Zondag 6 mei 2012
confrontatie
janne speelt en schatert.
zij is mijn ultieme confrontatie
met de dood. ik zal nooit haar
kinderen zien. zij is een spiegel
waarin ik eindigheid zie. die van mij.
dit weten haalt mijn leven overhoop.
de tijd wordt korter dan mijn dromen.
wat overblijft is kort en onbekend.
ik moet anders kijken naar wat komt.
ik moet mijn plaats benoemen en
herbronnen. de dood maakt daar zichtbaar
deel van uit. het raadsel dat ik groter
maakte krijgt nu zijn begin.
herman
het zou gemakkelijk zijn in niets te geloven. maar dan verlies ik elke binding met jou. er is meer nodig dan weten. zijn is meer dan vlees e…
het zou gemakkelijk zijn
in niets te geloven.
maar dan verlies ik
elke binding met jou.
er is meer nodig
dan weten.
zijn is meer dan
vlees en hersendraden.
ik wil in jou geloven.
in wie je bent:
een haven waarin ik
thuiskom van de eeuwigheid.
herman
de rust komt binnen de deur blijft op een kier de onrust staat buiten te wachten elk woord zoekt zijn eigen weg naar de ander de leegte kan …
de rust komt binnen
de deur blijft op een kier
de onrust staat buiten
te wachten
elk woord
zoekt zijn eigen weg
naar de ander
de leegte kan
angstaanjagend
mijn wereld
kil vernietigen
maar telkens opnieuw
wint de liefde
in wat zich rechtzet
in de minne
herman
op de fiets met de zon, de wind en het water. een gevoel van vrijheid en opgaan in de natuur. verhalen leggen in wat je tegenkomt: een kerk,…
op de fiets met de zon, de wind en het water.
een gevoel van vrijheid en opgaan in de natuur.
verhalen leggen in wat je tegenkomt: een kerk,
een boom, een meeuw, een wandelaar en God.
genieten van bewegen, van je goed te voelen.
blij zijn om zoveel vrienden die op je wachten.
kinderen zien spelen en schateren en moeders
bezorgd zien om de kleine dagelijkse dingen.
al het onweer in jezelf uitbannen en geloven
in de toekomst. genieten van heerlijke babbels
met chatvrienden, hun pijn en verdriet,
zin geven en hun lach laten klateren in de warmte
van je hart, van je open armen en je hunkerende ziel.
Herman
de kleine en de grote armen uitgestrekt op het nieuwpoorts wandelpad. het plezier spat van de foto in mijn herinnering. nette en oma springe…
de kleine en de grote armen uitgestrekt
op het nieuwpoorts wandelpad. het plezier
spat van de foto in mijn herinnering.
nette en oma springen uit de monding
en de open zee in elkaars voelbare vreugde.
de zeewind blaast hun lach over het land
naar zoveel thuisgebleven vrienden.
ik blijf maar kijken naar hun open armen,
die alles van de andere verwelkomen in
de vreugde om vakantie, om de diepe liefde
die hen samen draagt. één ogenblik staat
dan de wereld stil: om de vrouw en het kind
die hier zijn zoals ze zijn: schitterend mooi!
Herman
de regen valt met bakken naar beneden. hij verpest mijn dag en mijn humeur. het water staat me nu tot aan de lippen. de lente is een vreemde…
de regen valt met bakken naar beneden.
hij verpest mijn dag en mijn humeur.
het water staat me nu tot aan de lippen.
de lente is een vreemde aan mijn deur.
mijn tuin zwemt in de plassen.
de bloemen hangen er verloren bij.
de vogels vluchten in de dichte hagen
en volgende week beginnen wij aan mei.
ligt alles overhoop hierboven?
is de besturing van hun seizoenen
zoekgeraakt? of zeggen zij terloops
dat ook mijn leven niet verloopt
zoals mijn liefsten hoopten?!
herman
woorden ploegen het rulle zand om waarin mijn hersens naar de hemel kijken. mijn bloed vloeit duister naar de zee en drinkt het zout om eeuw…
woorden ploegen het rulle zand om
waarin mijn hersens naar de hemel kijken.
mijn bloed vloeit duister naar de zee en
drinkt het zout om eeuwig van te leven.
