Zaterdag 30 juni 2012
tekens
je kan geloven en niet geloven
je kan je openstellen of afsluiten
je kan jezelf met zorgen omringen
en je kan ook naar anderen gaan.
je kan geloven in tekens
je kan toveren in de magie
van het verleden die 'vandaag' maakt,
en toch de essentie opzoeken.
je kan op zoek gaan naar je zielsverwant
je kan haar plots ontmoeten in een vrouw
die in alles anders lijkt. het voelt als
thuiskomen. je komt tot rust en geniet.
de zee wordt dieper, de zon warmt op
als je het koud hebt. grijs krijgt kleur
en vriendschap verschuift naar graag
zien zonder vragen en eisen. telkens
terugkeren naar de eerste klik. herboren
worden in echt leven. gewoon zijn
in echte vriendschap die hecht.
en een glimlach voelen tintelen
in elke porie van je opnieuw ademende huid.
herman
zij weet dat hij klaar staat om naar huis te komen. het vliegtuig aarzelt, start niet. hij moet wachten. haar hart knijpt dicht. de chaos in…
zij weet dat hij klaar staat om naar huis te komen.
het vliegtuig aarzelt, start niet. hij moet wachten.
haar hart knijpt dicht. de chaos in haar hoofd
gaat op de loop. de voorbije jaren krimpen tot
ondraaglijke spanning naar vandaag. een dag
heeft nooit zo lang geduurd. zij wil hem in haar
armen sluiten. een haven zijn waarin hij landt
en van daaruit naar zijn beminden snelt.
zijn kind knijpt in haar handen. haar man lijkt
onbewogen maar leeft zo zwijgzaam naar dit
intense ogenblik van samen zijn. familie is nog
nooit zo hecht geweest. zo voelbaar kijkend naar
de lege lucht waarin hij straks de altijd lege plaats
weer vult. zij wacht hem op. de angst en het verlangen
gieren onbeheerst dooreen. de tijd blijft leeg. wie zal
haar zeggen dat wachten de weg naar liefde
zo pijnlijk maakt. en toch gaan haar ogen en haar handen
open. de regenboog zal staks weer haar en hem verbinden.
herman
mensen die zich moeien met anderen en op alles commentaar hebben belasten mijn leven en maken me ziek. en als je daar om de lieve vrede toch…
mensen die zich moeien met anderen
en op alles commentaar hebben
belasten mijn leven en maken me ziek.
en als je daar om de lieve vrede
toch ruimte moet aan geven leef je
in een permanente stress situatie waar
je na lange tijd de oorsprong niet
meer van herkent. dan wordt het erg.
komen partners die al eeuwen samenwonen
daar uitendelijk uit? en hoe los je dat op?
selectief doof worden? of je weg zwijgzaam
alleen bewandelen langs de zijkant?
is het dan zo moeilijk de eigenheid
van je partner te onderkennen en hem
alle vrijheid te geven die te beleven?
wij verschrompelen toch niet tot het
onvoorwaardelijk bezit van de andere?
herman
wij zaten in een middeleeuwse kerk naar vivaldi te luisteren. hij vertelde over de vier seizoenen met klanken als balsem voor mijn ziel. ik …
wij zaten in een middeleeuwse kerk
naar vivaldi te luisteren. hij vertelde
over de vier seizoenen met klanken
als balsem voor mijn ziel. ik bad
en zong met hem en onze taal
zocht naar een god die hier al
eeuwenlang aanbeden en vervloekt
werd. zoveel zilte tranen om dood
en onbegrip kleefden aan de graven
waarop wij zaten. de winter zat
bevroren in de stenen zuilen die
die naar boven wezen in het
eindeloos niets waar ik ooit ontstond.
en juist hier begon de lente. ik dacht
aan de rust en de onrust van een avond
aan zee. aan waarden en normen die
meer vragen dan antwoorden gaven.
aan de liefde in mijn leven die
mijn zomer moest zijn die nooit
kwam. maar ik zal vivaldi in mijn
ziel laten spelen, met de woorden
van het hooglied. in wil de liefde intens
beleven tot de laatste bladzijde van
mijn beduimeld boek. tot ik het
dicht doe om eindelijk mezelf te kunnen zijn.
herman
brood en wijn in mijn handen in een sacraal moment waarin ik bid vanuit mijn ziel. ik leg mijn hart en handen open. ik weet niet waarom. ik …
brood en wijn in mijn handen
in een sacraal moment
waarin ik bid vanuit mijn ziel.
ik leg mijn hart en handen open.
ik weet niet waarom. ik wil
het waarom van mijn leven
ontdekken. de zin die mij
ontglipt en toch bestaat.
