Vrijdag 8 juni 2012
ergens
je zal mijn woorden wel herkennen nu.
ze zijn voor jou geschreven.
de zee, het strand en de kleuren
van de avondzon. herken je ze?
de zeedijk en een rolstoel
als onuitwisbare herinnering.
het laatste gesprek. warm en oneindig.
over verleden en heden, over hem en jou.
misschien ook over toekomst zonder hem.
onuitspreekbare hopeloosheid en toch
de troost van betaste woorden die
voorzichtig aan elkaar gegeven worden.
niemand is getuige. je bent teruggekeerd
naar wat overbleef. de rijkdom van
het leven kon je niet ontlopen. de tranen
droogden binnenin. de littekens
droeg je mee. draag je mee. leg ze zacht
vooraan op het water. ze drijven naar
hun oorsprong terug waar alles gezegd is.
ooit. daar begint je regenboog.
ik schrijf alleen met letters en onbeholpen
woorden op vergankelijk papier. je broer
schrijft in het water, in het vuurrood van
de avondzon, in je verwarde hart.
ergens op de zeedijk begon de eeuwigheid.
herman
spelen met woorden en zoeken hoe een woord klinkt, aanvoelt. de betekenis doorgronden en precies omschrijven wat je bedoelt. of liever vaag …
spelen met woorden en zoeken
hoe een woord klinkt, aanvoelt.
de betekenis doorgronden en
precies omschrijven wat je bedoelt.
of liever vaag blijven. zoals het zand
aan de rand van het strand en de zee.
woorden door je vingers laten glijden
en niets overhouden. zonder woorden
je verhaal vertellen. je liefste begrijpt
dat ook wel en als ze dat niet doet
is ze je echte liefste niet. ik wil
de liefde omarmen in woorden.
dat is alles wat mij rest. een woord
waar ik mee speel en dat mijn
wereld zachter maakt achter
de woorden die je hier leest.
herman
het wilde land van luik kronkelt langs de maas naar boven. ik zag het water tussen de heuvels en de torens van oude katedralen.verleden en h…
het wilde land van luik
kronkelt langs de maas
naar boven. ik zag het water
tussen de heuvels en de torens
van oude katedralen.verleden
en heden zwierven langs de
kaden. de grootse pleinen
en de intieme binnenhoven
vertelden het verhaal van
zoveel levens die nu begraven
in de ardense aarde als
stille getuigen in eeuwigheid
geschiedenis schrijven. het
schitterende station staat
als een vreemdeling te kijken
naar een plek waar het niet
hoort. wie hier bestuurt heeft
nooit de ziel van dit vermoeide
volk begrepen. zij hebben
het vuur en de sfeer verdreven.
alleen chaos is hier niet verbrand.
herman
er is niets zo ontgoochelend als plots geconfronteerd te worden met de onvoorspelhaarheid van je gezondheid. gisteren viel alles best mee. i…
er is niets zo ontgoochelend
als plots geconfronteerd te worden
met de onvoorspelhaarheid van
je gezondheid. gisteren viel alles
best mee. ik dacht: de miserie
is voorbij. en plots voel je
dat alles weer mis gaat. je zoekt
naar oorzaken maar vindt er geen.
je wil op uitstap en je twijfelt.
je wil anderen niet tot last zijn.
maar je kan niet alles afgelasten.
misschien moet ik hier leren
doorbijten en niet bang zijn van morgen.
genoeg medicatie mee en genieten
van wat je hebt, al gaat het krakkemikkig
en blijft je maag opstandig rebelleren.
je lichaam exploreren en luisteren
naar zijn taal en hoe het flirt met
je geest die veel te vlug volgt.
jezelf onder controle krijgen en
het leven bleleven zoals het zich aandient.
