Vrijdag 2 december 2011
Jelle 3
vreemd maar heerlijk!!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Donderdag 1 december 2011
janne 1
ik zie iets heel klein
het leven beginnen.
dat leven van janne
dringt bij mij binnen
als een regenboog over
een nieuwe aarde. geluk
kijkt mij vreemd aan. ik
hoop dat het in die kleine
oogjes huist en in dat
zachte tere lijfje woont.
wij moeten nog wennen
aan elkaar. haar wereld
tekent zijn grenzen en
zijn mogelijkheden nu
open. de mijne verzamelt
de brokken en hoopt
op een late avondzon.
herman
het leven beginnen.
dat leven van janne
dringt bij mij binnen
als een regenboog over
een nieuwe aarde. geluk
kijkt mij vreemd aan. ik
hoop dat het in die kleine
oogjes huist en in dat
zachte tere lijfje woont.
wij moeten nog wennen
aan elkaar. haar wereld
tekent zijn grenzen en
zijn mogelijkheden nu
open. de mijne verzamelt
de brokken en hoopt
op een late avondzon.
herman
Woensdag 30 november 2011
Er is een kindeke geboren op aard
De liefste moeders
maakten de liefste dochter
en noemden haar Janne.
Janne schittert als een ster
in ons hart. Wij wensen
haar en de mama’s
een warm nest waarin
liefde en aandacht
als dagelijkse kost
op de open tafel staat.
Herman
Dinsdag 29 november 2011
verjaardag
morgen verjaart mijn zoon.
hij wordt drieendertig. ik ga
terug in de tijd. ik ben vijfendertig
als klaas geboren wordt. om
kwart na één in de morgen. je
kan ook 's nachts zeggen. die keuze
is aan jou. twee uur later hing ik
onze leeuwenvlag aan een tien
meter hoge tv-piloon in onze tuin.
zo zagen de buren het goede nieuws.
ondertussen wordt hij volwassen en
geletterd en ik stokoud. de dood
is al op weg. ik ben zijn eindstation.
hoe lang duurt de rit nog? je zou aan
de noodrem moeten kunnen trekken.
even stoppen en naar de liefde kijken
die langs de sporen meeglijdt. als je
rijdt schuift ze razendsenel voorbij
maar als je even stopt en het raam
opent stroomt ze gulzig binnen.
dan adem ik diep en zuig elke ader
boordevol liefde. en als de trein
weer rijdt, op weg naar mijn dood,
proef ik de liefde op het puntje
van mijn stamelende tong. hoe
meer liefde ik proef hoe sneller
mijn trein zijn bestemming bereikt.
wie zal mij zoenen daar in het
wonder van de eeuwigheid.
Herman
hij wordt drieendertig. ik ga
terug in de tijd. ik ben vijfendertig
als klaas geboren wordt. om
kwart na één in de morgen. je
kan ook 's nachts zeggen. die keuze
is aan jou. twee uur later hing ik
onze leeuwenvlag aan een tien
meter hoge tv-piloon in onze tuin.
zo zagen de buren het goede nieuws.
ondertussen wordt hij volwassen en
geletterd en ik stokoud. de dood
is al op weg. ik ben zijn eindstation.
hoe lang duurt de rit nog? je zou aan
de noodrem moeten kunnen trekken.
even stoppen en naar de liefde kijken
die langs de sporen meeglijdt. als je
rijdt schuift ze razendsenel voorbij
maar als je even stopt en het raam
opent stroomt ze gulzig binnen.
dan adem ik diep en zuig elke ader
boordevol liefde. en als de trein
weer rijdt, op weg naar mijn dood,
proef ik de liefde op het puntje
van mijn stamelende tong. hoe
meer liefde ik proef hoe sneller
mijn trein zijn bestemming bereikt.
wie zal mij zoenen daar in het
wonder van de eeuwigheid.