god en het wonder herdenken
en de liefde die daar begint.
ze herkennen in de ogen
van mensen, in de warme
klank van hun woord. in
lippen die spreken en zoenen.
op schouders waarop ik huil
omdat de leegte mij ketent.
ik wil god ontmoeten in jou.
herman
ik laat het sluipend gif van dichtbij sterven, in mijn leven toe. ik voel de onomkeerbaarheid als ik daarin verder ga. ik leef te veel naar …
ik laat het sluipend gif van dichtbij
sterven, in mijn leven toe. ik voel
de onomkeerbaarheid als ik daarin
verder ga. ik leef te veel naar
morgen toe en vergeet vandaag.
dat wil ik anders doen. geluk en
schoonheid kan ik maar vandaag
genieten en morgen is nog onbekend.
loslaten waar ik vast in zit en de
puurheid als dagelijkse kost ervaren.
ballast waar ik mij niet zo goed bij voel
afbreken tot de laatste steen. en op het
puin daarvan een glimlach bouwen
tot waar mijn hemel reikt. het wordt
de hoogste tijd om de omklemming
van mijn ziel te slopen en vrij
het leven en het wonder te omarmen.
herman
ik heb vanavond het verhaal van Maeve gezien. Maeve was tien jaar toen ze verongelukte. haar ouders vertelden haar verhaal en dat van hen. e…
ik heb vanavond het verhaal van Maeve gezien.
Maeve was tien jaar toen ze verongelukte.
haar ouders vertelden haar verhaal en dat
van hen. een verpletterende belevenis.
ik heb Maeve meebeleefd. het verdriet
van haar ouders ook. zij hebben Maeve
doorgegeven aan iedereen die verlies
in zijn leven meedraagt. ik draag Maeve
in mijn open handen naar een verloren droom.
naar wie ik liever zag dan mijn eigen leven.
hij liep verloren in de chaos van zijn jongensdroom.
zijn grenzen doemden onherkenbaar aan zijn horizon.
hij verloor elke grip op zijn vreemd bestaan.
ik sprak verloren in zijn leegte. en zijn wanhoop
kleefde aan mijn tranen om wat niet kon zijn.
ik zie mezelf als vreemde in zijn leven
en het wordt koud waar zijn stappen zich keren.
hij leeft en bidt in zijn gesloten denken en wijst
mij naar een plaats die ik niet ken. ik zoek nog
elke dag naar een waarom. het antwoord ligt
verborgen in zijn ziel waarin hij mij niet binnenlaat.
ik draag hem zoals Maeves ouders naar een beminde
plek. waar ik hem koester en nooit verlies.
hij blijft de welbeminde die ik nooit verlaat.
hij is mijn raadsel en mijn toeverlaat.
herman
je zal mijn woorden wel herkennen nu. ze zijn voor jou geschreven. de zee, het strand en de kleuren van de avondzon. herken je ze? de zeedij…
je zal mijn woorden wel herkennen nu.
ze zijn voor jou geschreven.
de zee, het strand en de kleuren
van de avondzon. herken je ze?
de zeedijk en een rolstoel
als onuitwisbare herinnering.
het laatste gesprek. warm en oneindig.
over verleden en heden, over hem en jou.
misschien ook over toekomst zonder hem.
onuitspreekbare hopeloosheid en toch
de troost van betaste woorden die
voorzichtig aan elkaar gegeven worden.
niemand is getuige. je bent teruggekeerd
naar wat overbleef. de rijkdom van
het leven kon je niet ontlopen. de tranen
droogden binnenin. de littekens
droeg je mee. draag je mee. leg ze zacht
vooraan op het water. ze drijven naar
hun oorsprong terug waar alles gezegd is.
ooit. daar begint je regenboog.
ik schrijf alleen met letters en onbeholpen
woorden op vergankelijk papier. je broer
schrijft in het water, in het vuurrood van
de avondzon, in je verwarde hart.
ergens op de zeedijk begon de eeuwigheid.
herman
spelen met woorden en zoeken hoe een woord klinkt, aanvoelt. de betekenis doorgronden en precies omschrijven wat je bedoelt. of liever vaag …
spelen met woorden en zoeken
hoe een woord klinkt, aanvoelt.
de betekenis doorgronden en
precies omschrijven wat je bedoelt.
of liever vaag blijven. zoals het zand
aan de rand van het strand en de zee.
woorden door je vingers laten glijden
en niets overhouden. zonder woorden
je verhaal vertellen. je liefste begrijpt
dat ook wel en als ze dat niet doet
is ze je echte liefste niet. ik wil
de liefde omarmen in woorden.
