artrose is langzaam binnengeslopen hij verkrampt mijn nek en mijn hoofd de pijn omzwachtelt mijn schedel de toekomst kleurt nooit meer roos.
dus pillen worden mijn leven en hopen dat niets meer vergroot. leven als vriend met artrose de ongewenste genode. ik zal
tegen hem blijven praten. hem verzorgen in het kleinste detail. mijn lichaam laten gewennen aan hem en zijn signalen van
pijn uitvlooien als een woordenboek dat verklaart hoe ik hem heel achteraan een plaats kan geven waar hij rustig kan slapen en mij niet dagelijks stoort.
Bij mij begon het al met jeugdreuma en deze dagen zijn heftiger dan anders en t is pas het begin van de winterkoude en artrose perikelen.
Als ik er muisstil door word en het ff niet meer kan houden, ga ik in een kokend heet bad liggen tot ik er weer vrolijk van ben geworden en het boek uitgelezen heb en dat zo'n 3 x per week minimaal, t helpt.
Medicatie liever niet nl.
Als we echt heeeeeeeeeeeel erg oud zijn Herman, klinkt overwinteren wel heel erg fijn toch!
Sterkte met de mindere dagen en egniet des te meer van de dagen die minder pijnlijk aanwezig zijn he.
Lieve groetjes Karin
M
Marie louise23 december 2011 om 16:24
Zoek de warmte op!!!
Dat is een plaag waarmee velen van onze leeftijd geconfronteerd worden Herman. Ook ik.
Vooral veel, maar onbelast bewegen, en de warmte opzoeken!!!
Ga bv eens in verlof naar een warm eiland!!!
vandaag begint mijn weg naar kerstmis. het is een weg naar verwachting. naar de komst van het wonder. misschien naar de voltooiing van een lang zoekend leven.
ik heb altijd van kerstmis gehouden. ik draag de belofte in mij. de warmte en de hoop bovenop de sneeuw die het verleden toedekt. al was het maar voor even. ik wil
vier weken lang naar de ster zoeken die mij de weg wijst naar wie ik ben, naar wie ik wil zijn. ik wil beminnen en bemind worden. ook hier kan het wonder vergroten.
en onderweg wordt er echt een kind geboren. ik wens het alle liefde vande wereld toe. ik leg het zachtjes in de kribbe van mijn hart en zegen zijn wonder dat nog moet beginnen.
misschien gaan er velen mee naar het licht dat binnenin begint bij mij en bij jou. ik reik je mijn open handen, mijn zoekend hart en en het ongeboren wonder. draag
het samen met mij naar Zijn kribbe waar de schoonheid en de liefde wacht op alle herders die net als jij, net als ik, alleen maar verlangen naar eigen
wat mij al lang intrigeert: zoveel mensen zoveel werelden. ik kan met 4oo toeschouwers in een theaterzaal zitten en ik krijg
vierhonderd mensen die met totaal andere dingen bezig zijn dan ikzelf. ik zie ze, maar waaraan ze denken is mij vreemd. we luisteren naar dezelfde
muziek op een totaal andere wijze en we kijken naar elkaar met een achtergrond die de andere niet kent,
zelfs niet vermoedt. het diepst treft me dat in het eigen gezin. jaren met elkaar en toch mijlenver van elkaar verwijderd. mijn vrouw ligt naast mij
en ik weet in de verste verte niet wat haar bezighoudt en als ik daar naar vraag kijk in verbaasde ogen. misschien is het dat waar ik al heel mijn leven
naar op zoek ben: de herkenning van hetzelfde denken.
artrose
2 reacties op dit bericht
zeg dat ja
Als ik er muisstil door word en het ff niet meer kan houden, ga ik in een kokend heet bad liggen tot ik er weer vrolijk van ben geworden en het boek uitgelezen heb en dat zo'n 3 x per week minimaal, t helpt.
Medicatie liever niet nl.
Als we echt heeeeeeeeeeeel erg oud zijn Herman, klinkt overwinteren wel heel erg fijn toch!
Sterkte met de mindere dagen en egniet des te meer van de dagen die minder pijnlijk aanwezig zijn he.
Lieve groetjes Karin
Zoek de warmte op!!!
Vooral veel, maar onbelast bewegen, en de warmte opzoeken!!!
Ga bv eens in verlof naar een warm eiland!!!