Zaterdag 19 november 2011
tijd
de tijd gaat mee met mij
langs onbekende wegen.
hij overbrugt waar ik begon
en ooit opnieuw zal worden.
hij eindigt niet. hij draagt
mijn leven. soms is hij zacht
en kleurt de liefde donkerrood
en dronken van verrukking.
soms dringt hij kil en onverschillig
mijn dromen in en vlakt daar
alles uit wat mij zo dierbaar is.
hij heeft geen naam en geen gezicht.
hij stoort zich niet aan taal, nog
minder aan mijn denken. hij
knipoogt naar mijn vrienden,
naar mijn geliefden van vandaag.
en schaterlacht om wat ik
in mijn handen hou.
Herman
's morgens kijk je anders tegen de dingen aan dan 's avonds. woorden klinken anders als er licht op valt. woorden zijn interpreteerbaar en m…
's morgens kijk je anders
tegen de dingen aan dan
's avonds. woorden klinken
anders als er licht op valt.
woorden zijn interpreteerbaar
en mensen ook. ik zoek
naar wie ik ben. en mischien
kom ik ooit mezelf eens tegen.
ik wil leren kennen wie ik
tegenkom. komen zielen
elkaar tegen? ik voel ze aan
en ga er omzichtig mee om.
ik wil geen ziel kwetsen
ik wil alles en niets en
leef tussen de grenzen
van bereikbaarheid en
onmogelijk verlangen.
Herman
Donderdag 17 november 2011
de kou kruipt in mijn botten en sluipt langs alle kieren binnen ik ril en zoek nog meer dan vroeger mijn zetel aan de haard. hij is een onge…
de kou kruipt in mijn botten
en sluipt langs alle kieren binnen
ik ril en zoek nog meer dan vroeger
mijn zetel aan de haard. hij is
een ongenode gast die elk jaar
zonder vragen binnenkomt.
ik moet met hem op stap
terwijl hij zwijgt. hij blijft
mijn metgezel tot volgend
jaar. ik moet hem dulden.
Soms wordt hij charmant
als kerst en nieuwjaar ons
doen zoeken naar elkaar,
als wij in de warmte binnenin
de andere binnenlaten en
samen praten over de kou
van onze ziel.
Herman
Woensdag 16 november 2011
de passieflora bloeit nog in mijn wintertuin. kille rijm en zomerkleuren in een winterzon die heimwee naar de zomer nestelt in de plooien va…
de passieflora bloeit nog
in mijn wintertuin. kille rijm
en zomerkleuren in een
winterzon die heimwee
naar de zomer nestelt in
de plooien van mijn winterjas.
mijn huid bibbert en snijdt
mijn hoofdpijn langzaam open.
mijn spieren liggen klem
tussen hoofd en schouders
en weerbarstig schuurt tussen
mijn denken en verlangen
de ongerijmdheid van
mijn verwarrend leven.
daarin zoek ik naar rust
en vriendschap die niets
eist. die mij ontplooit in
wat ik wil, in woorden
die ik schrijf, in vrienden
die ik niet verliezen wil.
Herman
'wil je zien' schreef hij 'waar?' antwoordde zij 'op dezelfde bank' kwam het antwoord. zo begon gisteren het theaterstuk. alleen zijn, zoeke…
'wil je zien' schreef hij
'waar?' antwoordde zij
'op dezelfde bank' kwam
het antwoord. zo begon
gisteren het theaterstuk.
alleen zijn, zoeken naar zin,
verlangen, ontgoocheling
en uiteindelijk vriendschap.
ik keek in een spiegel en wist
dat ik niet alleen keek. we
herkenden zoveel en glimlachten
om de clichés van duizend jaar
oud. en toch woog de stilte
soms drukkend en zwaar
soms licht als een traan in
de glimlach van jou achteraf.
als we buitenkwamen met
het verhaal nog in de warmte
van onze jas hing de nevel
nog met slierten over de stad
en in onze ziel. de herfst kreeg
meer kleur.
