Naar de inhoud

dwaallicht

het is beter het raadsel te vergroten
seniorennet.beseniorennet.be
Woensdag 28 november 2012

vreemd

het is herfsttijd in mijn leven
alles lijkt te wachten
mijn denken vertraagt
mijn tijd staat stil

en wacht. de dagen rijgen
zich geruisloos aaneen.
ik kijk meer naar binnen
dan naar buiten. de wind

zuivert mijn angsten
en mijn vragen. ik leef
tussen de grenzen
van mijn eigen zijn.

ik mis van wie ik houd
buiten mijn eigen wil.
de avonden verlopen
eenzaam, alleen met twee

naast een gesloten raam.
en toch zal ik het eens
weer open doen met
mijn armen wijdopen

naar wie dit leest en mij
genegen warm verstaat.


herman

Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

inge1 december 2012 om 15:06

Dag Herman,

Na een heel lange tijd kom ik hier bij jou nog eens kijken. En weer voel ik die diepe verbondenheid.
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Maandag 19 november 2012

God 2

God is verdwenen
God is teruggekomen
God kent geen begin
God sterft nooit.

God is aanwezig
in mijn transcendente wereld
die kent ruimte noch tijd
en ik weet niet hoe ik er kom.

God is ook in mij
God is ook in jou.
God leeft sinds alle eeuwen
in mensen. zonder mensen

kan God niet bestaan.
als ik met jou spreek
is God deelgenoot
in ons beider leven.

het is goed om dat te weten.


herman
2 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 14 november 2012

God

ik zit alleen in de avond
van mijn leven te denken
aan God. ik vroeg me af
wat God voor mij nog betekent.

de God van mijn jeugd is verdwenen.
ik heb hem lang vervangen door mezelf.
tot ik ontdekte dat er niets overbleef
dan stapels vraagtekens zonder antwoorden.

God is niet te vatten met woorden.
dus elk woord dat ik nu schrijf
kan wel eens overbodig en nutteloos
lijken. maar ik heb niets anders

dan woorden om mijn denken
uit te drukken. dus toch maar
woorden. ik begin aan een zoektocht
waarvan ik de wegen niet ken.

ik kan alleen willen beginnen.
waar ik terechtkom ontmoet ik
misschien pelgrims die ook
op weg zijn naar een antwoord

op het raadsel dat telkens vergroot.



herman


1 reactie Reageer op dit bericht
Zaterdag 10 november 2012

het huis aan het water

Ik stap over de drempel omdat ik moet.

Hoe ik ontstond en hoe ik geworden ben

ligt daarbinnen al vijftig jaar te wachten.

Ik ben hier zo dikwijls voorbijgestapt

 

en omgekeken naar wat ik dacht

dat voorbij was. Niets is voorbij.

De jaren leven binnenin intens verder.

Het huis en het water dat ben ik

 

met alles daartussen. Ik kon er nog

niet binnengaan, toen. De deur

staat open en ik twijfel niet.

Ik kijk naar mezelf in de kamers.

 

Alles herbegint. Mijn moeder en mijn

vader en hun eindeloos bed waarin

ik warm genesteld in hun liefde

kroop. De dromen, het verdriet,

 

mijn jonge kijk op grote dingen,

het herbegint weer allemaal te leven.

Het sas en het water en de boten ,

ik zie ze weer door het raam dat openstaat.

 

Ik loop met de kip in mijn handen naar

de schipper op de deinende boot.

In mijn jurk en mijn haren blaast

de wind het verdriet weg om de dode

 

ogen van mijn vader. Hij heeft hier

zijn en ons boek toegedaan om

anders te leven. Maar wat ik hier

kreeg ben ik nooit meer vergeten.

 

Toen ik buiten kwam met mijn ogen

vol verdriet en mijn hart vol geschenken

van vroeger droeg ik mijn verleden

in mijn heden binnen naar morgen

 

waar het wonder alleen maar kan vergroten.

 

 

 

herman

2 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012

stervende tuin

ik heb de zomer ingesnoeid
en tegelijkertijd de heggen
in mijn tuin. de oude planten
weggeknipt, de aarde omgewoeld.

de laatste bloemen treuren
om wat rond hen verdween
en slaapt tot in de lente.
de bomen en de struiken

krijgen later nog een beurt
om kortgezet nieuw leven
te herscheppen. de vogels
zoeken wat ik strooi nog

schuchter. hun oude huisje
staat er weer. de winter wacht
achter herfstregens om toe
te slaan. de harde aarde

zal dan met een wit tapijt
mijn zomerliefde naar
de lente voelen smachten.
het haardvuur binnen

brandt elk verdriet weer weg.



herman



1 reactie Reageer op dit bericht
Zondag 4 november 2012

beeld-spraak

hij heeft zijn begrenzing
in de grenzeloosheid
van de aarde gelegd
en haar gekneed.

in elke groeve van
zijn doorleefd gelaat
schuilt zijn verlangen
naar vasthouden en loslaten.

