Zondag 27 november 2011
advent
vandaag begint mijn weg naar kerstmis.
het is een weg naar verwachting. naar
de komst van het wonder. misschien naar
de voltooiing van een lang zoekend leven.
ik heb altijd van kerstmis gehouden. ik
draag de belofte in mij. de warmte en de
hoop bovenop de sneeuw die het verleden
toedekt. al was het maar voor even. ik wil
vier weken lang naar de ster zoeken die
mij de weg wijst naar wie ik ben, naar
wie ik wil zijn. ik wil beminnen en bemind
worden. ook hier kan het wonder vergroten.
en onderweg wordt er echt een kind geboren.
ik wens het alle liefde vande wereld toe. ik
leg het zachtjes in de kribbe van mijn hart
en zegen zijn wonder dat nog moet beginnen.
misschien gaan er velen mee naar het licht
dat binnenin begint bij mij en bij jou.
ik reik je mijn open handen, mijn zoekend
hart en en het ongeboren wonder. draag
het samen met mij naar Zijn kribbe waar
de schoonheid en de liefde wacht op
alle herders die net als jij, net als ik,
alleen maar verlangen naar eigen
en ieders geluk.
Herman
Zaterdag 26 november 2011
wat mij al lang intrigeert: zoveel mensen zoveel werelden. ik kan met 4oo toeschouwers in een theaterzaal zitten en ik krijg vierhonderd men…
wat mij al lang intrigeert:
zoveel mensen zoveel werelden.
ik kan met 4oo toeschouwers in
een theaterzaal zitten en ik krijg
vierhonderd mensen die met totaal
andere dingen bezig zijn dan ikzelf. ik zie
ze, maar waaraan ze denken is mij
vreemd. we luisteren naar dezelfde
muziek op een totaal andere wijze
en we kijken naar elkaar met een
achtergrond die de andere niet kent,
zelfs niet vermoedt. het diepst treft
me dat in het eigen gezin. jaren met
elkaar en toch mijlenver van elkaar
verwijderd. mijn vrouw ligt naast mij
en ik weet in de verste verte niet wat
haar bezighoudt en als ik daar naar
vraag kijk in verbaasde ogen. misschien
is het dat waar ik al heel mijn leven
naar op zoek ben: de herkenning
van hetzelfde denken.
Herman
Donderdag 24 november 2011
ik ben weer op zoek naar God en naar een religieus bewustzijn. ik mis gewijde stilte in mezelf. ik wil weer dat mijn ja een ja is, en een ne…
ik ben weer op zoek naar God
en naar een religieus bewustzijn.
ik mis gewijde stilte in mezelf.
ik wil weer dat mijn ja een ja is,
en een nee een nee. ik zocht
naar een verlangen dat niet
verdiept, dat vluchtig is en
breekt bij de minste wind.
ik wil terug leren bidden
en vertrouwen vinden in
mijn oorsprong en de mensen
waar ik onverbrekelijk van hou.
ik wil de waarheid zoeken
in mijn bestaan. de liefde
die alles duldt, alles vergeeft,
alles gelooft. ik wil leeg worden
om het wonder in mezelf
alleen maar te vergroten.
Herman
Woensdag 23 november 2011
ik kom terug naar mijn rustig leven. wat boeken en chopin en ver van wat mij zo onrustig maakt leg ik mijn hoofd te ruste. de avondzon wordt…
ik kom terug naar mijn rustig
leven. wat boeken en chopin
en ver van wat mij zo onrustig
maakt leg ik mijn hoofd te ruste.
de avondzon wordt mist
ook in mijn denken. ik loop
verloren langs de dijken
en kijk nog even om
naar wat er is geweest.
Herman
het tikken van mijn vingers op het computerklavier danst in de stilte en het donker buiten. ik kan kiezen uit zoveel letters maar mijn denke…
het tikken van mijn vingers
op het computerklavier
danst in de stilte en het
donker buiten. ik kan
kiezen uit zoveel letters
maar mijn denken is vlugger
dan het zoeken van mijn
vingers. die letters
worden woorden en die
woorden vertellen wat ik
denk, soms wat ik niet denk,
soms wat ik wil denken.
ergens aan de schelde
klikt ook een klavier
met dezelfde letters
en bij hoog tij komen
ze binnengestroomd.
