herfst
Een herfstgedichtje van schrijfster Helma
Het lijkt wel of ze hangen te vergaderen
ritselend: “wat is tegenwoordig de norm”
wiegelend, zwaaiend, gekleurde herfstbladeren
vallen we nu... of later, in een novemberstorm.
avond
Een gedicht van Marie Boddaert 1844-1914
Avond
Boven mij is de lucht
als een lief gelaat,
waarover zachtkens
een glimlach gaat
En binnen in mij
wordt het al nu zo stil,
of mijn hele hart
naar de hemel wil .
Serena (1898)
stemmen
Een gedicht van Jan Veth 1864-1925
Ik hoorde stemmen van een vreemd bestaan,
Rondom in duizend geheimzinnigheden,
Géniën voelde ik zoetjes tot mij treden
En schuw op donzen voetjes henengaan...
Ik weet niet - zeiden zij wat zal vergaan?
Spélden zij wat daar kome na dit heden?
Brachten zij tonen uit een vér verleden?
Ik weet niet - of was alles droom of waan?
't Kan zó niet zijn! - Eér heeft de stilte een taal
Dan aller zomervooglen lied in 't woud
Dat onverstaanbaar van de takken glijdt -
O, ik geloof óns wordt in eenzaamheid
Somwijlen een mysterie toevertrouwd...
Dat wij vergeten moeten - telkenmaal.
oneigene
Een gedicht van Guido Gezelle 1830-1899
Hetgeen ik niet uitgeve en
hebbe ik niet in,
wie zal mij dat wijten tot schande ?
Mijn herte en mijn tale, mijn
rede en mijn zin,
't is al zo van buiten, 't is
al zo van bin'
't ligt alles daar bloot op mijn handen !
Dan, weg met de oneigene
tale en de schijn
van elders geborgde gepeizen;
mijn zijt gij niet, uw, dat en
wille ik niet zijn ;
dat in mij en aan mij is,
dàt hete ik mijn
oneigene, ik late u, . . . . gaat reizen !
Vlaamse Dichtoefeningen (1858)
elementen
Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931
DE ELEMENTEN
Machtig voorspellende
Ons vergezellende
Oer-oude goden,
Al het vergankelijke
Weet ik ’t afhankelijke
Van Uw geboden.
Zomer en zonneschijn
Gloed van de jonge wijn
Windvlaag door ’t koren,
Bron die de rots ontspringt,
Wordt niet wat in hen dringt
Uit U geboren?
Zal aan ons geestlijk licht
Als in een schoon gedicht,
Liefde zich huwen,
Komt door ’t oproerig bloed
Hartstocht die zingen doet,
Alles is ’t Uwe.
Aarde en onblusbaar vuur,
Adem van ’t puur azuur,
Reinigend water,
Eeuwig verenigt Gij,
Wevend aan ’t wereldtij,
Vroeger met later.
lippen
Een gedicht van Pol de Mont 1857-1931
Nog op mijn lippen gloeit,
door al mijn aadren schroeit
de kus, van uw lippen ontvangen...
Van zwoele moeheid hijgen nog
mijn longen, en reeds blaak ik toch
van nieuw en aldoor-nieuw verlangen.
Uw ogen zien mij aan...,
mijn ogen zien u aan...,
uw handen zoeken naar mijn handen...
Weer vlijt uw blonde hoofd zo teer
zich op mijn borst, en weer, wéér, wéér
mijn lippen op uw lippen branden.
Kan men dan dronken zijn
van zoenen als van wijn,
van zoenen, rood als rode bessen ?
0 wonneroes, zo godlik zoet !
0 vlammen in 't verjongde bloed !
0 dorst, die 'k, nooit gelest, wil lessen !
Zomervlammen (1922)
herfst
Een gedicht van Edward Koster 1861-1937
I.
Grauw is de dag, en grauw is mijn gemoed;
De wind hangt machtloos in gebruinde twijgen,
En langzaam komen blaad'ren nederzijgen,
Die blijven rusten aan der bomen voet.
Geen zomerheerlijkheid, geen zomergloed,
Maar grijze lucht; de naakte takken neigen
Zich droevig aardwaarts; stom, vol somber dreigen
Staat ver der donk're dennen staat'ge stoet.
Een rauwe kreet snerpt gillend door de luchten;
En ijlings schiet een vogel mij voorbij,
Wegwiekend naar de duist're bomenrij.
Waarom moet ik uw schrille angstroep duchten;
O vogel, slaakt gij de' angstkreet mijner ziel,
Die me op deez' dubbel droeve dag ontviel?
