ontmoeten

ik tracht de oorsprong van mezelf te kennen.
precies aan te voelen wat er aan mijn lichaam
schort. ik kneed mijn denken tot ik ervaar
hoe het hanteerbaar is om mezelf te helen.


het is een rare reis naar binnen. ik ken
er niks. ik dacht mezelf te kennen maar
blijkbaar klopt dat niet. ik sta voor een
gesloten poort die mijn ziel afgrendelt.

ik moet de sleutel vinden en er binnengaan
om grote kuis te houden. wat als ik kiezen moet
tussen pijn en verdriet, tussen verlangen en bezit,
tussen begeerte en ascese, tussen geluk

dat ik al heb en tussen geluk dat mij ontglipt,
tast ik heel langzaam en behoedzaam mijn
grenzen af, de plaats waar ik nu leef.
ik ken de kleuren van mijn regenboog

en van mijn eigen storm. ik zet de eerste stap
zonder één hand om mij vast te houden!


herman

ik wil langzaam leven
en genieten van elk moment.
ik hou van liefde en intense
vriendschap. schoonheid is

de oorsprong van elk verlangen.
mijn denken trekt grenzen
open en stelt vragen bij
antwoorden die mij raken

en niet loslaten. ik ben meer
dan mijn lichaam alleen. maar
ik beheers het niet. en toch
wil ik het sturen en kennen.

mijn denken zwalpt chaotisch
tussen willen en kunnen en doen.
ik wil gewoon mezelf zijn, maar
meestal weet ik niet wie ik ben.

wie ik wil zijn verwoord ik
elke avond voor ik mijn ogen
sluit. de nacht dekt me toe
om te vergeten. als ik ontwaak

ligt weer alles open en blijf ik
zoals telkens, weer hopen dat
ik jou en mij, wie jij ook bent,
in alle diepte kennen zal.


herman

De stilte schildert hier

de felste kleuren. De slierten mist

omkransen de toppen en alles wacht

hier op een nieuw begin.

 

Ik klim geruisloos op de toren

en mijn adem stokt als ik boven

kom. Ik voel het wachten van

een schitterend vergezicht.

 

En dan gebeurt het. Een zacht rood,

een vaag geel, een streep belofte aan

de hoogste top. Ik zie de wereld

ontstaan. Ik zie kleur uit zwart

 

een nieuwe dag ontplooien. Mijn

leven raakt zijn bodem en zijn hoogte.

Ik schrei naar de eindeloosheid toe

zonder tranen. Mijn leven drijft

 

vóór mij op de eerste stralen waarmee

de dag begint. De streep wordt vurig rood,

breekt alles open wat ooit gesloten bleef.

Ik drink met volle teugen mijn vreugde

 

en tegelijkertijd dringt mijn verdriet naar binnen . De voorbije jaren knopen

zich tot al het verlangen dat in mij huisde

en legen zich in de vuurgloed waarin ik

huiver en verwarm. Ik word opnieuw

geboren met alles wat ik weet, met alles

wat ik niet weet, met alles wat ik verlang,

met alles wat ik ooit verloor, met alles

wat ik ooit begeerde en nooit kreeg.

Hier word ik wie ik wil zijn voor één

ogenblik. Dan lost zich alles op. Ik ga

traag de trappen naar beneden met

een ander leven dat hier begon.


herman

 

zij zong deze morgen als een nachtegaal
de liederen van Fauré en Debussy. haar stem
bracht rust in mijn woelig hart. heel lang
terug zong zij ' o jullissie' schitterend

in eurosong. ik was direct verkocht door
de frisheid en de originaliteit van en het
enthousiasme waarmee zij haar vreugde
uitzong. vandaag zag ik haar verstild en met

een warme stem pure romantiek vertolken.
Soetkin Baptist tovert met klanken als een
schilder met zijn kleuren, als een filosoof
met zijn gedachten. in haar wereld vol muziek

kwam ik dichter bij het raadsel!


herman

Op mijn badkamer, juist voor het toilet staat een klein tafeltje met allerlei prullen op.
Er ligen ook 2 kalenders: de poëziekalender en de filosofiekalender.
Deze morgen las ik in de filosofiekalender een tekst van Wittgenstein die mijn eigen denken over 'het beste is het raadsel te vergroten' precies omschreef. Over de aanwezigheid van God in ons transcendent denken.
Ik schrijf zijn bedenkingen hier neer, misschien herken je er je diepste levensvragen in.

