Naar de inhoud

dwaallicht

het is beter het raadsel te vergroten
seniorennet.beseniorennet.be

morgenstemming

de gloria van Buxtehude klinkt
nog in de vroege morgen na.
ik word zalig wakker en proef
nog de avondzoen. mijn ogen

blijven toe. droom en klank
verwarmt me als warme dons.
de dag ligt wijdopen te wachten
op al wat ik straks tegenkom.

en als ik vanavond in twee
ogen kijk diep als een vijver
en vol beloften voor morgen
zing ik als een nieuwe pallieter


het leven en het wonder toe!



Herman

Reageer op dit bericht

3 reacties op dit bericht

nikki18 februari 2012 om 17:24

Lieve groetjes vanwege Nikki

Herman wat schrijf je mooi
Image and video hosting by TinyPic
Echte vrienden tillen je over
de hoogste bergen.
Sleuren je door de woeste zee.
Ze gaan met je door diepe dalen.
En leven je leven met je mee
Nikki
Karin des Rues18 februari 2012 om 16:29

mooi zeg

t Verhaal heeft blijkbaar steeds een andere wending, maar t voelt goed.
Mijn schrijver stopte ineens, grappig he of... misschien wel dagen druk met werken?
Geen idee, maar k doe het er maar weer mee.
Wens je een hele fijne avond toe en een mooie zondag na deze
justme5718 februari 2012 om 15:10

dag vol beloften

zoals jij het verwoordt klinkt het als een dag vol beloften, met dromen en toekomst. Geniet ervan! groetjes,
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

lente

de barre winter is voorbij
de wolken en de regen
donderen in mij. ik zie
de aarde zachter worden.

mijn tuin is niet meer wit
maar groen en vol hoop
op nieuw leven. de vogels
vliegen vrijer en hoger.

mijn handen reiken naar
de lente. ik zoek mijn vrienden
op om af te spreken om weer
opstap te gaan, op zoek naar

schoonheid en hernieuwde
vriendschap. alles begint
opnieuw. en toch draag ik
de liefde van de winter mee.

ik moet nog wennen aan zoveel
dat weer opnieuw begint.



Herman


5 reacties Reageer op dit bericht

valentijn-2

morgen is de grote dag
mijn hart loopt over
ik zal de liefde tegenkomen
tussen de morgen en de nacht.

en overmorgen is de bui
weer over. dan zijn de zoenen
en de rozen weg. maar treuren
doe ik niet. de liefde komt in

woorden en in beelden over.
zij zit in mij verborgen en
wie haar vindt komt steeds
terug. ik zal haar overvloedig

schenken. vanavond reeds
en morgen. en elke dag
die mij vertelt van haar:
prinses van al mijn dromen!


Herman


3 reacties Reageer op dit bericht

valentijn

valentijn slaat mij om de oren
in elke krant die ik lees. de liefde
wordt verpakt met glitters en met
strikjes en met een copieus diner

verorbert. maar nergens staat
hoe je verlangen degusteert
als je alleen aan tafel zit met
lege dromen op je warme bord.

ik zet de deur dan op een kier
om wie passeert te noden. je
weet maar nooit dat een verdwaald
passant precies degene is

die in je dromen leeft.


Herman

4 reacties Reageer op dit bericht

crematorium

koud en onpersoonlijk stil
een slecht gespeeld theaterstuk
een vreemde lach die welkom
heet, waarin je leest: niets

is gemeend. ik rilde van afschuw
en verdriet om de dode die hier
werd opgevoerd. verbouwereerd
alleen temidden starre gezichten

die hier naar het spektakel keken.
er ontbrak applaus. ik miste
de open armen in een kerk,
de warmte van eeuwenoude riten

en het wonder
dat hier niet binnen kon.