dat is alles wat mij rest. een woord
waar ik mee speel en dat mijn
wereld zachter maakt achter
de woorden die je hier leest.
herman
het wilde land van luik kronkelt langs de maas naar boven. ik zag het water tussen de heuvels en de torens van oude katedralen.verleden en h…
het wilde land van luik
kronkelt langs de maas
naar boven. ik zag het water
tussen de heuvels en de torens
van oude katedralen.verleden
en heden zwierven langs de
kaden. de grootse pleinen
en de intieme binnenhoven
vertelden het verhaal van
zoveel levens die nu begraven
in de ardense aarde als
stille getuigen in eeuwigheid
geschiedenis schrijven. het
schitterende station staat
als een vreemdeling te kijken
naar een plek waar het niet
hoort. wie hier bestuurt heeft
nooit de ziel van dit vermoeide
volk begrepen. zij hebben
het vuur en de sfeer verdreven.
alleen chaos is hier niet verbrand.
herman
er is niets zo ontgoochelend als plots geconfronteerd te worden met de onvoorspelhaarheid van je gezondheid. gisteren viel alles best mee. i…
er is niets zo ontgoochelend
als plots geconfronteerd te worden
met de onvoorspelhaarheid van
je gezondheid. gisteren viel alles
best mee. ik dacht: de miserie
is voorbij. en plots voel je
dat alles weer mis gaat. je zoekt
naar oorzaken maar vindt er geen.
je wil op uitstap en je twijfelt.
je wil anderen niet tot last zijn.
maar je kan niet alles afgelasten.
misschien moet ik hier leren
doorbijten en niet bang zijn van morgen.
genoeg medicatie mee en genieten
van wat je hebt, al gaat het krakkemikkig
en blijft je maag opstandig rebelleren.
je lichaam exploreren en luisteren
naar zijn taal en hoe het flirt met
je geest die veel te vlug volgt.
jezelf onder controle krijgen en
het leven bleleven zoals het zich aandient.
herman
de uren die wij praatten liggen in mijn open handen naar de wereld waar jij nu vertoeft. de wind waait onze woorden op de plaatsen waar jij …
de uren die wij praatten
liggen in mijn open handen
naar de wereld waar jij
nu vertoeft. de wind
waait onze woorden
op de plaatsen waar
jij me zag en ik jou
in mijn armen nam.
jouw kleinkind blijft
een droom die je meenam.
het leeft in die van mij.
er blijft veel over
in de leegte die je achterliet.
herman
de dag kleeft warm tussen mijn lakens ik heb de warme dag meegebracht naar het herbeleven hier wanneer de duisternis en de koelte zich buite…
de dag kleeft warm tussen mijn lakens
ik heb de warme dag meegebracht
naar het herbeleven hier wanneer
de duisternis en de koelte zich buiten
openspreidt. het is even wennen
aan de felheid van de zon en hoe
alles anders ruikt. de planten en
de bloemen worden aangevoerd,
geplant in de omgewoelde aarde.
het wordt ook tijd om mezelf
eens grondig om te woelen
en naar de zon te kijken die
nu van buiten
ook naar binnen straalt.
herman
gisteren zalig zomerweer tegen alle voorspellingen in. wij hebben gefeest om mijn jarige vrouw met familie en vrienden. en straks weer opnie…
gisteren zalig zomerweer
tegen alle voorspellingen in.
wij hebben gefeest om mijn
jarige vrouw met familie
en vrienden. en straks weer
opnieuw met de buren. oud
worden brengt mensen bijeen
als ze er nog geraken!
maar het was tof en gezellig.
het verleden herleefde weer
even. de vriendschap borrelde
in heerlijke glazen vol drank
en vertelsels van vroeger.
mijn kinderen bezongen
hun moeder, mijn vrienden
deden dat ook, en ergens
heel diep van binnen voel
ik de liefde die leeft. ik heb
er oeverloos van genoten
en weer intens gevoeld:
vriendschap is een onbetaalbaar goed!
herman
de tijd is lang voorbij dat wat vòòr me lag zoveel langer was dan wat ik achterliet. de dood wordt meer en meer mijn metgezel als ik mijn og…
de tijd is lang voorbij
dat wat vòòr me lag
zoveel langer was
dan wat ik achterliet.
de dood wordt meer
en meer mijn metgezel
als ik mijn ogen sluit
en mijmer over wat
kan komen. ik vraag
me af wanner hij
metgezel zal worden.
en hoe ik hem ontmoeten
zal. kortbij leeft hij.