Hij ontmoet de Andere
in zijn beeltenis als
een gave aan geliefden
die tussen zijn vingers

wegglijden in wat hij maakt
voor altijd: zichzelf in stof en as.
als de zon ondergaat begint
de nacht voor eeuwig.

niets is nog wat het schijnt,
nu pas begint het wonder.


herman
2 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 29 oktober 2012

avondtijd

de tijd ontglipt mijn denken
de dagen vouwen open en toe.
soms als het avond wordt
komt er een stil moment

van tweespraak. zo onbekend
en zo nabij. ziel en lichaam
verstrengeld in haar eenvoud,
in haar gelaat vol leven

en mededeelzaamheid. de
nachtkameraad die deelt
en mijn onrust oplost
in de verhalen van haar

gewoon en boeiend leven.
hoe moet ik dit allemaal
benoemen? deze relatie
zonder  begrenzing en

zonder de alledaagsheid
van nutteloze woorden.


herman



2 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 20 oktober 2012

letters

letters zien staan
en er woorden van maken
en die woorden tot zinnen
aaneenrijgen. ze lezen en
er over nadenken. en mijn
denken omzetten in woorden
die ik hier neerschrijf. anderen
lezen dit en denken er misschien
even over na.
lezen en denken is één van
de grootste menselijke raadsels.
ik lees vandaag wat ooit iemand,
jaren geleden, neergeschreven
heeft na een lang denkproces.
ik interpreteer de woorden
en geef er misschien een
heel andere betekenis aan.
telkens als ik een boek lees
of een gedicht, verbaas ik mij
over de band die mij bindt
met de aueur, verbaas ik mij
over de overdraagbaarhed
van gedachten, verbaas ik mij
over de schitterendste uitvinding
van de mens: letters die werelden
kunnen creëren in mijn hoofd.
werelden waarin ik ronddwaal
met de eigenheid van mezelf
in de gedachten van de ander.

laat mij nooit blind worden, Heer!


herman


2 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 18 oktober 2012

op weg naar Hem

de wind waait God binnen
in mijn chaotisch brein.
de dagen korten
en mijn leven ook.

ik wil op de weg die ik
nog moet gaan een
ankerpunt hervinden
en zijn aanwezig zijn.

de dagen zijn leeg zonder Hem
en vooral de nachten waarin
de maan niet schijnt. dan schuift
het donker langs de reten binnen

in mijn ziel. er is meer dan vlees
aan mijn bestaan. ik leef meer
dan het kloppen van mijn hart.
ik moet ergens naartoe waar

ik eindelijk word wie ik ben.
2 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 15 oktober 2012

gemeenteraadsverkiezingen

de stemmen zijn geteld, de posten bijna toegewezen.
wie won doet niet terzake, de macht grijpt
elke kans om haar tentakels vast te hechten.
wie wordt daar nu in godsnaam beter van?

zij geven alles waarvan wij kunnen dromen
zijn hun beste vrienden tot wanneer de zo
begeerde zetel onder kun kont geschoven wordt,
dan scheiten zij de goegemeente vol.

niet allemaal natuurlijk. wie mij genegen is,
is goed, die mag regeren. zo ben ik ook
de hypocriet die meehuilt met de wolven
in het bos; het dorp waarin gij leeft kneed ik

naar mijn beeld en gelijkenis!!!



herman



1 reactie Reageer op dit bericht
Vrijdag 12 oktober 2012

janne trommelt op het klavier

janne zit hier op mijn schoot te dansen
en te krijsen van plezier. ze tokkelt op
de knopjes van haar heel plezant klavier.

ze dans en zingt met rare klanken
en wijst naar alles wat hier staat.
we zingen hier tesaam  het reuzenlied

en het Rosbeiaardlied. ze kraait en giert
en kijkt de wereld in. ze heeft nog veel
te zien. nu is ze content met wat papier,

haar pop en een ballon. maar morgen
vouwt de hemel en de wereld open
hoe zal ze alles opendoen?



