Donderdag 13 december 2012
janne 1 jaar
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Donderdag 13 december 2012
prikkeldraad
ik loop door de winter
als een kieken zonder kop
de woorden wisselen van plaats
en mijn gedachten verdrinken
in de toegevroren waterbak
van mijn vogelkot. mijn
kanarie is verlamd. mijn
neus lijkt op een waterval
en mijn keel kraakt als
prikkeldraad. daartussen
poog ik te zingen maar
het klinkt koud en vals
zoals het weer. ik mis
mijn vrienden en de warmte
van een goed gesprek. tussendoor
dompelde ik me in het requiem
van Brahms en genoot toch
met volle teugen. hemelse
muziek. zo wil ook sterven.
maar zal ik het nog horen
als mijn asse in de wind
mijn ziel wegvoert?
Herman
als een kieken zonder kop
de woorden wisselen van plaats
en mijn gedachten verdrinken
in de toegevroren waterbak
van mijn vogelkot. mijn
kanarie is verlamd. mijn
neus lijkt op een waterval
en mijn keel kraakt als
prikkeldraad. daartussen
poog ik te zingen maar
het klinkt koud en vals
zoals het weer. ik mis
mijn vrienden en de warmte
van een goed gesprek. tussendoor
dompelde ik me in het requiem
van Brahms en genoot toch
met volle teugen. hemelse
muziek. zo wil ook sterven.
maar zal ik het nog horen
als mijn asse in de wind
mijn ziel wegvoert?
Herman
Woensdag 28 november 2012
vreemd
het is herfsttijd in mijn leven
alles lijkt te wachten
mijn denken vertraagt
mijn tijd staat stil
en wacht. de dagen rijgen
zich geruisloos aaneen.
ik kijk meer naar binnen
dan naar buiten. de wind
zuivert mijn angsten
en mijn vragen. ik leef
tussen de grenzen
van mijn eigen zijn.
ik mis van wie ik houd
buiten mijn eigen wil.
de avonden verlopen
eenzaam, alleen met twee
naast een gesloten raam.
en toch zal ik het eens
weer open doen met
mijn armen wijdopen
naar wie dit leest en mij
genegen warm verstaat.
herman
alles lijkt te wachten
mijn denken vertraagt
mijn tijd staat stil
en wacht. de dagen rijgen
zich geruisloos aaneen.
ik kijk meer naar binnen
dan naar buiten. de wind
zuivert mijn angsten
en mijn vragen. ik leef
tussen de grenzen
van mijn eigen zijn.
ik mis van wie ik houd
buiten mijn eigen wil.
de avonden verlopen
eenzaam, alleen met twee
naast een gesloten raam.
en toch zal ik het eens
weer open doen met
mijn armen wijdopen
naar wie dit leest en mij
genegen warm verstaat.
herman
Maandag 19 november 2012
God 2
God is verdwenen
God is teruggekomen
God kent geen begin
God sterft nooit.
God is aanwezig
in mijn transcendente wereld
die kent ruimte noch tijd
en ik weet niet hoe ik er kom.
God is ook in mij
God is ook in jou.
God leeft sinds alle eeuwen
in mensen. zonder mensen
kan God niet bestaan.
als ik met jou spreek
is God deelgenoot
in ons beider leven.
het is goed om dat te weten.
herman
God is teruggekomen
God kent geen begin
God sterft nooit.
God is aanwezig
in mijn transcendente wereld
die kent ruimte noch tijd
en ik weet niet hoe ik er kom.
God is ook in mij
God is ook in jou.
God leeft sinds alle eeuwen
in mensen. zonder mensen
kan God niet bestaan.
als ik met jou spreek
is God deelgenoot
in ons beider leven.
het is goed om dat te weten.
herman
Woensdag 14 november 2012
God
ik zit alleen in de avond
van mijn leven te denken
aan God. ik vroeg me af
wat God voor mij nog betekent.
de God van mijn jeugd is verdwenen.
ik heb hem lang vervangen door mezelf.
tot ik ontdekte dat er niets overbleef
dan stapels vraagtekens zonder antwoorden.
God is niet te vatten met woorden.
dus elk woord dat ik nu schrijf
kan wel eens overbodig en nutteloos
lijken. maar ik heb niets anders
dan woorden om mijn denken
uit te drukken. dus toch maar
woorden. ik begin aan een zoektocht
waarvan ik de wegen niet ken.
ik kan alleen willen beginnen.
waar ik terechtkom ontmoet ik
misschien pelgrims die ook
op weg zijn naar een antwoord
op het raadsel dat telkens vergroot.
herman
van mijn leven te denken
aan God. ik vroeg me af
wat God voor mij nog betekent.
de God van mijn jeugd is verdwenen.
ik heb hem lang vervangen door mezelf.
tot ik ontdekte dat er niets overbleef
dan stapels vraagtekens zonder antwoorden.
