Donderdag 19 juli 2012
bedankt
een dankjewel aan alle tipgevers!!!je ziet, het is supergelukt!!!
Herman
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Donderdag 19 juli 2012
schitterend!!
janne met haar moeke en haar mama!!!
Dinsdag 17 juli 2012
vraagje
wie van de bezoekers kan mij raad geven?
ik tracht een foto (groot) op mijn blog te plaatsen. ik weet dat ik ze 2x moet plaatsen en dan 1 deleten. maar dat deleten lukt nu juist niet. waarschijnlijk doe ik ergens iets fout.wie kan mij de juiste informatie geven?
alvast vriendelijk bedankt!
herman
ik tracht een foto (groot) op mijn blog te plaatsen. ik weet dat ik ze 2x moet plaatsen en dan 1 deleten. maar dat deleten lukt nu juist niet. waarschijnlijk doe ik ergens iets fout.wie kan mij de juiste informatie geven?
alvast vriendelijk bedankt!
herman
Zondag 15 juli 2012
de weg van hier naar daar
als ik naar janne kijk denk ik nogal eens:
jij hebt nog een schitterend leven voor de boeg.
als janne naar mij kijkt kan zij ook zo denken:
jij hebt al een schitterend leven gekregen.
de balans is dus in evenwicht. wij hebben beiden
redenen om blij te zijn met wat we kregen en
nog te verwachten zijn. zij en ik kennen onze
toekomst niet. ik vermoed dat zij haar kleinkind
zal vertroetelen als ik hier niet meer besta. misschien
schrijft zij op dat moment wat ik nu schrijf. zo reiken
de levenden en de doden naar elkaar. over en door
alles heen. vanuit de zelfde bron met het zelfde verlangen
en soms met de zelfde wanhoop om niet meer te zijn.
herman
jij hebt nog een schitterend leven voor de boeg.
als janne naar mij kijkt kan zij ook zo denken:
jij hebt al een schitterend leven gekregen.
de balans is dus in evenwicht. wij hebben beiden
redenen om blij te zijn met wat we kregen en
nog te verwachten zijn. zij en ik kennen onze
toekomst niet. ik vermoed dat zij haar kleinkind
zal vertroetelen als ik hier niet meer besta. misschien
schrijft zij op dat moment wat ik nu schrijf. zo reiken
de levenden en de doden naar elkaar. over en door
alles heen. vanuit de zelfde bron met het zelfde verlangen
en soms met de zelfde wanhoop om niet meer te zijn.
herman
Woensdag 11 juli 2012
leeuwenburcht
de leeuwenburcht op 11 juli!!!Dinsdag 10 juli 2012
ziekenhuis
het ziekehuis kleeft aan mijn huid
nu ik er buitenkom. oude vrienden
dwaalden er rond, vergaten de tijd
en hun verleden. ze cofronteerden
mij met eindigheid en aftakeling
die niets ontzag. zestien vierkante
meter wereld waarin leegte ruim
plaats maakte voor de wachtende
dood. ik zag de hebzucht in zijn
ogen. de laatste flikkering van
eeuwige begeerte. de waterval
van al wat mij gebeurde stokte
even. ik rilde om zoveel zinloosheid
die ik ontvluchtte.
herman
nu ik er buitenkom. oude vrienden
dwaalden er rond, vergaten de tijd
en hun verleden. ze cofronteerden
mij met eindigheid en aftakeling
die niets ontzag. zestien vierkante
meter wereld waarin leegte ruim
plaats maakte voor de wachtende
dood. ik zag de hebzucht in zijn
ogen. de laatste flikkering van
eeuwige begeerte. de waterval
van al wat mij gebeurde stokte
even. ik rilde om zoveel zinloosheid
die ik ontvluchtte.
herman
Zondag 8 juli 2012
11 juli
veel vrienden en bekenden in de oude kerk
waar wij 11 juli vierden als vanouds.'lied
van mijn land' opende het samenzijn rond
al de tekens uit mijn jonge jaren, mijn geloof
in God en Vlaanderen. in het 'gebed voor
het vaderland' boog ik mijn hoofd bij het
voorbijschuiven van wie hier niet meer was.