'Wittgenstein denkt vooral over ethiek, leven en dood, God. Zo beweert hij dat de dood geen gebeurtenis in het leven is, dat wij de dood niet ervaren. Ons leven heeft geen einde, op dezelfde wijze als waarop we de grenzen van ons gezichtsveld niet zien.
Maar met de constatering dat wie eeuwig wil leven in het heden moet leven, zijn we er nog niet. Er bestaat immers geen enkele garantie voor de onsterfelijkheid of het eeuwig overleven van de menselijke ziel na de dood. Maar het aannemen van een onsterfelijke ziel lost het raadsel helemaal niet op. Het eeuwige leven zelf is net zo'n groot raadsel als ons huidige leven. De oplossing voor het raadsel van het leven in ruimte en tijd ligt buiten ruimte en tijd'

Buiten ruimte en tijd interpreteer ik als de tanscendentie van ons zijn. De mens is in staat dat te doorgronden. Dit is het wezenlijke van mijn leven: mijn zoektocht daar naartoe.



herman

jij verjaart morgen
en ik durf je niets te schrijven.
ik bleef weg zonder waarom.
ik wist het antwoord niet.

je intensiteit raakte me.
ik wist er geen blijf mee.
ik voelde mij vreemd vertrouwd.
mijn wereld stond op zijn kop.

ik kom ooit terug.
vergeef me. geniet van het jaar
dat begint. ik wens je veel geluk
en trouwere vrienden dan ik.


herman

de nazomer laat zijn sporen na:
nekpijn en hoofdpijn, een gevulde
tand die ontsteekt en van mijn wang
een ballon maakt. samen jagen zij

pijn door mijn geteisterd hoofd.
de reuzen dansten en ik was er niet.
de vrienden zochten elkaar op
in de laatste dagen en ik was er niet.

mijn vrouw en mijn zoon haken af
met een ontstoken keel. een ziekenhuis
thuis waar niemand is wie hij is.
we lopen verloren vandaag in de wind

en de regen. en de zon ligt ook al in bed.
alles duurt zijn tijd. maar de tijd duurt lang
als je niet mee kan gaan. wat overblijft
is dwalen in boeken, de troost van een gedicht.


de vriendschap van wie ik tegenkom.


herman

de hitte zindert in elk blad.
mijn tuin kleurt roerloos
rood. de merels plonzen
in de waterbak. de bloemen

drogen uit. het gras ligt
er bedremmeld bij. en ik
bak mee. ik keer terug
naar de koelte van mijn huis.

de ramen en de vensters toe.
de schemer binnenin maakt
van de dag één lange avond
waarin in lees en schrijf.

nog twee dagen roerloos
van de wereld afgesneden.
en dan herademen. naar alles
verlangen, behalve naar de zon.

blij zijn om de kilte die ik zoen.


herman

elke mens heeft een unieke leefwereld.
van op een terras zie ik hen voorbijgaan.
duizend mensen. duizend andere mensen.
je leest in hun gezicht wie ze zouden

kunnen zijn. je ziet gemoedelijkheid, vreugde,
jovialiteit, brutaliteit, zachtheid, superioriteit,
verdriet, verlangen, hopeloosheid, soms,
heel soms, liefde. je kan niet zeggen waarom

je dit alles meent te herkennen. je kan je er goed
bij voelen. soms treft het je als een mokerslag.
de confrontatie kan als een bliksem je hart
overhoop halen en je leven een andere wending

geven. daarom is het goed nooit te oordelen.
onthou alleen dat elke mens uniek is.
goed en kwaad liggen in de plooien van
de voorbije jaren. soms gelouterd en soms

opstandig omdat je veel te weinig ziet!!



