Archief

Een gedicht van C.S. Adama van Scheltema

Herfstregen

De regen kust mijn vensters weer,
De donkre winden sollen
Het droeve liedje van weleer
Langs alle huizebollen;

Een dorre tak gaat heen en weer,
En van zijn blâren rollen
De natte tranen telkens neer -
Altijd weer volgezwollen.

0: met de zon om 't hoofd gewonden,
Met geld en goed en zoet-gezind -
Wie heeft de Mei geen vreugd gezonden?

Maar in de Herfst, bij regenwind -
Zeg: heeft er één de moed gevonden - -
Ach! 'k weet - ik ben een heel laf kind!

Eerste oogst (1912)

Een gedicht van Victor A. dela Montagne 1854-1915

Het huizeke

Ik weet er op een Hollands plein
een aardig huiske klein en rein,
van rode tichelsteentjes gebouwd
en vast wel een paar eeuwen oud.

Puntgeveltje, met trapkens vier, vijf, zes,
met houten luifel en hoog bordes,
half verscholen in loverpracht,
spiegelt het zich in de stille gracht ;

en als er een zonnestraal over zinkt,
al wat er aan is schittert en blinkt
de ruitjes in de vensterboog
en 't gouden weerhaantje heel omhoog .

Wat heeft er dat huizeke klein en rein
al niet beleefd op het eenzaam plein ?
Wat zag het, sinds het daar heeft gestaan,
geslachten komen, geslachten gaan . . !

Wat zag het wissling van wel en wee
van nood en welvaart, krijg en vree !
Wat borg het al niet in zijn schoot,
ontwakend leven, nakende dood . . .

Toch, gingen jaren en jaren voorbij
het bleef gespaard, een uit de rij,
het bleef gespaard en staat nog recht,
't voorname geveltje, sterk en hecht.

't Lijkt wel,zó oud, toch zo keurig en net,
een besje met helderwitte cornet,
wanneer haar rimplig verslenst gezicht
een frisse, jeugdige lach verlicht .

Gedichten (1882)

Een hartenkreet van Ton Rijkers het is een beschreven levende werkelijkheid

Gebed

Pesten tot ‘t uiterst is bereikt
tot weer mijn tranen stromen
En naarmate de dag verstrijkt
gaan die enkel sneller komen

Schelden, dat doen ze steeds
Dat doet geen pijn, zeggen zij
Doch almaar begint het reeds
als ik nog vroeg in bed schrei

Snikken voor het spiegelglas
als ik mij de lange haren kam
Strakjes zit ik weer in de klas
dan is 't hek weer van de dam

Pesten tot ik ’t maar opgeef
continu en ook elke dag weer
Eindloos tot ik niet meer leef
neem mij nu maar tot U heer

Een gedicht van Willem de Merode 1887-1939

Zijn ziel en adem was doorgeurd van wijn

Zijn ziel en adem was doorgeurd van wijn.
Hij leunde in zijn verscheurde kaftan tegen
De deur der kroeg en stamelde verwegen
Van God en wereld en zijn eigen pijn.

'Gunt Gij de mens alleen rampzalig zijn?
Waarom wordt 't leven ongevraagd verkregen?
Maak ons als 't stof waaraan wij zijn ontstegen!
Wees ééns barmhartig en beveel: verdwijn!'

Hemels onwrikbaarheid en menslijk dwalen
Hoonde hij en prees 't dronken ademhalen
Tussen 'nog niet' en 'niet meer' 't hoogst genot.

Maar in de roes en enkle stille dromen
Werd al zijn wrevel van hem weggenomen
En schreeuwde hij beschaamd als kind om God!

Omar Khayyam (1931)

Een gedicht van Jan-Jacob Slauerhoff 1898-1936

Herfstwind

Herfstwind verdrijft de witte wolken,
Ganzen trekken langs het lege zwerk,
Nog geuren chrysanten en bloeien orchideeën,
Kon ik mijn vroeger lief nu vergeten,
Bijna was ik gelukkig,
Met mijn bloemenboot op de Fen-rivier,
Wit schuimt de stroom langs de boeg,
Fluit en trom houden maat met de riemslag,
Onder 't rumoer broeden sombre gedachten,
Jeugd jaagt voorbij, dood staat onwrikbaar.

Yoeng Poe Tsjoeng (1930)

Een gedicht van Prosper van Langendonck 1862-1920

Mijn hart klopt hoorbaar...

Mijn hart klopt hoorbaar in de zwarte toren,
boven de straten en haar dof gerucht,
en 't hijgt in zwenkende en geknotte vlucht
en klaagt in klamme duisternis verloren...

Mijn harte weeklaagt in de zwarte toren,
al zijne smarten in de jammerlucht
uitwenend in een lange stervenszucht,
en weer tot nieuwe jammerklacht herboren.

Hoor! 't is mijn hart, dat ze te morzel trekken,
dat, afgebeuld van 't pijnlijk vezelrekken,
in d'eeuwge nood der aarde om deernis schreit,

en boven hen, die 't martlen, hoog verheven,
hoog boven mensenlust en vreugdeleven,
zijn zware rouwmoed langs de steden spreidt.

1893

Een gedicht van Emile Verhaeren 1855-1916

Ieder uur van mijmering

Ieder uur van mijmering over je goedheid,
Zo vanzelfsprekend grondeloos,
Smelt ik weg in gebeden naar jou.

Zo laat ben ik gekomen
Naar de tederheid van je blik,
En van zo ver naar je uitgestrekte handen,
Stilletjes, doorheen ruimte en tijd.

Ik had in mij zoveel weerbarstig roest
Dat uit mij wegvrat, met gulzige tanden,
Het vertrouwen.

Ik was zo loom, ik was zo moe,
Ik was van wantrouwen zo oud,
Ik was zo loom, ik was zo moe
Van het dwaalspoor van al mijn passen.

Zo weinig verdiende ik de wondere vreugde
Van je voeten die mijn weg verlichten,
Dat ik er nog van sidder, in tranen haast,
En voortaan nederig blijf, nabij zoveel geluk.

Les Heures Claires (1896)

Een herfstgedichtje van schrijfster Helma

Het lijkt wel of ze hangen te vergaderen

        ritselend: “wat is tegenwoordig de norm”

       wiegelend, zwaaiend, gekleurde herfstbladeren

       vallen we nu... of later, in een novemberstorm.

Een gedicht van Marie Boddaert 1844-1914

Avond

Boven mij is de lucht
als een lief gelaat,
waarover zachtkens
een glimlach gaat

En binnen in mij
wordt het al nu zo stil,
of mijn hele hart
naar de hemel wil .

Serena (1898)