de eersten die mij leerden dat ik vlaming was.
ik heb gebeden, gezongen en betoogd.
mij één gevoeld met kruis en leeuw.
als kind en man heb ik van land en volk
gehouden. mijn buigend volk recht nu
zijn hoofd. ik bad vol hoop: 'heer, laat het prinsenvolk
der nederlanden niet ondergaan in broedertwist
en schande...schenk ons de taaie kracht... om met
vertrouwen en nooit gebroken moed ons land herop te bouwen!'
de leeuwenvlag zal woensdag juichend
aan mijn gevel wapperen!
herman
waar wij 11 juli vierden als vanouds.'lied
van mijn land' opende het samenzijn rond
al de tekens uit mijn jonge jaren, mijn geloof
in God en Vlaanderen. in het 'gebed voor
het vaderland' boog ik mijn hoofd bij het
voorbijschuiven van wie hier niet meer was.
de eersten die mij leerden dat ik vlaming was.
ik heb gebeden, gezongen en betoogd.
mij één gevoeld met kruis en leeuw.
als kind en man heb ik van land en volk
gehouden. mijn buigend volk recht nu
zijn hoofd. ik bad vol hoop: 'heer, laat het prinsenvolk
der nederlanden niet ondergaan in broedertwist
en schande...schenk ons de taaie kracht... om met
vertrouwen en nooit gebroken moed ons land herop te bouwen!'
de leeuwenvlag zal woensdag juichend
aan mijn gevel wapperen!
herman
Zaterdag 7 juli 2012
binnenin
ik versta de pijn van wie zo zorgzaam
met de anderen omgaat, van wie verder
ziet hoe dingen gebeuren en niet gebeuren.
ik wil haar op mijn handen dragen naar
een zorgenloos bestaan waar zij geen pijn
meer voelt. ik wil de tederheid waarmee
zij zorgt behoeden voor ontgoocheling.
zij kent de vreugden van de kleine dingen.
en dan wordt het te veel. de veer breekt en
er knakt iets in haar hoofd. haar wereld
wordt wazig en zij kijkt vertwijfeld naar
haar eigen handen die blijven opengaan.
zij zal de liefde blijven leren.
herman
met de anderen omgaat, van wie verder
ziet hoe dingen gebeuren en niet gebeuren.
ik wil haar op mijn handen dragen naar
een zorgenloos bestaan waar zij geen pijn
meer voelt. ik wil de tederheid waarmee
zij zorgt behoeden voor ontgoocheling.
zij kent de vreugden van de kleine dingen.
en dan wordt het te veel. de veer breekt en
er knakt iets in haar hoofd. haar wereld
wordt wazig en zij kijkt vertwijfeld naar
haar eigen handen die blijven opengaan.
zij zal de liefde blijven leren.
herman
Woensdag 4 juli 2012
vakantie
het is zomer en vakantie en stil.
je wil nog voortdoen zoals daar voor
maar dat lukt om een of andere reden
niet. je wordt meegezogen in die
tredmolen van opgelegde zorgeloosheid.
mensen leven blijkbaar anders, ze lossen
de rol even terwijl hun voeten nog verder
trappen, met kortsluiting tot gevolg.
je wordt binnenste buiten gekeerd. je moet
zingen en dansen en met je luie kont in
de zon gaan liggen, als die al schijnt.
dagritmestoornissen zijn al even erg
als hartritmestoornissen. alleen, er bestaan
geen pillen voor. je moet meedraaien
in de molen van hoera de vrijheid is daar.
ik wil alleen zachtjes zingen zoals vroeger
tussen de regels van een ongelezen boek.
herman
je wil nog voortdoen zoals daar voor
maar dat lukt om een of andere reden
niet. je wordt meegezogen in die
tredmolen van opgelegde zorgeloosheid.
