Zondag 8 april 2012
pasen
Zalig Pasen aan alle lezers! Mag deze weg naar voltooiing uw leven veel innerlijke vreugde geven!
Herman
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Donderdag 5 april 2012
herbeginnen
mijn demonen hebben zich teruggetrokken
ergens diep in de krochten van mijn hersenpan.
ik zal waakzaam blijven en de poort waarlangs
zij binenglippen vergrendelen met een dubbel slot.
il wil weer glimlachen naar de lente, naar de belofte
van het wonder dat zich hernieuwt in alles wat begint.
de pijn en de ontgoocheling laten nog sporen na en
zullen nog dagen, misschien weken rondwaren.
ik ben opnieuw met mezelf op stap gegaan.
de zoveelste keer. en dat maakt me precies mens:
altijd kunnen herbeginnen. na elke nacht de dag
begroeten en hopen dat ik eens mezelf herken
ik alles waar ik kan en wil mee leven.
Herman
ergens diep in de krochten van mijn hersenpan.
ik zal waakzaam blijven en de poort waarlangs
zij binenglippen vergrendelen met een dubbel slot.
il wil weer glimlachen naar de lente, naar de belofte
van het wonder dat zich hernieuwt in alles wat begint.
de pijn en de ontgoocheling laten nog sporen na en
zullen nog dagen, misschien weken rondwaren.
ik ben opnieuw met mezelf op stap gegaan.
de zoveelste keer. en dat maakt me precies mens:
altijd kunnen herbeginnen. na elke nacht de dag
begroeten en hopen dat ik eens mezelf herken
ik alles waar ik kan en wil mee leven.
Herman
Woensdag 4 april 2012
hier en nu
ik ben deze nacht met mijn angsten
en mijn twijfels geconfronteerd.
de slaap bleef weg en mijn gedachten
verdronken in het zweet dat koud en
klam mijn huid deed gloeien zoals
zoveel maanden terug. ik dacht aan
wat in mij al jaren broeide en soms
uitbrak in grenzeloos verlangen
naar de omkeerbaarheid van mijn bestaan.
maar ik kan het niet. de diepte van wat is
laat me niet los. ik kan alleen maar zijn
in mijn bekende wereld. niet in de droom
waar ik me voel zoals ik ben.
Herman
en mijn twijfels geconfronteerd.
de slaap bleef weg en mijn gedachten
verdronken in het zweet dat koud en
klam mijn huid deed gloeien zoals
zoveel maanden terug. ik dacht aan
wat in mij al jaren broeide en soms
uitbrak in grenzeloos verlangen
naar de omkeerbaarheid van mijn bestaan.
maar ik kan het niet. de diepte van wat is
laat me niet los. ik kan alleen maar zijn
in mijn bekende wereld. niet in de droom
waar ik me voel zoals ik ben.
Herman
Dinsdag 3 april 2012
lepeltje
lepeltje voor mama, lepeltje voor moeke
en nu een lepeltje voor janne. maar janne
doet haar mond niet open. lippen opeen
en de mogelijke glimlach ingeslikt.
groentepap lijkt nu niet precies op die
lekkere melk die ze gulzig drinkt. ik
vermoed dat ze nog niet weet dat dit
eten is en hoe ze dat moet binnenslikken.
rare gewoontes hebben die grote mensen
lees ik in haar verbaasde ogen. troost je,
janne, dit is nog maar het begin, het leven
heeft voor jou nog veel verrassingen
op het lijstje staan. veel mooie en de andere
zullen maar veel later komen!
Herman
en nu een lepeltje voor janne. maar janne
doet haar mond niet open. lippen opeen
en de mogelijke glimlach ingeslikt.
groentepap lijkt nu niet precies op die
lekkere melk die ze gulzig drinkt. ik
vermoed dat ze nog niet weet dat dit
eten is en hoe ze dat moet binnenslikken.
rare gewoontes hebben die grote mensen
lees ik in haar verbaasde ogen. troost je,
janne, dit is nog maar het begin, het leven
heeft voor jou nog veel verrassingen
op het lijstje staan. veel mooie en de andere
zullen maar veel later komen!