God is niet te vatten met woorden.
dus elk woord dat ik nu schrijf
kan wel eens overbodig en nutteloos
lijken. maar ik heb niets anders
dan woorden om mijn denken
uit te drukken. dus toch maar
woorden. ik begin aan een zoektocht
waarvan ik de wegen niet ken.
ik kan alleen willen beginnen.
waar ik terechtkom ontmoet ik
misschien pelgrims die ook
op weg zijn naar een antwoord
op het raadsel dat telkens vergroot.
herman
Zaterdag 10 november 2012
het huis aan het water
Ik stap over de drempel omdat ik moet.
Hoe ik ontstond en hoe ik geworden ben
ligt daarbinnen al vijftig jaar te wachten.
Ik ben hier zo dikwijls voorbijgestapt
en omgekeken naar wat ik dacht
dat voorbij was. Niets is voorbij.
De jaren leven binnenin intens verder.
Het huis en het water dat ben ik
met alles daartussen. Ik kon er nog
niet binnengaan, toen. De deur
staat open en ik twijfel niet.
Ik kijk naar mezelf in de kamers.
Alles herbegint. Mijn moeder en mijn
vader en hun eindeloos bed waarin
ik warm genesteld in hun liefde
kroop. De dromen, het verdriet,
mijn jonge kijk op grote dingen,
het herbegint weer allemaal te leven.
Het sas en het water en de boten ,
ik zie ze weer door het raam dat openstaat.
Ik loop met de kip in mijn handen naar
de schipper op de deinende boot.
In mijn jurk en mijn haren blaast
de wind het verdriet weg om de dode
ogen van mijn vader. Hij heeft hier
zijn en ons boek toegedaan om
anders te leven. Maar wat ik hier
kreeg ben ik nooit meer vergeten.
Toen ik buiten kwam met mijn ogen
vol verdriet en mijn hart vol geschenken
van vroeger droeg ik mijn verleden
in mijn heden binnen naar morgen
waar het wonder alleen maar kan vergroten.
herman
Donderdag 8 november 2012
stervende tuin
ik heb de zomer ingesnoeid
en tegelijkertijd de heggen
in mijn tuin. de oude planten
weggeknipt, de aarde omgewoeld.
de laatste bloemen treuren
om wat rond hen verdween
en slaapt tot in de lente.
de bomen en de struiken
krijgen later nog een beurt
om kortgezet nieuw leven
te herscheppen. de vogels
zoeken wat ik strooi nog
schuchter. hun oude huisje
staat er weer. de winter wacht
achter herfstregens om toe
te slaan. de harde aarde
zal dan met een wit tapijt
mijn zomerliefde naar
de lente voelen smachten.
het haardvuur binnen
brandt elk verdriet weer weg.
herman
en tegelijkertijd de heggen
in mijn tuin. de oude planten
weggeknipt, de aarde omgewoeld.
de laatste bloemen treuren
om wat rond hen verdween
en slaapt tot in de lente.
de bomen en de struiken
krijgen later nog een beurt
om kortgezet nieuw leven
te herscheppen. de vogels
zoeken wat ik strooi nog
schuchter. hun oude huisje
staat er weer. de winter wacht
achter herfstregens om toe
te slaan. de harde aarde
zal dan met een wit tapijt
mijn zomerliefde naar
de lente voelen smachten.
het haardvuur binnen
brandt elk verdriet weer weg.
herman
Zondag 4 november 2012
beeld-spraak
hij heeft zijn begrenzing
in de grenzeloosheid
van de aarde gelegd
en haar gekneed.
in elke groeve van
zijn doorleefd gelaat
schuilt zijn verlangen
naar vasthouden en loslaten.
Hij ontmoet de Andere
in zijn beeltenis als
een gave aan geliefden
die tussen zijn vingers
wegglijden in wat hij maakt
voor altijd: zichzelf in stof en as.
als de zon ondergaat begint
de nacht voor eeuwig.
niets is nog wat het schijnt,
nu pas begint het wonder.
herman
in de grenzeloosheid
van de aarde gelegd
en haar gekneed.
in elke groeve van
zijn doorleefd gelaat
schuilt zijn verlangen
naar vasthouden en loslaten.
