Woensdag 28 maart 2012
janne 4
ze ligt op haar speelmat te spelen
te grijpen naar alles wat blinkt
en soms lacht ze, ik weet niet waarom
misschien omdat ik haar heel graag zie.
en dan neem ik haar in mijn handen,
steek haar hoog in de lucht. ze geniet
als ze paardje mag rijden op mijn knie
en ze luistert naar mijn nieuwe fantasie
van verhaaltjes. ik vertel honderduit
over kabouters en regenbogen en
een klein prinsesje dat janne heet.
alles duurt nog maar heel kort
want ze wil heel veel van haar
nieuwe wereld zien. ik voel me
de koning te rijk omdat ik mee
mag gaan in haar eerste verwondering
over de mensen zo dicht bij haar.
Herman
ik blijf op zoek naar wie ik ben. alleen vind ik de plaats niet om die
zoektocht alle kans te geven. of dwaal ik te veel af in wat ik doe en…
ik blijf op zoek naar wie ik ben.
alleen vind ik de plaats niet om
die
zoektocht alle kans te geven.
of dwaal ik te veel af in wat ik doe
en beter niet zou doen.
het is zo moeilijk alles
vrij te maken in mijn ziel
en wat mij begrensd
open te gooien tot ik de kern
zie van mijn eigen zijn.
ik zoek een God die ik ervaar
maar niet beschrijven kan.
misschien leeft hij gewoon in mij
en moet ik beter in de spiegel van
mijn eigen ziel gaan kijken.
Herman
ik heb hem vooraan in de kerk zien staan. een grote sterke man te midden van verdriet. zijn priesterschap verklankte in zijn woorden een ein…
ik heb hem vooraan in de kerk zien staan.
een grote sterke man te midden van verdriet.
zijn priesterschap verklankte in zijn woorden
een eindeloos mededogen. hij vroeg waarom
zijn God niet zichtbaar was vandaag. hij sprak
de zeven namen warm en heel zacht uit. hij wist
dat zoveel leed niet draagbaar was voor moeders
en voor vaders die hun kind naar hier hadden gebracht.
zijn arm rond wie het moeilijk had om dag te zeggen
omvatte heel de kerk waarin het sprakeloos bidden
en het onbegrip in betraande ogen en de radeloosheid
bij dit afscheid geen uitweg vond. zijn stem brak ook
wanneer hij zegenend hun weg bereidde naar de overoever.
Herman
de stilte weegt loodzwaar wanneer de moeders en de vaders afscheid nemen. in zoveel witte kisten ligt hun droom. de woorden stokken en de tr…
de stilte weegt loodzwaar wanneer
de moeders en de vaders afscheid
nemen. in zoveel witte kisten ligt
hun droom. de woorden stokken
en de tranen druppen zilt
op de betonnen grond.
wie er is schrijft hun verhaal
en blijft verweesd naar al dat wit
staan kijken. scala zingt en bart
vertelt. de kinderen en hun meester
leven en spelen weer één
ogenblik. dan valt het doek.
nu pas begint de leegte en het gemis.
de schreeuw om het waarom. de lege
kamer die open blijft. de kilte van
verloren lopen zonder kind dat
er nog altijd is.
Herman
de onrust overviel me als een plotse sneeuwvlaag. ik voelde ze verspreiden in de cellen van mijn verkrampend lijf. en ik wist waarom deze pl…
de onrust overviel me als een plotse sneeuwvlaag.
ik voelde ze verspreiden in de cellen van mijn verkrampend lijf.
en ik wist waarom deze plotse verandering zicht voltrok.
ik bood geen weerstand, ik gleed langzaam in het duister.
ik deed wat ik helemaal niet wou dat ik deed. zelfdestructie
kan zoet zijn en je totaal weerloos maken. ik nam het kwaad
met beide handen aan. dronk het gulzig tot de bodem leeg.
en stopte god in mijn broekzak en de hel waaierde open
rond mijn verstard en gevangen bewustzjn. ik rende door
de vlammen van het kwaad naar een vuurzee van schreeuwend
onbegrip voor mezelf. tot aan de afgrond waar ik niet in sprong.
ik knielde voor de zoveelste keer. en herbegon met duizend
beloftes aan mezelf. vandaag begint de ommekeer voor
de zoveelste keer.
je maintiendrai!!!!!