Herman
Zaterdag 12 november 2011
ik voelde een klein geluk, las ik deze morgen in de poëziekalender. ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik meedragen tot de avond. een groot ge…
ik voelde een klein geluk, las ik
deze morgen in de poëziekalender.
ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik
meedragen tot de avond. een groot geluk
maakt mij onrustig en haalt mijn
leven overhoop. een klein geluk
ligt in mijn hart besloten en verzacht
de pijn om wat ik niet begrijp en niet
kan vatten in het raadsel dat bij mijn
dood begint. een klein geluk tovert
een glimlach en verwarmt de kilte
van onwetendheid. vrienden zijn
een klein geluk en buren die mijn
verdriet en vreugde meebeleven.
en mensen die ik hier ontmoet en
even meegaan tot waar ik alle
woorden ooit eens sluit. dan zal
het winter zijn. de lente en de
zomer zullen zich herhalen voor
de laatste winter als een klein geluk
ons eeuwig en herkenbaar samenbrengt.
Herman
ik heb ooit in Ieper onder de Menenpoort de Last Post horen blazen. een Schots muziekkorps speelde zacht. ik zag de miljoenen zinloze doden.…
ik heb ooit in Ieper onder de Menenpoort
de Last Post horen blazen. een Schots
muziekkorps speelde zacht. ik zag
de miljoenen zinloze doden.
vandaag worden ze weer herdacht.
met veel vertoon en evenveel papavers.
maar wij hebben er niets van geleerd.
in elk nieuwsbericht brengen ze zoveel
doden uit zinloze oorlogen opnieuw
mijn huiskamer binnen. kinderen,
moeders en vaders die niets liever
wilden dan gelukkig te zijn.
juist nu om 11 uur van de elfde maand
in negentienhonderd en elf doden westerse
kogels terwijl men in Ieper de Last Post
ter herinnering blaast. ons avondland
telt de vergaarde centen die verdwijnen
als rook. en de drukte om geld dat in
bodemloze putten verdwijnt drukt de
doden morgen naar vergetelheid.
Herman
de ster die vanavond aan mijn hemel schittert staat daar al eeuwen niet meer. ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik wat ik niet wil leven…
de ster die vanavond aan mijn hemel
schittert staat daar al eeuwen niet meer.
ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik
wat ik niet wil leven. soms droom ik
wat geen droom kan zijn. mijn hemel
kleurt rood van verlangen en soms
zwart van verdriet en ik weet niet
waarom. ik voel de bachvariaties
als balsem rond mijn pijn
hun eeuwigheid verklanken.
dan keert mijn rust terug en
vind ik mijn beminden.
sterren schijnen enkel in de nacht
en als de morgen komt zie ik de zon
verschijnen. dan trekken alle nevels
weg en in mijn handen die ik open
ligt een nieuwe dag
vol met beloften.
Herman
ik zat in de lege theaterzaal op rij H en stoel negen aan iemand te denken die ik onlangs tegenkwam. elke stoel kende de warmte en de leegte…
ik zat in de lege theaterzaal
op rij H en stoel negen
aan iemand te denken
die ik onlangs tegenkwam.
elke stoel kende de warmte
en de leegte van elke bezoeker
die hier ooit kwam en wegging
met het verhaal op de scène.
stoel een op rij c stond leeg
ik bekeek mijn hele leven
en stoel negen op rij H keek
mee. elk speelde zijn rol,
elk kreeg zijn deel en stapte
er mee door het leven. een
kort gebaar van herkenning
als spraakgenoot hier. een
glimlach om plots niet fictief te zijn.
