Altijd in beweging met van alles en nog wat...

Donderdag 19 augustus 2010

dromend kind

Een gedicht van Abraham van Collem 1858-1933

Een dromend kind dat met de sterren speelt

Een dromend kind dat met de sterren speelt,
En lacht en reikt en tast met beide handen
Naar ’t blauwe niet te vatten stromend beeld,
Verschenen aan de weke hemellanden;

Een stille dwaas die in zijn waan verbeeldt,
Dat hij kan groeien naar de hoge wanden
Van ’t eeuwig ruim en daar zal kunnen randen
De wolken aan, waarmee de zonne speelt.

Een dwaas, een kind, zo hebt gij mij bereid
O poezie en in mijn bloed gelegd
Het zalig leven der verwonderingen.

U dromende leef ik de werklijkheid
En spreek met haar en luister wat zij zegt
En voel mij stijgen naar de sterrenkringen.

Uit de bundel: Liederen der gemeenschap

Geschreven door Dora om 13:13 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 augustus 2010

beekje

Een gedicht van P.A. de Génestet 1829-1861

Bij het beekje

Terwijl ik staar in ’t spiegelglad
Van ’t zilvren nat, schud ik mijn hoofd; wie ben ik?
Ja, hoge Hemel: Hoe, wie, wat?
Wat wil, wat weet, wat ken ik?
Zie hoe hij lacht – die dwaas, die guit,
Die lelijkerd in ’t water:
Mijn help! mij–zelve lach ik uit
Met wonderlijk geschater.

O mensenhart, o mensenhart,
Verschrikt, verward,
Vol zonden, dwaasheên, wonden:
Ik gaf mijn zoetste en liefste smart,
Mocht ik mij–zelf doorgronden.
Een lach klinkt uit het golvenbed;
Dat wil zich–zelf begrijpen!
Zoudt ge ook uw beeltnis hier te–met
In de oren willen knijpen?

Geschreven door Dora om 15:36 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 augustus 2010

Eenzame dood

De man stierf eenzaam en verlaten

Niemand had het in de gaten

Hij lag al een tijd dood in zijn tuinhuis

Hij was innerlijk achteraf gezien ver van huis

Hij was een thuis en dakloze

Ja, hij had er zelf voor gekozen

Zo nu en dan ging hij hier of daar wat verpozen

Men had dan wat zicht op hem

Maar ineens was daar niet meer zijn stem

Hij was in het tuinhuis getrokken

En zo is hij daar voor eeuwig van de aarde vertrokken

Hij maakte ook wel brokken

Mensen reageerden allemaal anders op hem

Hij droeg het allemaal in zich mee

Hij wist er zoals ik het begreep

Geen weg er mee

Getrouwd was hij geweest en had ook twee zonen

Door moeilijkheden zijn ze uit elkaar geraakt

Er wordt te allen tijde verschillend over gedacht

Voor deze man was het in z’n leven al nacht

Hij zag waarschijnlijk niet de pracht van het leven

Ja, als je dat mag zien

Dan pas kan een mens gelukkig leven

Wie weet worden de zonen wel gekweld

Omdat ze niet meer in contact konden komen

De man had waarschijnlijk donkere dromen

Dan kan je vaak niet met zo’n mens praten

Dat wil dan nog niet zeggen dat ze hem haten

Ze stonden toch aan zijn graf

Ja, het was een laatste eer

Het leven neemt geen keer

In zijn graf neemt hij alles mee

De zonen blijven misschien toch achter met ach en wee

De mensen kunnen vaak hard oordelen

Over een bepaald familieleven

Maar wij staan maar aan de zijkant of buitenkant

Wij zien niet hoe de mensen innerlijk werden aangerand

Dan houden de relaties zelfs in een familie geen stand

Zo leven vele mensen ver van huis

Of hebben helemaal geen dak of thuis

Mensen vergaan dan als gruis

Of als een arme eenzame luis!

Geschreven door Dora om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 augustus 2010

Een gedicht van Jacques Perk 1859-1881

Handkus

Ik mag die slanke handen zoetjes strelen,
Als zwoele wind de blanke duivenveren.
't Zijn lelies, waar de schaduwen om spelen,
Gekruifde golfjes, die de meeuwen scheren.

Ik druk ze, en zal hun wederdruk niet weren,
Ik wil, ik wil ze kus op kus ontstelen.
Een warme handendruk zal ze niet deren,
En deerde ze al, een handkus zou ze helen.

Gedoog, dat aan die sneeuw mijn wang zich koele,
En dat mijn lippen 't warme dons beroeren,
En dat ik dan nog eens mijn straf gevoele!

Gij weet, die straf, toen ik mij liet vervoeren
En in het kussen uwer hand volhardde,
Toen gij met de andre door mijn lokken warde'.