Herman
ik wil mezelf leren kennen ik kan meer dan ik denk maar hoe mijn geest werkt is voorlopig nog een raadsel. daarom wil ik doordringen in de h…
ik wil mezelf leren kennen
ik kan meer dan ik denk
maar hoe mijn geest werkt
is voorlopig nog een raadsel.
daarom wil ik doordringen
in de herkenbaarheid van
transcendentie. ik geloof
dat wij meer zijn dan stof
en water. ik geloof in de
evolutie en de kennis van
de wetenschap. maar er is
meer dan dat. kennis en
wetenschap spreken het
onbekende niet tegen. het
raadsel bevindt zich daar
juist buiten. blijkbaar
ongrijpbaar. vermoed en
denkbaar maar nog niet
leesbaar. als ik ooit mijn
ogen sluit moet ik weten
waar naartoe.
Herman
ik ben op zoek naar mezelf ik ben op zoek naar God ik ben op zoek naat transcendentie ik ben opzoek naar bewustzijn. bewustzijn wil ik ervar…
ik ben op zoek naar mezelf
ik ben op zoek naar God
ik ben op zoek naat transcendentie
ik ben opzoek naar bewustzijn.
bewustzijn wil ik ervaren
trascendentie wil ik kennen
God wil ik ontdekken
mezelf wil ik beheersen.
ik grijp terug naar oude geschriften
ik zoek wijze mensen hun kennis
ik wil getuigen ontmoeten
die verder gegaan zijn dan mijn
ontoereikende pogingen
om mezelf te zijn.
Herman
ik omarm elke ouder die een kind verloor. de stilte is ondoordringbaar. het verdriet onpeilbaar. de leegte eindeloos. de toekomst één zwart …
ik omarm elke ouder die een kind verloor.
de stilte is ondoordringbaar. het verdriet
onpeilbaar. de leegte eindeloos. de toekomst
één zwart gat. de bergen een nachtmerrie.
de tunnel verzonken in een eeuwige nacht.
duizend vragen zonder antwoord. met lege
handen en een beminde dode naar huis terugkeren,
zoveel keer in zoveel verdoofde harten.
één nooit vermoed moment, ver van huis.
kameraadjes tot in de dood. leraars nooit
nog voor de klas. chauffeurs hun laatste
reis. hier eindigt alles. de nieuwe morgen
vol zon en warmte weent in het lied van de nachtegaal.
Herman
ik zou graag van alle pijn verlost zijn en lachend naar de lente lopen. een hoofd zonder hoofdpijn een maag die niet krampt een lijf dat nie…
ik zou graag van alle pijn
verlost zijn en lachend
naar de lente lopen.
een hoofd zonder hoofdpijn
een maag die niet krampt
een lijf dat niet roest.
wakker worden en genieten
van het licht. de zon in mijn
handen naar buiten dragen.
blij zijn om het geluk
van anderen en samen
de dag opbouwen met
verwachtingen die jij invult
met het wonder. je vergroot
het telkens opnieuw tot
ik genees van mezelf.
Herman
de week begint. de lente poogt de winter weg te duwen. ik wroet de aarde om en mest de grond voor bloemen die ooit, hoop ik, zullen bloeien.…
de week begint. de lente poogt
de winter weg te duwen. ik wroet
de aarde om en mest de grond
voor bloemen die ooit, hoop ik,
zullen bloeien. ik snoei bomen,
ik steek struiken uit, ik dood
de oude tuinbewoners omdat
ik ze niet graag zie en om
jonge planten kans te geven
weelderig te groeien. voel
je dat ik in een spiegel schrijf?
ik word ook wel eens gesnoeid
of omgehakt als de lente opnieuw
begint. ik weet nog niet welke lente
na welke winter. de kou kruipt
dieper en de warmte voelt korter.
maar wat daar tussen ligt straalt nu!