Herman
Zaterdag 31 maart 2012
gebroken verhaal
het is als een zachte wind
die uit het oosten terugkeert
na de winter die je zelf schiep.
een lang verhaal brak af.
schuchter stap je terug. wat
je eens opgaf omdat het
te mooi was blijft als een naam
op je scherm hangen. je kijkt
er naar en je herinnert je veel
dat je vluchtte. maar je keert
toch niet weer. je blijft ronddwalen
in de schimmige wereld van weten
en niet mogen, niet willen, niet
kunnen, niet zien. het wonder
heeft zich gesloten denk je
en de schemer wordt diepe
duisternis. tot het eerste woord
uit je handen glipt. niet uit je mond.
uit je aarzelende vingers en het
verhaal herschrijft.nee, terug
begint te schrijven en kijkt.
Herman
die uit het oosten terugkeert
na de winter die je zelf schiep.
een lang verhaal brak af.
schuchter stap je terug. wat
je eens opgaf omdat het
te mooi was blijft als een naam
op je scherm hangen. je kijkt
er naar en je herinnert je veel
dat je vluchtte. maar je keert
toch niet weer. je blijft ronddwalen
in de schimmige wereld van weten
en niet mogen, niet willen, niet
kunnen, niet zien. het wonder
heeft zich gesloten denk je
en de schemer wordt diepe
duisternis. tot het eerste woord
uit je handen glipt. niet uit je mond.
uit je aarzelende vingers en het
verhaal herschrijft.nee, terug
begint te schrijven en kijkt.
Herman
Vrijdag 30 maart 2012
janne vermaant
mijn kleindochter vermaand vandaag
vier maand geleden brak haar leven
open in de barensklare moederschoot
waar zij van binnenuit naar buiten kwam.
nu kijkt zij verbaasd naar de mensen
en schatert om al wie haar nadert en
moeite doet om haar te plezieren. die
gezichten vindt zijn schitterend grappig.
het kindergeluid dat grote mensen produceren
om precies zoals zij te zijn klinkt hilarisch
in haar kleine oren. zij geniet van een gewone
stem die haar graag ziet, van liedjes die zij
binnenzuigt en traag herkauwt. zij voelt
de warme echtheid van twee armen die
haar wiegen en van een mond die haar
heel zachtjes en voorzichtig zoent. zij
ligt te dromen met twee armen omhoog
en als zij wakker wordt zoekt zij haar
moeke en haar mama, haar omi en haar
grootva, en alle anderen waar ze af en toe
voor even woont en graag wordt gezien.
alles wordt nu klaargelegd voor morgen
waarin zij groot zal worden. maar nu
geniet ze van haar kroon: vier sterren
van geborgenheid in al wie haar ontmoet.
ik zou haar willen zeggen hoe het moet.
ik weet het niet. na achtenzestig jaar kan
ik niet zeggen hoe ik leven moet. het wonder
dat in haar begon moet zij ook maar elke dag,
zoals het doet in mij, vergroten.
Herman
vier maand geleden brak haar leven
open in de barensklare moederschoot
waar zij van binnenuit naar buiten kwam.
nu kijkt zij verbaasd naar de mensen
en schatert om al wie haar nadert en
moeite doet om haar te plezieren. die
gezichten vindt zijn schitterend grappig.
het kindergeluid dat grote mensen produceren
om precies zoals zij te zijn klinkt hilarisch
in haar kleine oren. zij geniet van een gewone
stem die haar graag ziet, van liedjes die zij
binnenzuigt en traag herkauwt. zij voelt
de warme echtheid van twee armen die
haar wiegen en van een mond die haar
heel zachtjes en voorzichtig zoent. zij
ligt te dromen met twee armen omhoog
en als zij wakker wordt zoekt zij haar
moeke en haar mama, haar omi en haar
grootva, en alle anderen waar ze af en toe
voor even woont en graag wordt gezien.
alles wordt nu klaargelegd voor morgen
waarin zij groot zal worden. maar nu
geniet ze van haar kroon: vier sterren
van geborgenheid in al wie haar ontmoet.
ik zou haar willen zeggen hoe het moet.
ik weet het niet. na achtenzestig jaar kan
ik niet zeggen hoe ik leven moet. het wonder
dat in haar begon moet zij ook maar elke dag,
zoals het doet in mij, vergroten.