zijn schaduw haalt
mij in. ik voel de kilte
soms als ik zijn blik
ontwaar. vandaag nog
niet. en morgen ken
ik niet. hij wel. die
voorsprong geeft
hij nooit meer af.
herman
kan verkeerd handelen mij psyche overhoop halen? wat in mijn ogen dan verkeerd handelen is. ik denk soms dat ik mij dat inbeeld, maar het he…
kan verkeerd handelen mij psyche
overhoop halen? wat in mijn ogen
dan verkeerd handelen is. ik denk soms
dat ik mij dat inbeeld, maar het herhaalt
zich zo regelmatig dat ik moet geloven
dat de psyche een fysisch slechtbevinden
kan creëren. je moet dus al een grote
dommerik zijn om dat proces kans te geven
zich telkens te manifesteren. wel, soms ben ik
zo een stom kieken. mijn bewustzijn gehoorzaamt
niet altijd aan 'onweerstaanbare drang'. dat is
toch een basis voor vrijspraak van alle schuld?
ik moet eens stoppen met mezelf te bedriegen.
en open en eerlijk het leven te omarmen.
schoonheid en eerlijkheid en liefde moeten
mijn handelen bepalen. de rest leidt alleen
maar naar de hel. en wie wil daar in?
herman
ik vertoefde gisteren in het gezelschap van jonathan seagull zeemeeuw en van bach. verrukkelijk gezelschap! de klanken van bach en het aanro…
ik vertoefde gisteren in het gezelschap
van jonathan seagull zeemeeuw en van bach.
verrukkelijk gezelschap! de klanken van bach
en het aanrollen van de golven vanover de zee
waar jonathan de tijd aan flarden vloog
naar de eeuwigheid toe. de goldbergvariaties
stuurden de vlucht van jonathan en mijn denken.
de tijd hief zichzelf op en ik verkende een wereld
waarin liefde en schoonheid de basis van elke
vlucht bepalen naar en hemel waarin de mens
en de aarde in harmonie moeiteloos samenleven.
hier voltrekt zich het wonder telkens opnieuw
in mij, en wie meestapt verwelkom ik graag
als mijn gezel naar dit gezegende land.
herman
meer kaders dan inhoud rechte lijnen en nietszeggende constructies. foto's die niet spreken. dat noemen ze kunst vandaag. ofwel ben ik hopel…
meer kaders dan inhoud
rechte lijnen en nietszeggende
constructies. foto's die niet
spreken. dat noemen ze kunst
vandaag. ofwel ben ik hopeloos
verouderd. ofwel is er iets
grondig mis met degenen
die zichzelf als kunstenaar zien.
kunst moet raken en ontroeren
of boos maken. kunst draag je mee
in je verdere leven. vergeet je niet.
wat ik gisteren zag is lang verdwenen.
zonde van de inspanning en de tijd.
herman
rond middernacht sluit ik de dag af. dan rolt een film in mijn denken af over wat gebeurde en niet gebeurde, over wat ik wou en niet wou, ov…
rond middernacht sluit ik de dag af.
dan rolt een film in mijn denken af
over wat gebeurde en niet gebeurde,
over wat ik wou en niet wou,
over mensen die ik ontmoette en sprak,
over de vreugde om hun woorden en
soms over het verdriet van hun afwezigheid.
wat ik niet meer wil wordt opgelijst,
steeds weer opnieuw dezelfde lijst. en dan
de dingen waar ik niet toe kwam, maar wou.
daar is morgen tijd voor, nieuwe tijd, bewuster
leven is daar een constante in. en de dood
zin geven eveneens. god aanwezig weten
in wat ik heb en waar ik naar verlang. de
liefde beleven in zoveel passanten die
ik met open armen omarm om wie ze zijn.
herman
janne speelt en schatert. zij is mijn ultieme confrontatie met de dood. ik zal nooit haar kinderen zien. zij is een spiegel waarin ik eindig…
janne speelt en schatert.
zij is mijn ultieme confrontatie
met de dood. ik zal nooit haar
kinderen zien. zij is een spiegel
waarin ik eindigheid zie. die van mij.
dit weten haalt mijn leven overhoop.
de tijd wordt korter dan mijn dromen.
wat overblijft is kort en onbekend.
ik moet anders kijken naar wat komt.
ik moet mijn plaats benoemen en
herbronnen. de dood maakt daar zichtbaar
deel van uit. het raadsel dat ik groter
maakte krijgt nu zijn begin.
herman
2 reacties op dit bericht
mooi Herman
Fijn weekend voor jullie
Karin
Een hemelse tekst!
Ik vind geen woorden om je te vertellen hoe mooi ik deze tekst vind.
Dank je wel!