mensen leven blijkbaar anders, ze lossen
de rol even terwijl hun voeten nog verder
trappen, met kortsluiting tot gevolg.
je wordt binnenste buiten gekeerd. je moet
zingen en dansen en met je luie kont in
de zon gaan liggen, als die al schijnt.
dagritmestoornissen zijn al even erg
als hartritmestoornissen. alleen, er bestaan
geen pillen voor. je moet meedraaien
in de molen van hoera de vrijheid is daar.
ik wil alleen zachtjes zingen zoals vroeger
tussen de regels van een ongelezen boek.
herman
Zaterdag 30 juni 2012
tekens
je kan geloven en niet geloven
je kan je openstellen of afsluiten
je kan jezelf met zorgen omringen
en je kan ook naar anderen gaan.
je kan geloven in tekens
je kan toveren in de magie
van het verleden die 'vandaag' maakt,
en toch de essentie opzoeken.
je kan op zoek gaan naar je zielsverwant
je kan haar plots ontmoeten in een vrouw
die in alles anders lijkt. het voelt als
thuiskomen. je komt tot rust en geniet.
de zee wordt dieper, de zon warmt op
als je het koud hebt. grijs krijgt kleur
en vriendschap verschuift naar graag
zien zonder vragen en eisen. telkens
terugkeren naar de eerste klik. herboren
worden in echt leven. gewoon zijn
in echte vriendschap die hecht.
en een glimlach voelen tintelen
in elke porie van je opnieuw ademende huid.
herman
je kan je openstellen of afsluiten
je kan jezelf met zorgen omringen
en je kan ook naar anderen gaan.
je kan geloven in tekens
je kan toveren in de magie
van het verleden die 'vandaag' maakt,
en toch de essentie opzoeken.
je kan op zoek gaan naar je zielsverwant
je kan haar plots ontmoeten in een vrouw
die in alles anders lijkt. het voelt als
thuiskomen. je komt tot rust en geniet.
de zee wordt dieper, de zon warmt op
als je het koud hebt. grijs krijgt kleur
en vriendschap verschuift naar graag
zien zonder vragen en eisen. telkens
terugkeren naar de eerste klik. herboren
worden in echt leven. gewoon zijn
in echte vriendschap die hecht.
en een glimlach voelen tintelen
in elke porie van je opnieuw ademende huid.
herman
Woensdag 27 juni 2012
de weg naar huis
zij weet dat hij klaar staat om naar huis te komen.
het vliegtuig aarzelt, start niet. hij moet wachten.
haar hart knijpt dicht. de chaos in haar hoofd
gaat op de loop. de voorbije jaren krimpen tot
ondraaglijke spanning naar vandaag. een dag
heeft nooit zo lang geduurd. zij wil hem in haar
armen sluiten. een haven zijn waarin hij landt
en van daaruit naar zijn beminden snelt.
zijn kind knijpt in haar handen. haar man lijkt
onbewogen maar leeft zo zwijgzaam naar dit
intense ogenblik van samen zijn. familie is nog
nooit zo hecht geweest. zo voelbaar kijkend naar
de lege lucht waarin hij straks de altijd lege plaats
weer vult. zij wacht hem op. de angst en het verlangen
gieren onbeheerst dooreen. de tijd blijft leeg. wie zal
haar zeggen dat wachten de weg naar liefde
zo pijnlijk maakt. en toch gaan haar ogen en haar handen
open. de regenboog zal staks weer haar en hem verbinden.
herman
het vliegtuig aarzelt, start niet. hij moet wachten.
haar hart knijpt dicht. de chaos in haar hoofd
gaat op de loop. de voorbije jaren krimpen tot
ondraaglijke spanning naar vandaag. een dag
heeft nooit zo lang geduurd. zij wil hem in haar
armen sluiten. een haven zijn waarin hij landt
en van daaruit naar zijn beminden snelt.