Herman
ik wandelde door de grijs-zure stad langs de Dender. het water leek zwart maar mijn hart voelde licht en gelukkig om de warmte die binnenin …
ik wandelde door de grijs-zure stad
langs de Dender. het water leek zwart
maar mijn hart voelde licht en gelukkig
om de warmte die binnenin stroomde.
als kind speelde ik met knikkers
langs de voetpaden hier en de
maten van vroeger kwamen terug
naar mijn kindertijd. de torens
doken uit mijn verleden naar hier.
de beiaard zong zijn eender lied
en niets deed pijn. alleen misschien
de onbereikbaarheid. de huizen met
andere namen leunden niet meer
tegen elkander. en de mensen
gingen zwijgend voorbij aan mij.
mijn stad is net als ik zeer oud geworden.
ik liep vandaag verloren in wat ik wou en niet deed in wat ik deed en niet wou maar nu de nacht zich opent zie ik de morgen waarin ik mezelf…
ik liep vandaag verloren
in wat ik wou en niet deed
in wat ik deed en niet wou
maar nu de nacht zich opent
zie ik de morgen waarin
ik mezelf herken als in
een spiegel die niets verbergt.
ik wil genezen van wie ik was.
morgen zal ik iemand anders
zijn.
Herman
wij wandelen op de Scheldedijken
naar Vlassenbroek. de zon kleurt
het water rood. de meeuwen strijken
rakelings de oever die naar bloemen geurt.
het kerkje ligt rustig te dromen
tussen de graven, die bedekt met bloemen
en onder ontbladerde bomen
zacht de doden hun namen noemen.
wij drinken in het namiddaguur
en praten over wat ons bindt,
in de schaduw van een oude muur
in de warmte van een luwe wind.
wij weten wat niet werd gezegd
in het vertrouwde verleden.
verlangen hebben we neergelegd
in zoveel vragen rond het heden
die voor ons zijn weggelegd.
Herman
ik denk meer na over transcendentie. een werkelijkheid die buiten tijd en ruimte ligt en ons toch raakt, altijd aanwezig en niet zichtbaar. …
ik denk meer na over transcendentie.
een werkelijkheid die buiten tijd
en ruimte ligt en ons toch raakt,
altijd aanwezig en niet zichtbaar.
wij zijn er uit geboren en keren
er naar terug. met taal kunnen wij
haar niet benoemen. met woorden
niet vatten. stilte en schoonheid
komen dicht in buurt. liefde nog
meer. wij leven er in als blinden
die willen zien met open ogen
naar het bestaan van onze ziel.
maar ik blijf hier met lege handen,
voorlopig.
Herman
allerheiligen en allerzielen voor sommigen nietszeggend voor anderen terugdenken en even stilstaan bij vandaag ik zag gisteren mensen praten…
allerheiligen en allerzielen
voor sommigen nietszeggend
voor anderen terugdenken
en even stilstaan bij vandaag
ik zag gisteren mensen praten
over hun bijna doodservaring.
langgeleden las ik daar over
en schilderde mijn eigen hemel.
tot de dag dat ik God buitensloot
omdat niet gebeurde waar ik
jarenlang voor bad en smeekte
en mij naakt en alleen begroef
in een leven zonder god, zonder
hemel. eigenlijk ook zonder mezelf.
en plots zaten daar die man en vrouw
te vertellen over grenzeloos licht
heel rustig in de laatste show.
het licht in hun ogen druppelde
traag in mijn ziel. mijn geloof
in transcendentie stroomde
ongeremd naar binnen. misschien
ben ik verdwaald geraakt. hun
verhaal wegwijzerde de verwarring
van het laatste jaar naar anders
kijken naar wat gebeurt, vooral
naar wat niet gebeurt. ik zal
nog zwalpen maar de oever zien
en ooit misschien
de tijdeloze ruimteloze zee.
Herman
soms als ik hier naar woorden zoek om wat van binnen leeft hier neer te schrijven vraag ik mij af waarom. de naamloze passanten ken ik niet.…
soms als ik hier naar woorden
zoek om wat van binnen leeft
hier neer te schrijven vraag ik
mij af waarom. de naamloze
passanten ken ik niet. zij lezen
en zij gaan en nemen woorden
mee. en tussen ons blijft alles
leeg. het ongezegde van de
bezoeker die niets vraagt en
niets vertelt lijkt als een straat
waar honderden voorbijgaan
en iedereen verdwijnt zonder
een poging tot ontmoeting.
de zeldzamen die spreken
raken mij en leven in mij
voort als pelgrims op dezelfde
weg met zoveel vragen
over een waarom.
of antwoorden die blijven.
wij raken als een zucht elkaar.
