Maandag 21 mei 2012
bib werd 65!
gisteren zalig zomerweer
tegen alle voorspellingen in.
wij hebben gefeest om mijn
jarige vrouw met familie
en vrienden. en straks weer
opnieuw met de buren. oud
worden brengt mensen bijeen
als ze er nog geraken!
maar het was tof en gezellig.
het verleden herleefde weer
even. de vriendschap borrelde
in heerlijke glazen vol drank
en vertelsels van vroeger.
mijn kinderen bezongen
hun moeder, mijn vrienden
deden dat ook, en ergens
heel diep van binnen voel
ik de liefde die leeft. ik heb
er oeverloos van genoten
en weer intens gevoeld:
vriendschap is een onbetaalbaar goed!
herman
de tijd is lang voorbij dat wat vòòr me lag zoveel langer was dan wat ik achterliet. de dood wordt meer en meer mijn metgezel als ik mijn og…
de tijd is lang voorbij
dat wat vòòr me lag
zoveel langer was
dan wat ik achterliet.
de dood wordt meer
en meer mijn metgezel
als ik mijn ogen sluit
en mijmer over wat
kan komen. ik vraag
me af wanner hij
metgezel zal worden.
en hoe ik hem ontmoeten
zal. kortbij leeft hij.
zijn schaduw haalt
mij in. ik voel de kilte
soms als ik zijn blik
ontwaar. vandaag nog
niet. en morgen ken
ik niet. hij wel. die
voorsprong geeft
hij nooit meer af.
herman
kan verkeerd handelen mij psyche overhoop halen? wat in mijn ogen dan verkeerd handelen is. ik denk soms dat ik mij dat inbeeld, maar het he…
kan verkeerd handelen mij psyche
overhoop halen? wat in mijn ogen
dan verkeerd handelen is. ik denk soms
dat ik mij dat inbeeld, maar het herhaalt
zich zo regelmatig dat ik moet geloven
dat de psyche een fysisch slechtbevinden
kan creëren. je moet dus al een grote
dommerik zijn om dat proces kans te geven
zich telkens te manifesteren. wel, soms ben ik
zo een stom kieken. mijn bewustzijn gehoorzaamt
niet altijd aan 'onweerstaanbare drang'. dat is
toch een basis voor vrijspraak van alle schuld?
ik moet eens stoppen met mezelf te bedriegen.
en open en eerlijk het leven te omarmen.
schoonheid en eerlijkheid en liefde moeten
mijn handelen bepalen. de rest leidt alleen
maar naar de hel. en wie wil daar in?
herman
ik vertoefde gisteren in het gezelschap van jonathan seagull zeemeeuw en van bach. verrukkelijk gezelschap! de klanken van bach en het aanro…
ik vertoefde gisteren in het gezelschap
van jonathan seagull zeemeeuw en van bach.
verrukkelijk gezelschap! de klanken van bach
en het aanrollen van de golven vanover de zee
waar jonathan de tijd aan flarden vloog
naar de eeuwigheid toe. de goldbergvariaties
stuurden de vlucht van jonathan en mijn denken.
de tijd hief zichzelf op en ik verkende een wereld
waarin liefde en schoonheid de basis van elke
vlucht bepalen naar en hemel waarin de mens
en de aarde in harmonie moeiteloos samenleven.
hier voltrekt zich het wonder telkens opnieuw
in mij, en wie meestapt verwelkom ik graag
als mijn gezel naar dit gezegende land.
herman
meer kaders dan inhoud rechte lijnen en nietszeggende constructies. foto's die niet spreken. dat noemen ze kunst vandaag. ofwel ben ik hopel…
meer kaders dan inhoud
rechte lijnen en nietszeggende
constructies. foto's die niet
spreken. dat noemen ze kunst
vandaag. ofwel ben ik hopeloos
verouderd. ofwel is er iets
grondig mis met degenen
die zichzelf als kunstenaar zien.
kunst moet raken en ontroeren
of boos maken. kunst draag je mee
in je verdere leven. vergeet je niet.
wat ik gisteren zag is lang verdwenen.
zonde van de inspanning en de tijd.