zijn kind knijpt in haar handen. haar man lijkt
onbewogen maar leeft zo zwijgzaam naar dit
intense ogenblik van samen zijn. familie is nog
nooit zo hecht geweest. zo voelbaar kijkend naar
de lege lucht waarin hij straks de altijd lege plaats
weer vult. zij wacht hem op. de angst en het verlangen
gieren onbeheerst dooreen. de tijd blijft leeg. wie zal
haar zeggen dat wachten de weg naar liefde
zo pijnlijk maakt. en toch gaan haar ogen en haar handen
open. de regenboog zal staks weer haar en hem verbinden.
herman
Dinsdag 26 juni 2012
bezit
mensen die zich moeien met anderen
en op alles commentaar hebben
belasten mijn leven en maken me ziek.
en als je daar om de lieve vrede
toch ruimte moet aan geven leef je
in een permanente stress situatie waar
je na lange tijd de oorsprong niet
meer van herkent. dan wordt het erg.
komen partners die al eeuwen samenwonen
daar uitendelijk uit? en hoe los je dat op?
selectief doof worden? of je weg zwijgzaam
alleen bewandelen langs de zijkant?
is het dan zo moeilijk de eigenheid
van je partner te onderkennen en hem
alle vrijheid te geven die te beleven?
wij verschrompelen toch niet tot het
onvoorwaardelijk bezit van de andere?
herman
en op alles commentaar hebben
belasten mijn leven en maken me ziek.
en als je daar om de lieve vrede
toch ruimte moet aan geven leef je
in een permanente stress situatie waar
je na lange tijd de oorsprong niet
meer van herkent. dan wordt het erg.
komen partners die al eeuwen samenwonen
daar uitendelijk uit? en hoe los je dat op?
selectief doof worden? of je weg zwijgzaam
alleen bewandelen langs de zijkant?
is het dan zo moeilijk de eigenheid
van je partner te onderkennen en hem
alle vrijheid te geven die te beleven?
wij verschrompelen toch niet tot het
onvoorwaardelijk bezit van de andere?
herman
Vrijdag 22 juni 2012
de 4 seizoen
wij zaten in een middeleeuwse kerk
naar vivaldi te luisteren. hij vertelde
over de vier seizoenen met klanken
als balsem voor mijn ziel. ik bad
en zong met hem en onze taal
zocht naar een god die hier al
eeuwenlang aanbeden en vervloekt
werd. zoveel zilte tranen om dood
en onbegrip kleefden aan de graven
waarop wij zaten. de winter zat
bevroren in de stenen zuilen die
die naar boven wezen in het
eindeloos niets waar ik ooit ontstond.
en juist hier begon de lente. ik dacht
aan de rust en de onrust van een avond
aan zee. aan waarden en normen die
meer vragen dan antwoorden gaven.
aan de liefde in mijn leven die
mijn zomer moest zijn die nooit
kwam. maar ik zal vivaldi in mijn
ziel laten spelen, met de woorden
van het hooglied. in wil de liefde intens
beleven tot de laatste bladzijde van
mijn beduimeld boek. tot ik het
dicht doe om eindelijk mezelf te kunnen zijn.
herman
naar vivaldi te luisteren. hij vertelde
over de vier seizoenen met klanken
als balsem voor mijn ziel. ik bad
en zong met hem en onze taal
zocht naar een god die hier al
eeuwenlang aanbeden en vervloekt
werd. zoveel zilte tranen om dood
en onbegrip kleefden aan de graven
waarop wij zaten. de winter zat
bevroren in de stenen zuilen die
die naar boven wezen in het
eindeloos niets waar ik ooit ontstond.
en juist hier begon de lente. ik dacht
aan de rust en de onrust van een avond
aan zee. aan waarden en normen die
meer vragen dan antwoorden gaven.
aan de liefde in mijn leven die
mijn zomer moest zijn die nooit
kwam. maar ik zal vivaldi in mijn
ziel laten spelen, met de woorden
van het hooglied. in wil de liefde intens
beleven tot de laatste bladzijde van
mijn beduimeld boek. tot ik het
dicht doe om eindelijk mezelf te kunnen zijn.
