tussen winter en lente

ontmoetten wij zo maar elkaar.

jouw winter duurde nog voort

in de rouw om je man.

je liefde draag je eeuwig mee.

ze ligt in hem begraven

en er is niets dat verdwijnt

van hem in wie je bent.

ik ga gewoon mee

op andere paden die

openliggen voor ons.

hij kijkt monkelend toe.

hij zal je hand

in de mijne leggen

en vanuit zijn hemel

glimlachen om je

ander geluk.

er is niets voorbij

de liefde van je leven

leeft in je voort

koester die zacht

en deel ze met anderen

die meegaan in je verdriet

en je vergezellen op

nieuwe paden die je betreedt.

morgen ligt voor jou open

met een andere kleur en

mensen die om je geven

open je hart en je handen

om te zijn wie je bent!

lieve

ik klikte je naam aan zonder te weten

wie je was. ik wachtte op invulling

van een leeg scherm. en Lieve gleed

binnen in mijn leven. veel vragen en

veel antwoorden, zoeken naar kleur

bij elkaar. herkenning en verbazing

en hopen dat alles paste. elkaars

leven ontdekken en in zachte schemer

de vriendschap stilaan zien ontwaken.

opnieuw geloven dat warmte mij

nog kan omgeven en dat haar open

handen wilden geven. en zoveel

toeval dat geen toeval meer kon zijn.

ik koester haar beeld zacht om niets

te verliezen van zoveel plotse tederheid.

wat zal de tijd ons vertellen?

herman

voor al wie hier langs komt:

ik wens je in 2013 alle geluk van de wereld toe!!!!



herman

Ik stap over de drempel omdat ik moet.

Hoe ik ontstond en hoe ik geworden ben

ligt daarbinnen al vijftig jaar te wachten.

Ik ben hier zo dikwijls voorbijgestapt

en omgekeken naar wat ik dacht

dat voorbij was. Niets is voorbij.

De jaren leven binnenin intens verder.

Het huis en het water dat ben ik

met alles daartussen. Ik kon er nog

niet binnengaan, toen. De deur

staat open en ik twijfel niet.

Ik kijk naar mezelf in de kamers.

Alles herbegint. Mijn moeder en mijn

vader en hun eindeloos bed waarin

ik warm genesteld in hun liefde

kroop. De dromen, het verdriet,

mijn jonge kijk op grote dingen,

het herbegint weer allemaal te leven.

Het sas en het water en de boten ,

ik zie ze weer door het raam dat openstaat.

Ik loop met de kip in mijn handen naar

de schipper op de deinende boot.

In mijn jurk en mijn haren blaast

de wind het verdriet weg om de dode

ogen van mijn vader. Hij heeft hier

zijn en ons boek toegedaan om

anders te leven. Maar wat ik hier

kreeg ben ik nooit meer vergeten.

Toen ik buiten kwam met mijn ogen

vol verdriet en mijn hart vol geschenken

van vroeger droeg ik mijn verleden

in mijn heden binnen naar morgen

waar het wonder alleen maar kan vergroten.

herman