herman


2 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 8 oktober 2012

meditaitie

mediteren heeft me steeds aangesproken
en uitgenodigd. ik ben nooit meegegaan.
misschien vluchtte ik de confrontatie
met mezelf en vreesde ik dat de stilte

te luid zou klinken. maar de laatste dagen
las ik enkele teksten over mensen die
de rust en de diepte van meditatie
als balsem op hun gewonde ziel ervaarden.

misschien doe ik wel een poging vanavond.
even wegglijden van de dingen en mensen
waar ik geen weg mee weet. weg van de pijn
waarvan ik geen oorzaak ken. misschien

vind ik in meditatie de poort naar transcendentie.
ik vermoed dat daarin krachten aanwezig zijn
die wij niet kennen, soms vermoeden. mezelf
tegenkomen en herkneden tot wie ik wil zijn:

een pijnloze geest in een pijnloos lichaam.
of wil ik dat nu juist helemaal niet?



herman
2 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 3 oktober 2012

huivering

ik huiver om wie je bent
om de kracht waarmee je
mij opeist, je geeft
en mij neemt.

jij spreekt met andere woorden
die binnendringen
en hun huiver nadert
mijn ziel die jou omarmt

en nooit meer loslaat.
ik ben de gevangene van
de andere die ik niet 
kan ontwijken. die woont

in alles wat ik ben.
mijn cel ben jij.



herman


1 reactie Reageer op dit bericht
Zondag 30 september 2012

doodzonde

de letters zoeken wat ik schrijven wil
mijn blad blijft leeg ik kneed de vorm
de dikte en de breedte van de letters
en tast hun richting af. zij wijzen naar

mijn begin en en naar het wonder
dat in mijn transcendente geest voelbaar
maar nooit zichtbaar is. zoals de tijd
waarin ik mij beweeg, schrei en schater

maar nooit sterf. ik lig met mijn hoofd
in de modder naar de hemel te kijken.
ik zie niet wat ik zien wil. ik zie de
onbereikbaarheid van jou, de droefheid

in je ogen, de angst in je gesloten handen,
de uitgespatte droom. en ik dacht alleen
aan wat ik miste, niet aan je eindeloze
eenzaamheid. vergeef me, ik kom terug

om je te genezen.


herman

1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 24 september 2012

ontmoeten

ontmoeten is niet moeten
maar delen. de vriendschap
en de liefde. buiten mezelf
meegaan zonder vragen.

blij zijn met woorden
die me raken. die me meer
geven dan ik verwacht.
samen op weg gaan,

niet omkijken, de warmte
van een hand voelen die
ergens buiten mijn scherm
mijn pijn verzacht door

er gewoon bij te zijn!



herman

2 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 21 september 2012

God?

Een bijzondere, en interessante conversatie

Een atheïstische professor in de wijsbegeerte sprak tot zijn klas over
het probleem dat de wetenschap heeft met God, de almachtige. Hij vroeg
een van zijn nieuwe christelijke studenten om op te staan en naar
voren te komen.

Professor : Ben jij een christen?
Student : Ja meneer.
Professor : Dus je gelooft in GOD ?
Student : Absoluut, meneer.
Professor : Is GOD Goed ?
Student : Zeker.
Professor : Is GOD ALMACHTIG ?
Student : Ja.
Professor : Mijn broer is gestorven aan kanker terwijl hij GOD gebeden
had hem te genezen.
De meesten van ons zouden anderen die ziek zijn helpen. Maar GOD deed
dat niet. Is GOD dan wel goed geweest voor hem? Hmm?

(De student was stil )

Professor : Daar heb je geen antwoord op, he? Laten we eens opnieuw
beginnen, jongeman. Is GOD Goed?
Student : Ja.
Professor : Is Satan goed ?
Student : Nee.
Professor : Waar komt Satan vandaan ?
Student : Van . . . GOD .. ....
Professor : Dat is juist. Zeg eens, is er kwaad in deze wereld?
Student : Ja.
Professor : Kwaad is overal, niet ? En GOD heeft alles gemaakt, Correct?
Student : Ja.
Professor : Wie heeft het kwaad gecreëerd ?

(Student geeft geen antwoord)

Professor : Is er ziekte? Immoraliteit? Haat? Lelijkheid? Al deze
dingen bestaan in de wereld, toch?
Student : Ja, meneer.
Professor : Zeg eens, wie heeft dat allemaal geschapen?

