- Janne loopt!! 001.AVI (8 MB)
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
zusterliefde
van het leven en zij loopt
verloren in onrust en angst
om wat zou kunnen gebeuren.
zij is kwaad op iedereen en
niemand, soms op zichzelf.
haar zus is de welbeminde
die zij niet bereiken kan.
toen zij haar handje in haar
hand legde, heel lang voorbij,
en later aan de zijkant zag
hoe moeilijk haar zus het had
eiste het leven haar op. zo
gaat dat met het leven. ze
had het anders gewild, warmer
en hechter en dichter bij haar.
maar zussen leven hun eigen
leven in de liefde die blijft
maar niet meer zo tastbaar is.
je draait de wereld nooit om.
hoe de tijd ook verloopt en
misschien eindigt of terug
herbegint, zij zal haar
verdriet en haar liefde
in elke dag die komt,
telkens opnieuw naar
haar liefste zuster dragen
om van elke moment
dat later komt een eeuwigheid te maken.
herman
wens
voor al wie hier langs komt:
ik wens je in 2013 alle geluk van de wereld toe!!!!
herman
2013
de woorden die wij spraken
nemen wij mee. wij bergen
ze niet op. de kilte van
de winter laten wij achter
in wat wij niet deden.
wij beginnen opnieuw
aan hetzelfde leven.
jij ging met mij mee
zonder naar gisteren
te vragen. je was er
gewoon en hield mij warm.
ik wens je jezelf terug.
dompel je onder
in schoonheid en ik
fluister je alles toe
wat je wenst voor morgen.
herman
kerstwens
een zalig Kerstmis
en een nieuw jaarvol beloften
en vrede!
Herman
janne 1 jaar

prikkeldraad
als een kieken zonder kop
de woorden wisselen van plaats
en mijn gedachten verdrinken
in de toegevroren waterbak
van mijn vogelkot. mijn
kanarie is verlamd. mijn
neus lijkt op een waterval
en mijn keel kraakt als
prikkeldraad. daartussen
poog ik te zingen maar
het klinkt koud en vals
zoals het weer. ik mis
mijn vrienden en de warmte
van een goed gesprek. tussendoor
dompelde ik me in het requiem
van Brahms en genoot toch
met volle teugen. hemelse
muziek. zo wil ook sterven.
maar zal ik het nog horen
als mijn asse in de wind
mijn ziel wegvoert?
Herman
vreemd
alles lijkt te wachten
mijn denken vertraagt
mijn tijd staat stil
en wacht. de dagen rijgen
zich geruisloos aaneen.
ik kijk meer naar binnen
dan naar buiten. de wind
zuivert mijn angsten
en mijn vragen. ik leef
tussen de grenzen
van mijn eigen zijn.
ik mis van wie ik houd
buiten mijn eigen wil.
de avonden verlopen
eenzaam, alleen met twee
naast een gesloten raam.
en toch zal ik het eens
weer open doen met
mijn armen wijdopen
naar wie dit leest en mij
genegen warm verstaat.
herman
God 2
God is teruggekomen
God kent geen begin
God sterft nooit.
God is aanwezig
in mijn transcendente wereld
die kent ruimte noch tijd
en ik weet niet hoe ik er kom.
God is ook in mij
God is ook in jou.
God leeft sinds alle eeuwen
in mensen. zonder mensen
kan God niet bestaan.
als ik met jou spreek
is God deelgenoot
in ons beider leven.
het is goed om dat te weten.
herman
God
van mijn leven te denken
aan God. ik vroeg me af
wat God voor mij nog betekent.
de God van mijn jeugd is verdwenen.
ik heb hem lang vervangen door mezelf.
tot ik ontdekte dat er niets overbleef
dan stapels vraagtekens zonder antwoorden.
God is niet te vatten met woorden.
dus elk woord dat ik nu schrijf
kan wel eens overbodig en nutteloos
lijken. maar ik heb niets anders
dan woorden om mijn denken
uit te drukken. dus toch maar
woorden. ik begin aan een zoektocht
waarvan ik de wegen niet ken.
ik kan alleen willen beginnen.
waar ik terechtkom ontmoet ik
misschien pelgrims die ook
op weg zijn naar een antwoord
op het raadsel dat telkens vergroot.
herman
het huis aan het water
Ik stap over de drempel omdat ik moet.
Hoe ik ontstond en hoe ik geworden ben
ligt daarbinnen al vijftig jaar te wachten.
Ik ben hier zo dikwijls voorbijgestapt
en omgekeken naar wat ik dacht
dat voorbij was. Niets is voorbij.
De jaren leven binnenin intens verder.
Het huis en het water dat ben ik
met alles daartussen. Ik kon er nog
niet binnengaan, toen. De deur
staat open en ik twijfel niet.
Ik kijk naar mezelf in de kamers.
Alles herbegint. Mijn moeder en mijn
vader en hun eindeloos bed waarin
ik warm genesteld in hun liefde
kroop. De dromen, het verdriet,
mijn jonge kijk op grote dingen,
het herbegint weer allemaal te leven.
Het sas en het water en de boten ,
ik zie ze weer door het raam dat openstaat.
Ik loop met de kip in mijn handen naar
de schipper op de deinende boot.
In mijn jurk en mijn haren blaast
de wind het verdriet weg om de dode
ogen van mijn vader. Hij heeft hier
zijn en ons boek toegedaan om
anders te leven. Maar wat ik hier
kreeg ben ik nooit meer vergeten.