herman
de uren die wij praatten liggen in mijn open handen naar de wereld waar jij nu vertoeft. de wind waait onze woorden op de plaatsen waar jij …
de uren die wij praatten
liggen in mijn open handen
naar de wereld waar jij
nu vertoeft. de wind
waait onze woorden
op de plaatsen waar
jij me zag en ik jou
in mijn armen nam.
jouw kleinkind blijft
een droom die je meenam.
het leeft in die van mij.
er blijft veel over
in de leegte die je achterliet.
herman
de dag kleeft warm tussen mijn lakens ik heb de warme dag meegebracht naar het herbeleven hier wanneer de duisternis en de koelte zich buite…
de dag kleeft warm tussen mijn lakens
ik heb de warme dag meegebracht
naar het herbeleven hier wanneer
de duisternis en de koelte zich buiten
openspreidt. het is even wennen
aan de felheid van de zon en hoe
alles anders ruikt. de planten en
de bloemen worden aangevoerd,
geplant in de omgewoelde aarde.
het wordt ook tijd om mezelf
eens grondig om te woelen
en naar de zon te kijken die
nu van buiten
ook naar binnen straalt.
herman
gisteren zalig zomerweer tegen alle voorspellingen in. wij hebben gefeest om mijn jarige vrouw met familie en vrienden. en straks weer opnie…
gisteren zalig zomerweer
tegen alle voorspellingen in.
wij hebben gefeest om mijn
jarige vrouw met familie
en vrienden. en straks weer
opnieuw met de buren. oud
worden brengt mensen bijeen
als ze er nog geraken!
maar het was tof en gezellig.
het verleden herleefde weer
even. de vriendschap borrelde
in heerlijke glazen vol drank
en vertelsels van vroeger.
mijn kinderen bezongen
hun moeder, mijn vrienden
deden dat ook, en ergens
heel diep van binnen voel
ik de liefde die leeft. ik heb
er oeverloos van genoten
en weer intens gevoeld:
vriendschap is een onbetaalbaar goed!
herman
de tijd is lang voorbij dat wat vòòr me lag zoveel langer was dan wat ik achterliet. de dood wordt meer en meer mijn metgezel als ik mijn og…
de tijd is lang voorbij
dat wat vòòr me lag
zoveel langer was
dan wat ik achterliet.
de dood wordt meer
en meer mijn metgezel
als ik mijn ogen sluit
en mijmer over wat
kan komen. ik vraag
me af wanner hij
metgezel zal worden.
en hoe ik hem ontmoeten
zal. kortbij leeft hij.
zijn schaduw haalt
mij in. ik voel de kilte
soms als ik zijn blik
ontwaar. vandaag nog
niet. en morgen ken
ik niet. hij wel. die
voorsprong geeft
hij nooit meer af.
herman
kan verkeerd handelen mij psyche overhoop halen? wat in mijn ogen dan verkeerd handelen is. ik denk soms dat ik mij dat inbeeld, maar het he…
kan verkeerd handelen mij psyche
overhoop halen? wat in mijn ogen
dan verkeerd handelen is. ik denk soms
dat ik mij dat inbeeld, maar het herhaalt
zich zo regelmatig dat ik moet geloven
dat de psyche een fysisch slechtbevinden
kan creëren. je moet dus al een grote
dommerik zijn om dat proces kans te geven
zich telkens te manifesteren. wel, soms ben ik
zo een stom kieken. mijn bewustzijn gehoorzaamt
niet altijd aan 'onweerstaanbare drang'. dat is
toch een basis voor vrijspraak van alle schuld?
ik moet eens stoppen met mezelf te bedriegen.
en open en eerlijk het leven te omarmen.
schoonheid en eerlijkheid en liefde moeten
mijn handelen bepalen. de rest leidt alleen
maar naar de hel. en wie wil daar in?
herman
ik vertoefde gisteren in het gezelschap van jonathan seagull zeemeeuw en van bach. verrukkelijk gezelschap! de klanken van bach en het aanro…
ik vertoefde gisteren in het gezelschap
van jonathan seagull zeemeeuw en van bach.