Hij ontmoet de Andere
in zijn beeltenis als
een gave aan geliefden
die tussen zijn vingers
wegglijden in wat hij maakt
voor altijd: zichzelf in stof en as.
als de zon ondergaat begint
de nacht voor eeuwig.
niets is nog wat het schijnt,
nu pas begint het wonder.
herman
Maandag 29 oktober 2012
avondtijd
de tijd ontglipt mijn denken
de dagen vouwen open en toe.
soms als het avond wordt
komt er een stil moment
van tweespraak. zo onbekend
en zo nabij. ziel en lichaam
verstrengeld in haar eenvoud,
in haar gelaat vol leven
en mededeelzaamheid. de
nachtkameraad die deelt
en mijn onrust oplost
in de verhalen van haar
gewoon en boeiend leven.
hoe moet ik dit allemaal
benoemen? deze relatie
zonder begrenzing en
zonder de alledaagsheid
van nutteloze woorden.
herman
de dagen vouwen open en toe.
soms als het avond wordt
komt er een stil moment
van tweespraak. zo onbekend
en zo nabij. ziel en lichaam
verstrengeld in haar eenvoud,
in haar gelaat vol leven
en mededeelzaamheid. de
nachtkameraad die deelt
en mijn onrust oplost
in de verhalen van haar
gewoon en boeiend leven.
hoe moet ik dit allemaal
benoemen? deze relatie
zonder begrenzing en
zonder de alledaagsheid
van nutteloze woorden.
herman
Zaterdag 20 oktober 2012
letters
letters zien staan
en er woorden van maken
en die woorden tot zinnen
aaneenrijgen. ze lezen en
er over nadenken. en mijn
denken omzetten in woorden
die ik hier neerschrijf. anderen
lezen dit en denken er misschien
even over na.
lezen en denken is één van
de grootste menselijke raadsels.
ik lees vandaag wat ooit iemand,
jaren geleden, neergeschreven
heeft na een lang denkproces.
ik interpreteer de woorden
en geef er misschien een
heel andere betekenis aan.
telkens als ik een boek lees
of een gedicht, verbaas ik mij
over de band die mij bindt
met de aueur, verbaas ik mij
over de overdraagbaarhed
van gedachten, verbaas ik mij
over de schitterendste uitvinding
van de mens: letters die werelden
kunnen creëren in mijn hoofd.
werelden waarin ik ronddwaal
met de eigenheid van mezelf
in de gedachten van de ander.
laat mij nooit blind worden, Heer!
herman
en er woorden van maken
en die woorden tot zinnen
aaneenrijgen. ze lezen en
er over nadenken. en mijn
denken omzetten in woorden
die ik hier neerschrijf. anderen
lezen dit en denken er misschien
even over na.
lezen en denken is één van
de grootste menselijke raadsels.
ik lees vandaag wat ooit iemand,
jaren geleden, neergeschreven
heeft na een lang denkproces.
ik interpreteer de woorden
en geef er misschien een
heel andere betekenis aan.
telkens als ik een boek lees
of een gedicht, verbaas ik mij
over de band die mij bindt
met de aueur, verbaas ik mij
over de overdraagbaarhed
van gedachten, verbaas ik mij
over de schitterendste uitvinding
van de mens: letters die werelden
kunnen creëren in mijn hoofd.
werelden waarin ik ronddwaal
met de eigenheid van mezelf
in de gedachten van de ander.
laat mij nooit blind worden, Heer!
herman
Donderdag 18 oktober 2012
op weg naar Hem
de wind waait God binnen
in mijn chaotisch brein.
de dagen korten
en mijn leven ook.
ik wil op de weg die ik
nog moet gaan een
ankerpunt hervinden
en zijn aanwezig zijn.
de dagen zijn leeg zonder Hem
en vooral de nachten waarin
de maan niet schijnt. dan schuift
het donker langs de reten binnen
in mijn ziel. er is meer dan vlees
aan mijn bestaan. ik leef meer
dan het kloppen van mijn hart.
ik moet ergens naartoe waar
ik eindelijk word wie ik ben.
in mijn chaotisch brein.
de dagen korten
en mijn leven ook.
ik wil op de weg die ik
nog moet gaan een
ankerpunt hervinden
en zijn aanwezig zijn.
de dagen zijn leeg zonder Hem
en vooral de nachten waarin
de maan niet schijnt. dan schuift
het donker langs de reten binnen
in mijn ziel. er is meer dan vlees
aan mijn bestaan. ik leef meer
dan het kloppen van mijn hart.
ik moet ergens naartoe waar
ik eindelijk word wie ik ben.
Maandag 15 oktober 2012
gemeenteraadsverkiezingen
de stemmen zijn geteld, de posten bijna toegewezen.
wie won doet niet terzake, de macht grijpt
elke kans om haar tentakels vast te hechten.
wie wordt daar nu in godsnaam beter van?
zij geven alles waarvan wij kunnen dromen
zijn hun beste vrienden tot wanneer de zo
begeerde zetel onder kun kont geschoven wordt,
dan scheiten zij de goegemeente vol.
niet allemaal natuurlijk. wie mij genegen is,
is goed, die mag regeren. zo ben ik ook
de hypocriet die meehuilt met de wolven
in het bos; het dorp waarin gij leeft kneed ik
naar mijn beeld en gelijkenis!!!
herman
wie won doet niet terzake, de macht grijpt
elke kans om haar tentakels vast te hechten.
wie wordt daar nu in godsnaam beter van?
