Dinsdag 17 april 2012
app
ik verstond er geen snars van als ik het las!
ken jij dat woord?: 'pc app'. ik dacht aan de
woorden van mijn vader zoveel tijd geleden:
'manneke, ik versta veel woorden niet meer
in 'mijn standaard' (zijn krant die hij van a
tot z las, van boven naar onder en van voor
naar achter en soms ook omgekeerd). 'hij
staat vol engelse woorden die ze momenteel
uitvinden. ik zou er een woordenboek moeten
bijhalen'. dus dat gevoel had ik ook als ik
regelmatig het woord 'app' ontmoette in allerlei
teksten over computers en hun randapparatuur.
dus nu ben ik er. ik gebruik het woord 'apparatuur'
in mijn gewone nederlandse taal. wel blijkbaar
hebben ze dat vertaald in computertaal, want
nu zijn dat 'applicaties' geworden. natuurlijk,
taal leeft en de mens zijn creatief vermogen ook.
allicht speelt mijn leeftijd daar ook een rol in.
want het valt mij nu op dat ik even oud ben
als mijn vader toen. de applicaties van mijn brein
zijn daar nog niet op ingesteld. maar ik geef mij
niet over!! nieuwsgierig blijf ik alles napluizen.
en als ik ooit honderd word zal ik mijn kleinkinderen
uitleggen hoe je elk raadsel moet ontrafelen.
en dat ze best 'hét raadsel' blijven vergroten!
herman
hij zong op een boomtak een lentelied maar de lente kwam nog niet. er hing ijs aan de bloemen en ik zag het jonge groen treuren om de kou de…
hij zong op een boomtak een lentelied
maar de lente kwam nog niet. er hing
ijs aan de bloemen en ik zag het jonge
groen treuren om de kou deze nacht.
mijn merels zijn kameraden geworden
de mezen en vinken ook dikke vrienden
die in het vogelhuis twisten om het eten
dat ik dagelijks strooi. en drinken en
wassen allen dooreen, maar zelfs
twintig vogels maken de lente niet.
de zon weerkaatst op het groen en
lokt mij naar buiten. maar zij liegt
met schijnbare warmte die kilte op
mijn schouders legt. de grillen
van april vieren hoogtij. de haard
ligt vol brandend hout om mijn
ziel en mijn lijf te verwarmen.
Herman
ik weet dat ik haar niet ken buiten de woorden die wij spraken. goeie vrienden hebben niet meer nodig dan de suggestie van een woord, de dru…
ik weet dat ik haar niet ken
buiten de woorden die wij spraken.
goeie vrienden hebben niet meer nodig
dan de suggestie van een woord,
de druppel van een traan, het kuiltje
van een glimlach, dat blijft hangen.
haar verhaal meandert door een
landschap van hoogtes en laagtes.
haar leven is betegeld en gebakken
in de warmte van overhitte ovens
en daartussen de mensen om wie
ze geeft en de wereld die ze omploegt.
je leest haar ten diepste in de
jaarringen van het leven: zachte
rimpels geweven door zoveel
verhalen van geluk. zij bemint wie
rond haar leeft. maar toch wil ze meer,
niet wetend waarom. leven is meer
dan de einder, deint oeverloos uit
tot het stolt in het verhaal van een tegel.
tot het rust in de plooi van een rimpel
die haar siert.
herman
zij loopt met haar oma langs het strand te kijken naar de zee. tussen hemel en aarde glinstert het water tot zo ver als zij ziet. De regen v…
zij loopt met haar oma langs het strand
te kijken naar de zee. tussen hemel en
aarde glinstert het water tot zo ver
als zij ziet. De regen van pas voorbij
versmelt in het water als sneeuw
voor de zon. plots wijst ze naar de hemel
boven de zee waarin het grijsblauw
wordt doorsneden met de vage kleuren
van een regenboog. 'precies mijn pennendoos
vol kleurtjes', leert ze mij.
'waarom spannen
alle kleurtjes zich in de wolken uit?' Ik begin
aan een boeiend gesprek over rood en geel,
blauw en groen en het verschil daar tussen.
het voelt als een verfrissend bad. ik ontdek
de schoonheid en haar open kijk op de
dingen, de kleuren en de hemel.
de rust van het zand, de wind en het water
en de betovering van kato haar regenboog
weren alle stress en beloven de lente
die morgen begint. de kilheid verdrijft.
de liefde hertekent
en mij en kato omsluit.
herman
vijftienduizend bezoekers vandaag. een getal om even bij stil te staan. ik heb hier heerlijke mensen ontmoet en gedeeld in hun vreugde en ve…
vijftienduizend bezoekers vandaag.
een getal om even bij stil te staan.
ik heb hier heerlijke mensen ontmoet
en gedeeld in hun vreugde en verdriet.
ik ben innerlijk rijker geworden
door wie ik hier ontmoette.
ook blijer. ze hebben me leren
relativeren en mijn grenzen
opengetrokken. ik ben hen daar
enorm dankbaar voor. sommigen
zijn voorbijgegaan. anderen gebleven.
ik draag hen mijn hele leven mee.
zij hebben mij dichter bij het wonder gebracht.