Herman
de omonkeerbaarheid van de dood sluipt al een gif door mijn leven. ik wil ostentatief en bewust genieten van elk moment. na elke moment voel…
de omonkeerbaarheid van de dood
sluipt al een gif door mijn leven.
ik wil ostentatief en bewust genieten
van elk moment. na elke moment
voel ik het gif verdiepen. elk kind
dat speelt op straat of in mijn armen
glimlacht vertelt me de tijd tussen
haar en mij, tussen mij en mijn dood.
ik zal ze nooit zien opgroeien als
moeders en vaders. elke mens sterft
en elke mens sterft alleen. gaat er
alleen naartoe. hoe groot het raadsel
ook wordt, het blijft een raadsel.
ik zoek de weg naar transcendentie
en soms geloof ik in God. maar ik
ga alleen. ik kan nooit praten tegen
iemand die terug komt
met het wonder in zijn ogen!
Herman
ik ben grootouder en ouder aan het eerste beleef ik plezier aan het tweede soms ook, maar minder. mijn krakend lijf heeft pillen nodig en sp…
ik ben grootouder en ouder
aan het eerste beleef ik plezier
aan het tweede soms ook, maar
minder. mijn krakend lijf heeft
pillen nodig en spuiten waarvan
ik niet op voorhand weet of
alles wel in orde komt daarmee.
de jaren die nog komen worden
korter en soms de nachten ook.
van de goeie dingen geniet ik
intenser. ik heb lief en vrienden
die bekommerd zijn. duizend
boeken waar ik in herleef.
en poëzie die mijn wonden
heelt of mijn verlangen naar
de liefde nog vergroot.
alleen God vind ik niet. nog niet.
Herman
mijn dochter en ik proefden de lente. gewapend met snoeischaar en schop legden we de dag open en haar tuin. we snoeiden de winter van het vo…
mijn dochter en ik proefden de lente.
gewapend met snoeischaar en schop
legden we de dag open en haar tuin.
we snoeiden de winter van het vorig jaar.
we gaven alle botten kans opnieuw te groeien
en gaven struiken en bomen een zonnige plaats.
we bundelden onze krachten om de natuur
te buigen naar het licht en de warmte. we
gierden van het lachen en vloekten om
de weerbarstigheid van wortels in de grond.
we legden alles klaar om bloemen en zaad
te kunnen zaaien. kleur te geven aan de lente
en de zomer die komt. terwijl kraaide janne
aan het venster. ik zag haar al rollen in het
groeiend gras, grijpen naar appels en kersen,
en verbaasd en blij naar haar nieuwe wereld zien.
haar moeke en ik spreiden de lentesprei
open waarin zij en wij volop gingen genieten
van de warme intensiteit die ons bindt.
de zon en onze ogen zullen stralen.
morgen en overmorgen
zal het hoogdag zijn!
Herman
ze kijkt in haar buggy de kamer rond naar de mensen rondom haar, naar alles wat hel kleurt en ze glimlacht plots. Ik voel me smelten. Zou g…
ze kijkt in haar buggy de kamer rond
naar de mensen rondom haar, naar alles
wat hel kleurt en ze glimlacht plots.
Ik voel me smelten. Zou grootva
zeggen moeilijk zijn? ik neem haar
op mijn schoot en knuffel haar warm
lijfje met mijn grote handen. ik wil
duizend en een dingen vertellen maar
stamel alleen maar zachte klanken als
ik in haar klare kijkers kijk. haar vuistjes
worden knabbeldieren in haar mond. ik
ben verkocht. ooit zal ze weten dat
ik haar haven ben. ik zing zacht
een kinderliedje. hetzelfde dat ik ooit
voor haar moeke zong. heel lang voorbij.
misschien zingt zij voor mij, een laatste
lied als ik van hier verdwijn.
Herman
kromgebogen en steunend op zijn stok slofte hij door het hoogkoor al biddend naar zijn eeuwenoude plaats waar hij als jonge monnik duizend p…
kromgebogen en steunend op zijn stok
slofte hij door het hoogkoor al biddend
naar zijn eeuwenoude plaats waar hij
als jonge monnik duizend psalmen zong.
er zijn zoveel plaatsen leeg naast hem.
in wierook en gezangen heeft hij zijn hoofd
veel jaren gebogen aan het kruis vooraan.
zijn pij blinkt in het licht van opgebrande kaarsen.
zijn lippen prevelen nog de lofzang en het gebed
dat hij zo lang geleden van zijn moeder leerde.
en bij geconsacreerde woorden buigt hij nog dieper
zijn moegebeden hoofd voor wie hij God noemt
in alle riten die hij meebeleefde. de galm hangt hoog
in het ogief waarin hij naar zijn hemel keek. nu bidt
hij met gesloten ogen in zijn ziel voor al zijn broeders
die hij niet meer ziet maar wéét. de klokken luiden
in zijn plaats. hij weet dat God hem zegent.