(Student had geen antwoord)

Professor : De wetenschap zegt dat we 5 zintuigen hebben waarmee we de
wereld om ons heen identificeren en waarnemen. Zeg eens . .. Heb jij
ooit GOD gezien?
Student : Nee, meneer.
Professor : Zeg eens . .. Heb jij ooit je GODgehoord?
Student : Nee, meneer.
Professor : Heb jij ooit GOD gevoeld, aangeraakt, geroken of geproefd?
Heb je ooit enige sensuele perceptie van GOD in welke vorm dat ook
gehad?
Student : Nee, meneer. Ik ben bang van niet.
Professor : Toch geloof je nog steeds HEM?
Student : Ja.
Professor : Volgens empirische, testbare, aantoonbare protocol, zegt
de wetenschap dat jouw GOD niet bestaat. Wat heb je daarop te zeggen?
Student : Niets. Ik heb slechts mijn vertrouwen.
Professor : Ja,Vertrouwen . En dat is het probleem dat de wetenschap
heeft. . . . .

Student : Professor, is er zoiets als warmte?
Professor : Ja.
Student : En is er zoiets als koude?
Professor : Ja.
Student : Nee, meneer. Dat is er niet.

(Het werd erg stil in de klas nu de student de vragen stelde )

Student : Professor, je kan warmte hebben, gematigde warmte, intense
warmte, zelfs hitte, gloeiend heet, maar ook een heel klein beetje
warmte. Maar we hebben niet zoiets als koude. Wanneer we 273 °C onder
nul, het absolute nulpunt bereiken, is er geen warmte meer, maar
verder dan dat kunnen we niet gaan. Er is niet zoiets als koude. Het
woord beschrijft slechts de afwezigheid van warmte. We kunnen koude
niet meten. Warmte is energie. Koude is niet het tegenovergestelde van
warmte, meneer, het is alleen de afwezigheid ervan.

(Je kon een speld horen vallen)

Student : Hoe zit het met donker, Professor? Is er zoiets als donker?
Professor : Ja. Wat is de nacht anders als het niet donker is?
Student : U heeft het verkeerd, meneer. Donker is alleen de
afwezigheid van iets. Er is flauw licht, normaal licht, fel licht,
flits licht, helder licht. Maar als er geen licht is dan is er niets
en dat noemen we donker, toch? Als donker zou bestaan, zouden we
donker nog donkerder kunnen maken, toch?
Professor : En wat wil je daarmee zeggen, jongeman?
Student : Meneer, mijn punt is dat uw filosofische uitgangspunt onjuist is.
Professor : Onjuist? Kan je dat uitleggen?
Student : Meneer u gebruikt het uitgangspunt van dualiteit. U stelt
dat er leven is dat er dood is, dat er een goede god en een slechte
god is. U beziet het concept van GOD als iets eindigs, als iets dat we
kunnen meten. Meneer, de wetenschap kan niet eens verklaren wat een
gedachte is. Wij weten dat de hersenen daarvoor elektriciteit en
magnetisme gebruiken, maar het is nog nooit gezien en nog veel minder
begrepen.
Wanneer u de dood beschouwt als het tegenovergestelde van leven dan
gaat u eraan voorbij dat de dood niet zelfstandig als iets kan bestaan
zonder leven. De dood is niet het tegenovergestelde van leven, maar
alleen de afwezigheid ervan.
Vertel eens, Professor, leert u uw studenten dat zij zijn geëvolueerd
van een aap?
Professor : Wanneer je refereert aan het natuurlijke evolutieproces, ja zeker.
Student : Heeft u ooit evolutie geobserveerd met uw eigen ogen?

(De professor schudde zijn hoofd met een glimlach terwijl hij zich
begon te realiseren waar het argument heenging)

Student : Aangezien nog nooit ook maar iemand het evolutieproces in
werking heeft kunnen zien en het zelfs niet bewezen kan worden dat het
een voortgaand proces is, is het daarom niet zo. professor, dat u ons
slechts uw mening probeert te onderwijzen? Bent u niet in plaats van
een professor in de wetenschap eigenlijk een predikant?

(De klas ging even plat )

Student : Is er iemand in the klas die ooit het brein van de professor
heeft gezien?

(De klas bulderde van het lachen )

Student : Is er iemand die ooit het brein van de professor heeft
gehoord, gevoeld, aangeraakt, geroken, geproefd? . . .. Niemand lijkt
dat ooit gedaan te hebben. Dus, volgens het empirisch, testbare,
aantoonbare protocol, zegt de wetenschap, professor, dat u geen brein
heeft. Met alle respect, meneer, maar hoe kunnen we geloven dat het
juist is wat u ons onderwijst?