Herman
ik word vandaag negenenzestig
dat betekent dat morgen tram zeventig
vertrekt om binnen driehonderdvijfenzestig
dagen de eindbestemming te bereiken.
oud worden is meer omzien dan vroeger
intenser genieten van wat gebeurt
alles horen kraken en verschrompelen
maar er leren mee leven, blij zijn
dat ik tot hier al mocht komen. ik ben
dankbaar voor mijn leven, ik ben dankbaar
voor al de vrienden die ik erin mocht ontmoeten,
voor al de liefdes die ik mocht beleven en
eigenlijk ben ik ook dankbaar voor de
vele ontgoochelingen. voor mijn sterktes
en zwaktes, voor de mens die ik mocht zijn.
voor mijn opstandig verdriet en de innige
vreugde om wat nooit sterft in mij.
Herman
Zalig Pasen aan alle lezers! Mag deze weg naar voltooiing uw leven veel innerlijke vreugde geven! Herman
Zalig Pasen aan alle lezers! Mag deze weg naar voltooiing uw leven veel innerlijke vreugde geven!
Herman
mijn demonen hebben zich teruggetrokken
ergens diep in de krochten van mijn hersenpan.
ik zal waakzaam blijven en de poort waarlangs
zij binenglippen vergrendelen met een dubbel slot.
il wil weer glimlachen naar de lente, naar de belofte
van het wonder dat zich hernieuwt in alles wat begint.
de pijn en de ontgoocheling laten nog sporen na en
zullen nog dagen, misschien weken rondwaren.
ik ben opnieuw met mezelf op stap gegaan.
de zoveelste keer. en dat maakt me precies mens:
altijd kunnen herbeginnen. na elke nacht de dag
begroeten en hopen dat ik eens mezelf herken
ik alles waar ik kan en wil mee leven.
Herman
ik ben deze nacht met mijn angsten en mijn twijfels geconfronteerd. de slaap bleef weg en mijn gedachten verdronken in het zweet dat koud en…
ik ben deze nacht met mijn angsten
en mijn twijfels geconfronteerd.
de slaap bleef weg en mijn gedachten
verdronken in het zweet dat koud en
klam mijn huid deed gloeien zoals
zoveel maanden terug. ik dacht aan
wat in mij al jaren broeide en soms
uitbrak in grenzeloos verlangen
naar de omkeerbaarheid van mijn bestaan.
maar ik kan het niet. de diepte van wat is
laat me niet los. ik kan alleen maar zijn
in mijn bekende wereld. niet in de droom
waar ik me voel zoals ik ben.
Herman
lepeltje voor mama, lepeltje voor moeke en nu een lepeltje voor janne. maar janne doet haar mond niet open. lippen opeen en de mogelijke gli…
lepeltje voor mama, lepeltje voor moeke
en nu een lepeltje voor janne. maar janne
doet haar mond niet open. lippen opeen
en de mogelijke glimlach ingeslikt.
groentepap lijkt nu niet precies op die
lekkere melk die ze gulzig drinkt. ik
vermoed dat ze nog niet weet dat dit
eten is en hoe ze dat moet binnenslikken.
rare gewoontes hebben die grote mensen
lees ik in haar verbaasde ogen. troost je,
janne, dit is nog maar het begin, het leven
heeft voor jou nog veel verrassingen
op het lijstje staan. veel mooie en de andere
zullen maar veel later komen!
Herman
het is als een zachte wind die uit het oosten terugkeert na de winter die je zelf schiep. een lang verhaal brak af. schuchter stap je terug.…
het is als een zachte wind
die uit het oosten terugkeert
na de winter die je zelf schiep.
een lang verhaal brak af.
schuchter stap je terug. wat
je eens opgaf omdat het
te mooi was blijft als een naam
op je scherm hangen. je kijkt
er naar en je herinnert je veel
dat je vluchtte. maar je keert
toch niet weer. je blijft ronddwalen
in de schimmige wereld van weten
en niet mogen, niet willen, niet
kunnen, niet zien. het wonder
heeft zich gesloten denk je
en de schemer wordt diepe
duisternis. tot het eerste woord
uit je handen glipt. niet uit je mond.
uit je aarzelende vingers en het
verhaal herschrijft.nee, terug
begint te schrijven en kijkt.