herman
Zondag 17 juni 2012
eucharistie
brood en wijn in mijn handen
in een sacraal moment
waarin ik bid vanuit mijn ziel.
ik leg mijn hart en handen open.
ik weet niet waarom. ik wil
het waarom van mijn leven
ontdekken. de zin die mij
ontglipt en toch bestaat.
god en het wonder herdenken
en de liefde die daar begint.
ze herkennen in de ogen
van mensen, in de warme
klank van hun woord. in
lippen die spreken en zoenen.
op schouders waarop ik huil
omdat de leegte mij ketent.
ik wil god ontmoeten in jou.
herman
in een sacraal moment
waarin ik bid vanuit mijn ziel.
ik leg mijn hart en handen open.
ik weet niet waarom. ik wil
het waarom van mijn leven
ontdekken. de zin die mij
ontglipt en toch bestaat.
god en het wonder herdenken
en de liefde die daar begint.
ze herkennen in de ogen
van mensen, in de warme
klank van hun woord. in
lippen die spreken en zoenen.
op schouders waarop ik huil
omdat de leegte mij ketent.
ik wil god ontmoeten in jou.
herman
Donderdag 14 juni 2012
nieuw
ik laat het sluipend gif van dichtbij
sterven, in mijn leven toe. ik voel
de onomkeerbaarheid als ik daarin
verder ga. ik leef te veel naar
morgen toe en vergeet vandaag.
dat wil ik anders doen. geluk en
schoonheid kan ik maar vandaag
genieten en morgen is nog onbekend.
loslaten waar ik vast in zit en de
puurheid als dagelijkse kost ervaren.
ballast waar ik mij niet zo goed bij voel
afbreken tot de laatste steen. en op het
puin daarvan een glimlach bouwen
tot waar mijn hemel reikt. het wordt
de hoogste tijd om de omklemming
van mijn ziel te slopen en vrij
het leven en het wonder te omarmen.
herman
sterven, in mijn leven toe. ik voel
de onomkeerbaarheid als ik daarin
verder ga. ik leef te veel naar
morgen toe en vergeet vandaag.
dat wil ik anders doen. geluk en
schoonheid kan ik maar vandaag
genieten en morgen is nog onbekend.
loslaten waar ik vast in zit en de
puurheid als dagelijkse kost ervaren.
ballast waar ik mij niet zo goed bij voel
afbreken tot de laatste steen. en op het
puin daarvan een glimlach bouwen
tot waar mijn hemel reikt. het wordt
de hoogste tijd om de omklemming
van mijn ziel te slopen en vrij
het leven en het wonder te omarmen.
herman
Dinsdag 12 juni 2012
Maeve
ik heb vanavond het verhaal van Maeve gezien.
Maeve was tien jaar toen ze verongelukte.
haar ouders vertelden haar verhaal en dat
van hen. een verpletterende belevenis.
ik heb Maeve meebeleefd. het verdriet
van haar ouders ook. zij hebben Maeve
doorgegeven aan iedereen die verlies
in zijn leven meedraagt. ik draag Maeve
in mijn open handen naar een verloren droom.
naar wie ik liever zag dan mijn eigen leven.
hij liep verloren in de chaos van zijn jongensdroom.
zijn grenzen doemden onherkenbaar aan zijn horizon.
hij verloor elke grip op zijn vreemd bestaan.
ik sprak verloren in zijn leegte. en zijn wanhoop
kleefde aan mijn tranen om wat niet kon zijn.
ik zie mezelf als vreemde in zijn leven
en het wordt koud waar zijn stappen zich keren.
hij leeft en bidt in zijn gesloten denken en wijst
mij naar een plaats die ik niet ken. ik zoek nog
elke dag naar een waarom. het antwoord ligt
verborgen in zijn ziel waarin hij mij niet binnenlaat.
ik draag hem zoals Maeves ouders naar een beminde
plek. waar ik hem koester en nooit verlies.
