond.
Geen mens, die zeeën kan bezeilen,
Waar niemand vaam of koers in vond.

Er wàs geen vroegst begin der dingen,
Er staat geen eindpaal in 't heelal, -
Wij zien alleenlijk wisselingen
Van al wat was en wezen zal.

Hoe zouden wij de zin bevatten
Van wat ons ieder uur ontvliedt!
De stervling kan wel grenzen schatten,
Maar 't grensloos onbegrensde niet.

Wij hebben 's levens wijn gedronken
En dansen op des levens lied, -
Maar straks, in mijmering verzonken,
Begrijpen wij ons zelven niet.

Wij weten niet vanwaar wij komen,
Wij weten niet waarheen wij gaan,
En louter in verdwaasde dromen
Wanen wij 't leven te verstaan.


---------------------------------------

erlangen: verkrijgen, verwerven

Een sterrennacht op de wereld geworpen,
In sneeuw begraven door de wind,
Houthakkers brachten naar hun verre dorpen
Als een gevonden schat het sterrenkind.

Zij dachten hun vrouwen gelukkig te maken
Omdat zijn mantel van zilver was,
Maar zij moesten hem voeden en bij hem waken
Als was hij een kind van hun eigen ras.

De mantel konden zij niet verkopen,
Geen zilversmid geloofde er aan;
De pope wou de vondeling niet dopen,
Dat heidenkind gevallen van de maan.

Geen timmerman wilde hem laten werken,
Die tere prins, wat had men er aan?
De kosters joegen hem uit hun kerken,
Het heidenkind dat peinzend stil bleef staan.

En op een nacht is hij weer verdwenen;
Het dorp telde vele kindren minder,
Terwijl opeens veel meer sterren schenen.
Het was zeven jaar geleden. En weer winter.

Serenade (1930)

Regen, regen in de tuin

Regen, regen in de tuin,
- o gestild begeren, -
zonne-bloemen, schoon en schuin,
die hun loom-gekroonde kruin
naar geen zon en keren;

nieuwe blanke glanzen aan
zware en matte vruchten;
- vroom herleven van mijn waan
door een zacht-gerezen traan,
door mijn zoete zuchten;

- heel het huis is warm en toe;
buiten ruist de regen;...
- vrezig-blij te voelen hoe
't koeler voorhoofd, vredig-moe,
gaat ter hand-palm wegen...



1912

(Niet gebundeld en nagelaten werk) Verzen van 1899 tot 1914

Ziekenhuis

Van zorgen kan ik deze nacht niet slapen.
Ik staar door 't venster doelloos voor mij uit...
Werd zó de wereld van eerstaf geschapen
Met maan en wolken, zonder een geluid

En zonder licht? Waar ik vanmorgen zag
De bomen met hun gele en groene verven
Raad ik het ziekenhuis, waar dag aan dag
Gemartelden in duizend angsten sterven.

't Is anders, overdag, een rustge buurt,
Mijn buren hebben tuinen met veel peren,
Maar met mijn woning heb ik niet gehuurd
De vrede die ik immer moet ontberen.

Nu glimt alleen het lage, doffe licht
Van 't somber huis waar altijd wordt gewaakt,
En 'k vraag mij af, bij dit verdoemd gezicht,
Wat mij zo week en zo lafhartig maakt.