de wind waait over water de zon aarzelt, haar pogingen doen het beste vermoeden want ik ruik er de lente in. vlassenbroek ligt vredig te sla…
de wind waait over water
de zon aarzelt, haar pogingen
doen het beste vermoeden
want ik ruik er de lente in.
vlassenbroek ligt vredig
te slapen en de polder wordt
bijgekapt. bomen sterven
om brandhout te zijn voor
de winter van u en mij.
bomen sterven staande
maar ze lagen zieltogend
te wachten op lijkvervoer.
wij praten over oud worden
en de doden van vroeger en
stappen de lente in. water en
dood en verlangen naar morgen
naar de warmte in onze koude botten.
Herman
Woensdag 22 februari 2012
is dat nu de lente die mij wakker maakt? de mist, de kou, het duister, mijn pijn en de nevel lossen langzaam op. ik kijk beter naar wat gebe…
is dat nu de lente die mij
wakker maakt? de mist,
de kou, het duister, mijn
pijn en de nevel lossen
langzaam op. ik kijk beter
naar wat gebeurt en ook
naar wat niet gebeurt. ik
relativeer en geniet bewust.
nog niet genoeg. bewustzijn
ervaren is een ingrijpend
proces. daar moet ik heel
omzichtig mee omgaan.
maar ik moet er mee omgaan,
het zichtbaar maken in de
dagelijkse dingen, in mensen
die ik ontmoet en mij voor
open stel. bewust bewustzijn
en een herkenbare ziel in
mijn denken benaderen
het wonder dat mij intenser
diep ademend vrij laat leven!
Herman
geluk overvalt je geluk kom je tegen geluk zoek je geluk verdien je geluk maak je geluk ben jezelf geluk is de ander geluk is het wonder gel…
geluk overvalt je
geluk kom je tegen
geluk zoek je
geluk verdien je
geluk maak je
geluk ben jezelf
geluk is de ander
geluk is het wonder
geluk is leven
geluk is dood
geluk is helder water
geluk is de hemel
geluk is blij zijn
dat het morgen is
dat het avond is
en dat je er morgen
terug bent om het geluk
waar het ook is langzaam
te drinken en van de afdronk
lang te genieten.
geluk kan ook gewoon
in de zetel van een theaterzaal
rood worden als de stof
waarop jij zit met dromen
die nooit meer stoppen.
geluk kan vluchtig zijn
ook eeuwigdurend maar
het wordt maar zichtbaar
in de andere.
Herman
Zaterdag 18 februari 2012
de gloria van Buxtehude klinkt nog in de vroege morgen na. ik word zalig wakker en proef nog de avondzoen. mijn ogen blijven toe. droom en k…
de gloria van Buxtehude klinkt
nog in de vroege morgen na.
ik word zalig wakker en proef
nog de avondzoen. mijn ogen
blijven toe. droom en klank
verwarmt me als warme dons.
de dag ligt wijdopen te wachten
op al wat ik straks tegenkom.
en als ik vanavond in twee
ogen kijk diep als een vijver
en vol beloften voor morgen
zing ik als een nieuwe pallieter
het leven en het wonder toe!
Herman
Woensdag 15 februari 2012
de barre winter is voorbij de wolken en de regen donderen in mij. ik zie de aarde zachter worden. mijn tuin is niet meer wit maar groen en v…
de barre winter is voorbij
de wolken en de regen
donderen in mij. ik zie
de aarde zachter worden.
mijn tuin is niet meer wit
maar groen en vol hoop
op nieuw leven. de vogels
vliegen vrijer en hoger.
mijn handen reiken naar
de lente. ik zoek mijn vrienden
op om af te spreken om weer
opstap te gaan, op zoek naar
schoonheid en hernieuwde
vriendschap. alles begint
opnieuw. en toch draag ik
de liefde van de winter mee.
ik moet nog wennen aan zoveel
dat weer opnieuw begint.
Herman
2 reacties op dit bericht
...
bijzonder
Het is een droom die uit komt en ik wist niet dat de droom zelfs mooier zou zijn in t echt.
Heb het fijn en laat haar maar veel van de wondere wereld zien