Herman
1 reactie Reageer op dit bericht

blogs

er zijn blogs die mij diep raken
en telkens opnieuw aantrekken.
het verhaal van mensen die in
voelbare taal hun pijn en verdriet

uitschrijven lijkt soms een spiegel
waarin ik mezelf herken. ik zou
al wat zij uitschrijven zacht willen
uitwissen en met hen meestappen

naar een plaats van vrede en liefde.
maar zo zit het hier blijkbaar niet
in elkaar. elke dag leeft zijn eigen
leven en elke mens ondergaat en

kiest en zoekt. misschien staat morgen
jouw en mijn hemel vol sterren.



Herman
3 reacties Reageer op dit bericht

janne

janne ligt te lachen en te kijken
naar de wereld rondom haar:
grootva en omi en al wat daar
rond beweegt. haar vuistjes

toe, nog niet grijpgraag naar
naar de morgen die zijn nog
niet kent. de warme aandacht
waarin zij zich koestert is haar

meer dan genoeg. de werelden
van grootva en omi zijn haar
vreemd. zij heeft nog tijd
om er in te stappen en op zoek

te gaan naar haar deel. jaar na
jaar dichter bij zichzelf  en
in de grote wereld. stap voor
stap ontdekken wie zij is.

en gelukkig zijn.




6 reacties Reageer op dit bericht

zand

het zand is hel geel en de wind
jaagt door de heuvels die hij
opbouwt en verstuift. geen winter
en geen zomer blijven hangen.

het zand is dor en kruimelt door
mijn vingers zoals dromen. het
zand dekt toe wat wil vergeten
zijn. het zand is ook genadig,

het kleedt de naakten die vredig
slapen zonder al de pijn van dit
bestaan. zand kan hard slaan
en bekoorlijk ritselen in de warme

plooien van mijn huid. en ooit
draagt iemand mijn as naar hier,
verstrooit ze in het zand. dan wordt
voltooid wat ooit begon.

ik word het wonder dan.


Herman
1 reactie Reageer op dit bericht

winter

het water krimpt ineen tot ijs
de jonge scheuten sterven
de vogels zoeken eten op
en water dat ik regelmatig warm.

de kou kruipt in mijn botten
ongevraagd. ik voel het bibbergeld
nu letterlijk mijn lijf inkrimpen
dat rilt met al die graden onder celcius.

de haard wordt nu mijn metgezel
met boeken en gedichten die van
binnenuit het ijs van buiten smelten.
hoe plots kan alles anders worden!

ik ben een zomermens, ik wil mij
wentelen in zonnestralen en een
hemel die als een deken mij verwarmt.
maar ook mijn hart en ziel zoeken

de warmte op. ik wil mij koesteren
in wie mij wiegt, mijn bloed doet
jagen naar mijn hart, mijn hart
ontdooit en mij een huis bouwt

waarin mijn winter altijd zomer wordt!


Herman


1 reactie Reageer op dit bericht

woord en licht

in het begin was er het woord.
en ook het licht. maar het woord
en het licht herkenden wij niet.
wij leefden in duisternis en

onwetendheid. we weten dat
het woord en het licht er is
en dat ze eigen zijn aan ons
bestaan. maar wij kijken

teveel naar wat buiten ons
leeft. de stilte en de rust
binnen in ons maken ons
bang. ze komen over als

leegte waarin we onszelf
verliezen. we vluchten dan
naar wat grijpbaar en
herkenbaar is. en zo ontglipt

ons het woord en het licht.


Herman
1 reactie Reageer op dit bericht

een handvol woorden

ik draag een handvol woorden
uit mijn ziel naar hier. verstrooi
ze in de nacht en laat ze sterren
worden. of water dat mij laaft.

ik wil mijn denken in mijn geest
herkennen. ik wil weten wie ik ben.
mijn adem lucht zien worden en
mijn bewustzijn in materie zien

ontspringen. ik wil luisteren
naar wat de andere zegt, ik wil
zijn denken in zijn woorden
kunnen kneden en het eten,

proeven, smaken. ik wil in
iedereen mezelf zien leven,
herleven door de dood en als
het kan: mijn geest nog sterker

dan mijn lichaam in mijn leven zien!