Herman
Maandag 28 november 2011
kestboom
ik kocht vandaag een kerstboom.
nagemaakt, maar toch de sfeer
van vroeger dagen. de kilheid
van de laatste jaren glijdt van
binnenuit naar buiten in mijn
denken en mijn wonen nu. de
verwondering om wat schoonheid
neerlegt in mijn ziel komt nu
terug. ik koester wie rond mij
leeft in mijn genegen vriendschap.
het kwaad in mij brandt langzaam
op. de onrust van mijn vagevuur
leg ik met de winterwende
aan de kribbe neer;
Herman
nagemaakt, maar toch de sfeer
van vroeger dagen. de kilheid
van de laatste jaren glijdt van
binnenuit naar buiten in mijn
denken en mijn wonen nu. de
verwondering om wat schoonheid
neerlegt in mijn ziel komt nu
terug. ik koester wie rond mij
leeft in mijn genegen vriendschap.
het kwaad in mij brandt langzaam
op. de onrust van mijn vagevuur
leg ik met de winterwende
aan de kribbe neer;
Herman
Zondag 27 november 2011
advent
vandaag begint mijn weg naar kerstmis.
het is een weg naar verwachting. naar
de komst van het wonder. misschien naar
de voltooiing van een lang zoekend leven.
ik heb altijd van kerstmis gehouden. ik
draag de belofte in mij. de warmte en de
hoop bovenop de sneeuw die het verleden
toedekt. al was het maar voor even. ik wil
vier weken lang naar de ster zoeken die
mij de weg wijst naar wie ik ben, naar
wie ik wil zijn. ik wil beminnen en bemind
worden. ook hier kan het wonder vergroten.
en onderweg wordt er echt een kind geboren.
ik wens het alle liefde vande wereld toe. ik
leg het zachtjes in de kribbe van mijn hart
en zegen zijn wonder dat nog moet beginnen.
misschien gaan er velen mee naar het licht
dat binnenin begint bij mij en bij jou.
ik reik je mijn open handen, mijn zoekend
hart en en het ongeboren wonder. draag
het samen met mij naar Zijn kribbe waar
de schoonheid en de liefde wacht op
alle herders die net als jij, net als ik,
alleen maar verlangen naar eigen
en ieders geluk.
Herman
het is een weg naar verwachting. naar
de komst van het wonder. misschien naar
de voltooiing van een lang zoekend leven.
ik heb altijd van kerstmis gehouden. ik
draag de belofte in mij. de warmte en de
hoop bovenop de sneeuw die het verleden
toedekt. al was het maar voor even. ik wil
vier weken lang naar de ster zoeken die
mij de weg wijst naar wie ik ben, naar
wie ik wil zijn. ik wil beminnen en bemind
worden. ook hier kan het wonder vergroten.
en onderweg wordt er echt een kind geboren.
ik wens het alle liefde vande wereld toe. ik
leg het zachtjes in de kribbe van mijn hart
en zegen zijn wonder dat nog moet beginnen.
misschien gaan er velen mee naar het licht
dat binnenin begint bij mij en bij jou.
ik reik je mijn open handen, mijn zoekend
hart en en het ongeboren wonder. draag
het samen met mij naar Zijn kribbe waar
de schoonheid en de liefde wacht op
alle herders die net als jij, net als ik,
alleen maar verlangen naar eigen
en ieders geluk.
Herman
Zaterdag 26 november 2011
herkenning
wat mij al lang intrigeert:
zoveel mensen zoveel werelden.
ik kan met 4oo toeschouwers in
een theaterzaal zitten en ik krijg
vierhonderd mensen die met totaal
andere dingen bezig zijn dan ikzelf. ik zie
ze, maar waaraan ze denken is mij
vreemd. we luisteren naar dezelfde
muziek op een totaal andere wijze
en we kijken naar elkaar met een
achtergrond die de andere niet kent,
zelfs niet vermoedt. het diepst treft
me dat in het eigen gezin. jaren met
elkaar en toch mijlenver van elkaar
verwijderd. mijn vrouw ligt naast mij
en ik weet in de verste verte niet wat
haar bezighoudt en als ik daar naar
vraag kijk in verbaasde ogen. misschien
is het dat waar ik al heel mijn leven
naar op zoek ben: de herkenning
van hetzelfde denken.