Natuurindrukken en -stemmingen
rusten
Een gedicht van Johannes Reddingius 1873-1944
Te rusten lig ik stil en hoor
het klokke-tikken
het meet de nacht, aldoor, aldoor,
met ogenblikken.
Mijn schone droomgedachte faalt
door 't tikke-takken,
de slinger steigert op en daalt,
gaat rijzen, zakken.
Dat klokgetik in stille nacht
doet ijzen, ijzen -
want slaaploos door gedachten-jacht
volg ik die wijze.
Johanneskind (1907)
sonate
Een gedicht van E.Laurillard 1830-1908
Vader! zo gaaft Gij
'k Dank er U voor,
Aan mijne bede
Heerlijk gehoor.
Wat hij toen uitte,
't Klonk mij zo zoet;
Naklinken blijft het
In mijn gemoed.
Hoe hij bij 't heengaan
Worstelde en streed
En niets kon zeggen,
Wat hij ook deed,
Dan slechts dit ene,
Bevend, maar blij:
'k Min u, mijn engel!
Mint gij ook mij?
wacht eensEen hartenkreet van Han Messie
Het kleine verloren ogenblik
daarin even stil zitten
denken aan God _ tot Hem bidden
dat is een krachtpilletje
ofwel vitaminedruppel
voor heel het mensenleven.
levensakker
Een gedicht van een voor mij onbekende schrijver naam Kaleigh
Het leven is hard
Het leven doet pijn
Het leven is grauw
En echt niet zo fijn
Je komt en je gaat
Je leeft en gaat dood
Vanuit de hemel kijk je naar laag
Dan denk je
Wat gaat alles toch traag
Een heel gezond kind
Opgevoed en wel
In de put gevonden
Verwaarloosd door een stel
Leuke tijd gehad
En je bent gegaan
Over een paar jaar ben ik bij je
Dan is het ook met mij gedaan.
dichterliefde
Een gedicht van Albrecht Rodenbach 1856-1880
Een knecht bemint een meiske,
't bemint ene andere knecht,
die andere bemint nog ene andere
en stort zich met haar in de echt.
Uit wanhoop neemt het meiske,
goed kome het uit, een vent,
de eerste de gereedste;
de knecht, hij, is miscontent:
Dat is een oude historie,
maar ze is nog altijd nieuw,
en wie zij voorvalt gaat het
alsof men hem 't hert doorhiew.
October 1879.
appelboom
Een gedicht van Willem de Merode 1887-1939
Na warme dagen volgen koude nachten.
Als lakens ligt de dauw op bleek en haag
Versteven naar wat zonneschijn te wachten
En slaat in wolken op en regent traag.
De struiken tinkelen met haarfijn ijzel.
En in de hof, de dragende appelaar
Komt uit de damp reusachtig te verrijzen,
Met ronde konen en veel grijzend haar.
O eedle boom, die, boven alle bomen
Een ogenlust, vanouds de mens verleidt.
Wie, als een vlinder op uw geur gekomen,
Wenst niet een weinig van uw zaligheid!
Men plukt, en gretig slaan de grage tanden
Zich in uw blanke sappig knappend vlees.
Zó overvalt ons onverhoeds de schande,
Als wij genieten wat Gods wet verwees.
Niet gij, maar ons geweten schuldbeladen
Hangt als een boom van kwade vruchten zwaar.
Gij zijt een beeld der hemelse genade,
Die alle mensen weldoet, appelaar.
Uw helder bloeien was ons duistrende ogen
Zo schoon, dat wij gekweld door hoop en vrees,
Ons daaglijks om uw rozenhoed bewogen,
En treurden als uw sneeuw ten gronde rees.
Uw dracht begon, reeds negen uwe toppen.
Wij zagen toe met stijgend ongeduld.
De droge tongen in uw sap te soppen
Was ons begeren, en gij hebt 't vervuld.
't Is plukkenstijd; reeds met de tenen manden
Komt men gezeuld, met ladder en met sloof.
En wij? wij voelen zoekend Vaders handen
De vrucht betasten in ons trillend loof.
De stille tuin (1933)
levensavond
Een gedicht van W.L. Penning 1841-1924
Mijn oogstlied klonk -
Mijn avond zonk - -
En schuw, langs lege akker,
Riep nog een enk'le moede toon
Gedachten aan genoten schoon
En blijde arbeid wakker.
Nu wordt het kil
En eenzaam-stil,
In donker blijf ik dromen;
Ik tast naar handen die me ontgaan...
Ik roep de stille zielen aan -
Die nooit meer herwaarts komen...