verrukkelijk gezelschap! de klanken van bach
en het aanrollen van de golven vanover de zee
waar jonathan de tijd aan flarden vloog
naar de eeuwigheid toe. de goldbergvariaties
stuurden de vlucht van jonathan en mijn denken.
de tijd hief zichzelf op en ik verkende een wereld
waarin liefde en schoonheid de basis van elke
vlucht bepalen naar en hemel waarin de mens
en de aarde in harmonie moeiteloos samenleven.
hier voltrekt zich het wonder telkens opnieuw
in mij, en wie meestapt verwelkom ik graag
als mijn gezel naar dit gezegende land.
herman
meer kaders dan inhoud rechte lijnen en nietszeggende constructies. foto's die niet spreken. dat noemen ze kunst vandaag. ofwel ben ik hopel…
meer kaders dan inhoud
rechte lijnen en nietszeggende
constructies. foto's die niet
spreken. dat noemen ze kunst
vandaag. ofwel ben ik hopeloos
verouderd. ofwel is er iets
grondig mis met degenen
die zichzelf als kunstenaar zien.
kunst moet raken en ontroeren
of boos maken. kunst draag je mee
in je verdere leven. vergeet je niet.
wat ik gisteren zag is lang verdwenen.
zonde van de inspanning en de tijd.
herman
rond middernacht sluit ik de dag af. dan rolt een film in mijn denken af over wat gebeurde en niet gebeurde, over wat ik wou en niet wou, ov…
rond middernacht sluit ik de dag af.
dan rolt een film in mijn denken af
over wat gebeurde en niet gebeurde,
over wat ik wou en niet wou,
over mensen die ik ontmoette en sprak,
over de vreugde om hun woorden en
soms over het verdriet van hun afwezigheid.
wat ik niet meer wil wordt opgelijst,
steeds weer opnieuw dezelfde lijst. en dan
de dingen waar ik niet toe kwam, maar wou.
daar is morgen tijd voor, nieuwe tijd, bewuster
leven is daar een constante in. en de dood
zin geven eveneens. god aanwezig weten
in wat ik heb en waar ik naar verlang. de
liefde beleven in zoveel passanten die
ik met open armen omarm om wie ze zijn.
herman
janne speelt en schatert. zij is mijn ultieme confrontatie met de dood. ik zal nooit haar kinderen zien. zij is een spiegel waarin ik eindig…
janne speelt en schatert.
zij is mijn ultieme confrontatie
met de dood. ik zal nooit haar
kinderen zien. zij is een spiegel
waarin ik eindigheid zie. die van mij.
dit weten haalt mijn leven overhoop.
de tijd wordt korter dan mijn dromen.
wat overblijft is kort en onbekend.
ik moet anders kijken naar wat komt.
ik moet mijn plaats benoemen en
herbronnen. de dood maakt daar zichtbaar
deel van uit. het raadsel dat ik groter
maakte krijgt nu zijn begin.
herman
het zou gemakkelijk zijn in niets te geloven. maar dan verlies ik elke binding met jou. er is meer nodig dan weten. zijn is meer dan vlees e…
het zou gemakkelijk zijn
in niets te geloven.
maar dan verlies ik
elke binding met jou.
er is meer nodig
dan weten.
zijn is meer dan
vlees en hersendraden.
ik wil in jou geloven.
in wie je bent:
een haven waarin ik
thuiskom van de eeuwigheid.
herman
de rust komt binnen de deur blijft op een kier de onrust staat buiten te wachten elk woord zoekt zijn eigen weg naar de ander de leegte kan …
de rust komt binnen
de deur blijft op een kier
de onrust staat buiten
te wachten
elk woord
zoekt zijn eigen weg
naar de ander
de leegte kan
angstaanjagend
mijn wereld
kil vernietigen
maar telkens opnieuw
wint de liefde
in wat zich rechtzet
in de minne
herman
op de fiets met de zon, de wind en het water. een gevoel van vrijheid en opgaan in de natuur. verhalen leggen in wat je tegenkomt: een kerk,…
op de fiets met de zon, de wind en het water.