(De klas was stil. De professor staarde de student aan, zijn gezicht
ondoorgrondelijk )

Professor : Ik denk dat je daar maar op moet vertrouwen, jongeman.
Student : Dat is het meneer .. . . Exact !
De band tussen de mens en GOD is vertrouwen.
Dat is alles dat de dingen in leven houdt en in beweging..


NB:

Ik geloof dat je deze conversatie wel leuk vond . . . en als dat zo is . .. .
dan gun je waarschijnlijk je vrienden en collega's ook dat plezier, toch?
Stuur dit aan hen door en laat ze toenemen in kennis. . . of vertrouwen.
Die student was Albert Einstein.
1 reactie Reageer op dit bericht
Dinsdag 18 september 2012

zoeken

ik tracht de oorsprong van mezelf te kennen.
precies aan te voelen wat er aan mijn lichaam
schort. ik kneed mijn denken tot ik ervaar
hoe het hanteerbaar is om mezelf te helen.


het is een rare reis naar binnen. ik ken
er niks. ik dacht mezelf te kennen maar
blijkbaar klopt dat niet. ik sta voor een
gesloten poort die mijn ziel afgrendelt.

ik moet de sleutel vinden en er binnengaan
om grote kuis te houden. wat als ik kiezen moet
tussen pijn en verdriet, tussen verlangen en bezit,
tussen begeerte en ascese, tussen geluk

dat ik al heb en tussen geluk dat mij ontglipt,
tast ik heel langzaam en behoedzaam mijn
grenzen af, de plaats waar ik nu leef.
ik ken de kleuren van mijn regenboog

en van mijn eigen storm. ik zet de eerste stap
zonder één hand om mij vast te houden!


herman

1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 17 september 2012

meer dan wat ik ken

ik wil langzaam leven
en genieten van elk moment.
ik hou van liefde en intense
vriendschap. schoonheid is

de oorsprong van elk verlangen.
mijn denken trekt grenzen
open en stelt vragen bij
antwoorden die mij raken

en niet loslaten. ik ben meer
dan mijn lichaam alleen. maar
ik beheers het niet. en toch
wil ik het sturen en kennen.

mijn denken zwalpt chaotisch
tussen willen en kunnen en doen.
ik wil gewoon mezelf zijn, maar
meestal weet ik niet wie ik ben.

wie ik wil zijn verwoord ik
elke avond voor ik mijn ogen
sluit. de nacht dekt me toe
om te vergeten. als ik ontwaak

ligt weer alles open en blijf ik
zoals telkens, weer hopen dat
ik jou en mij, wie jij ook bent,
in alle diepte kennen zal.


herman





3 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 14 september 2012

Mont Ventoux 2012

De stilte schildert hier

de felste kleuren. De slierten mist

omkransen de toppen en alles wacht

hier op een nieuw begin.

 

Ik klim geruisloos op de toren

en mijn adem stokt als ik boven

kom. Ik voel het wachten van

een schitterend vergezicht.

 

En dan gebeurt het. Een zacht rood,

een vaag geel, een streep belofte aan

de hoogste top. Ik zie de wereld

ontstaan. Ik zie kleur uit zwart

 

een nieuwe dag ontplooien. Mijn

leven raakt zijn bodem en zijn hoogte.

Ik schrei naar de eindeloosheid toe

zonder tranen. Mijn leven drijft

 

vóór mij op de eerste stralen waarmee

de dag begint. De streep wordt vurig rood,

breekt alles open wat ooit gesloten bleef.

Ik drink met volle teugen mijn vreugde

 

en tegelijkertijd dringt mijn verdriet naar binnen . De voorbije jaren knopen

zich tot al het verlangen dat in mij huisde

en legen zich in de vuurgloed waarin ik

huiver en verwarm. Ik word opnieuw

geboren met alles wat ik weet, met alles

wat ik niet weet, met alles wat ik verlang,

met alles wat ik ooit verloor, met alles

wat ik ooit begeerde en nooit kreeg.

Hier word ik wie ik wil zijn voor één

ogenblik. Dan lost zich alles op. Ik ga

traag de trappen naar beneden met

een ander leven dat hier begon.


herman

 

1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van dwaallicht

↑ Terug naar de berichten