Herman
Woensdag 28 maart 2012
janne 4
ze ligt op haar speelmat te spelen
te grijpen naar alles wat blinkt
en soms lacht ze, ik weet niet waarom
misschien omdat ik haar heel graag zie.
en dan neem ik haar in mijn handen,
steek haar hoog in de lucht. ze geniet
als ze paardje mag rijden op mijn knie
en ze luistert naar mijn nieuwe fantasie
van verhaaltjes. ik vertel honderduit
over kabouters en regenbogen en
een klein prinsesje dat janne heet.
alles duurt nog maar heel kort
want ze wil heel veel van haar
nieuwe wereld zien. ik voel me
de koning te rijk omdat ik mee
mag gaan in haar eerste verwondering
over de mensen zo dicht bij haar.
Herman
te grijpen naar alles wat blinkt
en soms lacht ze, ik weet niet waarom
misschien omdat ik haar heel graag zie.
en dan neem ik haar in mijn handen,
steek haar hoog in de lucht. ze geniet
als ze paardje mag rijden op mijn knie
en ze luistert naar mijn nieuwe fantasie
van verhaaltjes. ik vertel honderduit
over kabouters en regenbogen en
een klein prinsesje dat janne heet.
alles duurt nog maar heel kort
want ze wil heel veel van haar
nieuwe wereld zien. ik voel me
de koning te rijk omdat ik mee
mag gaan in haar eerste verwondering
over de mensen zo dicht bij haar.
Herman
Maandag 26 maart 2012
ziel
ik blijf op zoek naar wie ik ben.
alleen vind ik de plaats niet om
die zoektocht alle kans te geven.
of dwaal ik te veel af in wat ik doe
en beter niet zou doen.
het is zo moeilijk alles
vrij te maken in mijn ziel
en wat mij begrensd
open te gooien tot ik de kern
zie van mijn eigen zijn.
ik zoek een God die ik ervaar
maar niet beschrijven kan.
misschien leeft hij gewoon in mij
en moet ik beter in de spiegel van
mijn eigen ziel gaan kijken.
Herman
alleen vind ik de plaats niet om
die zoektocht alle kans te geven.
of dwaal ik te veel af in wat ik doe
en beter niet zou doen.
het is zo moeilijk alles
vrij te maken in mijn ziel
en wat mij begrensd
open te gooien tot ik de kern
zie van mijn eigen zijn.
ik zoek een God die ik ervaar
maar niet beschrijven kan.
misschien leeft hij gewoon in mij
en moet ik beter in de spiegel van
mijn eigen ziel gaan kijken.
Herman
Vrijdag 23 maart 2012
de deken van leuven
ik heb hem vooraan in de kerk zien staan.
een grote sterke man te midden van verdriet.
zijn priesterschap verklankte in zijn woorden
een eindeloos mededogen. hij vroeg waarom
zijn God niet zichtbaar was vandaag. hij sprak
de zeven namen warm en heel zacht uit. hij wist
dat zoveel leed niet draagbaar was voor moeders
en voor vaders die hun kind naar hier hadden gebracht.
zijn arm rond wie het moeilijk had om dag te zeggen
omvatte heel de kerk waarin het sprakeloos bidden
en het onbegrip in betraande ogen en de radeloosheid
bij dit afscheid geen uitweg vond. zijn stem brak ook
wanneer hij zegenend hun weg bereidde naar de overoever.