Herman
mijn kleindochter vermaand vandaag vier maand geleden brak haar leven open in de barensklare moederschoot waar zij van binnenuit naar buiten…
mijn kleindochter vermaand vandaag
vier maand geleden brak haar leven
open in de barensklare moederschoot
waar zij van binnenuit naar buiten kwam.
nu kijkt zij verbaasd naar de mensen
en schatert om al wie haar nadert en
moeite doet om haar te plezieren. die
gezichten vindt zijn schitterend grappig.
het kindergeluid dat grote mensen produceren
om precies zoals zij te zijn klinkt hilarisch
in haar kleine oren. zij geniet van een gewone
stem die haar graag ziet, van liedjes die zij
binnenzuigt en traag herkauwt. zij voelt
de warme echtheid van twee armen die
haar wiegen en van een mond die haar
heel zachtjes en voorzichtig zoent. zij
ligt te dromen met twee armen omhoog
en als zij wakker wordt zoekt zij haar
moeke en haar mama, haar omi en haar
grootva, en alle anderen waar ze af en toe
voor even woont en graag wordt gezien.
alles wordt nu klaargelegd voor morgen
waarin zij groot zal worden. maar nu
geniet ze van haar kroon: vier sterren
van geborgenheid in al wie haar ontmoet.
ik zou haar willen zeggen hoe het moet.
ik weet het niet. na achtenzestig jaar kan
ik niet zeggen hoe ik leven moet. het wonder
dat in haar begon moet zij ook maar elke dag,
zoals het doet in mij, vergroten.
Herman
ze ligt op haar speelmat te spelen te grijpen naar alles wat blinkt en soms lacht ze, ik weet niet waarom misschien omdat ik haar heel graag…
ze ligt op haar speelmat te spelen
te grijpen naar alles wat blinkt
en soms lacht ze, ik weet niet waarom
misschien omdat ik haar heel graag zie.
en dan neem ik haar in mijn handen,
steek haar hoog in de lucht. ze geniet
als ze paardje mag rijden op mijn knie
en ze luistert naar mijn nieuwe fantasie
van verhaaltjes. ik vertel honderduit
over kabouters en regenbogen en
een klein prinsesje dat janne heet.
alles duurt nog maar heel kort
want ze wil heel veel van haar
nieuwe wereld zien. ik voel me
de koning te rijk omdat ik mee
mag gaan in haar eerste verwondering
over de mensen zo dicht bij haar.
Herman
ik blijf op zoek naar wie ik ben. alleen vind ik de plaats niet om die
zoektocht alle kans te geven. of dwaal ik te veel af in wat ik doe en…
ik blijf op zoek naar wie ik ben.
alleen vind ik de plaats niet om
die
zoektocht alle kans te geven.
of dwaal ik te veel af in wat ik doe
en beter niet zou doen.
het is zo moeilijk alles
vrij te maken in mijn ziel
en wat mij begrensd
open te gooien tot ik de kern
zie van mijn eigen zijn.
ik zoek een God die ik ervaar
maar niet beschrijven kan.
misschien leeft hij gewoon in mij
en moet ik beter in de spiegel van
mijn eigen ziel gaan kijken.
Herman
ik heb hem vooraan in de kerk zien staan. een grote sterke man te midden van verdriet. zijn priesterschap verklankte in zijn woorden een ein…
ik heb hem vooraan in de kerk zien staan.
een grote sterke man te midden van verdriet.
zijn priesterschap verklankte in zijn woorden
een eindeloos mededogen. hij vroeg waarom
zijn God niet zichtbaar was vandaag. hij sprak
de zeven namen warm en heel zacht uit. hij wist
dat zoveel leed niet draagbaar was voor moeders
en voor vaders die hun kind naar hier hadden gebracht.
zijn arm rond wie het moeilijk had om dag te zeggen
omvatte heel de kerk waarin het sprakeloos bidden
en het onbegrip in betraande ogen en de radeloosheid
bij dit afscheid geen uitweg vond. zijn stem brak ook
wanneer hij zegenend hun weg bereidde naar de overoever.