Toen ik buiten kwam met mijn ogen
vol verdriet en mijn hart vol geschenken
van vroeger droeg ik mijn verleden
in mijn heden binnen naar morgen
waar het wonder alleen maar kan vergroten.
herman
stervende tuin
en tegelijkertijd de heggen
in mijn tuin. de oude planten
weggeknipt, de aarde omgewoeld.
de laatste bloemen treuren
om wat rond hen verdween
en slaapt tot in de lente.
de bomen en de struiken
krijgen later nog een beurt
om kortgezet nieuw leven
te herscheppen. de vogels
zoeken wat ik strooi nog
schuchter. hun oude huisje
staat er weer. de winter wacht
achter herfstregens om toe
te slaan. de harde aarde
zal dan met een wit tapijt
mijn zomerliefde naar
de lente voelen smachten.
het haardvuur binnen
brandt elk verdriet weer weg.
herman
beeld-spraak
in de grenzeloosheid
van de aarde gelegd
en haar gekneed.
in elke groeve van
zijn doorleefd gelaat
schuilt zijn verlangen
naar vasthouden en loslaten.
Hij ontmoet de Andere
in zijn beeltenis als
een gave aan geliefden
die tussen zijn vingers
wegglijden in wat hij maakt
voor altijd: zichzelf in stof en as.
als de zon ondergaat begint
de nacht voor eeuwig.
niets is nog wat het schijnt,
nu pas begint het wonder.
herman
avondtijd
de dagen vouwen open en toe.
soms als het avond wordt
komt er een stil moment
van tweespraak. zo onbekend
en zo nabij. ziel en lichaam
verstrengeld in haar eenvoud,
in haar gelaat vol leven
en mededeelzaamheid. de
nachtkameraad die deelt
en mijn onrust oplost
in de verhalen van haar
gewoon en boeiend leven.
hoe moet ik dit allemaal
benoemen? deze relatie
zonder begrenzing en
zonder de alledaagsheid
van nutteloze woorden.
herman
letters
en er woorden van maken
en die woorden tot zinnen
aaneenrijgen. ze lezen en
er over nadenken. en mijn
denken omzetten in woorden
die ik hier neerschrijf. anderen
lezen dit en denken er misschien
even over na.
lezen en denken is één van
de grootste menselijke raadsels.
ik lees vandaag wat ooit iemand,
jaren geleden, neergeschreven
heeft na een lang denkproces.
ik interpreteer de woorden
en geef er misschien een
heel andere betekenis aan.
telkens als ik een boek lees
of een gedicht, verbaas ik mij
over de band die mij bindt
met de aueur, verbaas ik mij
over de overdraagbaarhed
van gedachten, verbaas ik mij
over de schitterendste uitvinding
van de mens: letters die werelden
kunnen creëren in mijn hoofd.
werelden waarin ik ronddwaal
met de eigenheid van mezelf
in de gedachten van de ander.
laat mij nooit blind worden, Heer!
herman
op weg naar Hem
in mijn chaotisch brein.
de dagen korten
en mijn leven ook.
ik wil op de weg die ik
nog moet gaan een
ankerpunt hervinden
en zijn aanwezig zijn.
de dagen zijn leeg zonder Hem
en vooral de nachten waarin
de maan niet schijnt. dan schuift
het donker langs de reten binnen
in mijn ziel. er is meer dan vlees
aan mijn bestaan. ik leef meer
dan het kloppen van mijn hart.
ik moet ergens naartoe waar
ik eindelijk word wie ik ben.
gemeenteraadsverkiezingen
wie won doet niet terzake, de macht grijpt
elke kans om haar tentakels vast te hechten.
wie wordt daar nu in godsnaam beter van?
zij geven alles waarvan wij kunnen dromen
zijn hun beste vrienden tot wanneer de zo
begeerde zetel onder kun kont geschoven wordt,
dan scheiten zij de goegemeente vol.
niet allemaal natuurlijk. wie mij genegen is,
is goed, die mag regeren. zo ben ik ook
de hypocriet die meehuilt met de wolven
in het bos; het dorp waarin gij leeft kneed ik
naar mijn beeld en gelijkenis!!!
herman
janne trommelt op het klavier
en te krijsen van plezier. ze tokkelt op
de knopjes van haar heel plezant klavier.
ze dans en zingt met rare klanken
en wijst naar alles wat hier staat.
we zingen hier tesaam het reuzenlied
en het Rosbeiaardlied. ze kraait en giert
en kijkt de wereld in. ze heeft nog veel
te zien. nu is ze content met wat papier,
haar pop en een ballon. maar morgen
vouwt de hemel en de wereld open
hoe zal ze alles opendoen?
herman
you tube- vraagje
herman
meditaitie
en uitgenodigd. ik ben nooit meegegaan.
misschien vluchtte ik de confrontatie
met mezelf en vreesde ik dat de stilte
te luid zou klinken. maar de laatste dagen
las ik enkele teksten over mensen die
de rust en de diepte van meditatie
als balsem op hun gewonde ziel ervaarden.
misschien doe ik wel een poging vanavond.
even wegglijden van de dingen en mensen
waar ik geen weg mee weet. weg van de pijn
waarvan ik geen oorzaak ken. misschien
vind ik in meditatie de poort naar transcendentie.
ik vermoed dat daarin krachten aanwezig zijn
die wij niet kennen, soms vermoeden. mezelf
tegenkomen en herkneden tot wie ik wil zijn:
een pijnloze geest in een pijnloos lichaam.
of wil ik dat nu juist helemaal niet?
herman




2 reacties op dit bericht
Vreugde!
Lucy
Vreugde!!!
Geniet ervan, want het gaat zo vlug!!!
In je stem en je lach herken ik "vreugde". Fijn dat te horen.
Liefs Marie Louise