Herman
zoveel mensen zoveel werelden.
ik kan met 4oo toeschouwers in
een theaterzaal zitten en ik krijg
vierhonderd mensen die met totaal
andere dingen bezig zijn dan ikzelf. ik zie
ze, maar waaraan ze denken is mij
vreemd. we luisteren naar dezelfde
muziek op een totaal andere wijze
en we kijken naar elkaar met een
achtergrond die de andere niet kent,
zelfs niet vermoedt. het diepst treft
me dat in het eigen gezin. jaren met
elkaar en toch mijlenver van elkaar
verwijderd. mijn vrouw ligt naast mij
en ik weet in de verste verte niet wat
haar bezighoudt en als ik daar naar
vraag kijk in verbaasde ogen. misschien
is het dat waar ik al heel mijn leven
naar op zoek ben: de herkenning
van hetzelfde denken.
Herman
Donderdag 24 november 2011
ik ben die ben
ik ben weer op zoek naar God
en naar een religieus bewustzijn.
ik mis gewijde stilte in mezelf.
ik wil weer dat mijn ja een ja is,
en een nee een nee. ik zocht
naar een verlangen dat niet
verdiept, dat vluchtig is en
breekt bij de minste wind.
ik wil terug leren bidden
en vertrouwen vinden in
mijn oorsprong en de mensen
waar ik onverbrekelijk van hou.
ik wil de waarheid zoeken
in mijn bestaan. de liefde
die alles duldt, alles vergeeft,
alles gelooft. ik wil leeg worden
om het wonder in mezelf
alleen maar te vergroten.
Herman
en naar een religieus bewustzijn.
ik mis gewijde stilte in mezelf.
ik wil weer dat mijn ja een ja is,
en een nee een nee. ik zocht
naar een verlangen dat niet
verdiept, dat vluchtig is en
breekt bij de minste wind.
ik wil terug leren bidden
en vertrouwen vinden in
mijn oorsprong en de mensen
waar ik onverbrekelijk van hou.
ik wil de waarheid zoeken
in mijn bestaan. de liefde
die alles duldt, alles vergeeft,
alles gelooft. ik wil leeg worden
om het wonder in mezelf
alleen maar te vergroten.
Herman
Woensdag 23 november 2011
ik kom terug
ik kom terug naar mijn rustig
leven. wat boeken en chopin
en ver van wat mij zo onrustig
maakt leg ik mijn hoofd te ruste.
de avondzon wordt mist
ook in mijn denken. ik loop
verloren langs de dijken
en kijk nog even om
naar wat er is geweest.
Herman
leven. wat boeken en chopin
en ver van wat mij zo onrustig
maakt leg ik mijn hoofd te ruste.
de avondzon wordt mist
ook in mijn denken. ik loop
verloren langs de dijken
en kijk nog even om
naar wat er is geweest.
Herman
Dinsdag 22 november 2011
klavier
het tikken van mijn vingers
op het computerklavier
danst in de stilte en het
donker buiten. ik kan
kiezen uit zoveel letters
maar mijn denken is vlugger
dan het zoeken van mijn
vingers. die letters
worden woorden en die
woorden vertellen wat ik
denk, soms wat ik niet denk,
soms wat ik wil denken.
ergens aan de schelde
klikt ook een klavier
met dezelfde letters
en bij hoog tij komen
ze binnengestroomd.
Herman
op het computerklavier
danst in de stilte en het
donker buiten. ik kan
kiezen uit zoveel letters
maar mijn denken is vlugger
dan het zoeken van mijn
vingers. die letters
worden woorden en die
woorden vertellen wat ik
denk, soms wat ik niet denk,
soms wat ik wil denken.
ergens aan de schelde
klikt ook een klavier
met dezelfde letters
en bij hoog tij komen
ze binnengestroomd.
Herman
Zondag 20 november 2011
zondagmiddag
deze zondagmorgen is kil en koud
en toch voel ik me warm van binnen
de kinderen en de vrienden komen
langs. er wordt gegeten en gedronken
en vooral gepraat en soms geplaagd.
de warmte van het vuur en de loomheid
van de zetels en de glimlach op gezichten
maakt een hemel van deze winterdag.
mijn pijn vloeit weg. ik leef aandachtig
in wie aanwezig is. hun wereld wordt
de mijne, de mijne die van hen.
de beelden smelten samen.
het kleinkind zweeft in zoveel woorden
tussen ons. ik weet niet hoe en waar
dit leven mij zal raken. de bolle buik
wordt binnenkort en mens waarin begint
wat ik nog altijd zoek en vind
als ik er niet naar vraag vandaag.