Uit de bundel: Mathilde (XVI)

Geschreven door Dora om 09:38 Reageer op dit bericht

Donderdag 12 augustus 2010

vlechten

Een gedicht van Abraham van Collem 1885-1933

MATTEN VLECHTEN

Het kleine vrouwtje, rond gebukt,
Het mannetje, in stoel gedrukt -
Ze grijzen in het kotje;
Hij rukt de biezen uit de schoof
En reikt ze vrouwtje, staand' op stoof,-
Zij reikt naar het schavotje.-
Schavotje is een hoog toestel,
Daar schuift men biezen aan, op tel.-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Uit geel' en bruine biezen kan
Een oude vrouw en kleine man
Saamvlechten een karpetje;
Hij dekt den ketting, zij den slag,-
En als de avond haalt den dag,
Dan gaan zij naar hun bedje.
Het bedje staat van biezen vol,
Het bedje is een biezenhol.-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Het bedje ligt in diepe scheur
Van grijzig muurtje, bij de deur,
Behangen met gordijntjes.
Daarin te slapen, zijn gekromd,
Totdat de nieuw morgen komt,
Twee oude mensenlijntjes.
Op hunne handen, klein en teer,
De biezen staan in rijpe zweer,-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien , ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit, tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Van biezen stram, van biezen moe,
De beide zieltjes vallen toe
En worden dan begraven;
Voorbij de kreek, daar wacht de hof,
Waarin geborgen wordt de stof
Der beide biezenslaven,
Zij liggen achter biesgeruis,
Gevouwen, in hun dodenhuis,-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij ons Genemuiden;
Zij waaien, ongeteld en steil,
Zoo maar den grond uit , tot het heil,
Het heil van Genemuiden.

Uit de bundel: Liederen van huisvlijt, C.A.J. van Dishoeck, Bussum (1917)

Geschreven door Dora om 11:08 Reageer op dit bericht

Woensdag 11 augustus 2010

lethe

Een gedicht van Prosper van Langendonck

De Lethe

Log stuwt de Lethe hare lome baren,
als onbewuste dromen, naast het veld
van louter licht en vreê, waar alles meldt:
Hier komt ge in 't Rijk der eeuwge rust gevaren.

De schimmen, die onlijdlijk ommewaren,
schonk zij vergetelheid, en zalig welt
de bron van 't ware leven, en nu smelt
de ziel in kalmte, nooit op aarde ervaren.

Toch, als bij een, wie nog, in klare dag,
een droom kwelt, die hij tracht en niet vermag
te wekken, komt een wolk soms 't oog omzweven.

Vergeten deed de Lethe 't aardse leven...
Zij poogde... en toch niet gans verdoofde zij
de angst der zielen en haar noodgeschrei.

1898

Uit de bundel: De eerste verzenbundel

Geschreven door Dora om 10:06 Reageer op dit bericht

Dinsdag 10 augustus 2010

eenzame

Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931

DE EENZAME

Wagens dragen mijn ramen voorbij
Geur van het hooi, de oogst der wei,
De maaiers zingen en dansen,
Kindertjes vlechten hun kransen,
Hoog loops het juligetij.

Eenzame heeft mij het lot verplicht,
Woorden te rijen tot blij gedicht,
Die vreugden daarin te bewaren,
Wijnen voor latere jaren,
Dan treden zij purper aan 't licht.

Gaarne zou ik naar 't gouden verschiet
Volgen die wagens, galmen dat lied,
Volgen die wagens, galmen dat lied,
In vrijheid springen en dansen,
Met meisjes winden de kransen,
Ach, maar zij dúlden mij niet.

Uit de bundel: Herscheppingen

Geschreven door Dora om 10:48 Reageer op dit bericht

Maandag 9 augustus 2010

moed

Een hartenkreet van Fedde Nicolai

Houd moed

Houd moed, als het even niet gaat
En het zo donker wordt om je heen
Weet dan, God laat je nooit alleen
Hij is en blijft altijd jouw toeverlaat.

Houd moed, in soms droeve dagen
Wanneer verdriet je overmant
God, Hij blijft met jou verwant
Houd dan het oog op Hem geslagen.

Houd moed, in moeilijke tijden
Wanneer het niet gaat zoals je wilt
En je de tijd aan piekeren verspilt
En je dan niet meer kunt verblijden.

Houd hoop en moed er maar in
God gaat met je mee in dit leven
Hij wil je steun en sterkte geven
God geeft jouw leven weer zin.

Geschreven door Dora om 10:06 Reageer op dit bericht

Zondag 8 augustus 2010

zonde

Een hartenkreet van Martin van Holland

Zonde

In het schimmenrijk van mijn hart
Leven demonen in het duister
Fluisteren wanen in mijn hoofd
Zetten mij aan tot razernij

Op de rokende resten van wat eens was
Vernietigd door een van de zeven
Ontwaak ik uit mijn woeste roes
En heel even huil ik om het verlies

Alleen en veroordeeld tot dragen
Van leed jou en mijzelf aangericht
Slijt ik de dagen in eigen waarheid
Totdat ik het vermoord in dit gedicht

Geschreven door Dora om 11:07 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 augustus 2010

harten

Een hartenkreet van Peter van der Ven

Onze harten stromen samen

Onze harten stromen samen
als we op een bankje zitten en
naar het mooie uitzicht kijken.
De zonnige avondstilte
van de zee en het strand
laat de muziek van de
liefde klinken.
En witte wolkjes aan de hemel
glimlachen ons aanmoedigend toe.

Onze harten stromen samen
en kussen alles wat leven is.
De stille avond heeft
onze harten met schoonheid gevuld en
zijn zo vrij gelijk twee vogels
in een bloeiende boomgaard.

Geschreven door Dora om 11:35 Reageer op dit bericht

Archief