hij blijft de welbeminde die ik nooit verlaat.
hij is mijn raadsel en mijn toeverlaat.
herman
Maeve was tien jaar toen ze verongelukte.
haar ouders vertelden haar verhaal en dat
van hen. een verpletterende belevenis.
ik heb Maeve meebeleefd. het verdriet
van haar ouders ook. zij hebben Maeve
doorgegeven aan iedereen die verlies
in zijn leven meedraagt. ik draag Maeve
in mijn open handen naar een verloren droom.
naar wie ik liever zag dan mijn eigen leven.
hij liep verloren in de chaos van zijn jongensdroom.
zijn grenzen doemden onherkenbaar aan zijn horizon.
hij verloor elke grip op zijn vreemd bestaan.
ik sprak verloren in zijn leegte. en zijn wanhoop
kleefde aan mijn tranen om wat niet kon zijn.
ik zie mezelf als vreemde in zijn leven
en het wordt koud waar zijn stappen zich keren.
hij leeft en bidt in zijn gesloten denken en wijst
mij naar een plaats die ik niet ken. ik zoek nog
elke dag naar een waarom. het antwoord ligt
verborgen in zijn ziel waarin hij mij niet binnenlaat.
ik draag hem zoals Maeves ouders naar een beminde
plek. waar ik hem koester en nooit verlies.
hij blijft de welbeminde die ik nooit verlaat.
hij is mijn raadsel en mijn toeverlaat.
herman
Vrijdag 8 juni 2012
ergens
je zal mijn woorden wel herkennen nu.
ze zijn voor jou geschreven.
de zee, het strand en de kleuren
van de avondzon. herken je ze?
de zeedijk en een rolstoel
als onuitwisbare herinnering.
het laatste gesprek. warm en oneindig.
over verleden en heden, over hem en jou.
misschien ook over toekomst zonder hem.
onuitspreekbare hopeloosheid en toch
de troost van betaste woorden die
voorzichtig aan elkaar gegeven worden.
niemand is getuige. je bent teruggekeerd
naar wat overbleef. de rijkdom van
het leven kon je niet ontlopen. de tranen
droogden binnenin. de littekens
droeg je mee. draag je mee. leg ze zacht
vooraan op het water. ze drijven naar
hun oorsprong terug waar alles gezegd is.
ooit. daar begint je regenboog.
ik schrijf alleen met letters en onbeholpen
woorden op vergankelijk papier. je broer
schrijft in het water, in het vuurrood van
de avondzon, in je verwarde hart.
ergens op de zeedijk begon de eeuwigheid.
herman
ze zijn voor jou geschreven.
de zee, het strand en de kleuren
van de avondzon. herken je ze?
de zeedijk en een rolstoel
als onuitwisbare herinnering.
het laatste gesprek. warm en oneindig.
over verleden en heden, over hem en jou.
misschien ook over toekomst zonder hem.
onuitspreekbare hopeloosheid en toch
de troost van betaste woorden die
voorzichtig aan elkaar gegeven worden.
niemand is getuige. je bent teruggekeerd
naar wat overbleef. de rijkdom van
het leven kon je niet ontlopen. de tranen
droogden binnenin. de littekens
droeg je mee. draag je mee. leg ze zacht
vooraan op het water. ze drijven naar
hun oorsprong terug waar alles gezegd is.
ooit. daar begint je regenboog.
ik schrijf alleen met letters en onbeholpen
woorden op vergankelijk papier. je broer
schrijft in het water, in het vuurrood van
de avondzon, in je verwarde hart.
ergens op de zeedijk begon de eeuwigheid.
herman
Woensdag 6 juni 2012
woorden
spelen met woorden en zoeken
hoe een woord klinkt, aanvoelt.
de betekenis doorgronden en
precies omschrijven wat je bedoelt.
of liever vaag blijven. zoals het zand
aan de rand van het strand en de zee.