Herman
een grote sterke man te midden van verdriet.
zijn priesterschap verklankte in zijn woorden
een eindeloos mededogen. hij vroeg waarom
zijn God niet zichtbaar was vandaag. hij sprak
de zeven namen warm en heel zacht uit. hij wist
dat zoveel leed niet draagbaar was voor moeders
en voor vaders die hun kind naar hier hadden gebracht.
zijn arm rond wie het moeilijk had om dag te zeggen
omvatte heel de kerk waarin het sprakeloos bidden
en het onbegrip in betraande ogen en de radeloosheid
bij dit afscheid geen uitweg vond. zijn stem brak ook
wanneer hij zegenend hun weg bereidde naar de overoever.
Herman
Woensdag 21 maart 2012
lommel bij het begin van de lente
de stilte weegt loodzwaar wanneer
de moeders en de vaders afscheid
nemen. in zoveel witte kisten ligt
hun droom. de woorden stokken
en de tranen druppen zilt
op de betonnen grond.
wie er is schrijft hun verhaal
en blijft verweesd naar al dat wit
staan kijken. scala zingt en bart
vertelt. de kinderen en hun meester
leven en spelen weer één
ogenblik. dan valt het doek.
nu pas begint de leegte en het gemis.
de schreeuw om het waarom. de lege
kamer die open blijft. de kilte van
verloren lopen zonder kind dat
er nog altijd is.
Herman
de moeders en de vaders afscheid
nemen. in zoveel witte kisten ligt
hun droom. de woorden stokken
en de tranen druppen zilt
op de betonnen grond.
wie er is schrijft hun verhaal
en blijft verweesd naar al dat wit
staan kijken. scala zingt en bart
vertelt. de kinderen en hun meester
leven en spelen weer één
ogenblik. dan valt het doek.
nu pas begint de leegte en het gemis.
de schreeuw om het waarom. de lege
kamer die open blijft. de kilte van
verloren lopen zonder kind dat
er nog altijd is.
Herman
Dinsdag 20 maart 2012
ommekeer
de onrust overviel me als een plotse sneeuwvlaag.
ik voelde ze verspreiden in de cellen van mijn verkrampend lijf.
en ik wist waarom deze plotse verandering zicht voltrok.
ik bood geen weerstand, ik gleed langzaam in het duister.
ik deed wat ik helemaal niet wou dat ik deed. zelfdestructie
kan zoet zijn en je totaal weerloos maken. ik nam het kwaad
met beide handen aan. dronk het gulzig tot de bodem leeg.
en stopte god in mijn broekzak en de hel waaierde open
rond mijn verstard en gevangen bewustzjn. ik rende door
de vlammen van het kwaad naar een vuurzee van schreeuwend
onbegrip voor mezelf. tot aan de afgrond waar ik niet in sprong.
ik knielde voor de zoveelste keer. en herbegon met duizend
beloftes aan mezelf. vandaag begint de ommekeer voor
de zoveelste keer.
je maintiendrai!!!!!
Herman
ik voelde ze verspreiden in de cellen van mijn verkrampend lijf.
en ik wist waarom deze plotse verandering zicht voltrok.
ik bood geen weerstand, ik gleed langzaam in het duister.
ik deed wat ik helemaal niet wou dat ik deed. zelfdestructie
kan zoet zijn en je totaal weerloos maken. ik nam het kwaad
met beide handen aan. dronk het gulzig tot de bodem leeg.
en stopte god in mijn broekzak en de hel waaierde open
rond mijn verstard en gevangen bewustzjn. ik rende door
de vlammen van het kwaad naar een vuurzee van schreeuwend
onbegrip voor mezelf. tot aan de afgrond waar ik niet in sprong.
ik knielde voor de zoveelste keer. en herbegon met duizend
beloftes aan mezelf. vandaag begint de ommekeer voor
de zoveelste keer.
je maintiendrai!!!!!
Herman
Maandag 19 maart 2012
aan de rand
ik wil mezelf leren kennen
ik kan meer dan ik denk
maar hoe mijn geest werkt
is voorlopig nog een raadsel.
daarom wil ik doordringen
in de herkenbaarheid van
transcendentie. ik geloof
dat wij meer zijn dan stof
en water. ik geloof in de
evolutie en de kennis van
de wetenschap. maar er is
meer dan dat. kennis en
wetenschap spreken het
onbekende niet tegen. het
raadsel bevindt zich daar
juist buiten. blijkbaar
ongrijpbaar. vermoed en
denkbaar maar nog niet
leesbaar. als ik ooit mijn
ogen sluit moet ik weten
waar naartoe.