een gevoel van vrijheid en opgaan in de natuur.
verhalen leggen in wat je tegenkomt: een kerk,
een boom, een meeuw, een wandelaar en God.
genieten van bewegen, van je goed te voelen.
blij zijn om zoveel vrienden die op je wachten.
kinderen zien spelen en schateren en moeders
bezorgd zien om de kleine dagelijkse dingen.
al het onweer in jezelf uitbannen en geloven
in de toekomst. genieten van heerlijke babbels
met chatvrienden, hun pijn en verdriet,
zin geven en hun lach laten klateren in de warmte
van je hart, van je open armen en je hunkerende ziel.
Herman
de kleine en de grote armen uitgestrekt op het nieuwpoorts wandelpad. het plezier spat van de foto in mijn herinnering. nette en oma springe…
de kleine en de grote armen uitgestrekt
op het nieuwpoorts wandelpad. het plezier
spat van de foto in mijn herinnering.
nette en oma springen uit de monding
en de open zee in elkaars voelbare vreugde.
de zeewind blaast hun lach over het land
naar zoveel thuisgebleven vrienden.
ik blijf maar kijken naar hun open armen,
die alles van de andere verwelkomen in
de vreugde om vakantie, om de diepe liefde
die hen samen draagt. één ogenblik staat
dan de wereld stil: om de vrouw en het kind
die hier zijn zoals ze zijn: schitterend mooi!
Herman
de regen valt met bakken naar beneden. hij verpest mijn dag en mijn humeur. het water staat me nu tot aan de lippen. de lente is een vreemde…
de regen valt met bakken naar beneden.
hij verpest mijn dag en mijn humeur.
het water staat me nu tot aan de lippen.
de lente is een vreemde aan mijn deur.
mijn tuin zwemt in de plassen.
de bloemen hangen er verloren bij.
de vogels vluchten in de dichte hagen
en volgende week beginnen wij aan mei.
ligt alles overhoop hierboven?
is de besturing van hun seizoenen
zoekgeraakt? of zeggen zij terloops
dat ook mijn leven niet verloopt
zoals mijn liefsten hoopten?!
herman
woorden ploegen het rulle zand om waarin mijn hersens naar de hemel kijken. mijn bloed vloeit duister naar de zee en drinkt het zout om eeuw…
woorden ploegen het rulle zand om
waarin mijn hersens naar de hemel kijken.
mijn bloed vloeit duister naar de zee en
drinkt het zout om eeuwig van te leven.
ik zie stukken van mijn leven op de golven
dwalen. sommige in helle zon, andere in
ondoordringbaar duister. het uitspansel
wijst naar een God die ik omarmen wil.
tussen water en hemel krimpt mijn huid
steeds strakker rond mijn korter leven.
wat overblijft zoekt naar wat mij steeds
ontglipt: de naaktheid van de liefde.
ik kan haar raadsel nooit vergroten.
herman
het is koud en kil op straat de mensen duiken in hun winterjassen om vlug wat boodschappen te doen voor dat de regen valt . ik krijg een her…
het is koud en kil op straat
de mensen duiken in hun
winterjassen om vlug wat
boodschappen te doen
voor dat de regen valt .
ik krijg een herfstgevoel in het
groen van mijn tuin dat niet
meer groeien wil. de vogels
hebben hun gefluit van maart
maar opgeborgen tot zij de zon
weer zien. alles wacht en rilt.
verlangen is mooier dan bezitten
maar ik verlang nu toch naar
zonnewarmte op mijn huid,
naar groen en licht en hoop
een lentelied te zingen
voor janne die naar buiten wil.
herman
