stilen het werd stil
de dagen lengen en korten
ik denk aan jou
en je pijn
ik kan er niet bij zijn
veel vragen
veel stilte
daarin genezen
van veel dat je niet benoemt
en waar je hart pijn van doet.
mijn chatgenoot
mijn zielsverwant
zo heel nabij
en toch nog vreemd
ik wil je lege plek zijn
om jezelf te zijn.
Herman
pianissimowie zal me vertellen wat hij zoekt
als zijn vingers de toetsen raken,
als hij zijn denken neerlegt
in een klavier dat zingt.
zo raken mijn handen de andere
als ik haar ontmoet
tussen de lijnen van een woord
en wederwoord dat binnendringt.
wij zijn gelijkgestemden die dwalen
in elkaars tragiek, in moedelossheid
en verlangen. wij zien dezelfde regenboog
die ons omspant wanneer het onweer
wegdrijft in een witter licht.
Herman
tranenik wil je tranen drinken
die niemand ziet
ik wil je ogen strelen
waarin zo weing mensen
als die sterren zien.
ik wil je handen warmen
die niemand streelt
ik wil je zacht vertellen
over klein geluk.
ik wil je angsten weren
je toekomt helder zien
en wat je deert verhelen
verzachten als ik kan.
je moet jezelf verlizen
in mensen waarvan je houdt
je moet jezelf hervinden
in wat je bezig houdt.
je bent wie je bent
wat anderen ook zeggen
zoek licht in je duisternis
en stap je eigen toekomst in
Herman
avondvriendinavondvriendin
Plots zien dat je er bent
aan de andere kant van mijn scherm.
Ik ben niet meer alleen.
Dit avonduur houdt een belofte in.
Een simfonie van niet zijn
dat zijn wordt. Bezorgdheid om
mensen die ons dierbaar zijn
en ons ontglippen.
De moedeloosheid van onbegrip
en het verdwalen bij bekenden
die wij anders willen zien, wij willen
hun geluk echter en intens.
Kwetsbaar en nog onzeker
dringen wij in elkaars ziel.
wij staan beiden in een morgen
van verwachting naar het avonduur.
Onze ontmoeting groeit
en zoekt haar weg
in de dagelijkse beslommeringen
van jou en mij.
Herman
opnieuw beginnenZoekende vingers over toetsen
om van binnenuit woorden
en klanken te versmelten
tot in de kern van je denken.
Kinderen meedragen
en verliezen. Je ziet
ze zoeken en niet vinden.
Angst blijft een constante
die nooit wijkt. En daarbinnen
toch naar warmte zoeken
om jezelf te kunnen zijn.
Leg jezelf in klanken neer
hoe vreemd ook de melodie.
ik heb je pas ontmoet
in wat ik nooit vertel
aan vrienden. Je raakt me ergens
buiten de grenzen van tranen
en binnen de zachte glimlach
die ik nog niet ken.
Herman
lentewe zochten elkaar tussen de lijnen
van skype en internet. de techniek
faalt soms maar ons verlangen niet.
we kwamen toch weer samen.
we zoeken soms naar woorden
die onuitspreekbaar zijn omdat
je nog geneest van afscheid
nemen. die tijd moet je nemen
en ik zal meeleven in die tocht
naar een prille lente die tussen
ons, naar de zomer zoekt.
er zullen nieuwe bloemen bloeien!
er blijft zoveel over van vroeger
dat terugkomt. de lichtheid
van het alledaagse leven
en de schroom van intimiteit.
wij ervaren ze alle twee opnieuw
nog in stuntelige woorden
uitgesproken. een verlangen
dat begint in de avonduren.
opnieuw een andere ontmoeten
die voor jou komt. en opnieuw
armen voelen rond de koude
van vroeger en de verloren
geliefde vertellen dat alles
herbegint en je hem meedraagt
in de warmte van vandaag. morgen
zal het anders zijn.
loslatentussen winter en lente
ontmoetten wij zo maar elkaar.
jouw winter duurde nog voort
in de rouw om je man.
je liefde draag je eeuwig mee.
ze ligt in hem begraven
en er is niets dat verdwijnt
van hem in wie je bent.
ik ga gewoon mee
op andere paden die
openliggen voor ons.
hij kijkt monkelend toe.
hij zal je hand
in de mijne leggen
en vanuit zijn hemel
glimlachen om je
ander geluk.
niets gaat voorbijer is niets voorbij
de liefde van je leven
leeft in je voort
koester die zacht
en deel ze met anderen
die meegaan in je verdriet
en je vergezellen op
nieuwe paden die je betreedt.
morgen ligt voor jou open
met een andere kleur en
mensen die om je geven
open je hart en je handen
om te zijn wie je bent!
lievelieve
ik klikte je naam aan zonder te weten
wie je was. ik wachtte op invulling
van een leeg scherm. en Lieve gleed
binnen in mijn leven. veel vragen en
veel antwoorden, zoeken naar kleur
bij elkaar. herkenning en verbazing
en hopen dat alles paste. elkaars
leven ontdekken en in zachte schemer
de vriendschap stilaan zien ontwaken.
opnieuw geloven dat warmte mij
nog kan omgeven en dat haar open
handen wilden geven. en zoveel
toeval dat geen toeval meer kon zijn.
ik koester haar beeld zacht om niets
te verliezen van zoveel plotse tederheid.
wat zal de tijd ons vertellen?
herman
nacht18 januari 2013plots tussendoorzusterliefdewensvoor al wie hier langs komt:
ik wens je in 2013 alle geluk van de wereld toe!!!!
herman
2013kerstwensjanne 1 jaar
prikkeldraad