Herman
ik kan meer dan ik denk
maar hoe mijn geest werkt
is voorlopig nog een raadsel.
daarom wil ik doordringen
in de herkenbaarheid van
transcendentie. ik geloof
dat wij meer zijn dan stof
en water. ik geloof in de
evolutie en de kennis van
de wetenschap. maar er is
meer dan dat. kennis en
wetenschap spreken het
onbekende niet tegen. het
raadsel bevindt zich daar
juist buiten. blijkbaar
ongrijpbaar. vermoed en
denkbaar maar nog niet
leesbaar. als ik ooit mijn
ogen sluit moet ik weten
waar naartoe.
Herman
Zondag 18 maart 2012
zoektocht
ik ben op zoek naar mezelf
ik ben op zoek naar God
ik ben op zoek naat transcendentie
ik ben opzoek naar bewustzijn.
bewustzijn wil ik ervaren
trascendentie wil ik kennen
God wil ik ontdekken
mezelf wil ik beheersen.
ik grijp terug naar oude geschriften
ik zoek wijze mensen hun kennis
ik wil getuigen ontmoeten
die verder gegaan zijn dan mijn
ontoereikende pogingen
om mezelf te zijn.
Herman
ik ben op zoek naar God
ik ben op zoek naat transcendentie
ik ben opzoek naar bewustzijn.
bewustzijn wil ik ervaren
trascendentie wil ik kennen
God wil ik ontdekken
mezelf wil ik beheersen.
ik grijp terug naar oude geschriften
ik zoek wijze mensen hun kennis
ik wil getuigen ontmoeten
die verder gegaan zijn dan mijn
ontoereikende pogingen
om mezelf te zijn.
Herman
Donderdag 15 maart 2012
13 maart in zwitserland
ik omarm elke ouder die een kind verloor.
de stilte is ondoordringbaar. het verdriet
onpeilbaar. de leegte eindeloos. de toekomst
één zwart gat. de bergen een nachtmerrie.
de tunnel verzonken in een eeuwige nacht.
duizend vragen zonder antwoord. met lege
handen en een beminde dode naar huis terugkeren,
zoveel keer in zoveel verdoofde harten.
één nooit vermoed moment, ver van huis.
kameraadjes tot in de dood. leraars nooit
nog voor de klas. chauffeurs hun laatste
reis. hier eindigt alles. de nieuwe morgen
vol zon en warmte weent in het lied van de nachtegaal.
Herman
de stilte is ondoordringbaar. het verdriet
onpeilbaar. de leegte eindeloos. de toekomst
één zwart gat. de bergen een nachtmerrie.
de tunnel verzonken in een eeuwige nacht.
duizend vragen zonder antwoord. met lege
handen en een beminde dode naar huis terugkeren,
zoveel keer in zoveel verdoofde harten.
één nooit vermoed moment, ver van huis.
kameraadjes tot in de dood. leraars nooit
nog voor de klas. chauffeurs hun laatste
reis. hier eindigt alles. de nieuwe morgen
vol zon en warmte weent in het lied van de nachtegaal.
Herman
Woensdag 14 maart 2012
hoofdpijn
ik zou graag van alle pijn
verlost zijn en lachend
naar de lente lopen.
een hoofd zonder hoofdpijn
een maag die niet krampt
een lijf dat niet roest.
wakker worden en genieten
van het licht. de zon in mijn
handen naar buiten dragen.
blij zijn om het geluk
van anderen en samen
de dag opbouwen met
verwachtingen die jij invult
met het wonder. je vergroot
het telkens opnieuw tot
ik genees van mezelf.
Herman
verlost zijn en lachend
naar de lente lopen.
een hoofd zonder hoofdpijn
een maag die niet krampt
een lijf dat niet roest.
wakker worden en genieten
van het licht. de zon in mijn
handen naar buiten dragen.
blij zijn om het geluk
van anderen en samen
de dag opbouwen met
verwachtingen die jij invult
met het wonder. je vergroot
het telkens opnieuw tot
ik genees van mezelf.
