Woensdag 16 november 2011

tegenspraak

de passieflora bloeit nog
in mijn wintertuin. kille rijm
en zomerkleuren in een
winterzon die heimwee

naar de zomer nestelt in
de plooien van mijn winterjas.
mijn huid bibbert en snijdt
mijn hoofdpijn langzaam open.

mijn spieren liggen klem
tussen hoofd en schouders
en weerbarstig schuurt tussen
mijn denken en verlangen

de ongerijmdheid van
mijn verwarrend leven.
daarin zoek ik naar rust
en vriendschap die niets

eist. die mij ontplooit in
wat ik wil, in woorden
die ik schrijf, in vrienden
die ik niet verliezen wil.

Herman

Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Marie louise16 november 2011 om 13:34

Vriendschap

Echte vriendschap eist niets.
Wordt enkel gegeven
ook graag terug gekregen

Goede vrienden verlies je niet!!!

Groeten
Marie Louise

Reageer op dit bericht

Maandag 14 november 2011

Belgica

'wil je zien' schreef hij
'waar?' antwoordde zij
'op dezelfde bank' kwam
het antwoord. zo begon

gisteren het theaterstuk.
alleen zijn, zoeken naar zin,
verlangen, ontgoocheling
en uiteindelijk vriendschap.

ik keek in een spiegel en wist
dat ik niet alleen keek. we
herkenden zoveel en glimlachten
om de clichés van duizend jaar

oud. en toch woog de stilte
soms drukkend en zwaar
soms licht als een traan in
de glimlach van jou achteraf.

als we buitenkwamen met
het verhaal nog in de warmte
van onze jas hing de nevel
nog met slierten over de stad

en in onze ziel. de herfst kreeg
meer kleur.

Herman

Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 november 2011

een klein geluk

ik voelde een klein geluk, las ik
deze morgen in de poëziekalender.
ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik
meedragen tot de avond. een groot geluk

maakt mij onrustig en haalt mijn
leven overhoop. een klein geluk
ligt in mijn hart besloten en verzacht
de pijn om wat ik niet begrijp en niet

kan vatten in het raadsel dat bij mijn
dood begint. een klein geluk tovert
een glimlach en verwarmt de kilte
van onwetendheid. vrienden zijn

een klein geluk en buren die mijn
verdriet en vreugde meebeleven.
en mensen die ik hier ontmoet en
even meegaan tot waar ik alle

woorden ooit eens sluit. dan zal
het winter zijn. de lente en de
zomer zullen zich herhalen voor
de laatste winter als een klein geluk

ons eeuwig en herkenbaar samenbrengt.

Herman

Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 november 2011

11/11/11

ik heb ooit in Ieper onder de Menenpoort
de Last Post horen blazen. een Schots
muziekkorps speelde zacht. ik zag
de miljoenen zinloze doden.

vandaag worden ze weer herdacht.
met veel vertoon en evenveel papavers.
maar wij hebben er niets van geleerd.
in elk nieuwsbericht brengen ze zoveel

doden uit zinloze oorlogen opnieuw
mijn huiskamer binnen. kinderen,
moeders en vaders die niets liever
wilden dan gelukkig te zijn.

juist nu om 11 uur van de elfde maand
in negentienhonderd en elf doden westerse
kogels terwijl men in Ieper de Last Post
ter herinnering blaast. ons avondland

telt de vergaarde centen die verdwijnen
als rook. en de drukte om geld dat in
bodemloze putten verdwijnt drukt de
doden morgen naar vergetelheid.

Herman

2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 9 november 2011

sterren

de ster die vanavond aan mijn hemel
schittert staat daar al eeuwen niet meer.
ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik
wat ik niet wil leven. soms droom ik

wat geen droom kan zijn. mijn hemel
kleurt rood van verlangen en soms
zwart van verdriet en ik weet niet
waarom. ik voel de bachvariaties

als balsem rond mijn pijn
hun eeuwigheid verklanken.
dan keert mijn rust terug en
vind ik mijn beminden.

sterren schijnen enkel in de nacht
en als de morgen komt zie ik de zon
verschijnen. dan trekken alle nevels
weg en in mijn handen die ik open

ligt een nieuwe dag
vol met beloften.

Herman

2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 november 2011

theaterzaal

ik zat in de lege theaterzaal
op rij H en stoel negen
aan iemand te denken
die ik onlangs tegenkwam.

elke stoel kende de warmte
en de leegte van elke bezoeker
die hier ooit kwam en wegging
met het verhaal op de scène.

stoel een op rij c stond leeg
ik bekeek mijn hele leven
en stoel negen op rij H keek
mee. elk speelde zijn rol,

elk kreeg zijn deel en stapte
er mee door het leven. een
kort gebaar van herkenning
als spraakgenoot hier. een

glimlach om plots niet fictief te zijn.