Herman
de stilte weegt loodzwaar wanneer de moeders en de vaders afscheid nemen. in zoveel witte kisten ligt hun droom. de woorden stokken en de tr…
de stilte weegt loodzwaar wanneer
de moeders en de vaders afscheid
nemen. in zoveel witte kisten ligt
hun droom. de woorden stokken
en de tranen druppen zilt
op de betonnen grond.
wie er is schrijft hun verhaal
en blijft verweesd naar al dat wit
staan kijken. scala zingt en bart
vertelt. de kinderen en hun meester
leven en spelen weer één
ogenblik. dan valt het doek.
nu pas begint de leegte en het gemis.
de schreeuw om het waarom. de lege
kamer die open blijft. de kilte van
verloren lopen zonder kind dat
er nog altijd is.
Herman
de onrust overviel me als een plotse sneeuwvlaag. ik voelde ze verspreiden in de cellen van mijn verkrampend lijf. en ik wist waarom deze pl…
de onrust overviel me als een plotse sneeuwvlaag.
ik voelde ze verspreiden in de cellen van mijn verkrampend lijf.
en ik wist waarom deze plotse verandering zicht voltrok.
ik bood geen weerstand, ik gleed langzaam in het duister.
ik deed wat ik helemaal niet wou dat ik deed. zelfdestructie
kan zoet zijn en je totaal weerloos maken. ik nam het kwaad
met beide handen aan. dronk het gulzig tot de bodem leeg.
en stopte god in mijn broekzak en de hel waaierde open
rond mijn verstard en gevangen bewustzjn. ik rende door
de vlammen van het kwaad naar een vuurzee van schreeuwend
onbegrip voor mezelf. tot aan de afgrond waar ik niet in sprong.
ik knielde voor de zoveelste keer. en herbegon met duizend
beloftes aan mezelf. vandaag begint de ommekeer voor
de zoveelste keer.
je maintiendrai!!!!!
Herman
ik wil mezelf leren kennen ik kan meer dan ik denk maar hoe mijn geest werkt is voorlopig nog een raadsel. daarom wil ik doordringen in de h…
ik wil mezelf leren kennen
ik kan meer dan ik denk
maar hoe mijn geest werkt
is voorlopig nog een raadsel.
daarom wil ik doordringen
in de herkenbaarheid van
transcendentie. ik geloof
dat wij meer zijn dan stof
en water. ik geloof in de
evolutie en de kennis van
de wetenschap. maar er is
meer dan dat. kennis en
wetenschap spreken het
onbekende niet tegen. het
raadsel bevindt zich daar
juist buiten. blijkbaar
ongrijpbaar. vermoed en
denkbaar maar nog niet
leesbaar. als ik ooit mijn
ogen sluit moet ik weten
waar naartoe.
Herman
ik ben op zoek naar mezelf ik ben op zoek naar God ik ben op zoek naat transcendentie ik ben opzoek naar bewustzijn. bewustzijn wil ik ervar…
ik ben op zoek naar mezelf
ik ben op zoek naar God
ik ben op zoek naat transcendentie
ik ben opzoek naar bewustzijn.
bewustzijn wil ik ervaren
trascendentie wil ik kennen
God wil ik ontdekken
mezelf wil ik beheersen.
ik grijp terug naar oude geschriften
ik zoek wijze mensen hun kennis
ik wil getuigen ontmoeten
die verder gegaan zijn dan mijn
ontoereikende pogingen
om mezelf te zijn.
Herman
ik omarm elke ouder die een kind verloor. de stilte is ondoordringbaar. het verdriet onpeilbaar. de leegte eindeloos. de toekomst één zwart …
ik omarm elke ouder die een kind verloor.
de stilte is ondoordringbaar. het verdriet
onpeilbaar. de leegte eindeloos. de toekomst
één zwart gat. de bergen een nachtmerrie.
de tunnel verzonken in een eeuwige nacht.
duizend vragen zonder antwoord. met lege
handen en een beminde dode naar huis terugkeren,
zoveel keer in zoveel verdoofde harten.
één nooit vermoed moment, ver van huis.
kameraadjes tot in de dood. leraars nooit
nog voor de klas. chauffeurs hun laatste
reis. hier eindigt alles. de nieuwe morgen
vol zon en warmte weent in het lied van de nachtegaal.
Herman
3 reacties op dit bericht
zomaar even piepen
Lieve groerjes Nikki
’s Avonds denk ik waar moet dat op lijken?
Ik heb vandaag toch zo weinig gedaan
*maar ’t is goed in ’t eigen hart te kijken
Of ik geen enkel hart heb zeer gedaan
.Nikki
dat vermoed ik ook wel
Aan de andere kant denk ik...de kindertjes van nu, zijn wel zo heel anders en speciaal...we kunnen er zelf nog veel avn leren, dus kijk ik maar de kunst van onze Senne af, hihi
toedelsssssss