Herman
Maandag 12 maart 2012
aarde e zon
de week begint. de lente poogt
de winter weg te duwen. ik wroet
de aarde om en mest de grond
voor bloemen die ooit, hoop ik,
zullen bloeien. ik snoei bomen,
ik steek struiken uit, ik dood
de oude tuinbewoners omdat
ik ze niet graag zie en om
jonge planten kans te geven
weelderig te groeien. voel
je dat ik in een spiegel schrijf?
ik word ook wel eens gesnoeid
of omgehakt als de lente opnieuw
begint. ik weet nog niet welke lente
na welke winter. de kou kruipt
dieper en de warmte voelt korter.
maar wat daar tussen ligt straalt nu!
Herman
de winter weg te duwen. ik wroet
de aarde om en mest de grond
voor bloemen die ooit, hoop ik,
zullen bloeien. ik snoei bomen,
ik steek struiken uit, ik dood
de oude tuinbewoners omdat
ik ze niet graag zie en om
jonge planten kans te geven
weelderig te groeien. voel
je dat ik in een spiegel schrijf?
ik word ook wel eens gesnoeid
of omgehakt als de lente opnieuw
begint. ik weet nog niet welke lente
na welke winter. de kou kruipt
dieper en de warmte voelt korter.
maar wat daar tussen ligt straalt nu!
Herman
Zaterdag 10 maart 2012
sterven
de omonkeerbaarheid van de dood
sluipt al een gif door mijn leven.
ik wil ostentatief en bewust genieten
van elk moment. na elke moment
voel ik het gif verdiepen. elk kind
dat speelt op straat of in mijn armen
glimlacht vertelt me de tijd tussen
haar en mij, tussen mij en mijn dood.
ik zal ze nooit zien opgroeien als
moeders en vaders. elke mens sterft
en elke mens sterft alleen. gaat er
alleen naartoe. hoe groot het raadsel
ook wordt, het blijft een raadsel.
ik zoek de weg naar transcendentie
en soms geloof ik in God. maar ik
ga alleen. ik kan nooit praten tegen
iemand die terug komt
met het wonder in zijn ogen!
Herman
sluipt al een gif door mijn leven.
ik wil ostentatief en bewust genieten
van elk moment. na elke moment
voel ik het gif verdiepen. elk kind
dat speelt op straat of in mijn armen
glimlacht vertelt me de tijd tussen
haar en mij, tussen mij en mijn dood.
ik zal ze nooit zien opgroeien als
moeders en vaders. elke mens sterft
en elke mens sterft alleen. gaat er
alleen naartoe. hoe groot het raadsel
ook wordt, het blijft een raadsel.
ik zoek de weg naar transcendentie
en soms geloof ik in God. maar ik
ga alleen. ik kan nooit praten tegen
iemand die terug komt
met het wonder in zijn ogen!
Herman
Dinsdag 6 maart 2012
oud, ouder, oudst en God
ik ben grootouder en ouder
aan het eerste beleef ik plezier
aan het tweede soms ook, maar
minder. mijn krakend lijf heeft
pillen nodig en spuiten waarvan
ik niet op voorhand weet of
alles wel in orde komt daarmee.
de jaren die nog komen worden
korter en soms de nachten ook.
van de goeie dingen geniet ik
intenser. ik heb lief en vrienden
die bekommerd zijn. duizend
boeken waar ik in herleef.
en poëzie die mijn wonden
heelt of mijn verlangen naar
de liefde nog vergroot.
alleen God vind ik niet. nog niet.
Herman
aan het eerste beleef ik plezier
aan het tweede soms ook, maar
minder. mijn krakend lijf heeft
pillen nodig en spuiten waarvan
ik niet op voorhand weet of
alles wel in orde komt daarmee.
de jaren die nog komen worden
korter en soms de nachten ook.
van de goeie dingen geniet ik
intenser. ik heb lief en vrienden
die bekommerd zijn. duizend
boeken waar ik in herleef.
en poëzie die mijn wonden
heelt of mijn verlangen naar
de liefde nog vergroot.
alleen God vind ik niet. nog niet.