zij geven alles waarvan wij kunnen dromen
zijn hun beste vrienden tot wanneer de zo
begeerde zetel onder kun kont geschoven wordt,
dan scheiten zij de goegemeente vol.
niet allemaal natuurlijk. wie mij genegen is,
is goed, die mag regeren. zo ben ik ook
de hypocriet die meehuilt met de wolven
in het bos; het dorp waarin gij leeft kneed ik
naar mijn beeld en gelijkenis!!!
herman
Vrijdag 12 oktober 2012
janne trommelt op het klavier
janne zit hier op mijn schoot te dansen
en te krijsen van plezier. ze tokkelt op
de knopjes van haar heel plezant klavier.
ze dans en zingt met rare klanken
en wijst naar alles wat hier staat.
we zingen hier tesaam het reuzenlied
en het Rosbeiaardlied. ze kraait en giert
en kijkt de wereld in. ze heeft nog veel
te zien. nu is ze content met wat papier,
haar pop en een ballon. maar morgen
vouwt de hemel en de wereld open
hoe zal ze alles opendoen?
herman
en te krijsen van plezier. ze tokkelt op
de knopjes van haar heel plezant klavier.
ze dans en zingt met rare klanken
en wijst naar alles wat hier staat.
we zingen hier tesaam het reuzenlied
en het Rosbeiaardlied. ze kraait en giert
en kijkt de wereld in. ze heeft nog veel
te zien. nu is ze content met wat papier,
haar pop en een ballon. maar morgen
vouwt de hemel en de wereld open
hoe zal ze alles opendoen?
herman
Dinsdag 9 oktober 2012
you tube- vraagje
kan iemand mij vertellen wat ik moet doen om een lied dat op you tube staat op cd te branden?bedankt op voorhand
herman
herman
Maandag 8 oktober 2012
meditaitie
mediteren heeft me steeds aangesproken
en uitgenodigd. ik ben nooit meegegaan.
misschien vluchtte ik de confrontatie
met mezelf en vreesde ik dat de stilte
te luid zou klinken. maar de laatste dagen
las ik enkele teksten over mensen die
de rust en de diepte van meditatie
als balsem op hun gewonde ziel ervaarden.
misschien doe ik wel een poging vanavond.
even wegglijden van de dingen en mensen
waar ik geen weg mee weet. weg van de pijn
waarvan ik geen oorzaak ken. misschien
vind ik in meditatie de poort naar transcendentie.
ik vermoed dat daarin krachten aanwezig zijn
die wij niet kennen, soms vermoeden. mezelf
tegenkomen en herkneden tot wie ik wil zijn:
een pijnloze geest in een pijnloos lichaam.
of wil ik dat nu juist helemaal niet?
herman
en uitgenodigd. ik ben nooit meegegaan.
misschien vluchtte ik de confrontatie
met mezelf en vreesde ik dat de stilte
te luid zou klinken. maar de laatste dagen
las ik enkele teksten over mensen die
de rust en de diepte van meditatie
als balsem op hun gewonde ziel ervaarden.
misschien doe ik wel een poging vanavond.
even wegglijden van de dingen en mensen
waar ik geen weg mee weet. weg van de pijn
waarvan ik geen oorzaak ken. misschien
vind ik in meditatie de poort naar transcendentie.
ik vermoed dat daarin krachten aanwezig zijn
die wij niet kennen, soms vermoeden. mezelf
tegenkomen en herkneden tot wie ik wil zijn:
een pijnloze geest in een pijnloos lichaam.
of wil ik dat nu juist helemaal niet?
herman
Woensdag 3 oktober 2012
huivering
ik huiver om wie je bent
om de kracht waarmee je
mij opeist, je geeft
en mij neemt.
jij spreekt met andere woorden
die binnendringen
en hun huiver nadert
mijn ziel die jou omarmt
en nooit meer loslaat.
ik ben de gevangene van
de andere die ik niet
kan ontwijken. die woont
in alles wat ik ben.
mijn cel ben jij.
herman
om de kracht waarmee je
mij opeist, je geeft
en mij neemt.
jij spreekt met andere woorden
die binnendringen
en hun huiver nadert
mijn ziel die jou omarmt
en nooit meer loslaat.
ik ben de gevangene van
de andere die ik niet
kan ontwijken. die woont
in alles wat ik ben.
mijn cel ben jij.
herman
Zondag 30 september 2012
doodzonde
de letters zoeken wat ik schrijven wil
mijn blad blijft leeg ik kneed de vorm
de dikte en de breedte van de letters
en tast hun richting af. zij wijzen naar
mijn begin en en naar het wonder
dat in mijn transcendente geest voelbaar
maar nooit zichtbaar is. zoals de tijd
waarin ik mij beweeg, schrei en schater
maar nooit sterf. ik lig met mijn hoofd
in de modder naar de hemel te kijken.