Herman
deze zondagmorgen is kil en koud en toch voel ik me warm van binnen de kinderen en de vrienden komen langs. er wordt gegeten en gedronken en…
deze zondagmorgen is kil en koud
en toch voel ik me warm van binnen
de kinderen en de vrienden komen
langs. er wordt gegeten en gedronken
en vooral gepraat en soms geplaagd.
de warmte van het vuur en de loomheid
van de zetels en de glimlach op gezichten
maakt een hemel van deze winterdag.
mijn pijn vloeit weg. ik leef aandachtig
in wie aanwezig is. hun wereld wordt
de mijne, de mijne die van hen.
de beelden smelten samen.
het kleinkind zweeft in zoveel woorden
tussen ons. ik weet niet hoe en waar
dit leven mij zal raken. de bolle buik
wordt binnenkort en mens waarin begint
wat ik nog altijd zoek en vind
als ik er niet naar vraag vandaag.
Herman
Zaterdag 19 november 2011
de tijd gaat mee met mij langs onbekende wegen. hij overbrugt waar ik begon en ooit opnieuw zal worden. hij eindigt niet. hij draagt mijn le…
de tijd gaat mee met mij
langs onbekende wegen.
hij overbrugt waar ik begon
en ooit opnieuw zal worden.
hij eindigt niet. hij draagt
mijn leven. soms is hij zacht
en kleurt de liefde donkerrood
en dronken van verrukking.
soms dringt hij kil en onverschillig
mijn dromen in en vlakt daar
alles uit wat mij zo dierbaar is.
hij heeft geen naam en geen gezicht.
hij stoort zich niet aan taal, nog
minder aan mijn denken. hij
knipoogt naar mijn vrienden,
naar mijn geliefden van vandaag.
en schaterlacht om wat ik
in mijn handen hou.
Herman
's morgens kijk je anders tegen de dingen aan dan 's avonds. woorden klinken anders als er licht op valt. woorden zijn interpreteerbaar en m…
's morgens kijk je anders
tegen de dingen aan dan
's avonds. woorden klinken
anders als er licht op valt.
woorden zijn interpreteerbaar
en mensen ook. ik zoek
naar wie ik ben. en mischien
kom ik ooit mezelf eens tegen.
ik wil leren kennen wie ik
tegenkom. komen zielen
elkaar tegen? ik voel ze aan
en ga er omzichtig mee om.
ik wil geen ziel kwetsen
ik wil alles en niets en
leef tussen de grenzen
van bereikbaarheid en
onmogelijk verlangen.
Herman
Donderdag 17 november 2011
de kou kruipt in mijn botten en sluipt langs alle kieren binnen ik ril en zoek nog meer dan vroeger mijn zetel aan de haard. hij is een onge…
de kou kruipt in mijn botten
en sluipt langs alle kieren binnen
ik ril en zoek nog meer dan vroeger
mijn zetel aan de haard. hij is
een ongenode gast die elk jaar
zonder vragen binnenkomt.
ik moet met hem op stap
terwijl hij zwijgt. hij blijft
mijn metgezel tot volgend
jaar. ik moet hem dulden.
Soms wordt hij charmant
als kerst en nieuwjaar ons
doen zoeken naar elkaar,
als wij in de warmte binnenin
de andere binnenlaten en
samen praten over de kou
van onze ziel.
Herman
Woensdag 16 november 2011
de passieflora bloeit nog in mijn wintertuin. kille rijm en zomerkleuren in een winterzon die heimwee naar de zomer nestelt in de plooien va…
de passieflora bloeit nog
in mijn wintertuin. kille rijm
en zomerkleuren in een
winterzon die heimwee
naar de zomer nestelt in
de plooien van mijn winterjas.
mijn huid bibbert en snijdt
mijn hoofdpijn langzaam open.
mijn spieren liggen klem
tussen hoofd en schouders
en weerbarstig schuurt tussen
mijn denken en verlangen
de ongerijmdheid van
mijn verwarrend leven.
daarin zoek ik naar rust
en vriendschap die niets
eist. die mij ontplooit in
wat ik wil, in woorden
die ik schrijf, in vrienden
die ik niet verliezen wil.