ik zie stukken van mijn leven op de golven
dwalen. sommige in helle zon, andere in
ondoordringbaar duister. het uitspansel
wijst naar een God die ik omarmen wil.
tussen water en hemel krimpt mijn huid
steeds strakker rond mijn korter leven.
wat overblijft zoekt naar wat mij steeds
ontglipt: de naaktheid van de liefde.
ik kan haar raadsel nooit vergroten.
herman
het is koud en kil op straat de mensen duiken in hun winterjassen om vlug wat boodschappen te doen voor dat de regen valt . ik krijg een her…
het is koud en kil op straat
de mensen duiken in hun
winterjassen om vlug wat
boodschappen te doen
voor dat de regen valt .
ik krijg een herfstgevoel in het
groen van mijn tuin dat niet
meer groeien wil. de vogels
hebben hun gefluit van maart
maar opgeborgen tot zij de zon
weer zien. alles wacht en rilt.
verlangen is mooier dan bezitten
maar ik verlang nu toch naar
zonnewarmte op mijn huid,
naar groen en licht en hoop
een lentelied te zingen
voor janne die naar buiten wil.
herman
ik verstond er geen snars van als ik het las! ken jij dat woord?: 'pc app'. ik dacht aan de woorden van mijn vader zoveel tijd geleden: 'man…
ik verstond er geen snars van als ik het las!
ken jij dat woord?: 'pc app'. ik dacht aan de
woorden van mijn vader zoveel tijd geleden:
'manneke, ik versta veel woorden niet meer
in 'mijn standaard' (zijn krant die hij van a
tot z las, van boven naar onder en van voor
naar achter en soms ook omgekeerd). 'hij
staat vol engelse woorden die ze momenteel
uitvinden. ik zou er een woordenboek moeten
bijhalen'. dus dat gevoel had ik ook als ik
regelmatig het woord 'app' ontmoette in allerlei
teksten over computers en hun randapparatuur.
dus nu ben ik er. ik gebruik het woord 'apparatuur'
in mijn gewone nederlandse taal. wel blijkbaar
hebben ze dat vertaald in computertaal, want
nu zijn dat 'applicaties' geworden. natuurlijk,
taal leeft en de mens zijn creatief vermogen ook.
allicht speelt mijn leeftijd daar ook een rol in.
want het valt mij nu op dat ik even oud ben
als mijn vader toen. de applicaties van mijn brein
zijn daar nog niet op ingesteld. maar ik geef mij
niet over!! nieuwsgierig blijf ik alles napluizen.
en als ik ooit honderd word zal ik mijn kleinkinderen
uitleggen hoe je elk raadsel moet ontrafelen.
en dat ze best 'hét raadsel' blijven vergroten!
herman
hij zong op een boomtak een lentelied maar de lente kwam nog niet. er hing ijs aan de bloemen en ik zag het jonge groen treuren om de kou de…
hij zong op een boomtak een lentelied
maar de lente kwam nog niet. er hing
ijs aan de bloemen en ik zag het jonge
groen treuren om de kou deze nacht.
mijn merels zijn kameraden geworden
de mezen en vinken ook dikke vrienden
die in het vogelhuis twisten om het eten
dat ik dagelijks strooi. en drinken en
wassen allen dooreen, maar zelfs
twintig vogels maken de lente niet.
de zon weerkaatst op het groen en
lokt mij naar buiten. maar zij liegt
met schijnbare warmte die kilte op
mijn schouders legt. de grillen
van april vieren hoogtij. de haard
ligt vol brandend hout om mijn
ziel en mijn lijf te verwarmen.