Herman

1 reactie Reageer op dit bericht

theater

vanavond ga ik met vragen
naar het theater. moderne
bewerking van een oud stuk
over een gevangene die vrij komt

en verdwaalt in de vrijheid
die hij niet meer kent.
telkens met verwachting
ga ik de tekst tegemoet.

en meestal kom in ontgoocheld
buiten. theatermakers denken
blijkbaar anders en creëren
mensen die ik nooit tegenkom.

ik geniet wel van de sfeer
in de zaal en de toneelfanaten.
zij komen ook naar onbekende
woorden luisteren om hun honger

naar schoonheid te stillen. als het
doek valt zie je een scala aan emoties,
verwerkt of niet verwerkt, boos
of enthousiast om wat zij hoorden.

theater is zoals het leven, het doek
gaat open en het doek gaat toe.
daartussen ligt ontgoocheling
en vreugde, pijn en verdriet

en melancholie om wat zou kunnen zijn:
de liefde die ongrijpbaar lijkt!


Herman






2 reacties Reageer op dit bericht

omarmen

als je de blogs bezoekt en leest
wat zoveel zoekers schrijven
over verlangen naar liefde
en vriendschap en warmte

dan relativeer je het eigen
gemis. je dwaalt hier door
melancholie en verdriet
en herkent dat intens verlangen

naar te kunnen zijn wie je bent.
jammer dat elke zoeker in zijn
blog alleen blijft schrijven en
de andere niet voelbaar kan

omarmen!


Herman

4 reacties Reageer op dit bericht

havanna

in mijn tuin rook ik 's avonds
een kleine havanna terwijl ik
naar de sterren kijk en de dingen
die mij bezig houden. iedereen

slaapt al, denk ik. duizenden
werelden in duizenden bedden
met duizenden dromen rond mij.
ik wil vergeten en herinneren.

de wind jaagt door de wolken
de schimmen van vandaag vooruit,
ik zal ze morgen weeral tegenkomen.
en straks ook slapen mijn zaligste uur

zonder pijn. ik wil meer dan ik kan.
ik wil schoonheid en tederheid
vinden en daarin verdrinken deze
nacht. ik wil morgen anders zijn

en mijn hoofd neerleggen in de liefde
in een warme schoot, in handen die
mijn pijn omvatten en alles vergeten
in armen die omarmen. ik weet niet

of ik dat nog vragen mag.
ik vraag het toch
in het donker van mijn tuin
deze nacht.


Herman



3 reacties Reageer op dit bericht

wegwerpmand

de verkiezingen komen er aan
en sommigen komen in een
ander daglicht te staan. tegen
wie zij vroeger vriendelijk spraken

kijken zij nu met een boogje om.
ik heb dat nooit begrepen. speelden
zij dan jaren lang toneel? of was alles
schijn en niks echt in wat zij zegden?

mijn vrienden mogen alle kleuren
dragen. en bewonderen en aanbidden
waarin zij zich goed voelen. maar dat
heeft toch niets met vriendschap van doen?

dat doet wel pijn. ontdekken dat
vrienden geen vrienden zijn maar
louter opportunisten die je maar
graag zien als je bruikbaar bent!


en als de houdbaarheidsdatum
overschreden is: wegwerpmand!!!



Reageer op dit bericht

tranen

'tranen wassen je ziel' zei iemand
deze week tegen mij. die zin
blijft zich herhalen. een film
van lang terug rolt helemaal af.

tranen vertellen je diepste emoties,
wat je onwisbaar raakt en nooit
meer weggaat. ze verzachten
pijn die permanent in je ziel

woont. een metgezel die meegaat
tot je je ogen sluit. wie je tranen
wist en drinkt en je vergezelt
en je woordenloos begrijpt


wast ook je ziel!