herman

je gaat zo maar met de zomer mee
naar een warme herfst. je stapt
door een schitterend landschap
naar een jaar vol beloften.

vriendschap en liefde fluiten
in de bomen naar jou toe.
je omarmt de zon en de maan
in een groot geluk. het verlangen

kruipt in je lichaam en je denken.
je liefdes ook. er staat nog een wereld
van geluk te wachten. vandaag stap
je erin met je armen vol bloemen

en zoenen. ik geef ze je in overvloed,
je mag er in zwemmen en beminnen.
ik geef je geluk als cadeau. geef
het door aan je beminden. vandaag

ben je alleen mijn prinses met een kroon
van warme vriendschap en liefde.



herman

meestal gaan de dagen te vlug voorbij
als jij er bent. maar nu je zo ver en
onbereikbaar bent dwaal ik tot middernacht
op zoek in mijn boeken naar jou.

nochtans doen wij niets anders dan praten
in de avonduren. maar je bent zo echt
en heerlijk spontaan dat je als drank
mijn dorst lest, als voedsel mijn honger.

je kan glimlachen en huilen en dromerig
langs het strand en de zee van al wat je lief
is, genieten. je deelt zoveel genegenheid
uit en kneedt in warme aarde je ziel.

je komt terug, ik wacht al op je. mijn vingers
tikken teder op de toetsen alsof je er bent.
je geniet nu van heerlijke dagen. ik geniet mee.
je komt straks wel terug met bloemen in je hart

voor wie je achterliet en toch zo graag ziet!



herman

wat voorbij is ligt nu achter mij.
ik heb duizend keer gefaald en
duizend keer herbegonnen. vandaag
heb ik gisteren achter mij gelaten.

ik heb nooit geleefd zoals ik wil leven.
elke dag ging voorbij zonder mij, zonder
degene die ik werkelijk was. ik voelde
mij een vreemde in mijn eigen vel.

ik wil terug naar mezelf. bewust ervaren
wie ik echt wil zijn. in de spiegel kijken
en kunnen zeggen: nu ben je wie je al
heel je leven wou zijn. hier begint

het antwoord op zoveel open vragen.
ik kom terug van heel lang weg geweest.
ik ben nu aangeland. de veerman is teruggevaren
en keert niet weer. ik glimlach op de overoever

van mijn nieuw bestaan. ik herken de vertrouwdheid
waarvan ik altijd hield: de waarheid van mijn zijn.



herman

klaas speelt zacht op de piano
hij zet muziek op de teksten
van Teresia van Lisieux. innerlijke
verklanking van diep geloof en

onvoorwaardelijke liefde tot God.
zijn interpretatie ontroert me. zijn
gesloten wereld opent zich hier
in het uiten van zijn ziel die

zoekt naar verdieping. ik vind
er de eindeloosheid van Bachs
variaties in. hier ligt de basis
van het leven dat ik verlang.

en ik begin eraan, vandaag.


herman

vrienden en familie trekken er op uit
naar zuiderse warme landen. de leegte
die dan plots ontstaat doet vreemd aan.
ik ben mijn dagelijkse babbel kwijt.

sport op tv kan me nog wel boeien
en af en toe een boek waarin ik
onderduik. en een vriendschap
waar ik nog mee worstel omdat

ik zelf niet weet hoe ik er mee
om moet gaan. het water en de wind
opzoeken langs scheldedijken. de boten
traag zien zien komen en nakijken

op een dromerig terras. ik mijmer
over wat voorbijgaat en kleur wat
ik nog hoop dat komen gaat. de zomer
kruipt nu traagzaam in mijn botten.

ik zing zacht als een vogel
ergens tussen hemel en aarde.


herman