herman
rond middernacht sluit ik de dag af. dan rolt een film in mijn denken af over wat gebeurde en niet gebeurde, over wat ik wou en niet wou, ov…
rond middernacht sluit ik de dag af.
dan rolt een film in mijn denken af
over wat gebeurde en niet gebeurde,
over wat ik wou en niet wou,
over mensen die ik ontmoette en sprak,
over de vreugde om hun woorden en
soms over het verdriet van hun afwezigheid.
wat ik niet meer wil wordt opgelijst,
steeds weer opnieuw dezelfde lijst. en dan
de dingen waar ik niet toe kwam, maar wou.
daar is morgen tijd voor, nieuwe tijd, bewuster
leven is daar een constante in. en de dood
zin geven eveneens. god aanwezig weten
in wat ik heb en waar ik naar verlang. de
liefde beleven in zoveel passanten die
ik met open armen omarm om wie ze zijn.
herman
janne speelt en schatert. zij is mijn ultieme confrontatie met de dood. ik zal nooit haar kinderen zien. zij is een spiegel waarin ik eindig…
janne speelt en schatert.
zij is mijn ultieme confrontatie
met de dood. ik zal nooit haar
kinderen zien. zij is een spiegel
waarin ik eindigheid zie. die van mij.
dit weten haalt mijn leven overhoop.
de tijd wordt korter dan mijn dromen.
wat overblijft is kort en onbekend.
ik moet anders kijken naar wat komt.
ik moet mijn plaats benoemen en
herbronnen. de dood maakt daar zichtbaar
deel van uit. het raadsel dat ik groter
maakte krijgt nu zijn begin.
herman
het zou gemakkelijk zijn in niets te geloven. maar dan verlies ik elke binding met jou. er is meer nodig dan weten. zijn is meer dan vlees e…
het zou gemakkelijk zijn
in niets te geloven.
maar dan verlies ik
elke binding met jou.
er is meer nodig
dan weten.
zijn is meer dan
vlees en hersendraden.
ik wil in jou geloven.
in wie je bent:
een haven waarin ik
thuiskom van de eeuwigheid.
herman
de rust komt binnen de deur blijft op een kier de onrust staat buiten te wachten elk woord zoekt zijn eigen weg naar de ander de leegte kan …
de rust komt binnen
de deur blijft op een kier
de onrust staat buiten
te wachten
elk woord
zoekt zijn eigen weg
naar de ander
de leegte kan
angstaanjagend
mijn wereld
kil vernietigen
maar telkens opnieuw
wint de liefde
in wat zich rechtzet
in de minne
herman
op de fiets met de zon, de wind en het water. een gevoel van vrijheid en opgaan in de natuur. verhalen leggen in wat je tegenkomt: een kerk,…
op de fiets met de zon, de wind en het water.
een gevoel van vrijheid en opgaan in de natuur.
verhalen leggen in wat je tegenkomt: een kerk,
een boom, een meeuw, een wandelaar en God.
genieten van bewegen, van je goed te voelen.
blij zijn om zoveel vrienden die op je wachten.
kinderen zien spelen en schateren en moeders
bezorgd zien om de kleine dagelijkse dingen.
al het onweer in jezelf uitbannen en geloven
in de toekomst. genieten van heerlijke babbels
met chatvrienden, hun pijn en verdriet,
zin geven en hun lach laten klateren in de warmte
van je hart, van je open armen en je hunkerende ziel.
Herman
de kleine en de grote armen uitgestrekt op het nieuwpoorts wandelpad. het plezier spat van de foto in mijn herinnering. nette en oma springe…
de kleine en de grote armen uitgestrekt
op het nieuwpoorts wandelpad. het plezier
spat van de foto in mijn herinnering.
nette en oma springen uit de monding
en de open zee in elkaars voelbare vreugde.
de zeewind blaast hun lach over het land
naar zoveel thuisgebleven vrienden.
ik blijf maar kijken naar hun open armen,
die alles van de andere verwelkomen in
de vreugde om vakantie, om de diepe liefde
die hen samen draagt. één ogenblik staat
dan de wereld stil: om de vrouw en het kind
die hier zijn zoals ze zijn: schitterend mooi!