Herman
'wil je zien' schreef hij 'waar?' antwoordde zij 'op dezelfde bank' kwam het antwoord. zo begon gisteren het theaterstuk. alleen zijn, zoeke…
'wil je zien' schreef hij
'waar?' antwoordde zij
'op dezelfde bank' kwam
het antwoord. zo begon
gisteren het theaterstuk.
alleen zijn, zoeken naar zin,
verlangen, ontgoocheling
en uiteindelijk vriendschap.
ik keek in een spiegel en wist
dat ik niet alleen keek. we
herkenden zoveel en glimlachten
om de clichés van duizend jaar
oud. en toch woog de stilte
soms drukkend en zwaar
soms licht als een traan in
de glimlach van jou achteraf.
als we buitenkwamen met
het verhaal nog in de warmte
van onze jas hing de nevel
nog met slierten over de stad
en in onze ziel. de herfst kreeg
meer kleur.
Herman
Zaterdag 12 november 2011
ik voelde een klein geluk, las ik deze morgen in de poëziekalender. ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik meedragen tot de avond. een groot ge…
ik voelde een klein geluk, las ik
deze morgen in de poëziekalender.
ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik
meedragen tot de avond. een groot geluk
maakt mij onrustig en haalt mijn
leven overhoop. een klein geluk
ligt in mijn hart besloten en verzacht
de pijn om wat ik niet begrijp en niet
kan vatten in het raadsel dat bij mijn
dood begint. een klein geluk tovert
een glimlach en verwarmt de kilte
van onwetendheid. vrienden zijn
een klein geluk en buren die mijn
verdriet en vreugde meebeleven.
en mensen die ik hier ontmoet en
even meegaan tot waar ik alle
woorden ooit eens sluit. dan zal
het winter zijn. de lente en de
zomer zullen zich herhalen voor
de laatste winter als een klein geluk
ons eeuwig en herkenbaar samenbrengt.
Herman
ik heb ooit in Ieper onder de Menenpoort de Last Post horen blazen. een Schots muziekkorps speelde zacht. ik zag de miljoenen zinloze doden.…
ik heb ooit in Ieper onder de Menenpoort
de Last Post horen blazen. een Schots
muziekkorps speelde zacht. ik zag
de miljoenen zinloze doden.
vandaag worden ze weer herdacht.
met veel vertoon en evenveel papavers.
maar wij hebben er niets van geleerd.
in elk nieuwsbericht brengen ze zoveel
doden uit zinloze oorlogen opnieuw
mijn huiskamer binnen. kinderen,
moeders en vaders die niets liever
wilden dan gelukkig te zijn.
juist nu om 11 uur van de elfde maand
in negentienhonderd en elf doden westerse
kogels terwijl men in Ieper de Last Post
ter herinnering blaast. ons avondland
telt de vergaarde centen die verdwijnen
als rook. en de drukte om geld dat in
bodemloze putten verdwijnt drukt de
doden morgen naar vergetelheid.
Herman
de ster die vanavond aan mijn hemel schittert staat daar al eeuwen niet meer. ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik wat ik niet wil leven…
de ster die vanavond aan mijn hemel
schittert staat daar al eeuwen niet meer.
ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik
wat ik niet wil leven. soms droom ik
wat geen droom kan zijn. mijn hemel
kleurt rood van verlangen en soms
zwart van verdriet en ik weet niet
waarom. ik voel de bachvariaties
als balsem rond mijn pijn
hun eeuwigheid verklanken.
dan keert mijn rust terug en
vind ik mijn beminden.
sterren schijnen enkel in de nacht
en als de morgen komt zie ik de zon
verschijnen. dan trekken alle nevels
weg en in mijn handen die ik open
ligt een nieuwe dag
vol met beloften.
Herman
ik zat in de lege theaterzaal op rij H en stoel negen aan iemand te denken die ik onlangs tegenkwam. elke stoel kende de warmte en de leegte…
ik zat in de lege theaterzaal
op rij H en stoel negen
aan iemand te denken
die ik onlangs tegenkwam.
elke stoel kende de warmte
en de leegte van elke bezoeker
die hier ooit kwam en wegging
met het verhaal op de scène.
stoel een op rij c stond leeg
ik bekeek mijn hele leven
en stoel negen op rij H keek
mee. elk speelde zijn rol,
elk kreeg zijn deel en stapte
er mee door het leven. een
kort gebaar van herkenning
als spraakgenoot hier. een
glimlach om plots niet fictief te zijn.