Herman
Zondag 4 maart 2012
lente
mijn dochter en ik proefden de lente.
gewapend met snoeischaar en schop
legden we de dag open en haar tuin.
we snoeiden de winter van het vorig jaar.
we gaven alle botten kans opnieuw te groeien
en gaven struiken en bomen een zonnige plaats.
we bundelden onze krachten om de natuur
te buigen naar het licht en de warmte. we
gierden van het lachen en vloekten om
de weerbarstigheid van wortels in de grond.
we legden alles klaar om bloemen en zaad
te kunnen zaaien. kleur te geven aan de lente
en de zomer die komt. terwijl kraaide janne
aan het venster. ik zag haar al rollen in het
groeiend gras, grijpen naar appels en kersen,
en verbaasd en blij naar haar nieuwe wereld zien.
haar moeke en ik spreiden de lentesprei
open waarin zij en wij volop gingen genieten
van de warme intensiteit die ons bindt.
de zon en onze ogen zullen stralen.
morgen en overmorgen
zal het hoogdag zijn!
Herman
gewapend met snoeischaar en schop
legden we de dag open en haar tuin.
we snoeiden de winter van het vorig jaar.
we gaven alle botten kans opnieuw te groeien
en gaven struiken en bomen een zonnige plaats.
we bundelden onze krachten om de natuur
te buigen naar het licht en de warmte. we
gierden van het lachen en vloekten om
de weerbarstigheid van wortels in de grond.
we legden alles klaar om bloemen en zaad
te kunnen zaaien. kleur te geven aan de lente
en de zomer die komt. terwijl kraaide janne
aan het venster. ik zag haar al rollen in het
groeiend gras, grijpen naar appels en kersen,
en verbaasd en blij naar haar nieuwe wereld zien.
haar moeke en ik spreiden de lentesprei
open waarin zij en wij volop gingen genieten
van de warme intensiteit die ons bindt.
de zon en onze ogen zullen stralen.
morgen en overmorgen
zal het hoogdag zijn!
Herman
Vrijdag 2 maart 2012
janne 3
ze kijkt in haar buggy de kamer rond
naar de mensen rondom haar, naar alles
wat hel kleurt en ze glimlacht plots.
Ik voel me smelten. Zou grootva
zeggen moeilijk zijn? ik neem haar
op mijn schoot en knuffel haar warm
lijfje met mijn grote handen. ik wil
duizend en een dingen vertellen maar
stamel alleen maar zachte klanken als
ik in haar klare kijkers kijk. haar vuistjes
worden knabbeldieren in haar mond. ik
ben verkocht. ooit zal ze weten dat
ik haar haven ben. ik zing zacht
een kinderliedje. hetzelfde dat ik ooit
voor haar moeke zong. heel lang voorbij.
misschien zingt zij voor mij, een laatste
lied als ik van hier verdwijn.
Herman
naar de mensen rondom haar, naar alles
wat hel kleurt en ze glimlacht plots.
Ik voel me smelten. Zou grootva
zeggen moeilijk zijn? ik neem haar
op mijn schoot en knuffel haar warm
lijfje met mijn grote handen. ik wil
duizend en een dingen vertellen maar
stamel alleen maar zachte klanken als
ik in haar klare kijkers kijk. haar vuistjes
worden knabbeldieren in haar mond. ik
ben verkocht. ooit zal ze weten dat
ik haar haven ben. ik zing zacht
een kinderliedje. hetzelfde dat ik ooit
voor haar moeke zong. heel lang voorbij.
misschien zingt zij voor mij, een laatste
lied als ik van hier verdwijn.
Herman
3 reacties op dit bericht
ook voor jou
Dat je in gelijke tred erin mee kan gaan, lieve groet Ka
Zalig Paasfeest!!!
Lieve groetjes
Marie Louise
ook voor jou