ik zie niet wat ik zien wil. ik zie de
onbereikbaarheid van jou, de droefheid
in je ogen, de angst in je gesloten handen,
de uitgespatte droom. en ik dacht alleen
aan wat ik miste, niet aan je eindeloze
eenzaamheid. vergeef me, ik kom terug
om je te genezen.
herman
mijn blad blijft leeg ik kneed de vorm
de dikte en de breedte van de letters
en tast hun richting af. zij wijzen naar
mijn begin en en naar het wonder
dat in mijn transcendente geest voelbaar
maar nooit zichtbaar is. zoals de tijd
waarin ik mij beweeg, schrei en schater
maar nooit sterf. ik lig met mijn hoofd
in de modder naar de hemel te kijken.
ik zie niet wat ik zien wil. ik zie de
onbereikbaarheid van jou, de droefheid
in je ogen, de angst in je gesloten handen,
de uitgespatte droom. en ik dacht alleen
aan wat ik miste, niet aan je eindeloze
eenzaamheid. vergeef me, ik kom terug
om je te genezen.
herman
Maandag 24 september 2012
ontmoeten
ontmoeten is niet moeten
maar delen. de vriendschap
en de liefde. buiten mezelf
meegaan zonder vragen.
blij zijn met woorden
die me raken. die me meer
geven dan ik verwacht.
samen op weg gaan,
niet omkijken, de warmte
van een hand voelen die
ergens buiten mijn scherm
mijn pijn verzacht door
er gewoon bij te zijn!
herman
maar delen. de vriendschap
en de liefde. buiten mezelf
meegaan zonder vragen.
blij zijn met woorden
die me raken. die me meer
geven dan ik verwacht.
samen op weg gaan,
niet omkijken, de warmte
van een hand voelen die
ergens buiten mijn scherm
mijn pijn verzacht door
er gewoon bij te zijn!
herman
Vrijdag 21 september 2012
God?
Een bijzondere, en interessante conversatie
Een atheïstische professor in de wijsbegeerte sprak tot zijn klas over
het probleem dat de wetenschap heeft met God, de almachtige. Hij vroeg
een van zijn nieuwe christelijke studenten om op te staan en naar
voren te komen.
Professor : Ben jij een christen?
Student : Ja meneer.
Professor : Dus je gelooft in GOD ?
Student : Absoluut, meneer.
Professor : Is GOD Goed ?
Student : Zeker.
Professor : Is GOD ALMACHTIG ?
Student : Ja.
Professor : Mijn broer is gestorven aan kanker terwijl hij GOD gebeden
had hem te genezen.
De meesten van ons zouden anderen die ziek zijn helpen. Maar GOD deed
dat niet. Is GOD dan wel goed geweest voor hem? Hmm?
(De student was stil )
Professor : Daar heb je geen antwoord op, he? Laten we eens opnieuw
beginnen, jongeman. Is GOD Goed?
Student : Ja.
Professor : Is Satan goed ?
Student : Nee.
Professor : Waar komt Satan vandaan ?
Student : Van . . . GOD .. ....
Professor : Dat is juist. Zeg eens, is er kwaad in deze wereld?
Student : Ja.
Professor : Kwaad is overal, niet ? En GOD heeft alles gemaakt, Correct?
Student : Ja.
Professor : Wie heeft het kwaad gecreëerd ?
(Student geeft geen antwoord)
Professor : Is er ziekte? Immoraliteit? Haat? Lelijkheid? Al deze
dingen bestaan in de wereld, toch?
Student : Ja, meneer.
Professor : Zeg eens, wie heeft dat allemaal geschapen?
(Student had geen antwoord)
Professor : De wetenschap zegt dat we 5 zintuigen hebben waarmee we de
wereld om ons heen identificeren en waarnemen. Zeg eens . .. Heb jij
ooit GOD gezien?
Student : Nee, meneer.
Professor : Zeg eens . .. Heb jij ooit je GODgehoord?
Student : Nee, meneer.
Professor : Heb jij ooit GOD gevoeld, aangeraakt, geroken of geproefd?
Heb je ooit enige sensuele perceptie van GOD in welke vorm dat ook
gehad?
Student : Nee, meneer. Ik ben bang van niet.
Professor : Toch geloof je nog steeds HEM?
Student : Ja.
Professor : Volgens empirische, testbare, aantoonbare protocol, zegt
de wetenschap dat jouw GOD niet bestaat. Wat heb je daarop te zeggen?
Student : Niets. Ik heb slechts mijn vertrouwen.
Professor : Ja,Vertrouwen . En dat is het probleem dat de wetenschap
heeft. . . . .
Student : Professor, is er zoiets als warmte?
Professor : Ja.
Student : En is er zoiets als koude?
Professor : Ja.
Student : Nee, meneer. Dat is er niet.