Herman
en toch voel ik me warm van binnen
de kinderen en de vrienden komen
langs. er wordt gegeten en gedronken
en vooral gepraat en soms geplaagd.
de warmte van het vuur en de loomheid
van de zetels en de glimlach op gezichten
maakt een hemel van deze winterdag.
mijn pijn vloeit weg. ik leef aandachtig
in wie aanwezig is. hun wereld wordt
de mijne, de mijne die van hen.
de beelden smelten samen.
het kleinkind zweeft in zoveel woorden
tussen ons. ik weet niet hoe en waar
dit leven mij zal raken. de bolle buik
wordt binnenkort en mens waarin begint
wat ik nog altijd zoek en vind
als ik er niet naar vraag vandaag.
Herman
Zaterdag 19 november 2011
tijd
de tijd gaat mee met mij
langs onbekende wegen.
hij overbrugt waar ik begon
en ooit opnieuw zal worden.
hij eindigt niet. hij draagt
mijn leven. soms is hij zacht
en kleurt de liefde donkerrood
en dronken van verrukking.
soms dringt hij kil en onverschillig
mijn dromen in en vlakt daar
alles uit wat mij zo dierbaar is.
hij heeft geen naam en geen gezicht.
hij stoort zich niet aan taal, nog
minder aan mijn denken. hij
knipoogt naar mijn vrienden,
naar mijn geliefden van vandaag.
en schaterlacht om wat ik
in mijn handen hou.
Herman
langs onbekende wegen.
hij overbrugt waar ik begon
en ooit opnieuw zal worden.
hij eindigt niet. hij draagt
mijn leven. soms is hij zacht
en kleurt de liefde donkerrood
en dronken van verrukking.
soms dringt hij kil en onverschillig
mijn dromen in en vlakt daar
alles uit wat mij zo dierbaar is.
hij heeft geen naam en geen gezicht.
hij stoort zich niet aan taal, nog
minder aan mijn denken. hij
knipoogt naar mijn vrienden,
naar mijn geliefden van vandaag.
en schaterlacht om wat ik
in mijn handen hou.
Herman
Vrijdag 18 november 2011
zielen
's morgens kijk je anders
tegen de dingen aan dan
's avonds. woorden klinken
anders als er licht op valt.
woorden zijn interpreteerbaar
en mensen ook. ik zoek
naar wie ik ben. en mischien
kom ik ooit mezelf eens tegen.
ik wil leren kennen wie ik
tegenkom. komen zielen
elkaar tegen? ik voel ze aan
en ga er omzichtig mee om.
ik wil geen ziel kwetsen
ik wil alles en niets en
leef tussen de grenzen
van bereikbaarheid en
onmogelijk verlangen.
Herman
tegen de dingen aan dan
's avonds. woorden klinken
anders als er licht op valt.
woorden zijn interpreteerbaar
en mensen ook. ik zoek
naar wie ik ben. en mischien
kom ik ooit mezelf eens tegen.
ik wil leren kennen wie ik
tegenkom. komen zielen
elkaar tegen? ik voel ze aan
en ga er omzichtig mee om.
ik wil geen ziel kwetsen
ik wil alles en niets en
leef tussen de grenzen
van bereikbaarheid en
onmogelijk verlangen.
Herman
Donderdag 17 november 2011
winter
de kou kruipt in mijn botten
en sluipt langs alle kieren binnen
ik ril en zoek nog meer dan vroeger
mijn zetel aan de haard. hij is
een ongenode gast die elk jaar
zonder vragen binnenkomt.
ik moet met hem op stap
terwijl hij zwijgt. hij blijft
mijn metgezel tot volgend
jaar. ik moet hem dulden.
Soms wordt hij charmant
als kerst en nieuwjaar ons
doen zoeken naar elkaar,
als wij in de warmte binnenin
de andere binnenlaten en
samen praten over de kou
van onze ziel.
Herman
Woensdag 16 november 2011
tegenspraak
de passieflora bloeit nog
in mijn wintertuin. kille rijm
en zomerkleuren in een
winterzon die heimwee
naar de zomer nestelt in
de plooien van mijn winterjas.
mijn huid bibbert en snijdt
mijn hoofdpijn langzaam open.
mijn spieren liggen klem
tussen hoofd en schouders
en weerbarstig schuurt tussen
mijn denken en verlangen
de ongerijmdheid van
mijn verwarrend leven.
daarin zoek ik naar rust
en vriendschap die niets
eist. die mij ontplooit in
wat ik wil, in woorden
die ik schrijf, in vrienden
die ik niet verliezen wil.