Herman
de wintertijd heeft mij omarmd met zon! de dagen korten maar het verlangen wordt groter en de liefde intenser. de vrienden in hun warme huiz…
de wintertijd heeft mij omarmd
met zon! de dagen korten maar
het verlangen wordt groter en
de liefde intenser. de vrienden
in hun warme huizen zoeken
elkaar weer op en praten stiller
over de dingen van de zomer.
de oude kleren worden opgeborgen
in kasten die men goed sluit
omdat wat voorbij is, voorbij
moet blijven. de winterzon
legt hoop neer in harten die
moe zijn van de zomer omdat
zomerdagen te lang zijn en te
helder en de liefde te groot of
te klein, ik weet het niet meer.
maar ik zoen mijn vrouw omdat
zij mijn zomer vergaf en meegaat
naar alle beloften die wij ooit
uitspraken in een langgeleden lente.
Herman
Donderdag 27 oktober 2011
de leegte vult het theater met nietszeggende woorden. ze spreken van liefde die niet voelbaar is. ze spelen een karikatuur van onmacht en ni…
de leegte vult het theater
met nietszeggende woorden.
ze spreken van liefde die
niet voelbaar is. ze spelen
een karikatuur van onmacht
en niemand voelt de koude
tocht van bittere eenzaamheid.
mijn hand zoekt haar hand
en ik zweer heel alleen
mijn verleden af. ik wil
de liefde van haar zijn
meedragen uit de leegte
die hier werd uitgespreid.
er is nog zoveel tussen ons
dat niemand vermoedt
in de stilte van het eindelijk
huiswaarts gaan.
Herman
ik leef in de zevende hemel met dreigende wolken, ver afgedreven buiten mijn lichaam en ziel. ik herken drie bronnen waaruit die hemel borre…
ik leef in de zevende hemel
met dreigende wolken, ver
afgedreven buiten mijn
lichaam en ziel. ik herken
drie bronnen waaruit die
hemel borrelt. wegsnijden
van wat mij teistert en
anders kijken naar wat
ik verloren waande en
medicatie die nog ondersteunt
maar elke week een stap terug
zal doen. een dikke verkoudheid
in de plaats gekregen. maar daar
kan ik mee leven, die verdwijnt
met het korten van de dagen.
en volop hopen dat het anders
wordt. weer heel gewoon genieten
van beminden en van wie ik
dagelijks ontmoet. jou bijvoorbeeld
die mij raakt en mij ontroert
en de wolkenloze hemel zonnig maakt!
Herman
ook deze tekst vond ik schitterend: Herfst Ik ben de tijd die het leven omkeert tot nevel, de bloemen vermist. Men noemt mij herfst, een woo…
ook deze tekst vond ik schitterend:
Herfst
Ik ben de tijd die het leven omkeert
tot nevel, de bloemen vermist.
Men noemt mij herfst, een woord
dat lippen snijdt en jaarringen vriest
in alle vormen van hout, zelfs in houden
van elkaar. Men zegt
dat ik met niemand te rijmen val
maar jij, lieve dromer
noemt me nazomer;
Line Leys
Soetendaelle jonge volwassenen 2006
deze tekst las ik deze morgen: ik wil zo leven dat alles wat me overkomt zijn plaats zal hebben. maar ik kan lijden, zin en zegen niet zomaa…
deze tekst las ik deze morgen:
ik wil zo leven dat alles wat me overkomt
zijn plaats zal hebben.
maar ik kan lijden, zin en zegen
niet zomaar in één adem noemen,
zoals me dikwijls voorgehouden werd.
verlies blijft altijd verlies.
verwond raken.
geen uitweg zien.
zonder beschutting zijn.
alleen wanneer ik desondanks
probeer door alles heen te gaan
zonder te weten waar ik uitkom,
vind ik misschien een nieuw bestaan
en woorden van betekenis.
Kris Gelaude
uit: Levenslang (uitgerij Pelckmans)
1 reactie op dit bericht
Ik kom U een gezellige week toewensen