Herman
de regen valt met bakken naar beneden. hij verpest mijn dag en mijn humeur. het water staat me nu tot aan de lippen. de lente is een vreemde…
de regen valt met bakken naar beneden.
hij verpest mijn dag en mijn humeur.
het water staat me nu tot aan de lippen.
de lente is een vreemde aan mijn deur.
mijn tuin zwemt in de plassen.
de bloemen hangen er verloren bij.
de vogels vluchten in de dichte hagen
en volgende week beginnen wij aan mei.
ligt alles overhoop hierboven?
is de besturing van hun seizoenen
zoekgeraakt? of zeggen zij terloops
dat ook mijn leven niet verloopt
zoals mijn liefsten hoopten?!
herman
woorden ploegen het rulle zand om waarin mijn hersens naar de hemel kijken. mijn bloed vloeit duister naar de zee en drinkt het zout om eeuw…
woorden ploegen het rulle zand om
waarin mijn hersens naar de hemel kijken.
mijn bloed vloeit duister naar de zee en
drinkt het zout om eeuwig van te leven.
ik zie stukken van mijn leven op de golven
dwalen. sommige in helle zon, andere in
ondoordringbaar duister. het uitspansel
wijst naar een God die ik omarmen wil.
tussen water en hemel krimpt mijn huid
steeds strakker rond mijn korter leven.
wat overblijft zoekt naar wat mij steeds
ontglipt: de naaktheid van de liefde.
ik kan haar raadsel nooit vergroten.
herman
het is koud en kil op straat de mensen duiken in hun winterjassen om vlug wat boodschappen te doen voor dat de regen valt . ik krijg een her…
het is koud en kil op straat
de mensen duiken in hun
winterjassen om vlug wat
boodschappen te doen
voor dat de regen valt .
ik krijg een herfstgevoel in het
groen van mijn tuin dat niet
meer groeien wil. de vogels
hebben hun gefluit van maart
maar opgeborgen tot zij de zon
weer zien. alles wacht en rilt.
verlangen is mooier dan bezitten
maar ik verlang nu toch naar
zonnewarmte op mijn huid,
naar groen en licht en hoop
een lentelied te zingen
voor janne die naar buiten wil.
herman
ik verstond er geen snars van als ik het las! ken jij dat woord?: 'pc app'. ik dacht aan de woorden van mijn vader zoveel tijd geleden: 'man…
ik verstond er geen snars van als ik het las!
ken jij dat woord?: 'pc app'. ik dacht aan de
woorden van mijn vader zoveel tijd geleden:
'manneke, ik versta veel woorden niet meer
in 'mijn standaard' (zijn krant die hij van a
tot z las, van boven naar onder en van voor
naar achter en soms ook omgekeerd). 'hij
staat vol engelse woorden die ze momenteel
uitvinden. ik zou er een woordenboek moeten
bijhalen'. dus dat gevoel had ik ook als ik
regelmatig het woord 'app' ontmoette in allerlei
teksten over computers en hun randapparatuur.
dus nu ben ik er. ik gebruik het woord 'apparatuur'
in mijn gewone nederlandse taal. wel blijkbaar
hebben ze dat vertaald in computertaal, want
nu zijn dat 'applicaties' geworden. natuurlijk,
taal leeft en de mens zijn creatief vermogen ook.
allicht speelt mijn leeftijd daar ook een rol in.
want het valt mij nu op dat ik even oud ben
als mijn vader toen. de applicaties van mijn brein
zijn daar nog niet op ingesteld. maar ik geef mij
niet over!! nieuwsgierig blijf ik alles napluizen.
en als ik ooit honderd word zal ik mijn kleinkinderen
uitleggen hoe je elk raadsel moet ontrafelen.
en dat ze best 'hét raadsel' blijven vergroten!
herman
hij zong op een boomtak een lentelied maar de lente kwam nog niet. er hing ijs aan de bloemen en ik zag het jonge groen treuren om de kou de…
hij zong op een boomtak een lentelied
maar de lente kwam nog niet. er hing
ijs aan de bloemen en ik zag het jonge
groen treuren om de kou deze nacht.
mijn merels zijn kameraden geworden
de mezen en vinken ook dikke vrienden
die in het vogelhuis twisten om het eten
dat ik dagelijks strooi. en drinken en
wassen allen dooreen, maar zelfs
twintig vogels maken de lente niet.
de zon weerkaatst op het groen en
lokt mij naar buiten. maar zij liegt
met schijnbare warmte die kilte op
mijn schouders legt. de grillen
van april vieren hoogtij. de haard
ligt vol brandend hout om mijn
ziel en mijn lijf te verwarmen.