Herman
in mijn wintertuin. kille rijm
en zomerkleuren in een
winterzon die heimwee
naar de zomer nestelt in
de plooien van mijn winterjas.
mijn huid bibbert en snijdt
mijn hoofdpijn langzaam open.
mijn spieren liggen klem
tussen hoofd en schouders
en weerbarstig schuurt tussen
mijn denken en verlangen
de ongerijmdheid van
mijn verwarrend leven.
daarin zoek ik naar rust
en vriendschap die niets
eist. die mij ontplooit in
wat ik wil, in woorden
die ik schrijf, in vrienden
die ik niet verliezen wil.
Herman
Maandag 14 november 2011
Belgica
'wil je zien' schreef hij
'waar?' antwoordde zij
'op dezelfde bank' kwam
het antwoord. zo begon
gisteren het theaterstuk.
alleen zijn, zoeken naar zin,
verlangen, ontgoocheling
en uiteindelijk vriendschap.
ik keek in een spiegel en wist
dat ik niet alleen keek. we
herkenden zoveel en glimlachten
om de clichés van duizend jaar
oud. en toch woog de stilte
soms drukkend en zwaar
soms licht als een traan in
de glimlach van jou achteraf.
als we buitenkwamen met
het verhaal nog in de warmte
van onze jas hing de nevel
nog met slierten over de stad
en in onze ziel. de herfst kreeg
meer kleur.
Herman
Zaterdag 12 november 2011
een klein geluk
ik voelde een klein geluk, las ik
deze morgen in de poëziekalender.
ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik
meedragen tot de avond. een groot geluk
maakt mij onrustig en haalt mijn
leven overhoop. een klein geluk
ligt in mijn hart besloten en verzacht
de pijn om wat ik niet begrijp en niet
kan vatten in het raadsel dat bij mijn
dood begint. een klein geluk tovert
een glimlach en verwarmt de kilte
van onwetendheid. vrienden zijn
een klein geluk en buren die mijn
verdriet en vreugde meebeleven.
en mensen die ik hier ontmoet en
even meegaan tot waar ik alle
woorden ooit eens sluit. dan zal
het winter zijn. de lente en de
zomer zullen zich herhalen voor
de laatste winter als een klein geluk
ons eeuwig en herkenbaar samenbrengt.
Herman
deze morgen in de poëziekalender.
ik dacht: dat is genoeg. dat kan ik
meedragen tot de avond. een groot geluk
maakt mij onrustig en haalt mijn
leven overhoop. een klein geluk
ligt in mijn hart besloten en verzacht
de pijn om wat ik niet begrijp en niet
kan vatten in het raadsel dat bij mijn
dood begint. een klein geluk tovert
een glimlach en verwarmt de kilte
van onwetendheid. vrienden zijn
een klein geluk en buren die mijn
verdriet en vreugde meebeleven.
en mensen die ik hier ontmoet en
even meegaan tot waar ik alle
woorden ooit eens sluit. dan zal
het winter zijn. de lente en de
zomer zullen zich herhalen voor
de laatste winter als een klein geluk
ons eeuwig en herkenbaar samenbrengt.
Herman
Vrijdag 11 november 2011
11/11/11
ik heb ooit in Ieper onder de Menenpoort
de Last Post horen blazen. een Schots
muziekkorps speelde zacht. ik zag
de miljoenen zinloze doden.
vandaag worden ze weer herdacht.
met veel vertoon en evenveel papavers.
maar wij hebben er niets van geleerd.
in elk nieuwsbericht brengen ze zoveel
doden uit zinloze oorlogen opnieuw
mijn huiskamer binnen. kinderen,
moeders en vaders die niets liever
wilden dan gelukkig te zijn.
juist nu om 11 uur van de elfde maand
in negentienhonderd en elf doden westerse
kogels terwijl men in Ieper de Last Post
ter herinnering blaast. ons avondland
telt de vergaarde centen die verdwijnen
als rook. en de drukte om geld dat in
bodemloze putten verdwijnt drukt de
doden morgen naar vergetelheid.