Herman
3 reacties Reageer op dit bericht

krabmoment

de winter is dan toch gekomen,
ongevraagd en zonder kloppen.
de kou kruipt door alles binnen,
ik voel hem in mijn botten dringen.

alleen 's avonds bij de haard en de
leeslamp lijkt hij gezellig, tenminste
als hij buiten blijft. mijn huid droogt
uit, het vocht wordt uit de lucht geperst

en tekent gleuven op mijn oude handen.
het jeukt waar ik niet meer kan krabben,
dus als een paard schurk ik tegen mijn
zetel aan. dat voelt zalig, maar voor één

moment. je kan niet eeuwig blijven krabben!
kom jij naar hier? krab jij mijn rug? en vertel
me dan wat voor jou geluk betekent! misschien
een krabmoment? of mijn glimlach in je ogen?

die van jou is meer dan een gelukzalig krabmoment!!!!



Herman
6 reacties Reageer op dit bericht

onwarschijnlijk normaal eindigend verhaal

zij heeft gezegd zegt zij
dat zij gezegd heeft
dat zij het hem eens zal zeggen.
hun gast deugt niet en haar

dochter staat te veel open en
laat haar man zijn liederlijk
leven maar uitspatten in
bruine kroegen waarna hij

in de vroege morgen zijn
huis niet meer terugvindt.
de gast slaapt terwijl bij
zijn vrouw waar hij

drank en verdiet dooreen
mengt en tenslotte met
de vrouw haar man doodt.
dan verschijnt de moeder

van in het begin terug om
te zeggen dat ze gezegd heeft
dat het niet deugt. dus als slot
niemand gelukkig .


dit onderging ik gisteren
in het cultuurcentrum van
mijn stad. modern toneel
noemen ze dat. de ergernis

gierde door elke vezel van
mijn opstandig lijf en mijn
logisch denken dreef me de
zaal uit. maar ik bleef zitten

en ergerde mij nog meer omdat
ik drie keer dacht dat het spel
eindigde, maar dat niet deed.
het applaus daarna vertelde mij

dat ik niet meer eigentijds dacht.
dus, lieve lezer, als je je niet aan
deze tekst hebt geërgerd behoor
je nog altijd bij de blinde kudde

die domheid en boersheid als
kunst op de planken zet!!!
maar ik ben er zeker van:
daar behoor jij niet bij, alleen

al omdat je hier bent, bij mij!


Herman

2 reacties Reageer op dit bericht

mijn wereld

iedereen denkt in zijn eigen wereld
naast de andere. de andere denkt
dat zij denken als hij. ik ben die
andere. ze denken niet wat ik denk.

ik denk alleen in mijn eigen wereld.
soms raken de woorden van de andere
mij. soms herken ik wat hij schrijft,
soms wat hij zegt. die herkenning

sluimert heel lang na en zoekt naar
bevestiging, naar een antwoord, naar
zekerheid die ik nooit vind. ik begin
de leegte als mijn metgezel te zien.

hij veroordeelt nooit, hij schept geen
verwachtingen, hij geeft mij de vrijheid
te zijn wie ik nu ben. misschien kan
ik het wonder niet vergroten omdat

er geen wonder is.



Herman
1 reactie Reageer op dit bericht

begrafenis

een non werd begraven in de kerk
van mijn jeugd. de kapel van het
sint-vincentius instituut. ik heb
daar de kleuterklassen en het eerste

en het tweede studiejaar school gelopen.
bij zuster Tartitia, zuster Clemence, juffrouw
Imelda en juffrouw Windey die later ook
non is geworden. ik de kapel waar ik

vandaag zat heb ik mijn eerste communie
gedaan. een nostaligische belevenis. er
was nog niets veranderd aan de kapel.
ik zag mij terug als kleine jongen die

elke dag opnieuw naar het leven keek
en ravotte met de kameraden van de straat.
spelen met de 'marbollen' en racen
met overjarige fietsen, geërfd van mijn broer.

nu sta ik dichter bij de dood en kijk met
enig heimwee naar 'de tijd van toen'.
het koor zong 'nader bij U mijn God'
het werd heel koud bij mij van binnen.


Herman
1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van dwaallicht

↑ Terug naar de berichten