(Het werd erg stil in de klas nu de student de vragen stelde )
Student : Professor, je kan warmte hebben, gematigde warmte, intense
warmte, zelfs hitte, gloeiend heet, maar ook een heel klein beetje
warmte. Maar we hebben niet zoiets als koude. Wanneer we 273 °C onder
nul, het absolute nulpunt bereiken, is er geen warmte meer, maar
verder dan dat kunnen we niet gaan. Er is niet zoiets als koude. Het
woord beschrijft slechts de afwezigheid van warmte. We kunnen koude
niet meten. Warmte is energie. Koude is niet het tegenovergestelde van
warmte, meneer, het is alleen de afwezigheid ervan.
(Je kon een speld horen vallen)
Student : Hoe zit het met donker, Professor? Is er zoiets als donker?
Professor : Ja. Wat is de nacht anders als het niet donker is?
Student : U heeft het verkeerd, meneer. Donker is alleen de
afwezigheid van iets. Er is flauw licht, normaal licht, fel licht,
flits licht, helder licht. Maar als er geen licht is dan is er niets
en dat noemen we donker, toch? Als donker zou bestaan, zouden we
donker nog donkerder kunnen maken, toch?
Professor : En wat wil je daarmee zeggen, jongeman?
Student : Meneer, mijn punt is dat uw filosofische uitgangspunt onjuist is.
Professor : Onjuist? Kan je dat uitleggen?
Student : Meneer u gebruikt het uitgangspunt van dualiteit. U stelt
dat er leven is dat er dood is, dat er een goede god en een slechte
god is. U beziet het concept van GOD als iets eindigs, als iets dat we
kunnen meten. Meneer, de wetenschap kan niet eens verklaren wat een
gedachte is. Wij weten dat de hersenen daarvoor elektriciteit en
magnetisme gebruiken, maar het is nog nooit gezien en nog veel minder
begrepen.
Wanneer u de dood beschouwt als het tegenovergestelde van leven dan
gaat u eraan voorbij dat de dood niet zelfstandig als iets kan bestaan
zonder leven. De dood is niet het tegenovergestelde van leven, maar
alleen de afwezigheid ervan.
Vertel eens, Professor, leert u uw studenten dat zij zijn geëvolueerd
van een aap?
Professor : Wanneer je refereert aan het natuurlijke evolutieproces, ja zeker.
Student : Heeft u ooit evolutie geobserveerd met uw eigen ogen?
(De professor schudde zijn hoofd met een glimlach terwijl hij zich
begon te realiseren waar het argument heenging)
Student : Aangezien nog nooit ook maar iemand het evolutieproces in
werking heeft kunnen zien en het zelfs niet bewezen kan worden dat het
een voortgaand proces is, is het daarom niet zo. professor, dat u ons
slechts uw mening probeert te onderwijzen? Bent u niet in plaats van
een professor in de wetenschap eigenlijk een predikant?
(De klas ging even plat )
Student : Is er iemand in the klas die ooit het brein van de professor
heeft gezien?
(De klas bulderde van het lachen )
Student : Is er iemand die ooit het brein van de professor heeft
gehoord, gevoeld, aangeraakt, geroken, geproefd? . . .. Niemand lijkt
dat ooit gedaan te hebben. Dus, volgens het empirisch, testbare,
aantoonbare protocol, zegt de wetenschap, professor, dat u geen brein
heeft. Met alle respect, meneer, maar hoe kunnen we geloven dat het
juist is wat u ons onderwijst?
(De klas was stil. De professor staarde de student aan, zijn gezicht
ondoorgrondelijk )
Professor : Ik denk dat je daar maar op moet vertrouwen, jongeman.
Student : Dat is het meneer .. . . Exact !
De band tussen de mens en GOD is vertrouwen.
Dat is alles dat de dingen in leven houdt en in beweging..
NB:
Ik geloof dat je deze conversatie wel leuk vond . . . en als dat zo is . .. .
dan gun je waarschijnlijk je vrienden en collega's ook dat plezier, toch?
Stuur dit aan hen door en laat ze toenemen in kennis. . . of vertrouwen.
Die student was Albert Einstein.
Een atheïstische professor in de wijsbegeerte sprak tot zijn klas over
het probleem dat de wetenschap heeft met God, de almachtige. Hij vroeg
een van zijn nieuwe christelijke studenten om op te staan en naar
voren te komen.
Professor : Ben jij een christen?
Student : Ja meneer.
Professor : Dus je gelooft in GOD ?
Student : Absoluut, meneer.
Professor : Is GOD Goed ?
Student : Zeker.
Professor : Is GOD ALMACHTIG ?
Student : Ja.
Professor : Mijn broer is gestorven aan kanker terwijl hij GOD gebeden
had hem te genezen.
De meesten van ons zouden anderen die ziek zijn helpen. Maar GOD deed
dat niet. Is GOD dan wel goed geweest voor hem? Hmm?