woorden door je vingers laten glijden
en niets overhouden. zonder woorden
je verhaal vertellen. je liefste begrijpt
dat ook wel en als ze dat niet doet
is ze je echte liefste niet. ik wil
de liefde omarmen in woorden.
dat is alles wat mij rest. een woord
waar ik mee speel en dat mijn
wereld zachter maakt achter
de woorden die je hier leest.
herman
hoe een woord klinkt, aanvoelt.
de betekenis doorgronden en
precies omschrijven wat je bedoelt.
of liever vaag blijven. zoals het zand
aan de rand van het strand en de zee.
woorden door je vingers laten glijden
en niets overhouden. zonder woorden
je verhaal vertellen. je liefste begrijpt
dat ook wel en als ze dat niet doet
is ze je echte liefste niet. ik wil
de liefde omarmen in woorden.
dat is alles wat mij rest. een woord
waar ik mee speel en dat mijn
wereld zachter maakt achter
de woorden die je hier leest.
herman
Zondag 3 juni 2012
luik
het wilde land van luik
kronkelt langs de maas
naar boven. ik zag het water
tussen de heuvels en de torens
van oude katedralen.verleden
en heden zwierven langs de
kaden. de grootse pleinen
en de intieme binnenhoven
vertelden het verhaal van
zoveel levens die nu begraven
in de ardense aarde als
stille getuigen in eeuwigheid
geschiedenis schrijven. het
schitterende station staat
als een vreemdeling te kijken
naar een plek waar het niet
hoort. wie hier bestuurt heeft
nooit de ziel van dit vermoeide
volk begrepen. zij hebben
het vuur en de sfeer verdreven.
alleen chaos is hier niet verbrand.
herman
kronkelt langs de maas
naar boven. ik zag het water
tussen de heuvels en de torens
van oude katedralen.verleden
en heden zwierven langs de
kaden. de grootse pleinen
en de intieme binnenhoven
vertelden het verhaal van
zoveel levens die nu begraven
in de ardense aarde als
stille getuigen in eeuwigheid
geschiedenis schrijven. het
schitterende station staat
als een vreemdeling te kijken
naar een plek waar het niet
hoort. wie hier bestuurt heeft
nooit de ziel van dit vermoeide
volk begrepen. zij hebben
het vuur en de sfeer verdreven.
alleen chaos is hier niet verbrand.
herman
Donderdag 31 mei 2012
krakende carrosserie
er is niets zo ontgoochelend
als plots geconfronteerd te worden
met de onvoorspelhaarheid van
je gezondheid. gisteren viel alles
best mee. ik dacht: de miserie
is voorbij. en plots voel je
dat alles weer mis gaat. je zoekt
naar oorzaken maar vindt er geen.
je wil op uitstap en je twijfelt.
je wil anderen niet tot last zijn.
maar je kan niet alles afgelasten.
misschien moet ik hier leren
doorbijten en niet bang zijn van morgen.
genoeg medicatie mee en genieten
van wat je hebt, al gaat het krakkemikkig
en blijft je maag opstandig rebelleren.
je lichaam exploreren en luisteren
naar zijn taal en hoe het flirt met
je geest die veel te vlug volgt.
jezelf onder controle krijgen en
het leven bleleven zoals het zich aandient.
herman
als plots geconfronteerd te worden
met de onvoorspelhaarheid van
je gezondheid. gisteren viel alles
best mee. ik dacht: de miserie
is voorbij. en plots voel je
dat alles weer mis gaat. je zoekt
naar oorzaken maar vindt er geen.
je wil op uitstap en je twijfelt.
je wil anderen niet tot last zijn.
maar je kan niet alles afgelasten.
misschien moet ik hier leren
doorbijten en niet bang zijn van morgen.
genoeg medicatie mee en genieten
van wat je hebt, al gaat het krakkemikkig
en blijft je maag opstandig rebelleren.
je lichaam exploreren en luisteren
naar zijn taal en hoe het flirt met
je geest die veel te vlug volgt.
jezelf onder controle krijgen en
het leven bleleven zoals het zich aandient.
herman