Herman
ik wandelde door de grijs-zure stad langs de Dender. het water leek zwart maar mijn hart voelde licht en gelukkig om de warmte die binnenin …
ik wandelde door de grijs-zure stad
langs de Dender. het water leek zwart
maar mijn hart voelde licht en gelukkig
om de warmte die binnenin stroomde.
als kind speelde ik met knikkers
langs de voetpaden hier en de
maten van vroeger kwamen terug
naar mijn kindertijd. de torens
doken uit mijn verleden naar hier.
de beiaard zong zijn eender lied
en niets deed pijn. alleen misschien
de onbereikbaarheid. de huizen met
andere namen leunden niet meer
tegen elkander. en de mensen
gingen zwijgend voorbij aan mij.
mijn stad is net als ik zeer oud geworden.
ik liep vandaag verloren in wat ik wou en niet deed in wat ik deed en niet wou maar nu de nacht zich opent zie ik de morgen waarin ik mezelf…
ik liep vandaag verloren
in wat ik wou en niet deed
in wat ik deed en niet wou
maar nu de nacht zich opent
zie ik de morgen waarin
ik mezelf herken als in
een spiegel die niets verbergt.
ik wil genezen van wie ik was.
morgen zal ik iemand anders
zijn.
Herman
wij wandelen op de Scheldedijken
naar Vlassenbroek. de zon kleurt
het water rood. de meeuwen strijken
rakelings de oever die naar bloemen geurt.
het kerkje ligt rustig te dromen
tussen de graven, die bedekt met bloemen
en onder ontbladerde bomen
zacht de doden hun namen noemen.
wij drinken in het namiddaguur
en praten over wat ons bindt,
in de schaduw van een oude muur
in de warmte van een luwe wind.
wij weten wat niet werd gezegd
in het vertrouwde verleden.
verlangen hebben we neergelegd
in zoveel vragen rond het heden
die voor ons zijn weggelegd.
Herman
ik denk meer na over transcendentie. een werkelijkheid die buiten tijd en ruimte ligt en ons toch raakt, altijd aanwezig en niet zichtbaar. …
ik denk meer na over transcendentie.
een werkelijkheid die buiten tijd
en ruimte ligt en ons toch raakt,
altijd aanwezig en niet zichtbaar.
wij zijn er uit geboren en keren
er naar terug. met taal kunnen wij
haar niet benoemen. met woorden
niet vatten. stilte en schoonheid
komen dicht in buurt. liefde nog
meer. wij leven er in als blinden
die willen zien met open ogen
naar het bestaan van onze ziel.
maar ik blijf hier met lege handen,
voorlopig.
Herman
allerheiligen en allerzielen voor sommigen nietszeggend voor anderen terugdenken en even stilstaan bij vandaag ik zag gisteren mensen praten…
allerheiligen en allerzielen
voor sommigen nietszeggend
voor anderen terugdenken
en even stilstaan bij vandaag
ik zag gisteren mensen praten
over hun bijna doodservaring.
langgeleden las ik daar over
en schilderde mijn eigen hemel.
tot de dag dat ik God buitensloot
omdat niet gebeurde waar ik
jarenlang voor bad en smeekte
en mij naakt en alleen begroef
in een leven zonder god, zonder
hemel. eigenlijk ook zonder mezelf.
en plots zaten daar die man en vrouw
te vertellen over grenzeloos licht
heel rustig in de laatste show.
het licht in hun ogen druppelde
traag in mijn ziel. mijn geloof
in transcendentie stroomde
ongeremd naar binnen. misschien
ben ik verdwaald geraakt. hun
verhaal wegwijzerde de verwarring
van het laatste jaar naar anders
kijken naar wat gebeurt, vooral
naar wat niet gebeurt. ik zal
nog zwalpen maar de oever zien
en ooit misschien
de tijdeloze ruimteloze zee.
Herman
2 reacties op dit bericht
Fijne nieuwe week
Mijn dagdromen zijn nu voorbij
Over tot een nieuwe bladzij
Aanvaarden wat het leven bied
Hoor mij aan, hier mijn lied
Groetjes Nikki
Op weg naar kertsmis!
Je omschrijft het zo mooi dat je dit nieuwe kleine leven in de kribbe van je hart wil leggen.....dat kleine wondertje zal veel liefde mogen ervaren. In gedachten wil ik bij de herders horen!!!