Herman
ik weet dat ik haar niet ken buiten de woorden die wij spraken. goeie vrienden hebben niet meer nodig dan de suggestie van een woord, de dru…
ik weet dat ik haar niet ken
buiten de woorden die wij spraken.
goeie vrienden hebben niet meer nodig
dan de suggestie van een woord,
de druppel van een traan, het kuiltje
van een glimlach, dat blijft hangen.
haar verhaal meandert door een
landschap van hoogtes en laagtes.
haar leven is betegeld en gebakken
in de warmte van overhitte ovens
en daartussen de mensen om wie
ze geeft en de wereld die ze omploegt.
je leest haar ten diepste in de
jaarringen van het leven: zachte
rimpels geweven door zoveel
verhalen van geluk. zij bemint wie
rond haar leeft. maar toch wil ze meer,
niet wetend waarom. leven is meer
dan de einder, deint oeverloos uit
tot het stolt in het verhaal van een tegel.
tot het rust in de plooi van een rimpel
die haar siert.
herman
zij loopt met haar oma langs het strand te kijken naar de zee. tussen hemel en aarde glinstert het water tot zo ver als zij ziet. De regen v…
zij loopt met haar oma langs het strand
te kijken naar de zee. tussen hemel en
aarde glinstert het water tot zo ver
als zij ziet. De regen van pas voorbij
versmelt in het water als sneeuw
voor de zon. plots wijst ze naar de hemel
boven de zee waarin het grijsblauw
wordt doorsneden met de vage kleuren
van een regenboog. 'precies mijn pennendoos
vol kleurtjes', leert ze mij.
'waarom spannen
alle kleurtjes zich in de wolken uit?' Ik begin
aan een boeiend gesprek over rood en geel,
blauw en groen en het verschil daar tussen.
het voelt als een verfrissend bad. ik ontdek
de schoonheid en haar open kijk op de
dingen, de kleuren en de hemel.
de rust van het zand, de wind en het water
en de betovering van kato haar regenboog
weren alle stress en beloven de lente
die morgen begint. de kilheid verdrijft.
de liefde hertekent
en mij en kato omsluit.
herman
vijftienduizend bezoekers vandaag. een getal om even bij stil te staan. ik heb hier heerlijke mensen ontmoet en gedeeld in hun vreugde en ve…
vijftienduizend bezoekers vandaag.
een getal om even bij stil te staan.
ik heb hier heerlijke mensen ontmoet
en gedeeld in hun vreugde en verdriet.
ik ben innerlijk rijker geworden
door wie ik hier ontmoette.
ook blijer. ze hebben me leren
relativeren en mijn grenzen
opengetrokken. ik ben hen daar
enorm dankbaar voor. sommigen
zijn voorbijgegaan. anderen gebleven.
ik draag hen mijn hele leven mee.
zij hebben mij dichter bij het wonder gebracht.
Herman
ik word vandaag negenenzestig
dat betekent dat morgen tram zeventig
vertrekt om binnen driehonderdvijfenzestig
dagen de eindbestemming te bereiken.
oud worden is meer omzien dan vroeger
intenser genieten van wat gebeurt
alles horen kraken en verschrompelen
maar er leren mee leven, blij zijn
dat ik tot hier al mocht komen. ik ben
dankbaar voor mijn leven, ik ben dankbaar
voor al de vrienden die ik erin mocht ontmoeten,
voor al de liefdes die ik mocht beleven en
eigenlijk ben ik ook dankbaar voor de
vele ontgoochelingen. voor mijn sterktes
en zwaktes, voor de mens die ik mocht zijn.
voor mijn opstandig verdriet en de innige
vreugde om wat nooit sterft in mij.
Herman
Zalig Pasen aan alle lezers! Mag deze weg naar voltooiing uw leven veel innerlijke vreugde geven! Herman
Zalig Pasen aan alle lezers! Mag deze weg naar voltooiing uw leven veel innerlijke vreugde geven!
Herman
mijn demonen hebben zich teruggetrokken
ergens diep in de krochten van mijn hersenpan.
ik zal waakzaam blijven en de poort waarlangs
zij binenglippen vergrendelen met een dubbel slot.
il wil weer glimlachen naar de lente, naar de belofte
van het wonder dat zich hernieuwt in alles wat begint.
de pijn en de ontgoocheling laten nog sporen na en
zullen nog dagen, misschien weken rondwaren.
ik ben opnieuw met mezelf op stap gegaan.
de zoveelste keer. en dat maakt me precies mens:
altijd kunnen herbeginnen. na elke nacht de dag
begroeten en hopen dat ik eens mezelf herken
ik alles waar ik kan en wil mee leven.