Herman
de Last Post horen blazen. een Schots
muziekkorps speelde zacht. ik zag
de miljoenen zinloze doden.
vandaag worden ze weer herdacht.
met veel vertoon en evenveel papavers.
maar wij hebben er niets van geleerd.
in elk nieuwsbericht brengen ze zoveel
doden uit zinloze oorlogen opnieuw
mijn huiskamer binnen. kinderen,
moeders en vaders die niets liever
wilden dan gelukkig te zijn.
juist nu om 11 uur van de elfde maand
in negentienhonderd en elf doden westerse
kogels terwijl men in Ieper de Last Post
ter herinnering blaast. ons avondland
telt de vergaarde centen die verdwijnen
als rook. en de drukte om geld dat in
bodemloze putten verdwijnt drukt de
doden morgen naar vergetelheid.
Herman
Woensdag 9 november 2011
sterren
de ster die vanavond aan mijn hemel
schittert staat daar al eeuwen niet meer.
ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik
wat ik niet wil leven. soms droom ik
wat geen droom kan zijn. mijn hemel
kleurt rood van verlangen en soms
zwart van verdriet en ik weet niet
waarom. ik voel de bachvariaties
als balsem rond mijn pijn
hun eeuwigheid verklanken.
dan keert mijn rust terug en
vind ik mijn beminden.
sterren schijnen enkel in de nacht
en als de morgen komt zie ik de zon
verschijnen. dan trekken alle nevels
weg en in mijn handen die ik open
ligt een nieuwe dag
vol met beloften.
Herman
schittert staat daar al eeuwen niet meer.
ik zie dus wat ik niet zie. soms leef ik
wat ik niet wil leven. soms droom ik
wat geen droom kan zijn. mijn hemel
kleurt rood van verlangen en soms
zwart van verdriet en ik weet niet
waarom. ik voel de bachvariaties
als balsem rond mijn pijn
hun eeuwigheid verklanken.
dan keert mijn rust terug en
vind ik mijn beminden.
sterren schijnen enkel in de nacht
en als de morgen komt zie ik de zon
verschijnen. dan trekken alle nevels
weg en in mijn handen die ik open
ligt een nieuwe dag
vol met beloften.
Herman
Dinsdag 8 november 2011
theaterzaal
ik zat in de lege theaterzaal
op rij H en stoel negen
aan iemand te denken
die ik onlangs tegenkwam.
elke stoel kende de warmte
en de leegte van elke bezoeker
die hier ooit kwam en wegging
met het verhaal op de scène.
stoel een op rij c stond leeg
ik bekeek mijn hele leven
en stoel negen op rij H keek
mee. elk speelde zijn rol,
elk kreeg zijn deel en stapte
er mee door het leven. een
kort gebaar van herkenning
als spraakgenoot hier. een
glimlach om plots niet fictief te zijn.
Herman
op rij H en stoel negen
aan iemand te denken
die ik onlangs tegenkwam.
elke stoel kende de warmte
en de leegte van elke bezoeker
die hier ooit kwam en wegging
met het verhaal op de scène.
stoel een op rij c stond leeg
ik bekeek mijn hele leven
en stoel negen op rij H keek
mee. elk speelde zijn rol,
elk kreeg zijn deel en stapte
er mee door het leven. een
kort gebaar van herkenning
als spraakgenoot hier. een
glimlach om plots niet fictief te zijn.
Herman
5 reacties op dit bericht
Lieve groetjes vanwege Nikki
wauw
Ze gaat nog eens op je lijken ook, zul je zien.
Hier ligt dan het hoopje geluk, jullie zonnestraaltje!
Alle emoties zal ze los gaan trekken, wat een schat.
Mooi klein kindeke is ze, van harte gefeliciteerd en ook de oma en moeders he
Gr karin
Lieve groetjes vanwege Nikki
Speciaal voor jou
Bedankt
voor je vriendschap
zo puur en zo spontaan.
Bedankt
voor je lieve lach,
en voor je knuffels,
je beseft niet hoe
veel deugd ze doen.
Bedankt
vriend(in) je beseft niet,
hoeveel je voor mij betekent !!!!
Nikki xxxxx
Hai Herman
heel eenvoudig
Wel mooi trouwens om opa met zijn jongste kleinkind te zien.