Herman
ik weet dat ik haar niet ken buiten de woorden die wij spraken. goeie vrienden hebben niet meer nodig dan de suggestie van een woord, de dru…
ik weet dat ik haar niet ken
buiten de woorden die wij spraken.
goeie vrienden hebben niet meer nodig
dan de suggestie van een woord,
de druppel van een traan, het kuiltje
van een glimlach, dat blijft hangen.
haar verhaal meandert door een
landschap van hoogtes en laagtes.
haar leven is betegeld en gebakken
in de warmte van overhitte ovens
en daartussen de mensen om wie
ze geeft en de wereld die ze omploegt.
je leest haar ten diepste in de
jaarringen van het leven: zachte
rimpels geweven door zoveel
verhalen van geluk. zij bemint wie
rond haar leeft. maar toch wil ze meer,
niet wetend waarom. leven is meer
dan de einder, deint oeverloos uit
tot het stolt in het verhaal van een tegel.
tot het rust in de plooi van een rimpel
die haar siert.
herman
zij loopt met haar oma langs het strand te kijken naar de zee. tussen hemel en aarde glinstert het water tot zo ver als zij ziet. De regen v…
zij loopt met haar oma langs het strand
te kijken naar de zee. tussen hemel en
aarde glinstert het water tot zo ver
als zij ziet. De regen van pas voorbij
versmelt in het water als sneeuw
voor de zon. plots wijst ze naar de hemel
boven de zee waarin het grijsblauw
wordt doorsneden met de vage kleuren
van een regenboog. 'precies mijn pennendoos
vol kleurtjes', leert ze mij.
'waarom spannen
alle kleurtjes zich in de wolken uit?' Ik begin
aan een boeiend gesprek over rood en geel,
blauw en groen en het verschil daar tussen.
het voelt als een verfrissend bad. ik ontdek
de schoonheid en haar open kijk op de
dingen, de kleuren en de hemel.
de rust van het zand, de wind en het water
en de betovering van kato haar regenboog
weren alle stress en beloven de lente
die morgen begint. de kilheid verdrijft.
de liefde hertekent
en mij en kato omsluit.
herman
vijftienduizend bezoekers vandaag. een getal om even bij stil te staan. ik heb hier heerlijke mensen ontmoet en gedeeld in hun vreugde en ve…
vijftienduizend bezoekers vandaag.
een getal om even bij stil te staan.
ik heb hier heerlijke mensen ontmoet
en gedeeld in hun vreugde en verdriet.
ik ben innerlijk rijker geworden
door wie ik hier ontmoette.
ook blijer. ze hebben me leren
relativeren en mijn grenzen
opengetrokken. ik ben hen daar
enorm dankbaar voor. sommigen
zijn voorbijgegaan. anderen gebleven.
ik draag hen mijn hele leven mee.
zij hebben mij dichter bij het wonder gebracht.
Herman
ik word vandaag negenenzestig
dat betekent dat morgen tram zeventig
vertrekt om binnen driehonderdvijfenzestig
dagen de eindbestemming te bereiken.
oud worden is meer omzien dan vroeger
intenser genieten van wat gebeurt
alles horen kraken en verschrompelen
maar er leren mee leven, blij zijn
dat ik tot hier al mocht komen. ik ben
dankbaar voor mijn leven, ik ben dankbaar
voor al de vrienden die ik erin mocht ontmoeten,
voor al de liefdes die ik mocht beleven en
eigenlijk ben ik ook dankbaar voor de
vele ontgoochelingen. voor mijn sterktes
en zwaktes, voor de mens die ik mocht zijn.
voor mijn opstandig verdriet en de innige
vreugde om wat nooit sterft in mij.
Herman
3 reacties op dit bericht
Profoiciat aan je vrouw
Verjaardag
fijn om te lezen