(De student was stil )
Professor : Daar heb je geen antwoord op, he? Laten we eens opnieuw
beginnen, jongeman. Is GOD Goed?
Student : Ja.
Professor : Is Satan goed ?
Student : Nee.
Professor : Waar komt Satan vandaan ?
Student : Van . . . GOD .. ....
Professor : Dat is juist. Zeg eens, is er kwaad in deze wereld?
Student : Ja.
Professor : Kwaad is overal, niet ? En GOD heeft alles gemaakt, Correct?
Student : Ja.
Professor : Wie heeft het kwaad gecreëerd ?
(Student geeft geen antwoord)
Professor : Is er ziekte? Immoraliteit? Haat? Lelijkheid? Al deze
dingen bestaan in de wereld, toch?
Student : Ja, meneer.
Professor : Zeg eens, wie heeft dat allemaal geschapen?
(Student had geen antwoord)
Professor : De wetenschap zegt dat we 5 zintuigen hebben waarmee we de
wereld om ons heen identificeren en waarnemen. Zeg eens . .. Heb jij
ooit GOD gezien?
Student : Nee, meneer.
Professor : Zeg eens . .. Heb jij ooit je GODgehoord?
Student : Nee, meneer.
Professor : Heb jij ooit GOD gevoeld, aangeraakt, geroken of geproefd?
Heb je ooit enige sensuele perceptie van GOD in welke vorm dat ook
gehad?
Student : Nee, meneer. Ik ben bang van niet.
Professor : Toch geloof je nog steeds HEM?
Student : Ja.
Professor : Volgens empirische, testbare, aantoonbare protocol, zegt
de wetenschap dat jouw GOD niet bestaat. Wat heb je daarop te zeggen?
Student : Niets. Ik heb slechts mijn vertrouwen.
Professor : Ja,Vertrouwen . En dat is het probleem dat de wetenschap
heeft. . . . .
Student : Professor, is er zoiets als warmte?
Professor : Ja.
Student : En is er zoiets als koude?
Professor : Ja.
Student : Nee, meneer. Dat is er niet.
(Het werd erg stil in de klas nu de student de vragen stelde )
Student : Professor, je kan warmte hebben, gematigde warmte, intense
warmte, zelfs hitte, gloeiend heet, maar ook een heel klein beetje
warmte. Maar we hebben niet zoiets als koude. Wanneer we 273 °C onder
nul, het absolute nulpunt bereiken, is er geen warmte meer, maar
verder dan dat kunnen we niet gaan. Er is niet zoiets als koude. Het
woord beschrijft slechts de afwezigheid van warmte. We kunnen koude
niet meten. Warmte is energie. Koude is niet het tegenovergestelde van
warmte, meneer, het is alleen de afwezigheid ervan.
(Je kon een speld horen vallen)
Student : Hoe zit het met donker, Professor? Is er zoiets als donker?
Professor : Ja. Wat is de nacht anders als het niet donker is?
Student : U heeft het verkeerd, meneer. Donker is alleen de
afwezigheid van iets. Er is flauw licht, normaal licht, fel licht,
flits licht, helder licht. Maar als er geen licht is dan is er niets
en dat noemen we donker, toch? Als donker zou bestaan, zouden we
donker nog donkerder kunnen maken, toch?
Professor : En wat wil je daarmee zeggen, jongeman?
Student : Meneer, mijn punt is dat uw filosofische uitgangspunt onjuist is.
Professor : Onjuist? Kan je dat uitleggen?
Student : Meneer u gebruikt het uitgangspunt van dualiteit. U stelt
dat er leven is dat er dood is, dat er een goede god en een slechte
god is. U beziet het concept van GOD als iets eindigs, als iets dat we
kunnen meten. Meneer, de wetenschap kan niet eens verklaren wat een
gedachte is. Wij weten dat de hersenen daarvoor elektriciteit en
magnetisme gebruiken, maar het is nog nooit gezien en nog veel minder
begrepen.
Wanneer u de dood beschouwt als het tegenovergestelde van leven dan
gaat u eraan voorbij dat de dood niet zelfstandig als iets kan bestaan
zonder leven. De dood is niet het tegenovergestelde van leven, maar
alleen de afwezigheid ervan.
Vertel eens, Professor, leert u uw studenten dat zij zijn geëvolueerd
van een aap?
Professor : Wanneer je refereert aan het natuurlijke evolutieproces, ja zeker.
Student : Heeft u ooit evolutie geobserveerd met uw eigen ogen?
(De professor schudde zijn hoofd met een glimlach terwijl hij zich
begon te realiseren waar het argument heenging)
Student : Aangezien nog nooit ook maar iemand het evolutieproces in
werking heeft kunnen zien en het zelfs niet bewezen kan worden dat het
een voortgaand proces is, is het daarom niet zo. professor, dat u ons
slechts uw mening probeert te onderwijzen? Bent u niet in plaats van
een professor in de wetenschap eigenlijk een predikant?