Herman

2 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 7 november 2011

dendermonde op een novemberdag in 2011

ik wandelde door de grijs-zure stad
langs de Dender. het water leek zwart
maar mijn hart voelde licht en gelukkig
om de warmte die binnenin stroomde.

als kind speelde ik met knikkers
langs de voetpaden hier en de
maten van vroeger kwamen terug
naar mijn kindertijd. de torens

doken uit mijn verleden naar hier.
de beiaard zong zijn eender lied
en niets deed pijn. alleen misschien
de onbereikbaarheid. de huizen met

andere namen leunden niet meer
tegen elkander. en de mensen
gingen zwijgend voorbij aan mij.
mijn stad is net als ik zeer oud geworden.

1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 november 2011

begin

ik liep vandaag verloren
in wat ik wou en niet deed
in wat ik deed en niet wou
maar nu de nacht zich opent

zie ik de morgen waarin
ik mezelf herken als in
een spiegel die niets verbergt.
ik wil genezen van wie ik was.

morgen zal ik iemand anders
zijn.

Herman

1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 4 november 2011

dijkwandeling in november 2011

wij wandelen op de Scheldedijken
naar Vlassenbroek. de zon kleurt
het water rood. de meeuwen strijken
rakelings de oever die naar bloemen geurt.

het kerkje ligt rustig te dromen
tussen de graven, die bedekt met bloemen
en onder ontbladerde bomen
zacht de doden hun namen noemen.

wij drinken in het namiddaguur
en praten over wat ons bindt,
in de schaduw van een oude muur
in de warmte van een luwe wind.

wij weten wat niet werd gezegd
in het vertrouwde verleden.
verlangen hebben we neergelegd
in zoveel vragen rond het heden

die voor ons zijn weggelegd.

Herman

2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 2 november 2011

transcendentie

ik denk meer na over transcendentie.
een werkelijkheid die buiten tijd
en ruimte ligt en ons toch raakt,
altijd aanwezig en niet zichtbaar.

wij zijn er uit geboren en keren
er naar terug. met taal kunnen wij
haar niet benoemen. met woorden
niet vatten. stilte en schoonheid

komen dicht in buurt. liefde nog
meer. wij leven er in als blinden
die willen zien met open ogen
naar het bestaan van onze ziel.

maar ik blijf hier met lege handen,
voorlopig.

Herman

3 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 november 2011

allerheiligen

allerheiligen en allerzielen
voor sommigen nietszeggend
voor anderen terugdenken
en even stilstaan bij vandaag

ik zag gisteren mensen praten
over hun bijna doodservaring.
langgeleden las ik daar over
en schilderde mijn eigen hemel.

tot de dag dat ik God buitensloot
omdat niet gebeurde waar ik
jarenlang voor bad en smeekte
en mij naakt en alleen begroef

in een leven zonder god, zonder
hemel. eigenlijk ook zonder mezelf.
en plots zaten daar die man en vrouw
te vertellen over grenzeloos licht

heel rustig in de laatste show.
het licht in hun ogen druppelde
traag in mijn ziel. mijn geloof
in transcendentie stroomde

ongeremd naar binnen. misschien
ben ik verdwaald geraakt. hun
verhaal wegwijzerde de verwarring
van het laatste jaar naar anders

kijken naar wat gebeurt, vooral
naar wat niet gebeurt. ik zal
nog zwalpen maar de oever zien
en ooit misschien

de tijdeloze ruimteloze zee.

Herman

1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 31 oktober 2011

passanten

soms als ik hier naar woorden
zoek om wat van binnen leeft
hier neer te schrijven vraag ik
mij af waarom. de naamloze

passanten ken ik niet. zij lezen
en zij gaan en nemen woorden
mee. en tussen ons blijft alles
leeg. het ongezegde van de

bezoeker die niets vraagt en
niets vertelt lijkt als een straat
waar honderden voorbijgaan
en iedereen verdwijnt zonder

een poging tot ontmoeting.
de zeldzamen die spreken
raken mij en leven in mij
voort als pelgrims op dezelfde

weg met zoveel vragen
over een waarom.
of antwoorden die blijven.
wij raken als een zucht elkaar.

Herman

2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 30 oktober 2011

wintertijd

de wintertijd heeft mij omarmd
met zon! de dagen korten maar
het verlangen wordt groter en
de liefde intenser. de vrienden

in hun warme huizen zoeken
elkaar weer op en praten stiller
over de dingen van de zomer.
de oude kleren worden opgeborgen

in kasten die men goed sluit
omdat wat voorbij is, voorbij
moet blijven. de winterzon
legt hoop neer in harten die

moe zijn van de zomer omdat
zomerdagen te lang zijn en te
helder en de liefde te groot of
te klein, ik weet het niet meer.

maar ik zoen mijn vrouw omdat
zij mijn zomer vergaf en meegaat
naar alle beloften die wij ooit
uitspraken in een langgeleden lente.