Herman
ik ben deze nacht met mijn angsten en mijn twijfels geconfronteerd. de slaap bleef weg en mijn gedachten verdronken in het zweet dat koud en…
ik ben deze nacht met mijn angsten
en mijn twijfels geconfronteerd.
de slaap bleef weg en mijn gedachten
verdronken in het zweet dat koud en
klam mijn huid deed gloeien zoals
zoveel maanden terug. ik dacht aan
wat in mij al jaren broeide en soms
uitbrak in grenzeloos verlangen
naar de omkeerbaarheid van mijn bestaan.
maar ik kan het niet. de diepte van wat is
laat me niet los. ik kan alleen maar zijn
in mijn bekende wereld. niet in de droom
waar ik me voel zoals ik ben.
Herman
lepeltje voor mama, lepeltje voor moeke en nu een lepeltje voor janne. maar janne doet haar mond niet open. lippen opeen en de mogelijke gli…
lepeltje voor mama, lepeltje voor moeke
en nu een lepeltje voor janne. maar janne
doet haar mond niet open. lippen opeen
en de mogelijke glimlach ingeslikt.
groentepap lijkt nu niet precies op die
lekkere melk die ze gulzig drinkt. ik
vermoed dat ze nog niet weet dat dit
eten is en hoe ze dat moet binnenslikken.
rare gewoontes hebben die grote mensen
lees ik in haar verbaasde ogen. troost je,
janne, dit is nog maar het begin, het leven
heeft voor jou nog veel verrassingen
op het lijstje staan. veel mooie en de andere
zullen maar veel later komen!
Herman
het is als een zachte wind die uit het oosten terugkeert na de winter die je zelf schiep. een lang verhaal brak af. schuchter stap je terug.…
het is als een zachte wind
die uit het oosten terugkeert
na de winter die je zelf schiep.
een lang verhaal brak af.
schuchter stap je terug. wat
je eens opgaf omdat het
te mooi was blijft als een naam
op je scherm hangen. je kijkt
er naar en je herinnert je veel
dat je vluchtte. maar je keert
toch niet weer. je blijft ronddwalen
in de schimmige wereld van weten
en niet mogen, niet willen, niet
kunnen, niet zien. het wonder
heeft zich gesloten denk je
en de schemer wordt diepe
duisternis. tot het eerste woord
uit je handen glipt. niet uit je mond.
uit je aarzelende vingers en het
verhaal herschrijft.nee, terug
begint te schrijven en kijkt.
Herman
mijn kleindochter vermaand vandaag vier maand geleden brak haar leven open in de barensklare moederschoot waar zij van binnenuit naar buiten…
mijn kleindochter vermaand vandaag
vier maand geleden brak haar leven
open in de barensklare moederschoot
waar zij van binnenuit naar buiten kwam.
nu kijkt zij verbaasd naar de mensen
en schatert om al wie haar nadert en
moeite doet om haar te plezieren. die
gezichten vindt zijn schitterend grappig.
het kindergeluid dat grote mensen produceren
om precies zoals zij te zijn klinkt hilarisch
in haar kleine oren. zij geniet van een gewone
stem die haar graag ziet, van liedjes die zij
binnenzuigt en traag herkauwt. zij voelt
de warme echtheid van twee armen die
haar wiegen en van een mond die haar
heel zachtjes en voorzichtig zoent. zij
ligt te dromen met twee armen omhoog
en als zij wakker wordt zoekt zij haar
moeke en haar mama, haar omi en haar
grootva, en alle anderen waar ze af en toe
voor even woont en graag wordt gezien.
alles wordt nu klaargelegd voor morgen
waarin zij groot zal worden. maar nu
geniet ze van haar kroon: vier sterren
van geborgenheid in al wie haar ontmoet.
ik zou haar willen zeggen hoe het moet.
ik weet het niet. na achtenzestig jaar kan
ik niet zeggen hoe ik leven moet. het wonder
dat in haar begon moet zij ook maar elke dag,
zoals het doet in mij, vergroten.
Herman
3 reacties op dit bericht
het is beter het raadsel te vergroten
Wat ben je triest hier?
Waarom zou jij haar kinderen nooit zien? Mensen worden tegenwoordig steeds ouder hoor. Wie weet zit jij wel in het tijdperk van de mensen die allemaal de honderd halen!
geen woorden