(De klas ging even plat )
Student : Is er iemand in the klas die ooit het brein van de professor
heeft gezien?
(De klas bulderde van het lachen )
Student : Is er iemand die ooit het brein van de professor heeft
gehoord, gevoeld, aangeraakt, geroken, geproefd? . . .. Niemand lijkt
dat ooit gedaan te hebben. Dus, volgens het empirisch, testbare,
aantoonbare protocol, zegt de wetenschap, professor, dat u geen brein
heeft. Met alle respect, meneer, maar hoe kunnen we geloven dat het
juist is wat u ons onderwijst?
(De klas was stil. De professor staarde de student aan, zijn gezicht
ondoorgrondelijk )
Professor : Ik denk dat je daar maar op moet vertrouwen, jongeman.
Student : Dat is het meneer .. . . Exact !
De band tussen de mens en GOD is vertrouwen.
Dat is alles dat de dingen in leven houdt en in beweging..
NB:
Ik geloof dat je deze conversatie wel leuk vond . . . en als dat zo is . .. .
dan gun je waarschijnlijk je vrienden en collega's ook dat plezier, toch?
Stuur dit aan hen door en laat ze toenemen in kennis. . . of vertrouwen.
Die student was Albert Einstein.
Dinsdag 18 september 2012
zoeken
ik tracht de oorsprong van mezelf te kennen.
precies aan te voelen wat er aan mijn lichaam
schort. ik kneed mijn denken tot ik ervaar
hoe het hanteerbaar is om mezelf te helen.
het is een rare reis naar binnen. ik ken
er niks. ik dacht mezelf te kennen maar
blijkbaar klopt dat niet. ik sta voor een
gesloten poort die mijn ziel afgrendelt.
ik moet de sleutel vinden en er binnengaan
om grote kuis te houden. wat als ik kiezen moet
tussen pijn en verdriet, tussen verlangen en bezit,
tussen begeerte en ascese, tussen geluk
dat ik al heb en tussen geluk dat mij ontglipt,
tast ik heel langzaam en behoedzaam mijn
grenzen af, de plaats waar ik nu leef.
ik ken de kleuren van mijn regenboog
en van mijn eigen storm. ik zet de eerste stap
zonder één hand om mij vast te houden!
herman
precies aan te voelen wat er aan mijn lichaam
schort. ik kneed mijn denken tot ik ervaar
hoe het hanteerbaar is om mezelf te helen.
het is een rare reis naar binnen. ik ken
er niks. ik dacht mezelf te kennen maar
blijkbaar klopt dat niet. ik sta voor een
gesloten poort die mijn ziel afgrendelt.
ik moet de sleutel vinden en er binnengaan
om grote kuis te houden. wat als ik kiezen moet
tussen pijn en verdriet, tussen verlangen en bezit,
tussen begeerte en ascese, tussen geluk
dat ik al heb en tussen geluk dat mij ontglipt,
tast ik heel langzaam en behoedzaam mijn
grenzen af, de plaats waar ik nu leef.
ik ken de kleuren van mijn regenboog
en van mijn eigen storm. ik zet de eerste stap
zonder één hand om mij vast te houden!
herman
8 reacties op dit bericht
Lang zal ze leven, lang zal ze leven......
Het is bijna niet te geloven dat ze ook reeds 1 jaar is...wat vliegt de tijd.
We moeten ervan genieten!!!!
Lieve groetjes. Marie Louise
Blijf bij Janne
Ik zou denken dat dit nieuwe leven jou weer levensblijheid zou brengen.
Onze beste wensen voor een mooi Kerstmis en een zachte overgang naar 2013
jong geleerd is oud gedaan
Misschien kan jij binnekort genieten van haar Für Elise van Beethoven.Ik wens het je van harte toe.
Groetjes
Lucy
Een fijne Dinsdag kom ik je wensen vrienden
Woorden
wie kan me zeggen
wanneer de woorden zullen zwijgen
ze leven een eigen leven,
er is geen begin en geen eind
het draait maar en draait maar
er lijkt totaal geen eind meer,
aan de woorden stroom
ik probeer er mee te puzelen
ze samen te vormen tot een gedicht
maar alles wat ik er mee doen kan
is afwachten tot de woorden weer gaan zwijgen
Nikki
Wens je een fijne zondag
je aan principes houden, geen water bij de wijn.
Je werkelijke kracht, om gelukkig te kunnen leven,
is niet bang of boos te blijven,
maar berusten of vergeven.
Wens je een fijne zondag
geweldig Herman
Geniet maar veel van en Met haar mee.
Fijn weekend en mijn groetjes
Hip hip hoera Janne is een jaar vandaag
werken is tegenwoordig geen kunst
de drukte die dat wel meebrengt
dat moet zeker worden afgeleerd
uw leven is belangrijker dan de rest
Nikki