Herman

2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 27 oktober 2011

theater

de leegte vult het theater
met nietszeggende woorden.
ze spreken van liefde die
niet voelbaar is. ze spelen

een karikatuur van onmacht
en niemand voelt de koude
tocht van bittere eenzaamheid.
mijn hand zoekt haar hand

en ik zweer heel alleen
mijn verleden af. ik wil
de liefde van haar zijn
meedragen uit de leegte

die hier werd uitgespreid.
er is nog zoveel tussen ons
dat niemand vermoedt
in de stilte van het eindelijk

huiswaarts gaan.

Herman

1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 26 oktober 2011

jij bijvoorbeeld

ik leef in de zevende hemel
met dreigende wolken, ver
afgedreven buiten mijn
lichaam en ziel. ik herken

drie bronnen waaruit die
hemel borrelt. wegsnijden
van wat mij teistert en
anders kijken naar wat

ik verloren waande en
medicatie die nog ondersteunt
maar elke week een stap terug
zal doen. een dikke verkoudheid

in de plaats gekregen. maar daar
kan ik mee leven, die verdwijnt
met het korten van de dagen.
en volop hopen dat het anders

wordt. weer heel gewoon genieten
van beminden en van wie ik
dagelijks ontmoet. jou bijvoorbeeld
die mij raakt en mij ontroert

en de wolkenloze hemel zonnig maakt!

Herman

1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 24 oktober 2011

herfst

ook deze tekst vond ik schitterend:

Herfst

Ik ben de tijd die het leven omkeert
tot nevel, de bloemen vermist.
Men noemt mij herfst, een woord
dat lippen snijdt en jaarringen vriest
in alle vormen van hout, zelfs in houden
van elkaar. Men zegt
dat ik met niemand te rijmen val

maar jij, lieve dromer
noemt me nazomer;

Line Leys
Soetendaelle jonge volwassenen 2006

1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 24 oktober 2011

Leven

deze tekst las ik deze morgen:

ik wil zo leven dat alles wat me overkomt
zijn plaats zal hebben.
maar ik kan lijden, zin en zegen
niet zomaar in één adem noemen,
zoals me dikwijls voorgehouden werd.
verlies blijft altijd verlies.
verwond raken.
geen uitweg zien.
zonder beschutting zijn.
alleen wanneer ik desondanks
probeer door alles heen te gaan
zonder te weten waar ik uitkom,
vind ik misschien een nieuw bestaan
en woorden van betekenis.

Kris Gelaude
uit: Levenslang (uitgerij Pelckmans)

Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 oktober 2011

koude

de kou kruipt in mijn kleren
de dag wordt te kort en het
donker kan alle kanten uit
met mijn zoekende gedachten.

ik wil de jongste weken
meer puurheid opzoeken
en de echtheid van mensen
ervaren in mijn leven.

daar is niet veel voor nodig
heb ik geleerd met schade en
schande. ik moet gewoon
willen kijken en niet altijd

mezelf willen analyseren.
hoe minder ik aan mezelf denk
hoe beter mijn lijf reageert en
hoe intenser het moment

mij gelukkig maakt!

Herman

Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 oktober 2011

ander leven

Er ligt veel herinnering

achter de dag van morgen

die straks begint.

Het verleden is kort en lang

alles is volgeschreven

tot het volgende blad.

Alles wat komt is leeg en

jij begint elke volgende regel

elk woord dat zich morgen vormt

is van jou en mij.

Vanaf nu begint de plot

eerlijk te worden

maar alleen jij bepaalt hoe.

Al onze beminden

en ook een beetje wij

en God weet wie nog

geven kleur aan onze letters.

Herman

Reageer op dit bericht

Donderdag 20 oktober 2011

Dom Bernard

God en Dom Bernard en wat daar tussen ligt.

plots stel ik vast, terwijl ik aan je denk,

dat je er altijd was en nooit bent weggeweest.

je bent mijn vriend van toen en nu en alles

wat daar tussen ligt heeft jou en mij getekend.

de stilte van je huis waarin je heftig leefde

heeft veel verdriet en helle lach gekend en

wat daartussen ligt mijn vriend staat in geen boek

verteld maar vult de avondleegte in je kerk.

ik zocht haar ’s morgens op en bad om dingen

die te veel en niet gebeurden terwijl jij zong

vooraan in je geborgen pij; om wie, om wat.

en wat daar tussen ligt bindt jou en mij.

de dagen en de jaren liepen vol en weg

en al de mensen die je droeg en schraagde

op hun tocht naar Hem en wat daar tussen ligt

blijven je dankbaar om wat je zonder vragen gaf.

je hebt mij blijgemaakt en zin gegeven

en alles wat daar ooit nog tussen lag

blijft waardevol. Ik wens je Godes zegen

en alle mensenliefde toe, mijn goede vriend;

mijn vader en mijn broeder en wat daar tussen ligt!

Herman

Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van dwaallicht