En keer 'k mij af
Van dood en graf,
Dan droom ik droever dingen;
Een spooksel werd het leven mij,
De ontblaarde tuin een woestenij,
Een kreet van pijn mijn zingen.
Doch eer 'k Uw leed
Voor 't mijn' vergeet,
Vergeet ik ons verleden;
Ons heeft de volle Dag bekoord,
Ons-saam ontving het stralend oord
Van schoonheid en van vrede!
Geen glinster nu
Verwerft gij u,
Of 'k deel in uw behagen;
En 'k gis uw raad bij 's levens last:
- Wij moeten de' ongewenste gast
Verdringen of verdragen!
de bruid
Een gedicht van Hendrik Marsman 1899-1940
Ik dacht dat ik geboren was voor verdriet --
en nu ben ik opeens een lied
aan 't worden, fluisterend door het ijle morgenriet
nu smelt ik weg, en voel mij openstromen
naar alle verten van de horizon,
en ik weet niet meer
waar mijn loop begon.
de schaduwen van blinkend witte wolken
bespelen mij en overzeilen mij;
en scholen zilvren vissen bevolken
mijne diepte en bliksemend voel ik ze mij
doorschieten en mijne wateren alom doorkruisen
en in mijn lissen vluchten
zij zijn mijn kinderen en mijn liefste dromen .. .
ik ben nu volgegoten met geluk.
de tranen die ik schreide en de zuchten
zie ik vervluchtigen tot regenbogen
die van mijn ogen springen naar de zon.
waar zijn de bergen van de horizon?
ik zie ze niet...
migraineEen hartenkreet van Bas Scheffer
Geen wolk aan de hemel
Kijk de bladeren glinsteren
De vogels fluiten vrolijk
De auto´s weerkaatsen
Het stoplicht op rood
Heerlijk op het gemak
Niets moet, alles mag
Zo zie ik het graag
Als ieder mens natuurlijk
Wij zien graag
Wij observeren graag
Grappig hoe het lopen kan
Dat nou net ik niet zien kan
Nu het landschap sprankelt
De meervoudige zon straalt
en ik niet terugstralen zal
Nu ik de ogen dichtknijp
en hunker naar de nacht
Waarin ik rust zal vinden
gedag zeg tegen alles
wat mijn zicht verstoort
De verzengende luchten
De elektrische storingen
De knipperende motieven
De flitsende computerfouten
Mijn gelaat kleurt groen
Mijn hoofd is bonkende
in een wereld van complete
chaos en surrealisme
Houdt het nooit op
en zal ik altijd leven moeten
in de rust van de nacht?
verloren
Een gedicht van W.L. Penning 1840-1922
Zo lang we ons zelf niet overleefden in de dood
Van 's levens goed,
Vereerde ik weelde in arbeid, daaglijks brood,
En 't onbezwaard gemoed.
Ons daaglijks voedsel is sinds lang het brood der smart;
Mijn werk verging
Tot dor gepeins; en van de vrede in 't hart
Vergaat de erinnering.
bedelaar
Een gedicht van Hieronymus van Alphen 1746-1803
Die afgeleefde man, die bijkans nakend zit,
En trillend van de kou, mij om een duitje bidt,
Is even goed als ik. Gods wijsheid gaf alleen
Mij wat meer geld dan hem. Ben ik dan beter?... Neen.
Een vroom en eerlijk mens draagt dikwijls slechte kleren,
Ik wil dan ook de deugd in arme mensen eren.
Die met verachting op hem ziet,
Doet naar ‘t bevel van Jesus niet.
Uit de bundel: Kleine gedigten voor kinderen (1778)
mensen
Een hartenkreet George Knottnerus...het is kort maar krachtig! Schrijven is op zich prachtig...
Mensen schrijven
Liever
Dan dat ze lezen
weg
Een gedicht van Helene Swarth 1859-1941
Indien gij weet wat leven is en lijden,
en welk een zee van weedom in een traan ligt,
laat mij die holle weg in ’t woud vermijden,
verg niet, dat ik mijn schreden naar die laan richt!
Daar sluipen schimmen rond van vroeger tijden,
een geestenheir, doodsbleek in ’t zilvren maanlicht.
O laat geen lach die stille plek ontwijden,
geen ruwe spot, waarvoor de zoete waan zwicht.
Zacht zingt de wind een lied van eeuwig scheiden
en, voor mijn voeten, dwarrelt van de takken
-een gouden regen-geel en rossig lover.
Vrij moge ’t bos een nieuwe lente beiden!
De bladren, die in ’t slijk der wegen zakken,
zijn dood, voor eeuwig. Dan, wie treurt daarover?
Uit de bundel: Blauwe bloemen (1884)